Literatura obyczajowa

Świat możemy zobaczyć z dwóch perspektyw, które nierzadko balansują na granicy prawdy (choć ona jest pojęciem względnym i niejednoznacznym). Rzeczywistość może nas przerażać i zachwycać, ale zawsze będziemy w niej żyć. Z czasem pojawią się dziwne pytania i poważne problemy, a my będziemy pozostawieni samym sobie. Możemy tylko szukać… Ale czego?
Patrzyliście kiedyś w lustro?
Pewnie tak, zapewne więc domyślacie się, jakie to uczucie.

"Babski comber" to historia o młodych ludziach ze wsi, którzy pracują w mieście i przeżywają w związku z tym różne perypetie. Śledzimy ich codzienność, obserwujemy rodzące się uczucia i mniejsze lub większe problemy. Zabawna i zajmująca opowieść na faktach.

Na początku XVII wieku między Rzecząpospolitą a Królestwem Szwecji wybuch spór o Estonię. Stał się on zarzewiem serii wojen, bitew i potyczek. W 1609 roku król Polski Zygmunt III posłał do północnych krain dawnego bohatera wojennego Andrzeja Brzeskiego z misją odnalezienia zaginionej królewskiej krewnej. Miał on dołączyć do wojsk Rzeczypospolitej szykujących się do walk o Inflanty, a następnie odszukać Klarę, kuzynkę władcy. Spotkanie Brzeskiego z Klarą odmieniło ich losy, a namiętność, która między nimi wybuchła, doprowadziła do wielkiej bitwy morskiej, od której Bałtyk stanął w ogniu.

Sebastian Konowoł od wielu lat interesuje się historią, głównie dziejami starożytnego Rzymu i I Rzeczypospolitej, a także starożytnej Grecji, Egiptu i dawnych cywilizacji Bliskiego Wschodu. Zwiedził wiele krajów, gdzie można było odnaleźć ślady rzymskiej cywilizacji, między innymi Turcję, Tunezję, Egipt, Włochy i Macedonię. Odwiedził także wiele miejsc i zamków w Polsce, gdzie nadarzyła się sposobność, by na własne oczy ujrzeć historię dawnej Rzeczypospolitej. Od najmłodszych lat kocha kino i filmy historyczne, które sprawiły, że zapragnął pisać powieści i tworzyć własnych bohaterów osadzonych w dawnych, niezwykłych czasach.

Wojciech Kowalik podjął bardzo udaną próbę złapania ulotnych chwil. Bez zbędnego sentymentalizmu opisuje dziecięcy entuzjazm i dojrzały odbiór rzeczywistości. Autor znalazł  intrygujący sposób na nadanie swoim wspomnieniom literackiej formy, którą może cieszyć się nie tylko najbliższa rodzina, ale także zupełnie obcy czytelnicy. Zachował wspomnienia z ogniska, słowa piosenek i wierszy. "Baśń o tęsknocie" oddaje nie tylko klimat wakacji, zawiera również nutkę "summertime sadness". Odczucia schyłku lata, które może być też odczytane jako schyłek życia. (…)
"Baśń o tęsknocie" jest wielowarstwowa – można ją odbierać jako powieść przygodową dla dzieci, a także jako baśń o różnych tęsknotach. Lekkość dziecięcych przygód miesza się z dojrzałymi sentymentami. Czytelnik, w zależności od wieku, oczekiwań i wrażliwości, może odbierać tę książkę na różne sposoby. Nawet jeśli nie spędził nigdy takich wakacji na wsi, powinna mu się udzielić ciepła atmosfera wielopokoleniowego domu. I rozbudzić własne tęsknoty.
Natasza Bednarek (fragment recenzji)

Łucja jest dziewczyną wkraczającą w dorosłość, szukającą własnej drogi. Gdy jest młodsza, daje innym – rodzicom, ich przyjaciołom, sterować swoim życiem, ale z czasem przejmuje kontrolę. Wplątana w rozmaite intrygi, przeżywa różne przygody i rozterki sercowe. Bezdroża młodości to powieść o dojrzewaniu, pierwszych miłościach oraz braku drogowskazów, które mogłyby ułatwić przejście przez tytułowe bezdroża. 
(fragment recenzji)

Snuję się jakąś raczej znajomą ulicą, mijam wysokie budynki, jakiś plac czy park okolony krzewami, ławki, słup ogłoszeniowy. Wchodzę do bramy z napisem „Wróżka”, nazwy nie widzę. Potem do pomieszczenia, gdzie panuje ciemność, z jedną lampą w oddali, z której wyłania się szczupła, wręcz koścista, czarnowłosa kobieta z przepaską na oczach. Wyciąga do mnie również kościstą, wydaje mi się, że zimną dłoń, i od razu wskazuje problem wywołany moją obecnością. Staram się nie słuchać tego, co mówi, i wyjść z ciemności. Schylam głowę, bo ograniczają mnie jakieś ni to pajęczyny, ni to cienkie tkaniny, które mnie duszą, dławią. Zaczyna mi brakować tchu. Przerażona trzymam się za gardło, ciężko dysząc. Budzę się gwałtownie, siadam przerażona w ciemnościach na łóżku. „Co to było, skąd taki sen?”.
Położyłam się, ale nie mogłam zamknąć oczu, bo widziałam przed sobą kościstą, ślepą twarz kobiety. Gdy trochę doszłam do siebie, żałowałam, że nie słuchałam, co miała do powiedzenia. Może była to jakaś przestroga, ostrzeżenie czy wskazówka… Długo nie mogłam zasnąć.

(fragment książki)
Lucyna Siejka (1947) – absolwentka studium muzycznego, od kilkunastu lat pracuje we Francji i w Niemczech, wrażliwa na krzywdę ludzi starych i cierpiących oraz chorych dzieci, za co została uhonorowana tytułem Ambasador Fundacji „Dr Clown”. Jej największym marzeniem było napisanie i wydanie tej książki o dziewczynie poszukującej swojego miejsca w życiu.

Marzena Szlęzak – filantropka, społeczniczka, obrończyni praw dziecka. Od wczesnej młodości angażuje się w szeroko rozumianą pomoc na rzecz ludzi, niezależnie od oficjalnych instytucji czy fundacji. Jej działania zawsze opierają się na indywidualnej relacji z drugim człowiekiem. Interesuje się uwarunkowaniami wynikającymi z funkcjonowania jednostki w społeczeństwie, a szczególną uwagę poświęca problemom dzieci. 
To skłoniło ją do napisania książki, w której, jako główna bohaterka – najpierw dziecko, a potem młoda dziewczyna – poszukuje odpowiedzi na fundamentalne pytania o życiu. 
"Boże krówki" to debiut literacki autorki, w którym mierzy się z dramatycznymi kolejami losów swojej rodziny. Jako dorosła osoba wyrusza w podróż w czasie. Przenosi się do początków XX wieku, następnie do lat swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, by tam poszukiwać swojej tożsamości na tle rodzinnych perypetii. Wewnętrznie rozdarta, wciąż ma wątpliwości, kim jest, gdzie jest jej miejsce na świecie. Znosząc różne przeciwności losu, dochodzi do wniosku, że wiara, nadzieja i miłość nie zawsze są najważniejsze. Często bywa, że kropla deszczu na gałązce, listek unoszony na wietrze czy ptasie piórko zagubione gdzieś w trawie mówią więcej o zagadce życia niż filozoficzne maksymy. 

Autorka jest wolontariuszką w Centrum Praw Kobiet w Warszawie oraz mentorem sądowym – towarzyszy klientom jako osoba ze wskazania w sprawach karnych i osoba zaufania publicznego w sprawach cywilnych.
W książce przeplatają się wątki osobiste z fikcją literacką. Bogata wyobraźnia autorki, umiejętność obserwacji ludzkich zachowań oraz zaskakujące spostrzeżenia ze spotkań i podróży złożyły się na intrygującą książkę pełną głębokich przemyśleń.

Podróże w czasie pozostawały zawsze w sferze marzeń ludzi.
Główna bohaterka powieści, Megi Song, córka cenionego archeologa, już w dzieciństwie została obdarzona niezwykłymi umiejętnościami. Z wiekiem jej moce stawały się coraz silniejsze. Jak się okazało, została wybrana na Wieczną Cesarzową Czasu, której zadaniem jest stawanie w obronie sprawiedliwości i niesienie pomocy osobom pokrzywdzonym.
Legenda o Wiecznej Cesarzowej Czasu znana była przede wszystkim w Chinach i to właśnie tam Megi rozpocznie swoją przygodę. Będzie surową, ale sprawiedliwą Nemezis dla przestępców z różnych epok. Odkryje mroczne tajemnice cesarskich i królewskich haremów, bez litości karać będzie wiarołomców i zdrajców.
W trudnej misji pomagać jej będą najbliżsi – rodzina i wierni przyjaciele. Współczesny sprzęt fotograficzny i komputerowy będą nieocenione podczas zdobywania dowodów przestępstw i okrucieństwa, jakie panowało w dawnych chińskich haremach.
Wieczna Cesarzowa Czasu zabiera czytelnika w niezwykłą podróż do starożytnych królestw Chin i do Tybetu, przy okazji pokazując piękno architektury mistrzów budownictwa.
Wnikliwy czytelnik z pewnością dostrzeże, że to powieść z przesłaniem, ponieważ pokazuje, iż honor, lojalność, wierność i miłość stanowią największą wartość dla człowieka.

Margo Felix to pseudonim literacki Małgorzaty Tarkowskiej, architekta i konserwatora zabytków, absolwentki Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Świat starożytnych Chin, Egiptu i Grecji oraz odkrycia archeologiczne są jej pasją. Państwo Środka zajmuje szczególne miejsce w sferze jej zainteresowań. Materiały do książki autorka starannie przygotowywała przez dwa lata, korzystając z wiedzy etnografa i archeologa, znawców historii starożytnych Chin. Współpraca zaowocowała bogatym materiałem traktującym o obyczajach na dworach władców Państwa Środka z różnych epok.

Evelyn Core - pisarka i youtuberka. Przygodę z pisaniem zaczęła w wieku dziesięciu lat, kiedy powstały jej pierwsze pamiętniki, a zaraz po nich wiersze i powieści. Niektóre zostały opublikowane w internecie, dzięki czemu zdobyły sobie grono fanów. Po skończeniu szkoły policealnej wyemigrowała za granicę, gdzie powróciła do pisania „Anielskich sideł miłości”, które czekały na swoją kontynuację kilka lat od napisania pierwszych rozdziałów w czasie szkoły średniej. Ukończona opowieść wraz z innymi utworami wróciła z autorką do kraju, gdzie kiedyś pewnego zimowego dnia wena podszepnęła jej nowe historie do napisania.

Savine Kruk po przeprowadzce do domu po dziadkach nie jest do końca tym zachwycona. Ubarwia swoją rzeczywistość powieścią, którą tworzy. Wciąż jednak brakuje jej pewnego elementu – osoby głównego bohatera, którego nie jest w stanie sobie wyobrazić.
Pewnego wieczoru wybiera się na długi spacer, który kończy się następnego dnia pobudką w hotelowym łóżku obok Kaia. Chłopak od tego momentu staje się jej inspiracją i światłem w życiu, które w jednej chwili przemienia się w trudną rzeczywistość obarczoną alkoholizmem, samotnością, niepewnością, miłosnymi zawirowaniami, hejtem i trudnymi decyzjami.
„Chwiejna nadzieja” to powieść o miłości, przeciwnościach losu takich jak hejt czy alkoholizm w rodzinie oraz o pasji związanej z pisaniem.

Co to są „ciapasy”? Ciapasy to w nieformalnym słownictwie Polaków imigranci z Azji i północnej Afryki, którymi straszą nas politycy. Dla polskiego obywatela każdy z tych ciapasów to przestępca. Nawet jeśli pracuje. W książce mamy do czynienia z polskimi odpowiednikami ciapasów. Powołując się na oryginał – po co nam szukać nowych ciapasów, jak swoi pod bokiem. Nie są oni aż tak radykalni, jak ci z Afryki i Azji, ale mogą. Na razie ktoś z siekierą napadnie na współobywatela, okradnie śpiącego w pociągu pasażera, porwie kogoś dla okupu, zastrzeli członków rodziny, podpali mieszkanie lub fabrykę, okradnie pod bankomatem, wyłudzi piwo... Są też i tacy, którzy rozjeżdżają współobywateli na chodnikach, że są po zażyciu, to już inna sprawa. Ucieczka za granicę niewiele pomoże – każda twarz przy stoliku w zagranicznym pubie wydaje się nam znajoma.

Trudno ustalić, od kiedy pisałem, chyba od zawsze. Pisałem do szuflady. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku byłem fotoreporterem w jednej ze szczecińskich agencji fotograficznych. W tym też czasie ukończyłem roczny kurs dziennikarski. Pisałem głównie w prasie wewnętrznej, ale w ogólnopolskiej (mniej) też. Jeden z krajowych technicznych miesięczników poprosił mnie o wywiad. Opublikował go. W wywiadzie zapowiedziałem, iż po przejściu na emeryturę napiszę książkę. Napisałem, ale wcześniej jedno z wydawnictw zaproponowało mi napisanie dla nich książki "BHP w budownictwie". Napisałem, książka została wydana. To samo wydawnictwo zaproponowało mi pisanie odpowiedzi na behapowskie i okołobehapowskie pytania czytelników. Napisałem tysiąc takich odpowiedzi. Przerwałem, aby tworzyć książki literackie. Do dziś ukazały się: "Kierat Filipa", "Scypion z pogranicza światów", "Fałszywy harlequin", "Zapach wojny" i "Ciapasy".

Lubelszczyzna. Czasy powojenne. Cezary wraz matką uciekają z domu i udają się w podróż na Ziemie Odzyskane, przy czym do końca sami nie wiedzą, dokąd zmierza pociąg, do którego wsiedli. Docierają do Koszalina. Otrzymują mieszkanie w ramach zasiedlania nieruchomości opuszczonych przez Niemców. Tak zaczyna się kolejny etap w ich życiu.
Jak potoczą się dalsze losy Cezarego? Kto okaże się prawdziwym cwaniakiem? Czy ludzie, których Cezary spotka na swojej drodze, będą w stanie uwolnić się od doświadczeń związanych z wojną?
"Cwaniak z Koszalina" to powieść wielowątkowa, inspirowana prawdziwymi zdarzeniami. W książce przeplatają się historie, które obnażają absurdy PRL-u a także pokazują późniejsze zmiany ustrojowe – przejście od socjalizmu do kapitalizmu.

Jan Bętkowski – urodzony na Lubelszczyźnie w 1944 r., jako dziecko wraz z rodzicami przebył drogę na Ziemie Odzyskane. Swoje życie związał z Koszalinem. Z wykształcenia magister historii i bezpieczeństwa narodowego. Miłośnik historii współczesnej, przedsiębiorca, społecznik, obecnie emeryt aktywny sportowo, oddający się swojej pasji, jaką od kilku lat jest armwrestling, czyli siłowanie na ręce, najstarszy reprezentant Polski w tej dyscyplinie, kilkukrotny mistrz polski, Europy i Świata.

Fałszywa przyjaciółka, podstępna wiedźma, nieprzewidywalna bestia, złodziejka czyhająca w zaułku…
Jak wiele różnych masek może przybrać samotność? Tego nie wiemy. Autorka książki „Czarne kulki” zapewnia, że samotność ma wiele twarzy i jest mistrzynią kamuflażu. 
Niczym wielka, tłusta pajęczyca czai się w ukryciu i zaciera swe przednie odnóża, czekając, aż wpadniemy w jej sidła, aby mogła się do nas dobrać, zawinąć w kokon i wyssać z nas życie. 
Książka, którą trzymasz w dłoni, jest opowieścią o życiu kilku osób, które spokrewnione lub związane ze sobą, a nawet sobie obce nie są świadome tego, jak wiele je łączy. Autorka ujawnia fragmenty z ich życia, wskazuje momenty ważne dla bohaterów tej powieści, wypełnione nie tylko prozaicznymi elementami, lecz także głębokimi emocjami. Przeprowadza analizę codziennych działań oraz podjętych decyzji, które wpływają na los przedstawionych w książce postaci. A wszystko po to, by pomóc w znalezieniu niezbędnych drogowskazów. 

Autorka, urodzona pod Opolem w 1981 r., od ponad dwudziestu lat przebywa za granicą, najpierw mieszkała m.in. w Stanach Zjednoczonych i we Włoszech, a obecnie osiedliła się w Wielkiej Brytanii w malowniczym hrabstwie Kent.
Jej pasje spowodowały, że oddała się najpierw studiowaniu filologii polskiej, potem malowaniu obrazów i projektowaniu wnętrz, aż w końcu licznym podróżom po świecie. 
Na co dzień zawodowo zajmuje się zarządzaniem w Londynie, ale to właśnie podróże i pisanie, jak twierdzi, rzeźbią jej charakter najpiękniej i sprawiają, że na zabój zakochana jest w życiu.
Autorka powieści „Figowce” wydanej w 2023 roku.

Izabela Szczepaniak – urodziła się i wychowała w Polsce. Od 17 lat wraz z rodziną mieszka w Wielkiej Brytanii. Pisząc swoją pierwszą książkę „Czas przebudzenia… Listy do wnuków”, która jest powieścią z jej życia, rozsmakowała się w świadomości, jak pięknie można żyć po przebudzeniu. Kiedy przyszło zatrzymanie i chwila na przemyślenia, zrozumiała, że jej życie jest darem.
Chęć podzielenia się swoim doświadczeniem z czytelnikami zaowocowała kolejną książką „Czas przebudzenia... Drugie życie”. Jest ona zaproszeniem czytelnika w magiczną podróż po najgłębszych zakamarkach jej pięknej duszy z nadzieją, że będzie też inspiracją dla każdego, kto zechce po nią sięgnąć.

„Czas przebudzenia... Drugie życie” Izabeli Szczepaniak to przewodnik w podróży do pięknej wewnętrznej przemiany. Treść książki ma zachęcić czytelnika do osobistej transformacji poprzez ukazanie, że najważniejszą podróżą w życiu każdego człowieka jest ta w głąb siebie. W książce autorka dzieli się świadectwem swojej metamorfozy. Teksty w niej zawarte są nie tylko instrukcją do samopoznania, ale także przewodnikiem, który pomoże odnaleźć drogę do akceptacji, pokochania siebie i odzyskania wewnętrznej harmonii. Jest bogactwem praktycznych metod i rad, które czytelnik może z łatwością wdrożyć w życie. To więcej niż lektura; to źródło inspiracji i motywacji ukierunkowane na budowanie lepszego „ja”. Autorka przekonuje, że czasem trzeba podjąć trudne decyzje, aby zawalczyć o siebie. To proces. I choć wydaje się to barierą nie do pokonania, zapewnia, że jest możliwe do osiągnięcia.
„Wszystko, czego potrzebujesz, jest w Tobie”.

Anna Miś urodzona 5 października 1973 roku w Tarnowie. Od piątego roku życia mieszkanka Sosnowca. Z wykształcenia magister filologii angielskiej, studia ukończyła na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Pasjonuje się rozwojem duchowym, ezoteryką, zjawiskami i umiejętnościami paranormalnymi oraz parapsychicznymi, a także fotografią przyrodniczą. Niezwykle związana z naturą, szczególnie wrażliwa na uzdrawiającą energię drzew. Długie lata aktywistka Amnesty International. „Drzewa mówią. Paradoksy życia” to jej pierwsza powieść, chociaż nie debiut literacki. Autorka wydała wcześniej na platformie Amazon dwie bajki dla dzieci („Hichuś Hichaczek i mała Emi” oraz „O jeżyku bez kolców”), a także zbiór wierszy pt. „Ja, inaczej”.

„Drzewa mówią. Paradoksy życia” to ezoteryczna powieść obyczajowa z elementami fantazji oraz wątkiem miłości homoseksualnej opisanej w sposób wyjątkowo ciepły i eteryczny.
Powieść przedstawia zawiłe losy niezwykłej kobiety, Ewy Pustelnik, opiekującej się olbrzymim obszarem leśnym i potrafiącej rozumieć mowę drzew. Pojawiające się na jej drodze istoty to zarówno ludzie, jak też duchy lasu i inne niezwykłe stworzenia, które nie zawsze mają dobre intencje. Głównym zadaniem bohaterki jednak nie jest odrzucać, lecz rozumieć i starać się pomóc. Szeroko rozumiana miłość zatem kieruje każdym jej krokiem, a co z tego wynika, niech czytelnik odkryje sam, na własny użytek.

„Drzewa mówią. Paradoksy życia” to powieść dla osób szukających lektury niebędącej tylko rozrywką. Czytelnicy lubiący powieści ezoteryczne, dotyczące rozwoju osobistego i poruszające wątki związane z naturą powinni być zadowoleni z sięgnięcia po tę niezwykłą książkę. Przygody Ewy oraz jej towarzyszy to nie jest błaha historia, to opowieść z niejednym mądrym przesłaniem. Uważny odbiorca znajdzie w niej prawdy dotyczące przyjaźni, wiary w siebie i swoje ideały. Oraz w to, że może podążać swoją ścieżką jak Ewa Pustelnik, czasami nawet wbrew i na przekór innym.
(z recenzji)

Historia w dużej mierze oparta na faktach, gdzie autentyczne zdarzenia, dotykając niewielkiej garstki osób, przewracają ich świat do góry nogami.
Opowieść o prawdziwej, często brutalnej rzeczywistości, która bezszelestnie przeplata się z magią życia, o pokładach siły i odwagi skrywanych gdzieś głęboko w czeluściach naszego Ja, o dynamicznej energii między dobrem a złem, o pięknym kręgu, jaki zatacza nasze życie, i o procesie, który my jako ludzie musimy odbyć w celu osiągnięcia wewnętrznej harmonii i prawdziwego szczęścia.
Książka ta jest próbą nakłonienia ludzi do patrzenia na życie przez pryzmat szklanki do połowy pełnej, nie do połowy pustej. Jest ona ukłonem w stronę bardziej pozytywnego spoglądania na życie i hołdem dla drobnych, wydawałoby się czasami błahych, cząsteczek, z których składa się nasza codzienność.
Nie zważając na to, czy wieje nam wiatr w żagle, czy rzucono nam kłody pod nogi... każdy dzień powinien być dla nas maleńkim cudem, to właśnie z tych maleńkich cudów uskładane jest całe nasze życie…

Autorka, urodzona pod Opolem w 1981 r., od ponad dwudziestu lat przebywa za granicą, najpierw mieszkała m.in. w Stanach Zjednoczonych i we Włoszech, a obecnie osiedliła się w Wielkiej Brytanii, gdzie wraz z rodziną zadomowiła się w małej miejscowości nad jeziorami otoczonymi lasem w pięknym i malowniczym hrabstwie Kent.
Jej pasje i zamiłowania spowodowały, że oddała się najpierw studiowaniu filologii polskiej, potem malowaniu obrazów i projektowaniu wnętrz, aż w końcu licznym podróżom po świecie.
Na co dzień zawodowo zajmuje się zarządzaniem w Londynie, ale to właśnie podróże i pisanie, jak twierdzi, rzeźbią jej charakter najpiękniej i sprawiają, że na zabój zakochana jest w życiu.