Wydawnictwo Poligraf

Magdalena Klamka – dyplomowana nauczycielka wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Wijewie, oligofrenopedagog, opiekunka Szkolnego Koła Wolontariatu. Współinicjatorka środowiskowych marszobiegów „Dla zdrowia i po zdrowie”, akcji promujących krwiodawstwo oraz rajdów rowerowych. Autorka wielu innowacyjnych programów. Rozkochana w Metodzie Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, którą cały czas zgłębia. Miłośniczka rowerowych szlaków i gier planszowych. Prywatnie szczęśliwa żona i mama.
,,Felietony, choć objętościowo niewielkie, poruszają wiele ważnych i aktualnych kwestii. Wszystkie je łączy temat pandemii, która od początku 2020 roku wpływa na nasze życie. A w czasach pandemicznych optymistyczne spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość jest szczególnie potrzebne. Autorka pisze także o tym, że od nas samych zależy, jak będziemy patrzeć na świat i jaki będziemy mieć na niego wpływ. Ważne, by nie popaść w marazm. Zwłaszcza w tych trudnych czasach, gdy zewsząd spływają złe wieści i tak niełatwo wykrzesać z siebie radość i energię, nie należy zapominać, że powinniśmy nie przestawać działać, zażywać tak potrzebnego nam ruchu, uśmiechać się i czerpać radość z drobnych przyjemności. Dla własnego i innych dobra”.
Fragment recenzji

W pobliżu południowokoreańskiej wyspy Czedżu w niewyjaśnionych okolicznościach tonie rosyjski statek, na którego pokładzie znajduje się skomplikowany reaktor chemiczny.

Książka została napisana po to, by przedstawić festiwal zawiści, jakiego autor – w swojej ocenie – był bohaterem. Jest w pełni subiektywna, jak każde wspomnienia, jak każda podjęta próba opisania wspomnień, wydarzeń, których było się świadkami. Lecz w ramach tej subiektywnej oceny wielu autorów stara się jednak choć w minimalnym stopniu zachować ocenę obiektywną, nie wyrażać skrajnych opinii, nie „podpaść” nikomu. Florian Zieliński o to się nie troszczy. Nie dość, że jego świat w przeważającym stopniu jest czarno-biały, to do tego nie zależy mu zupełnie, by to, co pisze, podobało się większości odbiorców, by to właśnie oni byli zadowoleni. Jest w swych sądach ostry, bezkompromisowy, radykalny. Czy czyni to tylko po to, by jego książka nie była nudna? W mojej opinii nie to jest głównym celem. Bezkompromisowość przynależy do natury autora, charakteryzuje go najlepiej. Więc jeśli tekst, który wychodzi spod jego ręki, także jest bezkompromisowy, to znaczy, że jest szczery. Zatem dla tych, którzy myślą podobnie, wyrażają swe poglądy bez oglądania się na otoczenie, "Festiwal zawiści" będzie odpowiednią lekturą, z pewnością taką, która się spodoba.
Anna Kowalska (z recenzji)

Florian Zieliński – w latach 1964–1969 studiowałem historię sztuki na UAM w Poznaniu. Długi czas pracowałem w Instytucie Socjologii UAM (1970–2002). Potem na uczelniach prywatnych, w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu i Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy. Kochałem tę pracę i oddawałem się jej na maksa, nie powiem, że zawsze, ale w większości miałem „zwrotne potwierdzenie”. Nie wszystkim kolegom się to podobało, przecież jednym z naszych ojców był Kain.
Uważam, że Polska i Zachód są na złej ścieżce i na złym kursie. Niby jest fajnie, jesteśmy w Unii i w NATO, mamy niezłe PKB. Ale jeśli w mediach „głównego nurtu” nie ma najważniejszych nazwisk, to co to za media? Wojna toczy się na Ukrainie (marzec 2022), ale równie okrutna wojna toczy się na języku, słowa zmieniają swoje znaczenie, zamiast dwóch płci – nauka dowodzi – mamy ich już kilkanaście, a to przecież nie jest ostatnie słowo naóki (pisownia celowa!).
Kurna, czy to nie jest język nienawiści?

Historia w dużej mierze oparta na faktach, gdzie autentyczne zdarzenia, dotykając niewielkiej garstki osób, przewracają ich świat do góry nogami.
Opowieść o prawdziwej, często brutalnej rzeczywistości, która bezszelestnie przeplata się z magią życia, o pokładach siły i odwagi skrywanych gdzieś głęboko w czeluściach naszego Ja, o dynamicznej energii między dobrem a złem, o pięknym kręgu, jaki zatacza nasze życie, i o procesie, który my jako ludzie musimy odbyć w celu osiągnięcia wewnętrznej harmonii i prawdziwego szczęścia.
Książka ta jest próbą nakłonienia ludzi do patrzenia na życie przez pryzmat szklanki do połowy pełnej, nie do połowy pustej. Jest ona ukłonem w stronę bardziej pozytywnego spoglądania na życie i hołdem dla drobnych, wydawałoby się czasami błahych, cząsteczek, z których składa się nasza codzienność.
Nie zważając na to, czy wieje nam wiatr w żagle, czy rzucono nam kłody pod nogi... każdy dzień powinien być dla nas maleńkim cudem, to właśnie z tych maleńkich cudów uskładane jest całe nasze życie…

Autorka, urodzona pod Opolem w 1981 r., od ponad dwudziestu lat przebywa za granicą, najpierw mieszkała m.in. w Stanach Zjednoczonych i we Włoszech, a obecnie osiedliła się w Wielkiej Brytanii, gdzie wraz z rodziną zadomowiła się w małej miejscowości nad jeziorami otoczonymi lasem w pięknym i malowniczym hrabstwie Kent.
Jej pasje i zamiłowania spowodowały, że oddała się najpierw studiowaniu filologii polskiej, potem malowaniu obrazów i projektowaniu wnętrz, aż w końcu licznym podróżom po świecie.
Na co dzień zawodowo zajmuje się zarządzaniem w Londynie, ale to właśnie podróże i pisanie, jak twierdzi, rzeźbią jej charakter najpiękniej i sprawiają, że na zabój zakochana jest w życiu.

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne w swej wymowie, a nawet sensacyjne w swej retoryce – w pełnym tego słowa znaczeniu. Z różnych powodów. Już pierwszy tom zapowiada coś nieoczekiwanego dla czytelników przywykłych do tradycyjnej mainstreamowej narracji naukowej. 
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Czym jest Wszechświat? Jak niewiele potrzeba, by opisać go jako byt skończony tak rozmiarami, jak i zawartością materialną; by opisać na bazie niewątpliwych faktów powszechnie znanych, a nie na bazie założeń ad hoc, nie na bazie teorii, których zakres poprawności jest ograniczony, nie na bazie dogmatów, które już żyją własnym życiem.
Książka ta (tom pierwszy) stanowi wstęp do spójnego opisu Wszechświata i materii we wszystkich skalach, także w najmniejszej skali Plancka. Punktem wyjścia umożliwiającym to jest zasada kosmologiczna, przyjęta jako założenie. Choć akceptowana jest powszechnie, konkluzje, do których prowadzi, niby tak oczywiste, zaskoczą nawet ludzi zorientowanych w tej materii.
Drugim filarem jest odkryta przez autora dualność grawitacji oraz istnienie bytu absolutnie elementarnego, z tym konsystentne. 
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się na jego lekturę. Także czytanie tego tekstu nie jest łatwe. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać wszystkiego sam jeden?” Czy może zbudować od podstaw alternatywną spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
Pierwszy tom tego dzieła jest przedsmakiem wielkiej intelektualnej przygody, jest inspirującym wyzwaniem – nie tylko dla ludzi nauki. 
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (12 książek), jest fizykiem i filozofem, pedagogiem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. Emeryt, już sporo lat. 

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne, to książka niekonwencjonalna, a w swej wymowie sensacyjna – w pełnym tego słowa znaczeniu. Z różnych powodów. Już pierwszy tom zapowiadał coś nieoczekiwanego dla przywykłych do tradycyjnej mainstreamowej narracji naukowej.
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Tom drugi cyklu zajmuje się grawitacją. Zgodnie z poglądem autora, uzasadnianym wielokrotnie, grawitacja stanowi podstawę dla wszelkich dociekań astrofizycznych, gdyż grawitację uznaje on za oddziaływanie bazowe dla pozostałych oddziaływań. Mowa o grawitacji we wszystkich skalach rozmiarowych, poczynając od skali Plancka, a kończąc na Wszechświecie jako całości. 
Autor odkrywa tu dualność grawitacji – istnienie odpychania, szczególnie w skali niepercypowalnej małości. Zastanawia to, że właśnie tam głęboko opis przyrody ma charakter deterministyczny.
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się na jego lekturę. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać tego wszystkiego sam jeden?” Czy może zbudować od podstaw alternatywną, spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
To rzecz wielce inspirująca, to wyzwanie nie tylko dla ludzi nauki.
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (13 książek), fizykiem, nauczycielem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. Emeryt, już sporo lat. 

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne, to książka niekonwencjonalna, a w swej wymowie sensacyjna, w pełnym tego słowa znaczeniu. Z różnych powodów. Już pierwsze dwa tomy zapowiadały coś nieoczekiwanego dla przywykłych do tradycyjnej mainstreamowej narracji naukowej, do doktryn żyjących własnym życiem.
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Uzmysłowienie treści i istoty zasady kosmologicznej (tom pierwszy) oraz uświadomienie istnienia dualności grawitacji, w myśl ustaleń drugiego tomu, pozwala na inne spojrzenie, pozwala na inne modelowanie Wszechświata jako całości, pozwala na inną kosmologię. Pozwala też na zupełnie nowy wgląd filozoficzny w istotę bytu materialnego i jego poznawalność.
Tu przeżyjemy „katastrofę horyzontalną”, a dzięki temu poznamy Wszechświat oscylujący na każdym etapie jego zmian (także podczas kontrakcji), poznamy ekspansję Wszechświata jako bytu nielokalnego. W nim m.in. nie będzie miejsca dla ciemnej energii. Dowiemy się też, co stanowi o topologii Wszechświata. A wszystko to w wyniku rozważań opierających się na faktach, na obserwacji.
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się to czytać. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać tego wszystkiego sam?” Czy może zbudować od podstaw alternatywną, spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
To rzecz wielce inspirująca, to wyzwanie nie tylko dla ludzi nauki.
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (14 książek), fizykiem, nauczycielem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. 
Emeryt, już sporo lat. 

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne, to książka niekonwencjonalna, a w swej wymowie sensacyjna – w pełnym tego słowa znaczeniu. Pierwsze trzy tomy stanowią dowód na to, że mainstreamowa narracja naukowa daleka jest od prawdy empirycznej, że żyje własnym życiem, nie bacząc na fakty. 
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Tom czwarty przedstawia wybrane kwestie kosmologiczne i astrofizyczne nie do końca rozwiązane lub wcale nierozwiązane, choć stanowią one „klasyczny” nurt badań. 
Wbrew pozorom, wbrew retoryce panującej w mediach, sieci i książkach popularnonaukowych, hipotetyczny proces inflacyjny nie spełnia oczekiwań. Inflacja jest wyłącznie zawodną hipotezą roboczą. Uzasadnienie tej „nagannej” opinii znajdziecie w tekście. Oczywiście podstawę rozważań stanowi tu grawitacja dualna.
Problemem do dziś niezbadanym do końca jest kosmogonia galaktyk i planet. Tu znajdziecie konkretne rozwiązania tych kwestii (bardziej konsystentne) – dzięki grawitacji dualnej; godne podkreślenia, że bez napuszonej matematyki. Chodzi przecież o koncepcję, a nie o rozwiązania konkretnych kwestii szczegółowych. 
Dziś najbardziej „popularnym” obiektem, znanym wszystkim (nawet laikom i humanistom) jest czarna dziura. Jak te czarne dziury wyglądają w opisie opierającym się na grawitacji dualnej? Warto sprawdzić. 
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się na jego lekturę. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać tego wszystkiego sam jeden?” Czy może zbudować od podstaw, alternatywną spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
To rzecz wielce inspirująca, to wyzwanie nie tylko dla ludzi nauki.
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (15 książek), fizykiem, nauczycielem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. 
Emeryt, już sporo lat.

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne, to książka niekonwencjonalna, a w swej wymowie sensacyjna, w pełnym tego słowa znaczeniu. Pierwsze cztery tomy stanowią dowód na to, że mainstreamowa narracja naukowa daleka jest od prawdy empirycznej, że żyje własnym życiem, nie bacząc na fakty. 
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Tom piąty stanowi przede wszystkim podsumowanie rozważań w aspekcie filozoficznym. Chodzi o niekonwencjonalne podejście do podstawowych kwestii ontologicznych i epistemologicznych. Te filozoficzne rozważania stanowią też tło dla możliwych w tym miejscu przemyśleń dotyczących samego początku Wielkiego Wybuchu – od chwili zerowej. 
Tom ten także poświęcony jest neutrinom, zupełnie nowemu podejściu do ich opisu. Przedstawiono w nim drogę prowadzącą do sformułowania modelu matematycznego, który wyjaśnia – a zarazem przewiduje – ich niezwykłe właściwości. To chyba pierwsza próba tak kompleksowej charakterystyki tej cząstki – możliwa dzięki odkrytej w tym dziele dualności grawitacji, dzięki rezygnacji z niektórych paradygmatów fizyki XX wieku.
Mamy więc dzieło monumentalne, nawet jeśli ktoś z rezerwą stwierdzi, że to wyłącznie popularna w formie rozprawa filozoficzna. Być może z czasem zyska ono na znaczeniu. Bo to z jednej strony prowokacja, z drugiej – inspiracja. Wszak zadaniem filozofii jest inspirować, a nie tylko relacjonować i sortować to, co już wymyślono.  
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się na jego lekturę. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać tego wszystkiego sam jeden?” Czy może zbudować od podstaw alternatywną spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
To rzecz wielce inspirująca, to wyzwanie nie tylko dla ludzi nauki.
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (16 książek), fizykiem, nauczycielem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. 
Emeryt, już sporo lat. 

Czy fizykę można polubić?
Jak sprawić, aby fizyka była interesującym przedmiotem?
W tej książce znajdziesz niekonwencjonalne sposoby poznawania zjawisk fizycznych.
Pomysłowe zabawy słowne pozwolą się oswoić z terminologią niezbędną do opisu zjawisk zachodzących w przyrodzie.
Zabawy w skojarzenia rozwiną wyobraźnię konieczną do zrozumienia zjawisk fizycznych.
Wiedza z zakresu fizyki przedstawiona w formie zagadek oraz ciekawostek pobudzi wyobraźnię i zainteresowanie tą dziedziną nauki, a satyryczne ilustracje dodadzą lekkości fizycznym skojarzeniom. 

Frank J. Tipler podejmuje w FIZYCE CHRZEŚCIJAŃSTWA ekscytujące nowe podejście do toczącej się od wieków dysputy o relacji między nauką a religią.

Pod koniec listopada z naszej grupy jeńców wybrano piętnaście osób i wysłano do dużego majątku do pracy. Tu warunki są paskudne. Do zamieszkania mamy ciemne pomieszczenie, które kiedyś było chlewem. Wewnątrz zabudowania, wzdłuż ścian są prycze zbite z żerdzi, z siatką ogrodzeniową. Na nich leżą sienniki i po dwa koce.

"Fragmenty egzystencjalnej analityki jestestwa" zawierają rozważania podejmujące kwestie egzystencji i kondycji ludzkiej w kontekście tyleż filozoficznym, co socjologicznym i religijnym, na tle przemian kultury ponowoczesnej. Autor przedstawia tam uwikłanie jestestwa w relacje do siebie, do innych i do świata. Jestestwem jest każdy człowiek jako istota myśląca i analizująca swoją egzystencję, nie tylko jako swoje bycie-w-świecie, ale także jako swoje bycie-w-sobie. Bycie jestestwa polega na dokonywaniu wyborów możliwości tego bycia. Oceny ich słuszności dokonuje sąd sumienia. Jest on miarą wartości bycia, nie tylko jestestwa, ale również wspólnoty, w której żyje jestestwo, i świata, który je otacza.

Ludzie wstępują do tej samej rzeki – lecz by się wyminąć. Życie dziś pozoranckie jest! tragedie się nie zdarzają, bo i komu?
Podmiotów brak. Są katastrofy.

Św. Franciszek z Asyżu znany jest przede wszystkim jako ubogi zakonnik, mistyk i poeta, reformator Kościoła i miłośnik przyrody. Biografowie Biedaczyny przywiązują zazwyczaj mniejszą wagę do jego zainteresowania islamem i do jego podróży na Bliski Wschód. Dlaczego św. Franciszek udał się w 1219 r. wraz z armią V krucjaty do Egiptu? Czy był krzyżowcem? Jak przebiegło jego spotkanie i rozmowa z sułtanem al-Kamilem? Jaką postawę przyjął on i jego współbracia wobec muzułmanów? Niniejsza książka, opierając się na zachowanych źródłach, poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące relacji między franciszkanami a światem islamu w XIII w. Poruszane zagadnienia stają się obecnie wysoce aktualne nie tylko dla franciszkanów i pasjonatów historii średniowiecza…
Dariusz Wiśniewski – ur. w 1969 r. w Koszalinie, franciszkanin (OFMConv), doktor teologii. Pracował jako duszpasterz m.in. w Szwecji, Turcji i w Niemczech, autor książki "Europa i islam w średniowieczu. Konfrontacja i współżycie" (2016).