Wydawnictwo Poligraf

Moje opowiadania przedstawiają dzieciństwo na wsi, a później okres szkoły podstawowej, gdy tyle samo czasu spędzałem w mieszkaniu co na podwórku, tam mogłem sobie pozwolić (i pozwalałem) na „więcej wolności”. Potem liceum na Szwederowie w Bydgoszczy.
Rodzice mieszkali w jednopokojowym mieszkaniu. Po 1956 roku, w ramach odwilży nastąpiły zmiany, matka zajęła się krawiectwem, a nasz pokój przedzielono parawanem, z jednej strony mieszkanie, z drugiej sklep meblowy, oczywiście prywaciarski. Tym sposobem mieszkanie było bez okna, ale były z tego pieniądze na szkołę i studia. Było biednie, ale ja tego zupełnie nie czułem – z wyjątkami wszędzie było biednie (czuje się przez różnicę).
Rodzice żyli zgodnie, Jezusie, Maryjo, Józefie Święty, to fundament szczęśliwego dzieciństwa i młodości.
Myślę, że znacznie lepszą inwestycją niż pomnik na cmentarzu jest zapisanie, „jak było”, to taki pomnik ze słowa.
Sądzę, że moje wspomnienia są opisane z dowcipem. Czy występuję tu w roli klauna lub głupka? Trochę tak, dziecko z natury rzeczy mało co wie, to normalne. Ale jest też zupełnie inaczej, ile mojej fantazji, ile pomysłów?
Moje opowiadania bazują na „realu” i starałem się być uczciwy w opisie, ale niekiedy trzeba zdarzenia podrasować, by były smaczniejsze. Jak w kuchni, dodać przypraw, przecież nie je się na surowo.
Piszę o rodzicach, dużej trzypokoleniowej rodzinie, o sąsiadach, kolegach z podwórka, o żużlu, kościele i szkole.
Nie opierałem się na literackich wzorach. Gdybym miał wymienić mojego idola, byłby nim Michaił Zoszczenko – pisze o głupich ludziach, głupich sytuacjach, a ile w tym humoru, ile mądrości.
Żona mówi, że opowiadania jej się podobają, ale nie mają targetu (publiczności docelowej). Ona zawsze narzeka...

Im jesteśmy starsi, tym coraz częściej powracamy myślami do dni wczesnej młodości. Szczególnie do lat dzieciństwa i miejsca urodzenia. Chcemy poznać prawdę o naszych pradziadkach, dziadkach i pozostałej rodzinie, lecz nie zawsze nam się to udaje, bo czynimy to za późno. Osoby, które dysponowały wiedzą, bo odeszły z tego świata. Dokumenty, zdjęcia i inne pamiątki zostały zagubione lub zniszczone. W ostateczności zdani jesteśmy na siebie i na to, co nam pozostało w skromnej pamięci. Jesteśmy zawiedzeni, że nie posiadamy tej wiedzy i nie pomyśleliśmy o tym wtedy, kiedy był na to czas. Ja również, gdy przystąpiłem do pisania "Wspomnień z tamtych lat", popełniłem ten błąd. Mogę liczyć na własną pamięć oraz pamiątki i zbiory, które ocalały i służą mi do zamierzonych celów. Osoby, które mogły mi coś opowiedzieć, już nie żyją. Moim zamierzeniem i obowiązkiem do spełnienia jest opisać losy mojej rodziny, a zwłaszcza ukochanej Mamy. Biorę to za punkt honoru. Zdaję sobie z tego sprawę, że nie jest to proste i łatwe. Lecz to, co się stało i co przeżyli rodzice oraz my, dzieci, powinno być uwiecznione i opisane ku przestrodze obecnych i następnych pokoleń.
Taty nie pamiętam, miałem zaledwie roczek, gdy został zabrany przez NKWD i rozstrzelany w Ostaszkowie. Mama została zesłana z czwórką małych dzieci na sześć lat katorgi na stepach Sybiru. Pracowała bardzo ciężko od rana do późnego wieczora w polu przy różnych pracach za przysłowiowy kawałek chleba. Taka była zapłata. Ludzie z przemęczenia i głodu oraz z powodu panujących chorób wymierali całymi rodzinami. Nie było lekarstw ani żadnej pomocy medycznej. Zapewne wiara, modlitwa i chęć przeżycia trzymały w nadziei na lepsze jutro. To, że przeżyliśmy i powróciliśmy do kraju w komplecie, jest zasługą mojej ukochanej Mamy. Była dobrym człowiekiem, wspaniałą Mamą i wierną żoną. Nigdy nie wyszła powtórnie za mąż, mimo że miała wielu adoratorów. Czekała cały czas z nadzieją i wytęsknieniem na powrót Taty. Czyniła poszukiwania przez PCK oraz inne instytucje, lecz bezskutecznie. Odeszła z tego świata w przekonaniu, że mąż żyje.
Prawda okazała się inna i bardziej okrutna. Nigdy już stamtąd nie powrócił. To co mogłem dla niej uczynić po śmierci, to pobraną i poświęconą ziemię z Miednoje, miejsca zbrodni dokonanej na Tacie, złożyłem na grobie i dokonałem symbolicznego pochówku i napisu na płycie nagrobnej. Wspomnienia dedykuję moim rodzicom, a szczególnie mojej Mamie i innym Matkom, które spotkał podobny los.

Jacek Ostrowski. Rodowity sobótczanin. Studiował na Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Uniwersytecie Wrocławskim i w Wyższej Szkole Edukacji Zdrowotnej i Nauk Społecznych w Łodzi.

Autor sprawozdań z badań:
1.    Cechy agresywności dziewcząt nieprzystosowanych społecznie, „Opieka, Wychowanie, Terapia” 2005, nr 1/2, s. 10–16.
2.    Modyfikujący wpływ środowiska…, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 2002, t. 12–13.
3.    Modyfikujący wpływ trwałego lęku…, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 2002, t. 12–13.
4.    Wpływ siły układu nerwowego…, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 1994, t. 5.
5.    Temperament i agresja u wychowanek MOW, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 1992, t. 3.
6.    Cechy temperamentalno-osobowościowe nieformalnych grup, „Roczniki Pedagogiki Specjalnej” 2002, t. 12–13.      
A także licznych artykułów historycznych w lokalnej prasie oraz na stronach internetowych w Polsce i we Francji.
Pracował w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Sobótce, w Przedszkolu Nr 1 w Sobótce, w Urzędzie Miasta i Gminy w Sobótce. Obecnie zajmuje się dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
Niniejsza książeczka skierowana jest przede wszystkim do turysty-miłośnika Ziemi Ślężańskiej.

Arkadiusz Wojnarowski – absolwent podyplomowych studiów producenckich w Szkole Filmowej w Łodzi, doktor w dziedzinie nauk humanistycznych, wykładowca produkcji i scenariopisarstwa w PWSFTViT w Łodzi, UWr i UAM w Poznaniu. Prawnik i producent filmowy ("Droga na drugą stronę", "Bella Mia"). W 2009 r. opublikował "Prawne i finansowe podstawy europejskiej koprodukcji filmowej". W tomie zbiorowym "Kultura produkcji filmowej: teorie, badania, praktyki" pod red. Artura Majera i Tadeusza Szczepańskiego (2019) ukazał się jego tekst "Prace nad scenariuszem filmowym w ramach działań produkcyjnych filmu". Wydał dwie monografie z cyklu Jak Zostać Scenarzystą Filmowym: "Rynek i źródła finansowania scenariuszy filmowych w Polsce" oraz "Scenopisarskie aplikacje i programy". Autor jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej i Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a także fundatorem (2002) i prezesem Dolnośląskiego Zespołu Filmowego. Ekspert Europejskiego Funduszu Wspierania Kina – EURIMAGES, Dolnośląskiego Centrum Filmowego, a także Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego w dziedzinie Kultura i Turystyka. Konsultant prawny ds. umów filmowych i ds. zrównoważonej produkcji filmowej (green filming).

***

Książka Arkadiusza Wojnarowskiego to doskonały przewodnik po labiryntach scenopisarstwa. Autor, cytując współczesne źródła, pozbawia złudzeń wszystkich, którzy szukaliby szczęścia w filmowym talent show bez merytorycznego przygotowania do uprawiania zawodu scenarzysty. Z wnikliwie analizowanych i pracowicie relacjonowanych artykułów i książek oraz wypowiedzi scenariuszowych tuzów polskiego i światowego kina ułożono genologiczną perełkę – oto wędrujemy z autorem śladem swoistych cząstek elementarnych scenariusza, docierając poprzez analizę kolejnych elementów do tekstu nadającego się do prezentacji przed producentem i – prędzej czy później – do ekranizacji. Sukces debiutanta – powiada w swojej książce Wojnarowski – warunkuje profesjonalny format scenariusza, czyli efekt doświadczenia (pisarskiego, ale i lekturowego), przygotowania (studiowanie mistrzów gatunku) oraz planowania własnej pracy. Być może nie są to dla początkujących pisarzy, idących na żywioł kreacji, zasady pożądane czy oczywiste, lecz nawet teksty obiektywnie świetne, ale pozbawione znamion dobrego warsztatu, pokryje kurz. „Żaden szanujący się producent nie pochyli się nad scenariuszem debiutanta przypominającym dramat lub powieść. Nie będzie miał na to ani czasu, ani ochoty” – przekonuje czytelnika autor. Scenariusz bowiem to jeden z niewielu gatunków, w którym innowacyjna treść także w dobie sztucznej inteligencji tak bardzo zależy od konwencjonalnej formy.
dr hab. prof. UWr Leszek Pułka

Książka współfinansowana przez Polski Instytut Sztuki Filmowej

Książka ta jest owocem dwudziestu lat samotniczej pracy badawczej. To dzieło unikalne z różnych powodów.

Elwirę od dziecka interesują gwiazdy. Uwielbia wychodzić w nocy na balkon, by je obserwować. Pewnego dnia ciała niebieskie opowiedzą jej historię ukrytą przed wszystkimi...

"Wszyscy jesteśmy ubekami?" to krzyk rozpaczy i niemocy nad chorobą społeczną, jaką jest nienawiść i pogarda dla drugiego człowieka, zwaną dezubekizacją. Jest to część programu partii PiS i nie tylko jej, gdyż zakorzenił się ten termin i u zwolenników innych ugrupowań. Partia PiS jednak wprowadziła go w życie jako system, który nie widzi konkretnej osoby, a metodami jest bardzo podobny do systemu, który stosowało UB, tylko działania są już bardziej wyrafinowane i dopracowane. Autor pyta więc ustami bohatera książki, a nawet stawia tezę, czy aby nie wszyscy jesteśmy ubekami? Czy w nas samych nie ma tyle nienawiści i podłości, by tak łatwo dawać się podjudzać partii rządzącej do takich zachowań.
Książka składa się z dwóch części, jedna jest o dezubekizacji i zmaganiu się z nią, a druga o walce z nie mniej destrukcyjną chorobą Parkinsona. Autor z autopsji opisuje zmagania z tą podstępną chorobą i radzi chorym, by się nie poddawali, bo w tej chorobie jest tak, że raz czujemy się bardzo źle i wydaje się, że to już koniec, po chwili zaś wszystko mija i znów mamy wrażenie, jakby jej nie było.

Janusz Kucicki SVD (Płońsk, 1967), profesor Uniwersytetu Nanzan na Wydziale Humanistycznym (Nagoya, Japonia). Autor czterech monografii i ponad czterdziestu artykułów z zakresu nauk biblijnych. Ten tomik wierszy jest jego debiutem literackim.

Byłoby lepiej, gdyby te wiersze nie musiały być nigdy napisane.
Byłoby lepiej, gdyby ta książka nie musiała się nigdy ukazać.
A jednak zostały napisane i zostały wydane.

Po co pisać wiersze o wojnie i ludziach nią dotkniętych?
Może, aby zobaczyć, ile człowieczeństwa jeszcze pozostało w nas,
widzach stojących z boku.

Może, aby zrozumieć człowieka, który dzisiejsze marzenia porzucił,
aby bronić wolności, rodziny i przyszłych marzeń, co w sercu się zrodzą.

A może tylko po to, byśmy zrozumieli cierpienie ofiar wszystkich wojen
i powstrzymali się od prób budowania lepszego świata
na zgliszczach wojen nierozliczonych.

It would be better if these poems never had to be written.
It would be better if this book never had to appear.
Yet, they were written and published.

Why write poems about war and people affected by it?
Perhaps to see how much humanity is left in us,
spectators standing on the side.

Perhaps to understand a man who abandoned today’s dreams,
to defend freedom, family and future dreams that will be born in his heart.
Or perhaps, just to understand the suffering of the victims of all wars
and refrain from trying to build a better world
on the ashes of unresolved wars.

Lu jest tajemnicza i ekscentryczna tak jak jej imię. Po śmierci ukochanego brata postanawia zerwać wszystkie relacje łączące ją z bliskimi i rozpocząć nowe życie w stolicy. Rzuca się w wir pracy i imprezowania, aby zapomnieć o bolesnych przeżyciach. Gdy podczas jednej z domówek poznaje Ariana, nie wie jeszcze, że wpadnie w sidła uczucia, które na zawsze odmieni jej los. Kim naprawdę jest ten człowiek o oryginalnym imieniu? Jaką tajemnicę skrywa właściciel wynajmowanego przez Lu mieszkania? Czy dziewczynie uda się pokonać własne demony i poznać ukrywaną przez jej matkę prawdę?
"Wszystko dzięki tobie" to powieść pełna tajemnic i niespodziewanych zwrotów akcji. Daj się zaprosić do niezwykłego świata jej bohaterów!

Stanisław Ćwiek - ur. w 1947 r. w Obrębcu pod Przasnyszem. Do ósmego roku życia mieszkał w Bogatyni, potem w Gdańsku, a od trzydziestu dwóch lat w górnym Sopocie. Żonaty i nadal z Ewą. Dwoje dorosłych dzieci a tylko jedna wnusia (za to jaka!?). Kocha Ojczyznę a w niej i poza nią nielicznych. Lubi niemal wszystkich i prawie wszystko. Uwielbia las i zwierzęta - bez niemal i bez prawie.
Unika zaawansowanej technologii, nie znosi prostactwa i niekompetencji, szczególnie „na górze”. Wykształcenie prawnicze. Za PRL w milicji, za demokracji w policji. Po pełnej wysłudze lat ze służby odchodził (w atmosferze do pozazdroszczenia) jako zastępca komendanta wojewódzkiego Policji w Gdańsku.

"Wszystko to, czego nie mogłam powiedzieć za życia" to powieść autobiograficzna, w której autorka opowiedziała swoje życie, zmieniając tylko niektóre nazwiska i jedno wydarzenie. Spisanie wspomnień jest szansą na przedstawienie wydarzeń ze swojej perspektywy, uzupełnionych o zwierzenia czy przemyślenia, których nikt nigdy nie poznał.  
Nie poznał i może poznać tylko, sięgając po tę książkę – autorka zmarła w styczniu 2023 roku, opisując wcześniej ostatnie dni swojej bohaterki. Powieść do druku oddała siostrzenica Krystyny Przeradzkiej, sprawiając, że autorka pośmiertnie może opowiedzieć swoją historię, która jest opowieścią  o nieszczęśliwej miłości, spełnianiu cudzych pragnień i poczuciu niesprawiedliwości

Krystyna Przeradzka, ur. 30.12.1951 w Elblągu, zm. 26.01.2023 r.  Przez całe życie pisała opowieść, nie mówiąc o tym nikomu… W swoim testamencie zapisała, że pieniądze ze sprzedaży mieszkania w pierwszej kolejności mają być przeznaczone na wydanie powieści i poezji. Krystyna nie mogła wydać książki za życia z dwóch powodów. Pierwszy był finansowy, zawsze wspierała pieniężnie całą rodzinę, a swoje marzenia odkładała na później. Drugi powód: bała się wyznać prawdę o swoich uczuciach, przyznać się do zakazanej miłości, do tego, że całe życie była nieszczęśliwa i samotna. Miała wyrzuty sumienia, że kochała później już żonatego mężczyznę, ale honor nie pozwolił jej rozbić tego małżeństwa.

Wciągający kryminał, w którym wszystko zaczyna się od kota, a w zasadzie kotów :)
Róża, Rafał, Nikodem – życia trojga bohaterów splotą się nagle pewnego spokojnego, gorącego, lipcowego popołudnia i nie uda im się tak szybko rozplątać zawikłanych nici własnych losów…
Kto tu naprawdę kogo śledzi, kto się w kim zakochał i kto kogo faktycznie zabił? Odpowiedzi na te pytania poznasz, sięgając po debiutancką powieść Katarzyny Hawryluk ;)

„Wujańcio” to anatomia upadku i dezintegracji moralnej Stefanii Czarneckiej, „rajskiego ptaka” PRL-u. Zamożna właścicielka polonijnej firmy wciąż pada ofiarą oszustów matrymonialnych, toksyków i wszelkiej maści łajdaków. Dlaczego wciąż powiela ten sam schemat?
Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ale na crescendo rozpadu psychicznego Stefanii nakłada się cień postaci wielebnego wuja biskupa, a ze strzępów opowieści dwóch kobiet zaczynają wyłaniać się demony przeszłości, która zdeterminowała przyszłość i naznaczyła nieuchronnie nadciągające zakończenie.
„Wujańcio” to sztuka teatralna w trzech aktach.

Magdalena Wawrykiewicz jest także autorką trylogii „Rodzina Wenclów”, łączącej thriller polityczny z doskonałą prozą obyczajową.
All books by author Magdalena Wawrykiewicz – Storytel International.

Wychowawcza rola baśni to publikacja, w której autorka na wybranych przykładach pokazuje, jak wielkie znacznie w wychowaniu dzieci mają bajki i baśnie. W kolejnych rozdziałach omawia podstawowe pojęcia z zakresu baśni, charakteryzuje baśń jako gatunek literacki oraz przedstawia przegląd badań i początki baśni w literaturze polskiej. Następnie skupia się na wybranych zagadnieniach edukacji literackiej dziecka w przedszkolu, omawiając szczególną rolę baśni w życiu dziecka oraz jej wypływ na rozwój czytelnictwa. Ostatni rozdział poświęca na przedstawienie wpływu baśni na rozwój emocjonalny, psychiczny, intelektualny i moralny dziecka.
W przygotowaniu jest kolejna pozycja autorki, tym razem jest to już jednak bajka.

Zmiany przepisów w systemie prawa polskiego wiążą się ściśle z procesem przystosowawczym tego prawa do prawa Unii Europejskiej, który trwa nadal. Zmiany te rodzą uzasadnione trudności w stosowaniu prawa, których pokonanie, przynajmniej częściowo, ma ułatwić niniejsza książka.