Wydawnictwo Poligraf

Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.
Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii – choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane – gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.
Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.
Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby – problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.
Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem – zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia – takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.
Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.
Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", już nie żyje – miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.

Grzegorz Mysiorski, szczecinianin, urodzony w 1968 roku. Z zawodu – medyk, z zamiłowania – medyk-poeta. Opublikował dotąd dwa tomiki poezji: "W magicznej komnacie" oraz "Pogotowie poetyckie". Pierwszy z nich poświęcony był miłości, drugi – medycynie. Aktualne wydanie – "Dzień patrzenia w niebo" – zawiera około dwustu wierszy poruszających różne życiowe zagadnienia, zarówno prozaiczne, jak i te bardziej złożone, dotykające filozofii czy etyki.

Anna Filipczyk, urodzona w 1980 roku w Ostrowi Mazowieckiej.
Ukończyła pedagogikę na Akademii Podlaskiej w Siedlcach oraz podyplomowo surdopedagogikę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. Posiada także świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego z zakresu oligofrenopedagogiki, certyfikat tłumacza języka migowego oraz certyfikat z szkolenia dotyczącego arteterapii.
Pracowała jako tłumacz języka migowego na Akademii Górniczo-Hutniczej i Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. W przedszkolu w Wierzbnie prowadziła zajęcia z dziewczynką mającą duży ubytek słuchu i niedowidzącą. Pracowała też w przedszkolu w Nowym Brzesku jako nauczyciel wspomagający do dziecka autystycznego.
Obecnie jest zatrudniona w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Niesłyszących im. Janusza Korczaka w Krakowie, a także współpracuje z Instytutem Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie oraz z Małopolskim Ośrodkiem Ruchu Drogowego przy egzaminach na prawo jazdy osób niesłyszących.
Jest wrażliwa na potrzeby ludzi nie tylko z niepełnosprawnością słuchową, ale też z innymi zaburzeniami zdrowotnymi.
Bohaterką tej książki jest Ania. Na świat przyszła jako zdrowe, wesołe i spokojne dziecko. Wychowywała się w pełnej rodzinie. W jej życiu pojawia się wiele niespodziewanych przeżyć, aż w końcu okazuje się, że ma niedosłuch. Mimo trudności pokonuje przeszkody i potrafi się cieszyć każdym dniem. W książce przedstawia sytuacje, które bardzo ją poruszyły, a także opisuje emocje i spostrzeżenia z życia codziennego.

"Jeśli ktoś dla miłości Bożej krzywdzi człowieka, to nie ma w tym ani prawdziwego Boga, ani prawdziwego człowieka, ani prawdziwej miłości." - M.J.

Jak dorasta się w rodzinie błogosławionego?
Jak pracuje się dla Kościoła katolickiego?
Jak to jest być dziewczyną księdza?
Jak wygląda randka z księdzem poznanym na portalu randkowym?
Na te i inne pytania znajdziesz odpowiedzi w mojej książce.

Monika Jankowiak – jestem teologiem, pracuję jako pedagog, ciągle się uczę. Moimi pasjami są taniec, rękodzieło i pisanie. Mieszkam w Chorzowie z dwójką dzieci, psem i kotem. Jestem amazonką oddaną sprawie ochrony życia i niestety ofiarą Kościoła katolickiego, o czym nareszcie odważyłam się opowiedzieć światu.

* * *

Witaj,
byłam częścią haremu opisywanego w książce Pana X. Od 5 lat nie mam z nim kontaktu. Przez tego człowieka na dwa miesiące przed ślubem rozpadł się mój związek, bo narzeczony nie udźwignął ciężaru mojej przeszłości.
Wiedziałam, że nie jestem pierwszą i ostatnią pokrzywdzoną. Dziękuję Ci za to, co napisałaś, to zwróciło mi godność. Niech Bóg Cię błogosławi, a książka ujrzy światło dzienne.
Kasia

Dwadzieścia cztery impresje są wypadkową sentymentalnej podróży do czasu pierwszych gwałtownych emocji, zapatrzeń, inspirujących znajomości i fascynujących odkryć. Obdarowana urodą aniołka rezolutna dziewczynka obserwuje i tłumaczy sobie na swój sposób dwa odmienne światy, w których toczy się jej codzienność. Rodzinny dom zamknięty w pięknym ogrodzie i pełną sprzeczności peerelowską rzeczywistość, którą poza nim odkrywa i bezkompromisowo ocenia…

Polkowice. Okryte bielą miasto tonie w mroku tajemniczych morderstw. Policjanci bezskutecznie próbują namierzyć, kto ponosi winę za zabójstwa. Ktoś bawi się z nimi w kotka i myszkę, realizując krok po kroku nieukończone dzieło sprzed lat… Mroczna przeszłość powraca ze zdwojoną siłą.
Czy komisarzowi Dariuszowi Szymańskiemu i starszej aspirant Marzenie Turawskiej uda się rozwikłać sprawę? Sytuacja w mieście wymyka się całkowicie spod kontroli funkcjonariuszy. Kolejne morderstwa coraz bardziej gmatwają dochodzenie i mieszają wątki w śledztwie. Według jakiego klucza są wybierane kolejne ofiary i jaką rolę odgrywa w całej sprawie ruda kotka?

Wojciech Ziemba urodzony 18 lutego 1993 r. w Lubinie. Od dziecka mieszka w Sobinie. Postać nietuzinkowa, pisarz i jednocześnie strażak ochotnik z dumą reprezentujący jednostkę OSP w Sobinie. Poeta, który stawia pierwsze kroki w prozie. Autor dwóch tomików wierszy „Pisane przy blasku księżyca” oraz „Pod wiatr”.

Boję się przeminąć jak wiatr.
Jeśli, wydając tomik poezji, zbliżę się w jakiś sposób do osiągnięcia upragnionej nieśmiertelności w oczach przemijającego świata, będzie to największa zapłata, jaką może otrzymać człowiek.
Nie jest nowością, że w dobie komputeryzacji mało kto sięga po książkę, a już naprawdę mały procent sięga po poezję. A przecież tworzy ona naturalną warstwę człowieka, jest częścią naszego organizmu. Jeśli potrafisz się wzruszyć, znaczy to ni mniej, ni więcej, że masz w sobie cząstkę poety, możesz tworzyć wielkie rzeczy tu i teraz. Lepiej lub gorzej.
W tej książce znajdują się wiersze, które mają na celu poruszyć ludzkie serca, aby szukały w życiu czegoś więcej niż tylko tego, co jest widoczne dla oczu. Aby chciały podbijać świat, aby stały się nieodłączną częścią kultury. By żyjący dziś ludzie stali się legendami dla potomnych. A opowieści o nich historiami urastającymi do rangi mitów.
Do tego jesteśmy stworzeni. By sięgnąć dalej niż sięgają gwiazdy.
Ta książka powstała, żeby po śmierci małego człowieka istniała rzecz, która w jakikolwiek sposób będzie cząstką jego ciała i duszy tu na ziemi. To nie jest buta, to chęć wybicia się spomiędzy przeciętności. To świadomość, że, odchodząc, mogę albo tylko odejść albo żyć wiecznie. To wybór.
Wydaję ją, bo mogę, wydaję, bo nikt mi nie zabroni. Mam szansę, mam możliwości.
Gdy będziesz u kresu dni, czego będziesz najbardziej żałował?

Napisałam te opowiadania z myślą, by coś ocalić, przypomnieć o czymś, co na naszych oczach traci znaczenie, odchodząc w mroczną nicość.
Mówię w nich własnym głosem, tak jak umiem, o tym, co mi się podoba, co mnie męczy, o czym nie mogę przestać myśleć. To jest jak odkrywanie siebie – coś, czego nigdy nie robiłam. Myślę, że stało się tak, ponieważ uwierzyłam w siłę marzeń, wyobraźni i przyjaźni.
Drodzy Czytelnicy, Was też do tego zachęcam. Może to nie tylko moja historia?  

Jestem architektem i dziennikarką, a co najważniejsze szczęśliwą matką i babcią.
W szóste urodziny mojej wnuczki Zosi zaprosiłam dzieci do Krainy Niekończącej się Bajki. Mali bohaterowie mojej pierwszej książeczki biegli przodem. Różowy Pinokio cieszył się na samą myśl o spotkaniu z Wielką Przygodą, mocno trzymając za łapkę pluszowego przyjaciela o czarnych oczach z guzików.
 – Będziesz za nimi tęsknić? – spytałam kiedyś moją wnuczkę.
 – Weź się w garść, babciu! Ja też chciałabym mocno przytulić Różowego Pinokia, ale nie powinien zostawiać Misia samego. Przyjaźń jest warta najwięcej – powiedziała, unosząc rozmarzony wzrok ku niebu.

To miał być tylko jedno- lub dwudniowy służbowy wyjazd do stolicy po części elektroniczne. Jednakże zamiast pojechać na północ, w kierunku Warszawy, Autor tej książki udał się na zachód, do Norymbergi. Był to rok 1987. Minęło już ponad trzydzieści lat od tamtego
pamiętnego wyjazdu na stałe. Niesamowite, z jaką dokładnością opisuje on swoje przygody, dzieląc się z Czytelnikami swoimi doświadczeniami życiowymi. Jest to biografia człowieka, który swą przygodę życiową rozpoczął w roku 1965 jako nauczyciel fizyki w jednej z nowych tysiąclatek. W swoim bogatym życiu pełnił wiele funkcji – był wizytatorem przy Wydziale Oświaty i Wychowania, potem szefem jednego z ośrodków szkolenia zawodowego, a na końcu starszym inspektorem ekonomicznym w dziale zaopatrzenia w jednym z dużych zakładów. W swej książce-pamiętniku opowiada, jak został konserwatorem zabytków na historycznym i znanym cmentarzu
św. Jana (St. Johannisfriedhof) w Norymberdze, gdzie pochowani są między innymi: Wit Stwosz (Veit Stoss), Albrecht Dürer, Ludwig Feuerbach, William Wilson. Wystarczy spojrzeć na spis treści, aby zorientować się co do szerokiego wachlarza zainteresowań Autora prezentowanej publikacji.
Jest to niezwykły pamiętnik, który gorąco polecam przeczytać. A więc… przyjemnej lektury!

Stefan Tycjan Tyczyna

"Eden. Jabłko wszechrzeczy" opowiada o niezwykłych przygodach Niny i Gabriela, rodzeństwa, które, próbując ratować swoją wioskę przed głodem, wyrusza w podróż do zakazanego sadu, aby zerwać legendarne złote jabłko. To, co znajdują, przerasta ich oczekiwania.

Czym jest efektywny trening i co stanowi jego istotę?
Jakie są podstawowe zasady trenowania kulturystyki oraz jak prawidłowo wykonywać ćwiczenia?
Jak prawidłowo się odżywiać oraz jak, jakie i kiedy stosować suplementy?
Jak skutecznie budować masę mięśniową?
Odpowiedzi na te pytania oraz wiele innych ważnych informacji dotyczących treningów kulturystycznych znajdziesz w tym poradniku treningowym.
Dodatkowo przedstawiony został tutaj specjalnie opracowany, szczegółowy 8-tygodniowy program treningowy ukierunkowany na wzrost masy mięśniowej z przeznaczeniem dla osób już zaawansowanych w treningach.
Poradnik ten adresowany jest zarówno do osób początkujących, jak i tych zaawansowanych, które nadal chcą poszerzyć swoją wiedzę na temat treningów kulturystycznych, aby ich treningi były skuteczne i przynosiły zaplanowane oczekiwane efekty.

Ile jesteś w stanie przetrwać, jeśli twoje życie zmieni się w wielkie pasmo nieszczęść i rozczarowań?
Ile jesteś w stanie poświęcić, by polepszyć swoją sytuację?
Komu zaufasz, gdy wokół pojawią się nieznajomi karmiący cię obietnicami bez pokrycia?
Czy zdołasz zachować czystość własnego umysłu i logiczne myślenie?
Drogi Czytelniku, jeśli ze wszystkich książek na półkach właśnie ta zwróciła Twoją uwagę i trzymając ją w tej chwili w rękach, zastanawiasz się, czy warto poświęcić swój cenny czas na jej przeczytanie, to wiedz, że chciałabym przedstawić Ci całkiem odmienne spojrzenie na świat, którego właśnie Ty możesz stać się częścią...
Martyna Bednarz

***

„...Ludzie potrafią być okrutni. Wiatr pełzający niewidzialnie po pokoju spowija moje ciało. To właśnie w ten czerwcowy chłodny poranek umysł zanieczyszczony nienawiścią otępia uczucia...”
„...Oto bowiem ukazało się zwierciadło kata. Dalekie od spokojnego życia. Prowadzące przez leśną ścieżkę, wśród ciemności i bólu, jakim jest poczucie winy...”
(fragmenty książki)

„Dobro i zło należy pamiętać wiecznie”.
Mikołaj Gogol

Szanowny Czytelniku!
Książka, którą trzymasz w ręku, napisana jest nietypowo – nie znajdziesz tu literackiej polszczyzny. Dominuje w niej młodzieżowy i zawodowy żargon, pełna jest humoru, często też występują skróty myślowe, jakie stosuje dzisiejsza młodzież.
Powtarzanie przykładów ma na celu uświadomienie faktu, że niektóre sytuacje występują u wszystkich egzaminatorów we wszystkich kategoriach i niemalże codziennie.
Autor uczula i radzi, żeby nieprzygotowanym nie iść na egzamin.
Egzaminator, funkcjonariusz państwowy, często postrzegany jest jako instruktor nauki jazdy czy jakiś urzędnik służbista, którego należy się bać, a tak nie jest. Autor usiłuje wyjaśnić, że egzamin państwowy przyszłych kierowców jest ważniejszy od matury czy egzaminów na wyższych uczelniach. Który bowiem maturzysta czy magister po studiach stanowi zagrożenie życia swego i innych użytkowników dróg tak jak niedouczony kierowca…
Książka ta jest dedykowana przyszłym kierowcom, aby przed egzaminem ją przeczytali, wyciągnęli wnioski i zastanowili się, czy są gotowi podejść do egzaminu państwowego, i jeszcze raz sobie przyswoili, jak do takiego egzaminu się przygotować, a nie wpadać prosto z ulicy. Autor pisał to z nadzieją, że wielu czytelników zrozumie i zda egzamin za pierwszym razem, a tym samym, nie podchodząc wielokrotnie do egzaminu, zrobi wolne miejsce innym.

Książka ta przedstawia niekonwencjonalne podejście do zagadnień nauczania STW, w szczególności na poziomie propedeutycznym.

"Eliksir. Еліксир. The Elixir" – tomik wierszy w trzech językach: po polsku, ukraińsku i angielsku – jest jak magiczny napój, który rozlewa się w naszych sercach i duszach, dając nadzieję, napawając otuchą i napełniając nas miłością. Bezlitosny najeźdźca okrutnie przerwał spokojne życie mieszkańców Ukrainy, rozdzielił rodziny, osierocił dzieci, zburzył miasta. Ale świat nie pozostał obojętny na tę zbrodnię, zjednoczył się i stanął po stronie udręczonej Ukrainy. Te skrajne i niewyobrażalne uczucia przebrzmiewają też w utworach. Autorka podkreśla, że Ukraińcy się nie poddadzą, dobrzy ludzie zwyciężą, a sprawiedliwość zatriumfuje. Pisze o miłości do ojczyzny, do matki, wspomina dzieciństwo i zwykłą codzienność. To właśnie ta normalność, optymizm, miłość i wdzięczność są jak lekarstwo na zbolałe serca. Zwycięży dobro, zatriumfuje miłość – zdaje się krzyczeć Autorka, pełna nadziei i wiary w ludzką solidarność i empatię.