Szczęście ma na imię małpa

Warszawski Grochów lat 60. XX wieku. Miejsce, gdzie przedwojenna czerwona cegła ustępuje miejsca siermiężnemu, szaremu betonowi, a na podwórkach toczy się twarde, nieustępliwe życie.
"Szczęście ma na imię małpa" to surowa, ale pełna niezwykłego ciepła podróż w czasie do świata, w którym niedostatek był chlebem powszednim, ale daleko mu było do odzierającej z godności biedy. To opowieść o nowej inteligencji i społeczności robotniczej, o ludziach mocno pokaleczonych fizycznie i moralnie przez niedawną wojnę, którzy z determinacją odbudowują swoją codzienność. W tej ciężkiej, pracowitej rzeczywistości największym triumfem jest radość z tego, że udało się przetrwać.
Oto autentyczny portret pokolenia zmuszonego do zszywania swojego świata z resztek. W tych niezwykłych opowiadaniach, na przekór szarości i trudom epoki, przebija jeden jaskrawy promień nadziei. Bo czasem, w najmniej oczekiwanym momencie, szczęście potrafi przybrać bardzo niepozorną formę.

Adam Liszcz – rocznik ’57. Zanim został absolwentem resocjalizacji na Uniwersytecie Warszawskim i wychowawcą młodzieży „niełatwej i trudnej”, sam uczył się twardego życia na warszawskim Grochowie. To tamte ulice, podwórka i bazary ukształtowały jego charakter.
Harcerz, społecznik, twórca niezależny. Swoje miejsce na ziemi znalazł ostatecznie w Wielkopolsce. Tam, w Psarskiem, animuje kulturę, prowadzi Galerię Sztuki Naiwnej i własnym sumptem tworzy muzeum lokalnej historii. Niezależnie od tego, czy był akurat urzędnikiem, czy wychowawcą, zawsze robił jedno: ratował przeszłość od zapomnienia. Sam o sobie mówi, że jest opiekunem pamięci o ludziach i faktach nikomu podobno niepotrzebnych. Do dziś – chłopak z Grochowa.