Wydawnictwo Poligraf

„Nawet głupi ma swoją opowieść i warto jej posłuchać”… Przedstawiam tu świat, którego nie znają politycy, prawnicy, lekarze, księża czy inne osobistości, o których się mówi, które są na świeczniku. Opisuję przygody człowieka z nizin, szaraczka, jakich wielu wśród nas, który nie wstydzi się przyznać do błędów i potknięć, który poznał inny smak życia – ten bardziej pikantny, może zwariowany, ale prawdziwy – i nie boi się o tym mówić… Marszałek Piłsudzki powiedział kiedyś: „Kto nie był buntownikiem za młodu, ten jest świnią na starość”. I ta opowieść jest opisem buntowniczych i prawdziwych przeżyć autora.

Sandra Dębska. Filolog angielski z wykształcenia, a prywatnie – marzycielka, cudowna mama, ukochana żona, pasjonatka życia. Łącząc obowiązki wytrwałej mamy Teodora ze sprawami służbowymi, napisała bajkę o Wojtku stroicielu. Znając proces renowacji pianin i fortepianów od podszewki, postanowiła opisać i przybliżyć świat tych magicznych instrumentów najmłodszym czytelnikom, proponując to w przyjemnej, rymowanej formie. Główny przekaz bajki, jest jednak nieco inny – autorka stara się przekonać najmłodszych czytelników o tym, jak istotna w naszym życiu jest pasja, która inspiruje i motywuje do twórczego działania. Pasja, która w zupełności zmienia jakość życia na bardziej interesujące i pełne szczęścia! Wszystko to podane w formie pobudzającej wyobraźnię małych czytelników i okraszone pięknymi ilustracjami. Żyjcie pełnią życia i jak się da najowocniej! Przytulam Was, Sandra

Opinia cenzora

Autorka prezentowanej pozycji podejmuje szczegółową refleksję na temat życia duchowego w praktyce z punktu widzenia psychopedagoga. Autorka usiłuje połączyć w swojej refleksji zagadnienia życia duchowego z psychoanalizą, odwołując się także do osobistego doświadczenia w dążeniu do nawiązania i pogłębiania osobowej relacji z Bogiem.
Całość prezentowanej pracy obejmuje razem ze wstępem, bibliografią i zakończeniem pięć rozdziałów. Lektura treści zawartych w poszczególnych rozdziałach jest adekwatna do kolejnych tytułów prezentowanego studium:
I rozdział. Życie duchowe w aspekcie psychoanalitycznym
II rozdział. Jakie noszę maski? Czyli mechanizmy obronne człowieka
III rozdział. Więzy emocjonalne z rodzicami podstawą relacji z Bogiem i ludźmi
IV rozdział. Czy cierpienie można leczyć psychoterapią?
V  rozdział. Pustynia serca modlitwą kontemplacji.
Całość prezentowanego studium legitymuje się wnikliwą analizą poszczególnych zagadnień. Praca jest ewidentnie bardzo źródłowa, erudycyjna, a język bardzo komunikatywny.
Publikacja niniejszej pozycji może być dla wielu osób dążących do pełni duchowej dojrzałości bardzo pomocna. Może również służyć jako swoiste „vademecum” dla spowiedników i kierowników życia duchowego.
Poznań, 16 maja 2018 r.
prof. dr hab. UKSW Placyd Paweł Ogórek OCD

Anna Rodzik - autorka bajek i piosenek dla dzieci. Jej twórczość pełna jest magii, ciepła i wartości edukacyjnych. Mieszka w malowniczej wsi razem ze swoją wesołą rodziną i niezwykłą zwierzęcą gromadą, która jest dla niej nieustającym źródłem inspiracji.
Tworzenie rękodzieła to jedna z pasji Anny, z wdziękiem łączącej kreatywność z miłością do zwierząt. Szczególne miejsce w jej sercu zajmują alpaki, które pokochała od pierwszego wejrzenia. Fascynacja tymi urokliwymi stworzeniami sprawiła, że zbudowała z nimi niezwykłą więź. Anna urodziła się z wadą serca, podobnie jak alpaki, które czasem przychodzą na świat z dokładnie taką samą wadą serca. Wierzy w magiczną więź między nią a alpakami, przekonana, że kiedyś była jedną z nich.
Jako matka i autorka Anna stara się zarażać dzieci i coraz częściej dorosłych empatią wobec zwierząt oraz kreatywnością w tworzeniu. Jej bajki zarówno bawią, jak i uczą, przynosząc przesłania o wartości szacunku do przyrody i wszystkich istot. Jej piosenki są jak melodia życia na wsi, pełne radości, miłości i pasji.

„(...) Wszystkie decydujące bitwy w historii świata (...) posiadają swe szczegółowe opracowania, które podają: miejsce i datę bitwy, ugrupowanie wyjściowe wojsk wraz z dokładnym i wyraźnym określeniem zadania skrzydeł, początek bitwy, jej przebieg i koniec, wreszcie: nazwiska dowódców i ich rolę w czasie bitwy. Odnośnie Bitwy Warszawskiej wszystkie te dane zostały świadomie zamazane i zniekształcone”.
Major Marceli Kycia, były adiutant generała Rozwadowskiego.
Jędrzej Giertych, Rozważania o Bitwie Warszawskiej 1920-go roku,
Londyn 1984, s. 37.

Ks. Piotra Skargi modlitwa za Ojczyznę:
Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna, chwałę przynosiła Imieniowi Twemu, a syny swe wiodła ku szczęśliwości. Wszechmogący wieczny Boże, spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie. Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje, rządy kraju naszego sprawujące, by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen

Chwała wielkiej Polsce katolickiej!

WSPOMNIENIA I MYŚLI to z jednej strony świadectwo tragicznych wojennych przeżyć autorki, a z drugiej jej przemyślenia podane w zgrabnej formie aforyzmów. Części, mimo że wydają się odmienne, wzajemnie się uzupełniają. Kiedy już poznamy losy autorki przedstawione we wzruszającym opowiadaniu, zrozumiemy, że może ona pozwolić sobie na moralizowanie. Co więcej, powinniśmy z uwaga przeczytać jej przemyślenia i sentencje, gdyż kryje się w nich doświadczenie i życiowa mądrość.
To książka, z której powinniśmy czerpać garściami, jest to bowiem i źródło historyczne, i zbiór złotych myśli.

Urodziłem się rok przed drugą wojną światową. Informacje o otaczającym świecie, najpierw z natury rzeczy dziecięce, „rosły” wraz z nim. Zaczynają się utrwalać i nabierać świadomego charakteru w trzecim roku życia, chociaż zrozumienie widzianych obrazów przychodziło stopniowo, często znacznie później. Ten fotograficzny rodzaj mojej pamięci powoduje, że spisywane wspomnienia są dla mnie ciągle żywe… W dużym stopniu łączą się z JADOWEM, miejscowością mego urodzenia, niedaleko Warszawy. Oparte na faktach. Na przykład prawdziwa jest historia szkoły podstawowej w Jadowie, którą mój ojciec zakładał i której był kierownikiem przez ponad czterdzieści lat.

„Wspomnienia przy kawie” to niewielka powieść, w której główna bohaterka jest już na emeryturze. Poznajemy ją jako osobę aktywną, stałą bywalczynię klubu seniora. Wspomnieniami wraca do lat szkolnych, kiedy poznała dwie swoje najbliższe koleżanki, z którymi przyjaźń przetrwała do czasów obecnych. Powieść ukazuje losy wszystkich trzech kobiet oraz ich rodzin – dzieci i wnuków. To książka na wskroś współczesna, zawiera wątki znane nam dobrze z życia własnego i naszych bliskich czy dalszych znajomych. Dotyczy to nie tylko spraw rodzinnych, ale też zawodowych i społecznych. Pojawiają się problemy związane z emigracją, pracą zawodową, rozwodami, teściami, wychowaniem dzieci. Bohaterki i ich bliscy przeżywają chwile radosne i te trudne, muszą borykać się z niełatwą często codziennością. Nawiązują też romanse i związane z tym rozterki, niekiedy dramaty.
W tych literackich wątkach część swoich losów i przeżyć znalazłaby zapewne niejedna czytelniczka, a całą opowieść można skwitować krótkim stwierdzeniem: samo życie.
Barbara Wilczewska

Wiesław Krakowski – lekarz chirurg z ogromnym doświadczeniem zawodowym, zdobytym także poza granicami Polski, ze znaczącymi sukcesami w sporcie (tenis i lekkoatletyka), miłośnik narciarstwa alpejskiego i żeglarstwa, jest także obdarzony talentem pisarskim. Posiada dar dostrzegania i opisywania złożonych zjawisk otaczającego go świata.
Tym razem, w piątej z kolei książce, wziął na warsztat pisarski swoje życie, sięgając aż do dzieciństwa. Opisuje fakty z życia osobistego, a także fascynujące przygody, jakie mu było dane przeżyć. Najwięcej uwagi poświęcił swojej największej pasji – chirurgii, przedstawiając niezwykle interesująco poszczególne etapy własnego rozwoju zawodowego, przywołując nieraz dramatyczne chwile związane z ratowaniem zdrowia i życia ludzi.
W swoich wspomnieniach nie zapomina też o tych wszystkich, z którymi dane mu było współpracować. Ustosunkowuje się do zachodzących w tym czasie zmian społecznych i politycznych. Z całą otwartością i szczerością odnosi się do aktualnej sytuacji w lecznictwie. Ubolewa, że mimo ogromnego postępu medycyny współczesnej, wielu wprowadzonych reform, systematycznie pogarsza się sytuacja pacjenta, chory traci, a może już utracił swoją podmiotowość. Autor, lekarz z powołania, niezmiernie ceniony przez pacjentów, jak mało kto ma do tego prawo.
Nowa książka Wiesława Krakowskiego to nie tylko zwykłe wspomnienia starego chirurga, to także zaproszenie do refleksji, do dyskusji nad tym, o czym autor pisze.
Elżbieta Pawlicka

Moje opowiadania przedstawiają dzieciństwo na wsi, a później okres szkoły podstawowej, gdy tyle samo czasu spędzałem w mieszkaniu co na podwórku, tam mogłem sobie pozwolić (i pozwalałem) na „więcej wolności”. Potem liceum na Szwederowie w Bydgoszczy.
Rodzice mieszkali w jednopokojowym mieszkaniu. Po 1956 roku, w ramach odwilży nastąpiły zmiany, matka zajęła się krawiectwem, a nasz pokój przedzielono parawanem, z jednej strony mieszkanie, z drugiej sklep meblowy, oczywiście prywaciarski. Tym sposobem mieszkanie było bez okna, ale były z tego pieniądze na szkołę i studia. Było biednie, ale ja tego zupełnie nie czułem – z wyjątkami wszędzie było biednie (czuje się przez różnicę).
Rodzice żyli zgodnie, Jezusie, Maryjo, Józefie Święty, to fundament szczęśliwego dzieciństwa i młodości.
Myślę, że znacznie lepszą inwestycją niż pomnik na cmentarzu jest zapisanie, „jak było”, to taki pomnik ze słowa.
Sądzę, że moje wspomnienia są opisane z dowcipem. Czy występuję tu w roli klauna lub głupka? Trochę tak, dziecko z natury rzeczy mało co wie, to normalne. Ale jest też zupełnie inaczej, ile mojej fantazji, ile pomysłów?
Moje opowiadania bazują na „realu” i starałem się być uczciwy w opisie, ale niekiedy trzeba zdarzenia podrasować, by były smaczniejsze. Jak w kuchni, dodać przypraw, przecież nie je się na surowo.
Piszę o rodzicach, dużej trzypokoleniowej rodzinie, o sąsiadach, kolegach z podwórka, o żużlu, kościele i szkole.
Nie opierałem się na literackich wzorach. Gdybym miał wymienić mojego idola, byłby nim Michaił Zoszczenko – pisze o głupich ludziach, głupich sytuacjach, a ile w tym humoru, ile mądrości.
Żona mówi, że opowiadania jej się podobają, ale nie mają targetu (publiczności docelowej). Ona zawsze narzeka...

Im jesteśmy starsi, tym coraz częściej powracamy myślami do dni wczesnej młodości. Szczególnie do lat dzieciństwa i miejsca urodzenia. Chcemy poznać prawdę o naszych pradziadkach, dziadkach i pozostałej rodzinie, lecz nie zawsze nam się to udaje, bo czynimy to za późno. Osoby, które dysponowały wiedzą, bo odeszły z tego świata. Dokumenty, zdjęcia i inne pamiątki zostały zagubione lub zniszczone. W ostateczności zdani jesteśmy na siebie i na to, co nam pozostało w skromnej pamięci. Jesteśmy zawiedzeni, że nie posiadamy tej wiedzy i nie pomyśleliśmy o tym wtedy, kiedy był na to czas. Ja również, gdy przystąpiłem do pisania "Wspomnień z tamtych lat", popełniłem ten błąd. Mogę liczyć na własną pamięć oraz pamiątki i zbiory, które ocalały i służą mi do zamierzonych celów. Osoby, które mogły mi coś opowiedzieć, już nie żyją. Moim zamierzeniem i obowiązkiem do spełnienia jest opisać losy mojej rodziny, a zwłaszcza ukochanej Mamy. Biorę to za punkt honoru. Zdaję sobie z tego sprawę, że nie jest to proste i łatwe. Lecz to, co się stało i co przeżyli rodzice oraz my, dzieci, powinno być uwiecznione i opisane ku przestrodze obecnych i następnych pokoleń.
Taty nie pamiętam, miałem zaledwie roczek, gdy został zabrany przez NKWD i rozstrzelany w Ostaszkowie. Mama została zesłana z czwórką małych dzieci na sześć lat katorgi na stepach Sybiru. Pracowała bardzo ciężko od rana do późnego wieczora w polu przy różnych pracach za przysłowiowy kawałek chleba. Taka była zapłata. Ludzie z przemęczenia i głodu oraz z powodu panujących chorób wymierali całymi rodzinami. Nie było lekarstw ani żadnej pomocy medycznej. Zapewne wiara, modlitwa i chęć przeżycia trzymały w nadziei na lepsze jutro. To, że przeżyliśmy i powróciliśmy do kraju w komplecie, jest zasługą mojej ukochanej Mamy. Była dobrym człowiekiem, wspaniałą Mamą i wierną żoną. Nigdy nie wyszła powtórnie za mąż, mimo że miała wielu adoratorów. Czekała cały czas z nadzieją i wytęsknieniem na powrót Taty. Czyniła poszukiwania przez PCK oraz inne instytucje, lecz bezskutecznie. Odeszła z tego świata w przekonaniu, że mąż żyje.
Prawda okazała się inna i bardziej okrutna. Nigdy już stamtąd nie powrócił. To co mogłem dla niej uczynić po śmierci, to pobraną i poświęconą ziemię z Miednoje, miejsca zbrodni dokonanej na Tacie, złożyłem na grobie i dokonałem symbolicznego pochówku i napisu na płycie nagrobnej. Wspomnienia dedykuję moim rodzicom, a szczególnie mojej Mamie i innym Matkom, które spotkał podobny los.

Jacek Ostrowski. Rodowity sobótczanin. Studiował na Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Uniwersytecie Wrocławskim i w Wyższej Szkole Edukacji Zdrowotnej i Nauk Społecznych w Łodzi.

Autor sprawozdań z badań:
1.    Cechy agresywności dziewcząt nieprzystosowanych społecznie, „Opieka, Wychowanie, Terapia” 2005, nr 1/2, s. 10–16.
2.    Modyfikujący wpływ środowiska…, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 2002, t. 12–13.
3.    Modyfikujący wpływ trwałego lęku…, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 2002, t. 12–13.
4.    Wpływ siły układu nerwowego…, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 1994, t. 5.
5.    Temperament i agresja u wychowanek MOW, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 1992, t. 3.
6.    Cechy temperamentalno-osobowościowe nieformalnych grup, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 2002, t. 12–13.      
A także licznych artykułów historycznych w lokalnej prasie oraz na stronach internetowych w Polsce i we Francji.
Pracował w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Sobótce, w Przedszkolu Nr 1 w Sobótce, w Urzędzie Miasta i Gminy w Sobótce. Obecnie zajmuje się dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
Niniejsza książeczka skierowana jest przede wszystkim do turysty-miłośnika Ziemi Ślężańskiej.

Arkadiusz Wojnarowski – absolwent podyplomowych studiów producenckich w Szkole Filmowej w Łodzi, doktor w dziedzinie nauk humanistycznych, wykładowca produkcji i scenariopisarstwa w PWSFTViT w Łodzi, UWr i UAM w Poznaniu. Prawnik i producent filmowy ("Droga na drugą stronę", "Bella Mia"). W 2009 r. opublikował "Prawne i finansowe podstawy europejskiej koprodukcji filmowej". W tomie zbiorowym "Kultura produkcji filmowej: teorie, badania, praktyki" pod red. Artura Majera i Tadeusza Szczepańskiego (2019) ukazał się jego tekst "Prace nad scenariuszem filmowym w ramach działań produkcyjnych filmu". Wydał dwie monografie z cyklu Jak Zostać Scenarzystą Filmowym: "Rynek i źródła finansowania scenariuszy filmowych w Polsce" oraz "Scenopisarskie aplikacje i programy". Autor jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej i Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a także fundatorem (2002) i prezesem Dolnośląskiego Zespołu Filmowego. Ekspert Europejskiego Funduszu Wspierania Kina – EURIMAGES, Dolnośląskiego Centrum Filmowego, a także Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego w dziedzinie Kultura i Turystyka. Konsultant prawny ds. umów filmowych i ds. zrównoważonej produkcji filmowej (green filming).

***

Książka Arkadiusza Wojnarowskiego to doskonały przewodnik po labiryntach scenopisarstwa. Autor, cytując współczesne źródła, pozbawia złudzeń wszystkich, którzy szukaliby szczęścia w filmowym talent show bez merytorycznego przygotowania do uprawiania zawodu scenarzysty. Z wnikliwie analizowanych i pracowicie relacjonowanych artykułów i książek oraz wypowiedzi scenariuszowych tuzów polskiego i światowego kina ułożono genologiczną perełkę – oto wędrujemy z autorem śladem swoistych cząstek elementarnych scenariusza, docierając poprzez analizę kolejnych elementów do tekstu nadającego się do prezentacji przed producentem i – prędzej czy później – do ekranizacji. Sukces debiutanta – powiada w swojej książce Wojnarowski – warunkuje profesjonalny format scenariusza, czyli efekt doświadczenia (pisarskiego, ale i lekturowego), przygotowania (studiowanie mistrzów gatunku) oraz planowania własnej pracy. Być może nie są to dla początkujących pisarzy, idących na żywioł kreacji, zasady pożądane czy oczywiste, lecz nawet teksty obiektywnie świetne, ale pozbawione znamion dobrego warsztatu, pokryje kurz. „Żaden szanujący się producent nie pochyli się nad scenariuszem debiutanta przypominającym dramat lub powieść. Nie będzie miał na to ani czasu, ani ochoty” – przekonuje czytelnika autor. Scenariusz bowiem to jeden z niewielu gatunków, w którym innowacyjna treść także w dobie sztucznej inteligencji tak bardzo zależy od konwencjonalnej formy.
dr hab. prof. UWr Leszek Pułka

Książka współfinansowana przez Polski Instytut Sztuki Filmowej

Książka ta jest owocem dwudziestu lat samotniczej pracy badawczej. To dzieło unikalne z różnych powodów.

Elwirę od dziecka interesują gwiazdy. Uwielbia wychodzić w nocy na balkon, by je obserwować. Pewnego dnia ciała niebieskie opowiedzą jej historię ukrytą przed wszystkimi...