Wydawnictwo Poligraf

Poezja?
Co napisałem
Finezja?
Może czas straciłem
 
Tadeusz Paweł Żyszkowicz - urodził się w 1951 roku w Seroczynie. Wyrastał w Łukowcu. Uczęszczał do 7-letniej szkoły podstawowej w Jeruzalu (Wilkowyje). Szkołę średnią ukończył w Mińsku Mazowieckim, gdzie mieszkał przy ul. Sobieskiego. Studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Mieszkał wtedy w Latowiczu, ówczesnej weterynarii przy ul. Kuźniarskiego. Dyplom inżyniera zdobył w 1981 roku.
Imał się różnych prywatnych przedsięwzięć. Warunki po reformie Balcerowicza nie były ku temu sprzyjające. W 2005 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszka do dzisiaj już jako obywatel brytyjski z brytyjską emeryturą.
Jego twórczość powstała głównie w Wielkiej Brytanii. Została zrodzona z tęsknoty za krajem. Nawiązuje do zapamiętanych obrazów z wcześniejszych lat.

* * *
Poezja Tadeusza Pawła Żyszkowicza wypływa z serca tęskniącego za krajem lat dziecinnych. Mamy tu nawiązania do świąt, do pór roku, do smutków i radości dnia codziennego. Wachlarz propozycji jest szeroki, przy czym autor nie zapomina wspomnieć też o kraju, który go przyjął.  Utrwala te ulotne chwile na papierze, by uczynić je wiecznymi i zostawić potomnym. By każdy mógł, zatapiając się w jego utworach, poczuć nie tylko to piękno przyrody, cud życia czy smaki codzienności, lecz także miłość do Polski i trudy emigracji.

Wiem, że dzieci zawsze lubią
misie oraz lalki,
a ja bardzo lubię pisać
wierszowane bajki.
 
Lubię uśmiech wywoływać
i rozpraszać smutki
oraz dzieci przekonywać,
że są krasnoludki.

"Wiersze edukacyjne dla dzieci" to zbiór krótkich i rozwijających wyobraźnię historyjek napisanych w formie wierszy. Część z nich powstała na bazie osobistych doświadczeń, a inne z myślą o tym, żeby w dostępny dla dzieci sposób przekazać podstawową wiedzę z różnych dziedzin nauki, jak matematyka, język polski, geografia, plastyka itp. Te wiersze pobudzają wyobraźnię, angażują do pracy, rozśmieszają i w głowie zostają.

"Wiersze edukacyjne dla dzieci" to zbiór krótkich i rozwijających wyobraźnię historyjek napisanych w formie wierszy. Część z nich powstała na bazie osobistych doświadczeń, a inne z myślą o tym, żeby w przystępny dla dzieci sposób przekazać podstawową wiedzę z różnych dziedzin nauki, jak matematyka, język polski, geografia, plastyka, biologia itp. Te wiersze pobudzają wyobraźnię, angażują do pracy, rozśmieszają i w głowie zostają.

„Wiersze pięknie rymowane” autorstwa Ariny Ewy Brożek to poetycka podróż, która rozpoczęła się w malowniczej Szkocji. Zrodzone z tęsknoty, codzienności i miłości wiersze z lekkością łączą rytm i rym, tworząc utwory proste, a jednocześnie głęboko poruszające. Autorka pisze szczerze i bez patosu – jej poezja trafia prosto do serca, przypominając, że piękno tkwi w codzienności, a poezja może być bliska każdemu.

Arina Ewa Brożek, urodzona w Jastrzębiu-Zdroju, mama cudownej Amelki. Z pasją gra na pianinie i przelewa uczucia na papier, tworząc wiersze szczere i poruszające. To w Szkocji, wśród ciszy i deszczu, zaczęła pisać – tam narodziła się jej pasja i pierwsze rymy. Po powrocie do Polski odnalazła siebie na nowo i właśnie tutaj, w miejscu bliskim sercu, wydaje swój pierwszy tomik poezji „Wiersze pięknie rymowane”.

Książka jest zbiorem wierszy o emocjach i ludzkich zachowaniach. Autorka w swoich utworach opisuje nasze życiowe dramaty i dylematy, niekiedy w sposób żartobliwy ukazuje ludzkie słabości i niedoskonałości, możliwe pułapki, odsłania schematy, w których na co dzień funkcjonujemy, a także przybliża nas samych nam samym. Przekazuje w wierszach – a może bardziej między wierszami – swoją interpretację rzeczywistości, świata i rządzących nim praw, pojmowania Boga, losu, cierpienia oraz jedynej możliwej kreacji życia w Tu i Teraz.
Zbiór wierszy przenosi czytelnika w wewnętrzny świat człowieka – jego indywidualnych emocji, reakcji i zachowań. Rozpoznanie, nazwanie, zrozumienie i uwolnienie nieprzeżytych do końca emocji, które każdy w mniejszym lub większym stopniu na przestrzeni życia zablokował w sobie, to najszybsza droga i najskuteczniejsza recepta na pełne, zdrowe, obfite, szczęśliwe i spokojne życie.
Człowiek, który ma stały i dobry kontakt z intuicją, odblokował swobodny przepływ energii i jest swoim najlepszym przyjacielem, łatwo odkrywa własne potencjały i talenty, a nierzadko także pozbywa się fizycznych dolegliwości i chorób lub im zapobiega.
Każdy znajdzie tu coś o sobie i dla siebie, natrafi na prawdy i prawa uniwersalne rządzące światem. Wiersze są wielopłaszczyznowe, dają szerokie pole do interpretacji i skłaniają do wewnętrznych poszukiwań na głębszych poziomach.
Cały zbiór jest hymnem na cześć człowieka, uznaniem dla jego ziemskiej wędrówki oraz akceptacją trudnych wyborów i wyzwań, z jakimi przychodzi mu się w życiu mierzyć.
Autorka sama jest w drodze ku pełni samopoznania. Praca nad sobą przyniosła jej spokój i harmonię we wszystkich sferach życia. Tego samego życzy czytelnikowi. Wierząc, że każde życie może być piękne i spełnione, swoimi wierszami gorąco zachęca do wejścia na tę ścieżkę, by stała się ona również jego udziałem.

Monika Gerłowicz – z wykształcenia germanistka, logopedka, przedszkolanka, nauczycielka wychowania wczesnoszkolnego, tłumacz przysięgły, od ponad 30 lat nauczycielka języka niemieckiego w szkołach w Polsce i w Niemczech, a od kilku lat w Szwajcarii. Prywatnie spełniona żona i matka, pasjonatka rozwoju osobistego, zafascynowana zgłębianiem możliwości ludzkiego umysłu i ciała.

WIERSZE RODZINNE to unikalny poetycki zapis wspólnej drogi dwojga ludzi. Zbiór składa się z 84 utworów, które powstały na przestrzeni wielu lat (1967–2025) – najpierw tworzone były oddzielnie, a potem już razem od momentu poznania się autorów w 1973 roku przez dekady wspólnego życia aż po śmierć Żony i czas żałoby. Nie jest to klasyczny tomik poezji, lecz liryczny dialog. Wiersze Żony przeplatają się z utworami Męża, tworząc opowieść o miłości, budowaniu codzienności i ostatecznym pożegnaniu. Publikacja ma charakter niezwykle intymny, a zarazem uniwersalny  – dotyka tematów bliskich każdemu człowiekowi.

Tomasz Sikora (ur. 1973 w Warszawie) – ukończył studia magisterskie w Instytucie Rusycystyki na Wydziale Lingwistyki Stosowanej i Filologii Wschodniosłowiańskich Uniwersytetu Warszawskiego, a także podyplomowe studia z zakresu Public Relations – skuteczne kreowanie wizerunku oraz Executive Master of Business Administration w Instytucie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk. Jego zainteresowania są tak zróżnicowane jak wykształcenie i rozciągają się od pogłębionej analizy dzieł Fiodora Dostojewskiego, poprzez sektor marketingu i reklamy BTL, aż po zarządzanie ryzykiem reputacji przedsiębiorstw. Prywatnie – szczęśliwy mąż i ojciec trójki dzieci. Od wielkomiejskiego zgiełku ucieka czasem na spacer po warmińsko-mazurskich lasach, nad pomorskie rzeki lub na bałtyckie plaże. Pisze, bo lubi.
Wiersze wybrane to w znakomitej większości utwory z lat młodzieńczych Autora. Wciąż zaskakująco aktualne dzięki uniwersalnym tematom, z którymi się zmierzył. Mamy tu człowieka i naturę. I naturę człowieka. Mamy miłość i przemijanie. I przemijanie miłości. A na deser kilka humoresek, żeby nie było aż tak poważnie... W tomiku znalazły się między innymi znane już wąskiej publiczności: „Klincz”, „Truskawki”, „Przyjechałem późnym wieczorem”, „Dyptyk” oraz „Cztery pory roku”. Jest również niezawodna damska „Torebka”, a także rzecz o myszy na gzymsie.

Atrakcyjność świata, który maluje Janina Dobrowolska, polega na tym, że dzięki przemyślnie stosowanym metaforom wiersze jakby unoszą się nad ziemią, lewitują. Widać to i w jej opisach przyrody, i w subtelnych erotykach, i wtedy gdy opisuje smutny, deszczowy dzień listopadowy. Neologizmy, które stosuje, ułatwiają czytelnikowi wejście w jej świat. Bo jeśli w wierszu "Orchidea w doniczce" czytasz, że liście ścieżą się, od razu wiesz, co Autorka opisuje. To tylko jeden z przejawów jej językowego bogactwa.

Siedlisko jest małą, położoną na uboczu rolniczą gminą. Ludzie są tu mili i życzliwi, a w upalne lato można znaleźć schronienie nad brzegiem Odry, która płynie tu szerokim zakolem. Jej dorzecze, oglądane z murów romantycznej ruiny zamku rodziny Schönaich-Carolath, zaprasza do czułych pocałunków i lirycznych wzruszeń oraz wynurzeń. Dlatego nie można się dziwić, że w tych okolicznościach przyrody pewna pani – rodzona mieszkanka gminy Siedlisko – Janina z Bielaw w przerwie między dojeniem krowy a oporządzaniem świnek pisze wiersze. Dziwić się jednak należy wójtowi Dariuszowi Strausowi, który nasłał na wiejską literatkę trzy kancelarie prawne, policjantów, prokuratorów i sądy. Dlaczego wójt wytoczył z powództwa prywatnego proces karny gminnej poetce? Dlaczego Janinę z Bielaw chce wtrącić do lochu? Zapraszam do lektury.

Mieszkam wraz z mężem w pięknym Inowrocławiu. Przez wiele lat pracowałam jako nauczycielka i bibliotekarka. Obecnie jestem szczęśliwą emerytką.  
Mam nadzieję, że moje wiersze wywołają na Waszych twarzach radosny uśmiech, pozwolą na chwilę zastanowienia, poprowadzą w cudowny świat wyobraźni, a z czasem staną się wspomnieniem szczęśliwego dzieciństwa.

Maria Ogrodowczyk urodziła się w 1983 roku. Ukończyła Wydział Prawa na UAM w Poznaniu, a następnie studium oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu i studia podyplomowe na kierunku bezpieczeństwo narodowe w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Kocha zwierzęta i długie piesze wędrówki.
Ta książka to jej debiut literacki.

Drogi Czytelniku, zapraszam Cię w podróż:
…do zaczarowanego lasu; znajdziesz tu kojące krajobrazy i pachnące polany zapraszające do odpoczynku, ale także obszary bagienne, ciemne i pełne oswojonych potworów;
…do mojej głowy, duszy i serca; znajdziesz tu uczucia, emocje i marzenia, które pewnie też nosisz w sobie… albo nosiłeś – jest tu wszystko, co przez wiele lat chciałam powiedzieć, ale…
się bałam albo nie umiałam znaleźć właściwych słów.
Mam nadzieję, że w moich wierszach odnajdziesz siebie i że zainspiruję Cię do napisania własnym szyfrem tego, co nosisz w środku i co chcesz powiedzieć sobie albo innym.

Zbigniew Adam Koniusz - urodzony w 1964 roku. Żonaty, czworo dzieci i pies (rodzina to sens istnienia). Z wykształcenia lekarz, z potrzeby serca poszukiwacz (szczęścia, prawdy, piękna i Boga). Nie polityk, ale na polityce trochę się zna (parafraza znanego cytatu), już piątą kadencję radzi w powiecie pińczowskim.
Czytelniku, w Twoje ręce oddaję zapisane życiem karty z nadzieją, że choć jedna fraza wywoła emocje (te literki to ja). Większość to nowe teksty, część to utwory już publikowane (mam do nich szczególny sentyment).

Grzegorz Banach, z wykształcenia architekt, z zawodu rolnik. Przyjaciel kotów amator sztuk wszelakich, w tym rysunku, rękodzieła i literatury.
Od lat zamieszkały w niewielkiej wsi w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie wraz z rodziną prowadzi ośrodek agroturystyczny.
Dowcipne i minimalistyczne – chyba tak najprościej można określić zawarte tu wiersze. Dzięki humorystycznemu przedstawieniu pozwalają zachować dystans wobec niekiedy absurdalnej rzeczywistości. Traktując zaś język z przymrużeniem oka, niekiedy nawet
pikantnie, bawię się słowami, nie zapominając jednak o porządku charakteryzującym utwory rymowane.
Zapraszam do mojego świata!
Grzegorz Banach

Kochani! Świat jest pełen niespodzianek, baśniowych istot, czasem wydaje się nawet magiczny. Czy wiadomo, o czym myśli żubr po obiedzie? Dlaczego Dudek wygląda jak Indianin? Gdzie zasypia Pani Wiosna? Co Czarodziej Czas powiedział Pani Zimie? Zapraszam do przeczytania mojej pierwszej książeczki „Wierszykowe podróże Cioci Lusi”. Oddaję ją w Wasze ręce, bo wiem, że jesteście ciekawi cudów przyrody i tego, co dzieje się wokół nas. Jeszcze jedna, bardzo ważna sprawa. Czekam na Was w Kąciku Sprawdzalskiego przygotowanym dla każdego, kto chciałby sprawdzić, co zapamiętał z tekstu wierszy. Pewna Ciocia Marcelina wymyśliła też różne zadania do wykonania. Sprawdźcie się! Posiadacie z pewnością wspaniałą pamięć i wielkie zdolności!
Mam nadzieję, że moja książeczka będzie atrakcyjna dla Słuchaczy i Czytelników w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Może też posłużyć Nauczycielom jako pomoc dydaktyczna w szkole oraz Rodzicom podczas domowego, rodzinnego czytania.
Czytajcie i odkrywajcie tajemnice otaczającego nas świata!

Lucyna Rutkowska – tytułowa Ciocia Lusia – z wykształcenia magister oligofrenopedagogiki oraz nauczyciel wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego. Największą radość przynosi Jej praca w charakterze instruktora terapii przez sztukę dla grup amatorskich. Jest autorką wierszy, piosenek oraz scenariuszy do przedstawień i widowisk muzyczno-satyrycznych realizowanych przez kameralne grupy teatralne. Pisze z ogromną przyjemnością dla dzieci, młodzieży i odbiorców dorosłych.