Nowości

Dziś coraz więcej ludzi staje wobec cichego, rozciągniętego w czasie doświadczenia opieki nad kimś bliskim, kto powoli oddala się w świat demencji. To szczególny rodzaj wyzwania – w którym codzienność wypełniają pytania, na które nikt nie daje gotowych odpowiedzi. Jak rozumieć zachowania ukochanych rodziców? Jak odnaleźć się w zmieniającej się rzeczywistości, w której pamięć i tożsamość tracą swoje dawne kształty?
Ta książka jest zapisem mojej własnej drogi – życia obok osoby pogrążającej się w demencji. To opowieść o bliskości wystawionej na próbę, o bezradności, ale i o małych odkryciach, które ułatwiały codzienne trudności. Dzielę się tym, czego nauczyło mnie osiem ostatnich lat spędzonych z moją mamą – jej reakcjami, jej światem, który stopniowo przestawał być wspólny, a jednak wciąż pozostawał głęboko ludzki.
Być może te doświadczenia staną się dla kogoś punktem oparcia – wskazówką, że nawet w chaosie można odnaleźć sens, a w powtarzalności trudnych dni – odrobinę światła i radości.
Autor

WIERSZE RODZINNE to unikalny poetycki zapis wspólnej drogi dwojga ludzi. Zbiór składa się z 84 utworów, które powstały na przestrzeni wielu lat (1967–2025) – najpierw tworzone były oddzielnie, a potem już razem od momentu poznania się autorów w 1973 roku przez dekady wspólnego życia aż po śmierć Żony i czas żałoby. Nie jest to klasyczny tomik poezji, lecz liryczny dialog. Wiersze Żony przeplatają się z utworami Męża, tworząc opowieść o miłości, budowaniu codzienności i ostatecznym pożegnaniu. Publikacja ma charakter niezwykle intymny, a zarazem uniwersalny  – dotyka tematów bliskich każdemu człowiekowi.

Zaginiony wiersz

Modlitwa do wietrznego dnia

Boże, który mądrością kierujesz, 
ukołysz moje zmartwienia 
podmuchem powietrza

Osusz łzy moje
i troski tym wiatrem, co wzmaga się
we mnie 
i poza mną

Zmień szlak wędrówki z rozstajów 
lęku i błędów
na ogrody obfitości mojego ducha

Z tomu poezji Duchowość, 2012 r. 
Dwór „Olchowe Łąki” w Długosiodle, Ogrody Poezji

Daria Galant  - powieściopisarka, poetka, eseistka, dramatopisarka, autorka sztuk wizualnych.

Ta książeczka w niezwykle delikatny i bezpieczny sposób porusza temat odchodzenia i straty, który dla dzieci bywa trudny do nazwania i zrozumienia. Zamiast dosłowności pojawia się metafora przemiany, obecności w innej formie i więzi, która nie znika, lecz zmienia swój kształt. Dzięki temu dziecko może oswoić emocje, poczuć ukojenie i znaleźć język do rozmowy o tęsknocie, smutku czy miłości, bez lęku i nadmiernego ciężaru.
Ogromnym atutem są również piękne, subtelne ilustracje namalowane ręcznie przez córkę autorki, które pobudzają wyobraźnię, pomagają zatrzymać uwagę dziecka i łagodnie prowadzą je przez emocjonalną treść. Publikacja stanowi wartościowe narzędzie do pracy z dziećmi zarówno w przestrzeni terapeutycznej, jak i edukacyjnej oraz domowej. 
Sprawdzi się podczas zajęć TUS, spotkań indywidualnych czy rozmów w klasie. Pomaga dorosłym otworzyć dialog, a dzieciom daje poczucie bezpieczeństwa i lepsze zrozumienie własnych uczuć. To książeczka, która nie tylko opowiada historię, ale realnie wspiera proces emocjonalny i buduje most między światem dziecka a trudnymi tematami. - Sylwia Korman (pedagog, edukatorka i terapeutka wspierająca dzieci oraz rodziny w Holandii)

Jadwiga Rehm-Proć - urodzona 9 czerwca 1970 roku w Szczecinku (Polska). Od ponad piętnastu lat mieszka wraz z rodziną w Maastricht (Niderlandy).
W Holandii podjęła naukę, zdobywając dyplom kindercoacha (trenera dziecięcego rozwoju). To doświadczenie stało się inspiracją do napisania książki dla dzieci, poruszającej trudny, lecz niezwykle ważny temat odbudowy wiary i nadziei po stracie bliskiej, kochanej osoby. Poprzez lekturę autorka pragnie pomóc najmłodszym czytelnikom oswoić się z procesem rozstania i odnaleźć w nim siłę.
Obecnie pełni funkcję ambasadora i edukatorki przy Fundacji ART.ASZ.nl, wspierając rozwój artystyczny i emocjonalny dzieci oraz dorosłych.

"Dzieli nas tylko czas…" to oparte na prawdziwych wydarzeniach poruszające świadectwo rodzica, który po stracie dziecka odnalazł drogę do życia, wiary i nadziei. Autor prowadzi czytelnika przez osobistą historię żałoby, która z czasem staje się opowieścią o miłości silniejszej niż śmierć.
Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale niesie ukojenie. W każdym zdaniu wybrzmiewają szczerość, wdzięczność i głęboka duchowość. "Dzieli nas tylko czas…" przypomina, że nawet w największym cierpieniu można odnaleźć sens i pokój – jeśli pozwoli się Bogu działać w sercu.
Dla tych, którzy tęsknią. Dla tych, którzy uwierzą. Dla tych, którzy chcą znów zacząć żyć.

Rok 1940 to data urodzenia autora książki "Opatrzność Boża". Tytułem tym oddaje on hołd swojej ukochanej mamie, którą stracił bardzo wcześnie, w młodzieńczych latach życia.
Matka była osobą niezwykle pracowitą, zaradną i oddaną rodzinie. W domu, przy mało zaradnym ojcu, stanowiła prawdziwy filar rodziny. Zmarła podczas porodu szóstego dziecka, pozostawiając pięcioro sierot. Jej śmierć stała się dla rodziny ogromną tragedią i początkiem codziennych zmagań o byt.
Wkrótce po śmierci żony ojciec sprowadził do domu macochę z jej dziećmi. Autor książki wraz z młodszym bratem otrzymał miejsce do spania na podłodze w małej kuchni. To właśnie te trudne doświadczenia zadecydowały o dalszych losach jego życia.
Pewnego dnia, wracając z kina, przeczytał ogłoszenie o naborze do zasadniczej służby wojskowej. Jako siedemnastoletni ochotnik zgłosił się do wojska. Trafił do podoficerskiej szkoły lotniczej, gdzie zdobył specjalność mechanika samolotowego. Po ukończeniu szkolenia i uzyskaniu stopnia podoficerskiego został skierowany do jednostki lotniczej w Radomiu.
Jako wzorowy żołnierz i starszy mechanik szybko zdobył uznanie przełożonych i został żołnierzem zawodowym. W tym czasie mieszkał u swojej ciotki chrzestnej, rodzonej siostry matki, otoczony niemal matczyną troską i opieką. Mimo bardzo dobrych warunków życia postanowił się usamodzielnić i na własną prośbę przeniósł się do Lotnictwa Marynarki Wojennej w Darłówku, gdzie pełnił służbę jako starszy mechanik śmigłowca ratowniczego.
Równocześnie podnosił swoje kwalifikacje. Ukończył szkołę średnią, zdał maturę, a następnie egzaminy do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Oleśnicy. Ukończył ją z wyróżnieniem, zdobywając specjalność technika samolotów odrzutowych. Po zakończeniu nauki został ponownie skierowany do służby w Radomiu.
W tym okresie był już żonaty i wychowywał troje dzieci. Pomimo ogromnego zaangażowania w pracę oraz dodatkowych zajęć podejmowanych w celu zapewnienia rodzinie godnych warunków życia, w jego małżeństwie zaczęły pojawiać się coraz większe problemy. W czasie stanu wojennego, za niestawienie się do służby, został skazany wyrokiem sądu, co oznaczało konieczność zakończenia kariery wojskowej.
Po odejściu z wojska rozpoczął działalność gospodarczą w nowo wybudowanym domu w Skaryszewie. Prowadził ją przez dwanaście lat, jednocześnie angażując się aktywnie w życie lokalnej społeczności. Jako ceniony społecznik pełnił różne funkcje samorządowe, a z czasem został nawet burmistrzem miasta.
Los ponownie wystawił go na ciężką próbę. Zachorował poważnie, a w tym trudnym czasie opuściła go żona, zabierając znaczną część rodzinnego majątku. Rodzina rozpadła się, a po przegranych wyborach samorządowych zmuszony był opuścić dotychczasowy dom i zamieszkać w skromnym lokum w Radomiu.
Podczas pobytu leczniczego nad morzem, po pięćdziesięciu latach, odnalazł swoją pierwszą miłość. Kobieta ta obdarzyła go uczuciem, którego przez wiele lat mu brakowało. Choć nigdy nie została jego żoną, zajęła szczególne miejsce w jego sercu.
Pomimo licznych przeciwności losu, osobistych tragedii i życiowych niepowodzeń autor zawsze znajdował siłę, aby podnosić się i iść dalej. Każde dobro, którego doświadczał, każdy sukces i każdy moment ocalenia przypisuje działaniu Opatrzności Bożej oraz duchowej obecności swojej ukochanej mamy, której pamięci poświęcił tę książkę.

W tomiku poezji "Bliski człowiek" Paweł Drąg zabiera czytelnika w podróż drogą życia, gdzie na każdym przystanku słowa przypominają o znaczeniu miłości i wiary, o wartości prawdy, ale także o doświadczeniu samotności we własnym umyśle. Przekornie dodaje z otuchą, że kiedy bliska osoba odchodzi z codziennej historii, może pozostać obecna w poezji pisanej o codzienności. Podając liczne przykłady zaczerpnięte z natury i otaczającego świata, poeta zauważa, że po doznanej stracie  najważniejsze jest odnaleźć siebie w teraźniejszości – w czymś drobnym i niepozornym. Bo kiedy umiera ktoś bliski, znika ta znajoma pamięć, która nie zapisze już przyszłości. Między wierszami autor zastanawia się nad kondycją współczesnej poezji, równocześnie podejmując polemikę w różnych przestrzeniach literackich i ukazując przy tym piękno języka staropolskiego w jego rodzimym brzmieniu.  
Poeta nie tworzy jedynie monologu rozważań nad przemijaniem, lecz zachęca czytelnika do przywołania własnego wspomnienia bliskiego człowieka. Jednocześnie wyraża nadzieję, że takich przywołanych osób nie będzie zbyt wiele.   
 „Tutaj zniknął bliski człowiek (…)” – ów incipit wystarczy, by pomyśleć: kimkolwiek był, dokądkolwiek odszedł i czymkolwiek się stał.

"Przymierze" to porywająca opowieść fantasy o świecie pogrążonym w ciemności, gdzie ostatnią nadzieją ludzkości pozostaje tajemnicze Przymierze. Wśród plugastwa, bestii i ruin dawnego porządku pojawia się on – Bezimienny. Nie pamięta, kim jest ani skąd przybył, lecz jego siła i niezwykłe znaki na ciele mogą skrywać odpowiedź na pytanie, od którego zależą losy świata.
Odnaleziony na skraju śmierci przez mieszkańców ukrytej wioski, stopniowo odzyskuje siły, poznaje smak zwyczajnego życia oraz rodzące się uczucie do Melissy – dziewczyny, która ocaliła mu życie. Jednak przeznaczenie nie pozwala mu pozostać w cieniu spokoju.
Czy Bezimienny odkryje prawdę o sobie? Czy zdoła przeciwstawić się mrokowi i zjednoczyć to, co zostało rozbite?
"Przymierze" to historia o walce dobra ze złem, sile miłości, odwadze i nadziei, która potrafi rozbłysnąć nawet w najgłębszej ciemności.

„Kiedyś się zdarzyło” to zbiór opowieści o ludziach, rodzinach i wyborach, które pozostawiają ślad na całe życie. Bohaterowie książki mierzą się z samotnością, niespełnieniem, społeczną presją, trudnym dzieciństwem, przemocą psychiczną, chorobą, starością i potrzebą miłości. Jedni krzywdzą, inni próbują przetrwać, jeszcze inni – mimo doświadczeń – zachowują w sobie dobro i empatię.
Historie opowiadane przez bohaterki podczas wspólnych rozmów stają się punktem wyjścia do szerszej refleksji nad współczesnym społeczeństwem, relacjami rodzinnymi, wychowaniem dzieci, rolą kobiet i przemianami obyczajowymi ostatnich dekad. To książka momentami bolesna, niekiedy kontrowersyjna, ale przede wszystkim szczera i skłaniająca do myślenia.
Autorka pokazuje, że za pozornie zwyczajnym życiem kryją się dramaty, przemilczenia i emocje, o których rzadko mówi się głośno. A jednak nawet pośród gorzkich doświadczeń pozostaje miejsce na nadzieję, bliskość i drugą szansę.
Małgorzata Przybyłowska – ur. w 1959 r., ukończyła biologię na UMK w Toruniu w 1983 r. oraz studia podyplomowe w 1986 r. również na tej uczelni. W 1991 r. zrobiła specjalizację w zakresie epidemiologii w dawnym PZH w Warszawie (obecnie Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego), a w 2002 r. zdała egzamin specjalizacyjny z mikrobiologii w Collegium Medicum UMK z siedzibą w Bydgoszczy. Jest diagnostą laboratoryjnym, interesuje się neuronauką, ewolucjonizmem, kosmologią. Dotychczas wydała cztery książki „Dlaczego musisz być sceptyczny?”, „Banalne historie kilku rodzin”, „Bardziej fiction niż science” oraz „Kiedyś się zdarzyło”. Jest mężatką, ma dwóch dorosłych synów. Nie udziela się w mediach społecznościowych, konta osób o tym samym imieniu i nazwisku nie należą do niej.

W tej książce przekazuję Ci prostą, a zarazem niezwykle ważną prawdę o zdrowiu. W przystępny i zrozumiały sposób opisuję najczęstsze choroby oraz metody ich leczenia. Znajdziesz tu odpowiedzi na wiele pytań dotyczących zdrowia, których często nie masz okazji zadać podczas wizyty lekarskiej.
Dzięki tej książce:
- zyskasz większą jasność w odniesieniu do swoich problemów i wątpliwości zdrowotnych,
- lepiej zrozumiesz funkcjonowanie własnego organizmu i dowiesz się, jak skutecznie wspierać jego naturalne procesy,
- poczujesz się spokojniejszy i bardziej świadomy swoich wyborów zdrowotnych,
- spojrzysz z nowej perspektywy na to, co jest naprawdę ważne dla Twojego zdrowia i dobrego samopoczucia,
- rozpoczniesz proces pozytywnej zmiany, która może wpłynąć na jakość Twojego życia.
Ta książka pomoże Ci świadomie zadbać o zdrowie i lepiej zrozumieć sygnały wysyłane przez Twój organizm.

ARBA DAKARBA

Skąd taki dziwny, by nie rzec dziwaczny, tytuł? 
Otóż, jak można się domyślić, jest on bezpośrednim nawiązaniem do słynnego (magicznego) „Abrakadabra” odczytanego... na wspak. Nawiązaniem nieoczywistym i przekornie-żartobliwym zarazem, tak w wersji wierszowanej (Arba), jak prozatorskiej (Dakarba) i edytorskiej (książeczkę otwieramy z... prawej strony). 
Wersje te, wzajemnie się dopełniając, tworzą — wprawdzie wyimaginowany, lecz w dużej mierze oparty na codziennych realiach — literacki obraz fragmentów otaczającego nas świata. 
Ambicją Autora było zaprezentowanie tego świata zarówno z dziecięcej, jak i z dorosłej perspektywy z nadzieją na poruszenie czytelniczej percepcji i wyobraźni. 
Niniejszy zbiorek, adresowany głównie, chociaż nie tylko, do młodszych odbiorców, jest między innymi próbą realizacji takiej właśnie ambicji. Oby spełnionej. 

Arkadiusz Panasiuk – rocznik 1967. Muzyk i dziennikarz. Debiutował jako piętnastolatek rysunkiem satyrycznym w „Twórczości Robotników”. Swój pierwszy zespół rockowy założył w 1984 roku, jeszcze podczas nauki w liceum.
Pisał m.in. do „Przeglądu” i „Wiadomości Kulturalnych”, jednak jako recenzent muzyczny pierwsze teksty publikował w „Tygodniku Ciechanowskim”. W tym czasie był słuchaczem Państwowego Studium Kulturalno-Oświatowego i Bibliotekarskiego w Ciechanowie (wydział teatralny), które ukończył w 1989 roku.
W 1997 roku uzyskał tytuł magistra filologii rosyjskiej na Uniwersytecie Gdańskim (Instytut Filologii Słowiańskiej), kończąc wcześniej roczną Szkołę Dziennikarską przy redakcji tygodnika „Polityka” (1993–1994).
Mieszka i pracuje w Hajnówce (woj. podlaskie).
Ten niewielki zbiór opowiadań z lat 1998–2011, publikowanych wcześniej w „Lewej Nodze”, „Plusie Minusie” (dodatku „Rzeczpospolitej”, pod pseudonimem Jerzy Rusin) oraz „Piśmie Kulturalnym”, stanowi jego odpowiedź na powieść Kena Keseya "Lot nad kukułczym gniazdem", zekranizowaną pod tym samym tytułem w 1975 roku przez Miloša Formana

Książka zrywa propagandową zasłonę z ośmiu lat rządów PiS i pokazuje rzeczywiste skutki działań narodowo-populistycznej władzy w najważniejszych obszarach funkcjonowania państwa. Ukazuje, jak pod szczytnymi hasłami patriotyzmu, obrony tradycyjnych wartości i sprawiedliwości społecznej budowano w Polsce system autorytarny, którego nadrzędnym celem był nie tyle dobrobyt obywateli czy pozycja kraju na arenie międzynarodowej, ile umocnienie władzy PiS oraz czerpanie przez osoby związane z partią korzyści z zasobów publicznych.
Książka ujawnia również, w jaki sposób oficjalna propaganda partyjno-rządowa, posługując się kłamstwem, manipulacją i dezinformacją, tworzyła złudzenie sukcesu, maskując liczne niepowodzenia, zaniechania, nieudolność, korupcję i moralną degrengoladę rządzących.
Publikacja ma także służyć jako przestroga – stanowić wyraźne ostrzeżenie przed powrotem Prawa i Sprawiedliwości do władzy. Wynik wyborów prezydenckich w 2025 roku pokazał bowiem, że skala oddziaływania propagandy PiS jest większa, niż można było przypuszczać, oraz że znaczna część społeczeństwa nadal nie dostrzega zagrożeń, jakie niesie narodowo-populistyczna władza.
Książka powstała z nadzieją, że ujawnienie prawdy o polityce PiS w latach 2016–2023 – o popełnionych błędach, utraconych szansach oraz licznych machinacjach i nadużyciach – pomoże obywatelom dokonywać bardziej świadomych wyborów politycznych.

Każdemu – nieważne, w jakim jest wieku i co przeżył, czy jest z małej wioski, czy z metropolii – może się coś udać. Życie potrafi zaskakiwać w najbardziej fantastyczny sposób…
Dużo myślałem, co ewentualnie napisać w tym opisie biograficznym, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Jedyne, co mogę powiedzieć, to że zwiedziłem kawał świata i jeszcze mi za to płacili. Myślę, że niewielu ma takie szczęście. Natomiast ta książka jest ukoronowaniem wszystkich tych wyjazdów. Już nie zamierzam więcej wyjeżdżać… no chyba że do Gujany.

„Moja Anna. Wspomnienia przyjaciółki Anny German” to druga książka Adriany Polak poświęcona tej wybitnej piosenkarce. Wśród wspomnień o niezwykle utalentowanej artystce pojawiają się tu także opowieści o Annie German jako żonie, matce i serdecznej przyjaciółce – kobiecie, która, podobnie jak miliony innych ludzi, miała swoje słabości i sekrety oraz przeżywała lęki.
Anna kochała rodzinę, róże i życie, lubiła się śmiać i tańczyć. Los jednak nie był dla niej łaskawy. Już w dzieciństwie musiała zmierzyć się z wieloma trudnymi doświadczeniami, a później przeżyła poważny wypadek we Włoszech. Kiedy zaatakowała ją choroba, cierpiała, dręczona atakami bólu. Dopadały ją rozpacz i ogromny lęk.
Autorka książki często odwiedzała swoją przyjaciółkę w jej domu. Były to chwile przepełnione emocjami, które jeszcze bardziej je do siebie zbliżyły. Nie wszystkie z tych wydarzeń zostały pokazane w serialu o Annie German, choć stanowiły ważną część jej życia.
To między innymi z tego powodu Adriana Polak postanowiła napisać kolejną książkę o Annie German, z którą spotykała się nie tylko w warszawskich kawiarniach i parkach czy na koncertach w Polsce, Moskwie i Soczi, lecz także prywatnie – w jej mieszkaniu.
Niewiele osób miało zaszczyt poznać jej piękno, dobroć i siłę – zarówno w chwilach szczęścia, jak i wtedy, gdy cierpiała.

Kiedyś Ania powiedziała mi, że po każdej stracie bliskiej osoby przychodzi dzień, w którym łzy wysychają, ból w sercu ustępuje, lecz wspomnień nikt i nic nie jest w stanie wymazać z pamięci i serca. To prawda. Ból minął, łzy wyschły, ale wspomnienia o Ani pozostały. Pielęgnuję je i nie pozwolę im odejść.
Napisałam o niej dziesiątki artykułów wspomnieniowych, aby pamięć o niej trwała. Wydałam książkę "Człowieczy los. Wspomnienia o Annie German". Odwiedzam jej grób na cmentarzu ewangelickim w Warszawie, zapalam znicz i kładę na nagrobku świeżą różę – ulubiony kwiat Anny.
Los zesłał mi ją i podarował jej przyjaźń. Mnie – o wiele młodszej, młodej wówczas dziewczynie – którą z uśmiechem przytuliła do serca… Chciałam zrozumieć, dlaczego uznała mnie za osobę sobie bliską. Gdy ją o to pytałam, odpowiadała tajemniczo, że na odpowiedź przyjdzie czas. Niestety, nie zdążyła mi jej udzielić… 

Adriana Polak – dziennikarka. Pracowała w magazynach, czasopismach i gazetach, takich jak „Synkopa”, „Panorama” i „Fakty i Mity”. Przeprowadzała wywiady ze znanymi postaciami ze sceny muzycznej, telewizji i wielu innych środowisk. Nadal pozostaje aktywna zawodowo.
„Moja Anna. Wspomnienia przyjaciółki Anny German” to jej druga książka. Pierwsza – „Człowieczy los. Wspomnienia o Annie German” – ukazała się w 2000 roku.
Adriana Polak mieszka w Łodzi. Ma dwoje dzieci i dwoje wnucząt.