Nowości

W tomie II "Byłem więźniem" autor opisuje swoje dalsze losy w łódzkim areszcie, proces pod dyktando Prokuratury Krajowej Ziobry oraz pobyt w więzieniach w Iławie i we Wrocławiu. Tematem przewodnim książki jest jednak życie po życiu, a dokładnie przekonanie, że nasza egzystencja i świadomość nigdy się nie kończą. Niby nic nowego, lecz autor w unikalny sposób udowadnia tę Prawdę, zestawiając relacje osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, z relacjami tych, którzy podczas regresji hipnotycznych widzieli swoje poprzednie wcielenia. Opisuje również okresy pomiędzy kolejnymi wcieleniami, czyli czas przebywania w naszym prawdziwym Domu. 

„Maniuś był z nami pół roku. Za nieodpowiedni żart skazano go na sześć lat więzienia i wywieziono do Zakładu Karnego w Sieradzu. Tam umarł na atak serca”.
„Wszyscy słyszeli o Tomaszu Komendzie czy Arkadiuszu Krasce, ale mało kto na wolności wyobraża sobie, że takich jak oni w polskich więzieniach gniją tysiące. Całkiem niewinnych lub winnych częściowo (…)”. 
„Lokal wynajmowali studenci. Skarżyli się na smród, który rzekomo wy­dobywał się ze ścian. Okazało się, że wnęka przy balkonie była mniejsza od tych, które zrobiono w identycznych mieszkaniach w kamienicy. Pod tynkiem i warstwą cegły spoczywał martwy Mieczysław”.
„Macie (…) okazję przeczytać o tym, co z ogromną dozą pewności stanie się z wami na progu i za progiem śmierci ciała”.
„(…) dopóki nie wróciłem z martwych, nigdy wcześniej tak naprawdę nie widziałem kwiatu. (…) Teraz patrzę na las, na kwiat, na ptaka i mówię: »To jestem ja, to jest część mnie!«”.
„Poddawani regresji opisują Dom Ojca – w którym żyjemy na stałe pomiędzy kolejnymi wcieleniami, zintegrowani z naszym wyższym Ja – jako odwzorowanie ziemskich miast, budynków, ludzi, przyrody – fauny i flory. Jednak każdy z tych elementów jest tam doskonały i posiada więcej wymiarów niż na Ziemi”.

„Przez pryzmat życia…” jest luźną kontynuacją mojego poprzedniego tomiku „Wino poezji” (2021). Podejmuję w nim między innymi takie tematy, jak miłość, mądrość i przyjaźń. Położyłem nacisk przede wszystkim na treść i przesłanie, a nie na artystyczne ornamenty. Dla jednych tomik będzie łatwy w odbiorze, dla innych bardziej wymagający, jednak każdy powinien znaleźć w nim coś dla siebie. Serdecznie zachęcam do lektury.
Maciej S. Świstak

Maciej S. Świstak (ur. 1977) w latach 1997–1998 należał do Klubu Literackiego Aspekt działającego przy Miejskim Centrum Kultury w Ostrowcu Świętokrzyskim. Studiował filozofię, socjologię i informatykę, nie ukończył jednak żadnego z tych kierunków. Uważa się za artystę z powołania – przede wszystkim poetę, a w dalszej kolejności pisarza.
Dotychczas opublikował tomik poetycki „Wino poezji” (2021) oraz powieść „Skansen Europy” (2023).

Nie przyszłaś tu, by stać się kimś innym. Przyszłaś, by przestać od siebie odchodzić.

Są książki, które się czyta. I są takie, do których się wraca – jak do miejsca, w którym ktoś naprawdę Cię widzi.
"Witaj w Domu" to nie opowieść o duchowości. To zapis drogi kobiety, która przeszła przez znaki, ciszę, stratę, przebudzenie i codzienność, by odkryć, że to, czego szukała w świecie, od zawsze mieszkało w niej.
To książka o rozpoznaniu. O godności bycia. O miłości, która nie krzyczy, lecz prowadzi. O cudach, które nie zawsze są spektakularne, ale zawsze są precyzyjne.
To zaproszenie, by się zatrzymać. By wsłuchać się w szepty duszy. By odważyć się stanąć w prawdzie – bez udowadniania, bez pośpiechu, bez masek.

Dom nie jest miejscem.
Dom jest chwilą, w której przestajesz ze sobą walczyć.
Ta książka nie daje gotowych odpowiedzi.
Ona przypomina.
Bo oświecenie nie jest celem. Oświecenie jest codziennością, 
gdy pozwalasz sobie po prostu być.
Jeśli coś w Tobie drgnęło, jeśli poczułaś, że te słowa są o Tobie – 
to znaczy, że już jesteś w drodze.
Witaj w Domu!

Urodziłem się w Łodzi w roku 1942. Ponure czasy okupacji niemieckiej. Mieszkałem na Bałutach, na terenie dawnego Litzmannstadt Ghetto – co nie było dla mnie bez znaczenia. Potem były szkoły, liceum, Wydział Aktorski w PWSTiF. I praca w teatrze: Kalisz, Lublin, Wrocław, Jelenia Góra i znów Wrocław – Teatr Współczesny.
W Lublinie, a potem we Wrocławiu dyrektorem był Kazimierz Braun, doskonały Mistrz teatru. To pod Jego „batutą” grałem Konrada w „Dziadach” A. Mickiewicza i w „Wyzwoleniu” S. Wyspiańskiego. Kazimierz wystawiał wiele sztuk T. Różewicza, który przychodził na próby, rozmawiał z nami, doradzał, a ja w „Akcie przerywanym” grałem postać Poety.

Kaziemierz Braun wystawił też „Dżumę” wg A. Camusa, która cieszyła się dużą popularnością, a Kazimierz „w nagrodę” został zwolniony z teatru. Był to czas stanu wojennego, gdy „dżuma” jak intruz panoszyła się w naszym kraju.
W tym czasie graliśmy też „Sztukmistrza z Lublina” wg prozy Isaaca Singera. Jan Szurmiej, reżyser, przeniósł nas i publiczność do świata barwnej i niezwykłej kultury żydowskiej, braci naszych starszych. Piosenki A. Osieckiej i Z. Koniecznego swoją urodą cieszyły nie tylko wrocławian.

A poezja? Przecież „mówiłem poezją”, grając Konrada, Guślarza, poetę Norwida... Poezja chroniła, ocalała... I rozbudzała świadomość.

Jak pisał J.J. Rousseau:
„O świadomości! Boski instynkcie, sędzio nieomylny, rozpoznający dobro od zła, który czynisz człowieka podobnego Bogu”.
Poezja... czy będzie wiatykiem, pomocą w drodze do tej krainy, skąd nikt dotąd nie wrócił?
Oto jest pytanie.

Podstawowym przesłaniem książki pt. "Ratunek dla Polski i świata – intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski" jest uzmysłowienie moim rodakom – często o niewystarczającej świadomości duchowej i społecznej – jak ważna jest intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski.
Polska i cały świat pogrążają się dziś w chaosie o niespotykanej dotąd skali, co prowadzi do nieuniknionych tragedii. Zarówno Polsce, jak i światu bardzo potrzebni są mądrzy oraz odważni przywódcy, którzy będą potrafili wyprowadzić współczesny świat z tego kryzysu.
Polacy wybrali mądrego i odważnego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i istnieje nadzieja, że to właśnie z Polski wyjdzie wreszcie oczekiwana iskra, która odmieni losy świata.

Odkryj przestrzenie, w których sacrum spotyka się z codziennością.
Czy poezja może być jednocześnie intymnym wyznaniem, lekcją historii i filozoficznym drogowskazem? Agnieszka Seremet udowadnia, że tak. Jej tomik „Przestrzenie” to wielowymiarowa podróż przez życie, w którym dojrzałość „rozsiada się w ciszy”, a każde doświadczenie staje się cennym „kapitałem”, z którego odsetki czerpie się przez lata.
Głęboka duchowość bez patosu: Autorka przekłada wielkie tajemnice wiary na język konkretu – miłość, nadzieję i wiarę odnajduje w zapachu trzech bochenków chleba krojonych przy rodzinnym stole.
Poruszająca historia lokalna: W cyklu poświęconym bł. Karolinie Kózce autorka rezygnuje z pomnikowości na rzecz przejmujących obrazów – od krwi na mroźnym trakcie po zdeptaną „kajzerkę”, symbol przerwanego niewinnie życia.
Zachwyt nad naturą: Wiersze takie jak „Krokusówka” czy „Szafrany” to barwne pocztówki z brzeźnickich pól, które uczą uważności na „dar od wiosny doskonały”.
Ciepło i uśmiech: Obok trudnych pytań o sens cierpienia czytelnik znajdzie tu radosną krainę pluszowego misia, który potrafi rozproszyć każdą złą myśl.
„Poezja to bezwstydne duszy obnażenie” – pisze autorka, zapraszając nas do świata pełnego autentyczności, gdzie słowa stają się „ożywczym deszczem” dla ludzkich serc.
Dla kogo jest ten tomik? Dla poszukujących chwili wytchnienia w pędzie „karuzeli życia”, dla wrażliwych na piękno detalu i dla każdego, kto wierzy, że życie to „cud niezaprzeczony”.

Agnieszka Seremet – pisze od kilkunastu lat z potrzeby serca. Jej krótkie, proste wiersze powstawały między 2009 a 2022 rokiem jako zapis zachwytu nad naturą, słowem i duchową głębią codzienności. Laureatka konkursów poświęconych błogosławionej Karolinie, publikowana w antologiach pokonkursowych oraz w kwartalniku „Radło”. Na co dzień uczy młodych ludzi wrażliwości na piękno i dobro. Tomik „Przestrzenie” jest jej debiutem książkowym.

"Pijane skrzypce" to szczera i wstrząsająca spowiedź profesjonalnej skrzypaczki, która mimo artystycznych sukcesów zmagała się z paraliżującą tremą i stopniowo popadła w uzależnienie od alkoholu.
Autorka opisuje drogę od dziecięcych marzeń i studiów muzycznych, przez pracę w orkiestrze, aż do momentu, w którym alkohol stał się sposobem na pokonywanie lęku przed występami. To, co początkowo przynosiło ulgę, stopniowo przerodziło się w uzależnienie, odbierając jej muzykę, rodzinę, zdrowie i możliwość normalnego funkcjonowania.
Książka bez upiększeń ukazuje stopniowe popadanie w uzależnienie oraz trudną drogę powrotu do normalnego życia w świecie, w którym sięganie po alkohol jest powszechnie akceptowanym elementem codzienności, a granica między nawykiem a nałogiem bywa trudna do uchwycenia. "Pijane skrzypce" to autentyczne świadectwo utraty kontroli, autorefleksji i powolnego odnajdywania drogi do samej siebie.

Powieść pt. „Odblaski (nie)codzienności” to opowieść o kobiecie, jej kłopotach, problemach i życiowych wyborach, niekoniecznie trafnych.
Ida znajduje się w przełomowym momencie swego życia. Dochodzi do wniosku, że musi dokonać w nim radykalnych zmian. Coś zaczyna się wyraźnie psuć w jej związku, chociaż wydawało się jej, że to małżeństwo z rozsądku. Zaistniałe sytuacje i zdarzenia zmuszają ją do przewartościowania życia i podjęcia kluczowych decyzji. Ida jest wrażliwa, przygaszona, niepewna siebie. Na takie cechy i osobowość nakładają się wcześniejsze niepowodzenia. Trudno jej przychodzi przełożenie swoich życiowych planów na konkretne działania. Nie zawsze też może liczyć na wsparcie męża.
Mimo słabości i osamotnienia próbuje znaleźć w sobie siłę do pokonania tych trudności. Ma też na względzie dobro swojej starszej córki. Pomimo przeciwności próbuje podejmować się różnych zadań. Postanawia zadbać o swój dobrostan duchowy. Rozpoczyna między innymi nową pracę. Jej śladami zaczyna ktoś podążać, ktoś, kto wini ją za swe niepowodzenia. Czyni to w sposób dość osobliwy i dziwny. Bohaterka zaczyna ocierać się o skrajne emocje. Tymczasem poczynania tajemniczego prześladowcy stają bardziej natarczywe.
Ida zmienia miejsce zamieszkania. Nowa praca, nowe wyzwania… i nawet nie zauważa, jak wkręca się w tryb kolejnych obowiązków. Zaczyna nawet obawiać się rutyny i monotonii. Ma wyrzuty sumienia względem męża, a także córki, że coś z etapu jej dorastania jej umknęło. Wówczas pojawiają się zawirowania, owa tajemnicza sprawa nie daje jej spokoju. Bohaterka również poznaje kogoś, a ta znajomość niemal totalnie zmienia jej postrzeganie świata. Jest zauroczona tą osobą. Dla niej czuje się niemal gotowa przewartościować swoje życie i poddać się całkowitej zmianie.
W utworze pojawiają się też inne postacie, nietuzinkowe i nieprzewidywalne. Nie brakuje momentów wzruszających, zagadkowych, czasami odrealnionych, a nawet humorystycznych. Część zdarzeń została przywołana w formie retrospekcji. Poruszone zostały współczesne problemy, takie jak hejt, samotność, odpowiedzialność.
Samo zakończenie jest dość osobliwe i niesie ze sobą pewien nośnik niepokoju.

O autorce  - interesuję się literaturą. Jest ona dla mnie bardzo ważna, zarówno z racji zawodu, jak i zainteresowań. Pisałam też różne teksty, lecz ich nie publikowałam, wykorzystywałam je w swojej pracy, bądź gdzieś chomikowałam. Pomagałam innym, szczególnie bardzo młodym ludziom, w nabieraniu pierwszych doświadczeń literackich. Z czasem powstał zamysł napisania własnego tekstu. Praca nad nim była rodzajem wyzwania. Tekst powstawał powoli, formułowanie jednak się pomysłu i ubranie go w słowa dawało mi pewną satysfakcję. Można ten proces nazwać swoistego rodzaju przygodą, inaczej jest bowiem, gdy się dokonuje interpretacji utworu, a zgoła inne doświadczenie temu towarzyszy, gdy samemu się go tworzy i jest się jakby wewnątrz kreowanego przez siebie świata.

Powieść Helen Cat zatytułowana „Suco Góra” to literackie opracowanie historii rodziny autorki, osadzone na przestrzeni dziesięcioleci w województwie świętokrzyskim. Publikacja ta z powodzeniem łączy cechy sagi rodzinnej, powieści obyczajowej, a nawet wątku o charakterze kryminalno-sensacyjnym, tworząc wielopłaszczyznową opowieść wykraczającą poza zwykłe spisanie wspomnień. Autorka, rezygnując z prostej kroniki, nadaje utworowi rys literackiego hołdu dla przodków, w którym autentyczna topografia regionu – obejmująca Łysaków, Potok Mały, Krzcięcice czy Jędrzejów – zyskuje status przestrzeni symbolicznej, spajającej międzypokoleniowe więzi.
Kompozycja książki opiera się na przejrzystym paralelizmie czasowym, który dzieli strukturę narracyjną na dwie współgrające ze sobą ramy: historyczną („Wtedy”) oraz współczesną („Teraz”). Pierwsza część przybliża losy pradziadków, Antoniny i Władysława, ukazując ich życie na przełomie XIX i XX wieku. Oś fabularną stanowi tu historia miłości i klasowego mezaliansu szlachcianki oraz stajennego, którzy mimo barier społecznych decydują się na wspólne życie. (…) Z kolei płaszczyzna współczesna przenosi punkt ciężkości na postać Katarzyny, która szukając wewnętrznej harmonii i spokoju, decyduje się na zakup działki i budowę letniskowego domu na prowincji. (…)
„Suco Góra” to pozycja adresowana do szerokiego grona odbiorców. Z pewnością usatysfakcjonuje miłośników sag rodzinnych oraz czytelników zainteresowanych literaturą regionalną i genealogią, dla których historia Katarzyny może stać się inspiracją do poszukiwania własnych korzeni. Dzięki umiejętnemu wpleceniu wątku tajemnicy i nastrojowości książka ta oferuje idealny balans pomiędzy literacką refleksją nad przemijaniem a angażującą czytelnika fabułą. To sentymentalna, a zarazem dojrzała podróż przez czas, która udowadnia, że najtrwalszym fundamentem ludzkiej tożsamości pozostaje pamięć i przywiązanie do ojczystej ziemi.
Natasza Bednarek (z recenzji)

Dziś coraz więcej ludzi staje wobec cichego, rozciągniętego w czasie doświadczenia opieki nad kimś bliskim, kto powoli oddala się w świat demencji. To szczególny rodzaj wyzwania – w którym codzienność wypełniają pytania, na które nikt nie daje gotowych odpowiedzi. Jak rozumieć zachowania ukochanych rodziców? Jak odnaleźć się w zmieniającej się rzeczywistości, w której pamięć i tożsamość tracą swoje dawne kształty?
Ta książka jest zapisem mojej własnej drogi – życia obok osoby pogrążającej się w demencji. To opowieść o bliskości wystawionej na próbę, o bezradności, ale i o małych odkryciach, które ułatwiały codzienne trudności. Dzielę się tym, czego nauczyło mnie osiem ostatnich lat spędzonych z moją mamą – jej reakcjami, jej światem, który stopniowo przestawał być wspólny, a jednak wciąż pozostawał głęboko ludzki.
Być może te doświadczenia staną się dla kogoś punktem oparcia – wskazówką, że nawet w chaosie można odnaleźć sens, a w powtarzalności trudnych dni – odrobinę światła i radości.
Autor

WIERSZE RODZINNE to unikalny poetycki zapis wspólnej drogi dwojga ludzi. Zbiór składa się z 84 utworów, które powstały na przestrzeni wielu lat (1967–2025) – najpierw tworzone były oddzielnie, a potem już razem od momentu poznania się autorów w 1973 roku przez dekady wspólnego życia aż po śmierć Żony i czas żałoby. Nie jest to klasyczny tomik poezji, lecz liryczny dialog. Wiersze Żony przeplatają się z utworami Męża, tworząc opowieść o miłości, budowaniu codzienności i ostatecznym pożegnaniu. Publikacja ma charakter niezwykle intymny, a zarazem uniwersalny  – dotyka tematów bliskich każdemu człowiekowi.

Zaginiony wiersz

Modlitwa do wietrznego dnia

Boże, który mądrością kierujesz, 
ukołysz moje zmartwienia 
podmuchem powietrza

Osusz łzy moje
i troski tym wiatrem, co wzmaga się
we mnie 
i poza mną

Zmień szlak wędrówki z rozstajów 
lęku i błędów
na ogrody obfitości mojego ducha

Z tomu poezji Duchowość, 2012 r. 
Dwór „Olchowe Łąki” w Długosiodle, Ogrody Poezji

Daria Galant  - powieściopisarka, poetka, eseistka, dramatopisarka, autorka sztuk wizualnych.

Ta książeczka w niezwykle delikatny i bezpieczny sposób porusza temat odchodzenia i straty, który dla dzieci bywa trudny do nazwania i zrozumienia. Zamiast dosłowności pojawia się metafora przemiany, obecności w innej formie i więzi, która nie znika, lecz zmienia swój kształt. Dzięki temu dziecko może oswoić emocje, poczuć ukojenie i znaleźć język do rozmowy o tęsknocie, smutku czy miłości, bez lęku i nadmiernego ciężaru.
Ogromnym atutem są również piękne, subtelne ilustracje namalowane ręcznie przez córkę autorki, które pobudzają wyobraźnię, pomagają zatrzymać uwagę dziecka i łagodnie prowadzą je przez emocjonalną treść. Publikacja stanowi wartościowe narzędzie do pracy z dziećmi zarówno w przestrzeni terapeutycznej, jak i edukacyjnej oraz domowej. 
Sprawdzi się podczas zajęć TUS, spotkań indywidualnych czy rozmów w klasie. Pomaga dorosłym otworzyć dialog, a dzieciom daje poczucie bezpieczeństwa i lepsze zrozumienie własnych uczuć. To książeczka, która nie tylko opowiada historię, ale realnie wspiera proces emocjonalny i buduje most między światem dziecka a trudnymi tematami. - Sylwia Korman (pedagog, edukatorka i terapeutka wspierająca dzieci oraz rodziny w Holandii)

Jadwiga Rehm-Proć - urodzona 9 czerwca 1970 roku w Szczecinku (Polska). Od ponad piętnastu lat mieszka wraz z rodziną w Maastricht (Niderlandy).
W Holandii podjęła naukę, zdobywając dyplom kindercoacha (trenera dziecięcego rozwoju). To doświadczenie stało się inspiracją do napisania książki dla dzieci, poruszającej trudny, lecz niezwykle ważny temat odbudowy wiary i nadziei po stracie bliskiej, kochanej osoby. Poprzez lekturę autorka pragnie pomóc najmłodszym czytelnikom oswoić się z procesem rozstania i odnaleźć w nim siłę.
Obecnie pełni funkcję ambasadora i edukatorki przy Fundacji ART.ASZ.nl, wspierając rozwój artystyczny i emocjonalny dzieci oraz dorosłych.

"Dzieli nas tylko czas…" to oparte na prawdziwych wydarzeniach poruszające świadectwo rodzica, który po stracie dziecka odnalazł drogę do życia, wiary i nadziei. Autor prowadzi czytelnika przez osobistą historię żałoby, która z czasem staje się opowieścią o miłości silniejszej niż śmierć.
Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale niesie ukojenie. W każdym zdaniu wybrzmiewają szczerość, wdzięczność i głęboka duchowość. "Dzieli nas tylko czas…" przypomina, że nawet w największym cierpieniu można odnaleźć sens i pokój – jeśli pozwoli się Bogu działać w sercu.
Dla tych, którzy tęsknią. Dla tych, którzy uwierzą. Dla tych, którzy chcą znów zacząć żyć.

Rok 1940 to data urodzenia autora książki "Opatrzność Boża". Tytułem tym oddaje on hołd swojej ukochanej mamie, którą stracił bardzo wcześnie, w młodzieńczych latach życia.
Matka była osobą niezwykle pracowitą, zaradną i oddaną rodzinie. W domu, przy mało zaradnym ojcu, stanowiła prawdziwy filar rodziny. Zmarła podczas porodu szóstego dziecka, pozostawiając pięcioro sierot. Jej śmierć stała się dla rodziny ogromną tragedią i początkiem codziennych zmagań o byt.
Wkrótce po śmierci żony ojciec sprowadził do domu macochę z jej dziećmi. Autor książki wraz z młodszym bratem otrzymał miejsce do spania na podłodze w małej kuchni. To właśnie te trudne doświadczenia zadecydowały o dalszych losach jego życia.
Pewnego dnia, wracając z kina, przeczytał ogłoszenie o naborze do zasadniczej służby wojskowej. Jako siedemnastoletni ochotnik zgłosił się do wojska. Trafił do podoficerskiej szkoły lotniczej, gdzie zdobył specjalność mechanika samolotowego. Po ukończeniu szkolenia i uzyskaniu stopnia podoficerskiego został skierowany do jednostki lotniczej w Radomiu.
Jako wzorowy żołnierz i starszy mechanik szybko zdobył uznanie przełożonych i został żołnierzem zawodowym. W tym czasie mieszkał u swojej ciotki chrzestnej, rodzonej siostry matki, otoczony niemal matczyną troską i opieką. Mimo bardzo dobrych warunków życia postanowił się usamodzielnić i na własną prośbę przeniósł się do Lotnictwa Marynarki Wojennej w Darłówku, gdzie pełnił służbę jako starszy mechanik śmigłowca ratowniczego.
Równocześnie podnosił swoje kwalifikacje. Ukończył szkołę średnią, zdał maturę, a następnie egzaminy do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Oleśnicy. Ukończył ją z wyróżnieniem, zdobywając specjalność technika samolotów odrzutowych. Po zakończeniu nauki został ponownie skierowany do służby w Radomiu.
W tym okresie był już żonaty i wychowywał troje dzieci. Pomimo ogromnego zaangażowania w pracę oraz dodatkowych zajęć podejmowanych w celu zapewnienia rodzinie godnych warunków życia, w jego małżeństwie zaczęły pojawiać się coraz większe problemy. W czasie stanu wojennego, za niestawienie się do służby, został skazany wyrokiem sądu, co oznaczało konieczność zakończenia kariery wojskowej.
Po odejściu z wojska rozpoczął działalność gospodarczą w nowo wybudowanym domu w Skaryszewie. Prowadził ją przez dwanaście lat, jednocześnie angażując się aktywnie w życie lokalnej społeczności. Jako ceniony społecznik pełnił różne funkcje samorządowe, a z czasem został nawet burmistrzem miasta.
Los ponownie wystawił go na ciężką próbę. Zachorował poważnie, a w tym trudnym czasie opuściła go żona, zabierając znaczną część rodzinnego majątku. Rodzina rozpadła się, a po przegranych wyborach samorządowych zmuszony był opuścić dotychczasowy dom i zamieszkać w skromnym lokum w Radomiu.
Podczas pobytu leczniczego nad morzem, po pięćdziesięciu latach, odnalazł swoją pierwszą miłość. Kobieta ta obdarzyła go uczuciem, którego przez wiele lat mu brakowało. Choć nigdy nie została jego żoną, zajęła szczególne miejsce w jego sercu.
Pomimo licznych przeciwności losu, osobistych tragedii i życiowych niepowodzeń autor zawsze znajdował siłę, aby podnosić się i iść dalej. Każde dobro, którego doświadczał, każdy sukces i każdy moment ocalenia przypisuje działaniu Opatrzności Bożej oraz duchowej obecności swojej ukochanej mamy, której pamięci poświęcił tę książkę.