Literatura obyczajowa

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, czy i jak warto żyć, jeśli twoje myśli lawirowały między pytaniami po co, dlaczego, to wiedz, że nie jesteś w tym osamotniony. Posiadam na tarasie ławkę, która nie była w planach podczas budowy. Nazywam ją „ławeczką żula”. Została zrobiona z tego, co pozostało po wykonaniu prac, można by rzec – z odpadów. A jednak to ona stała się moim miejscem na ziemi, gdziekolwiek bym nie wybył w świat, to za tą ławką tęsknię. W chaosie życia bywa, że czasem przytrafia nam się coś, czego nie planowaliśmy, a potem okazuje się, że nie potrafimy bez tego funkcjonować. Tak też było z pisaniem książek i już zapewne tak zostanie. Skoro czytasz ten tekst, to może warto zajrzeć, przeczytać wnętrze? Może odpowie na kilka błądzących w myślach, szukających wyjścia pytań? Może zada kolejne? Może wzmocni, przekona i pomoże w tym, by żyć, by o życie walczyć i pomagać mu, a przede wszystkim przetrwać? Jeśli nie sobie, to może innym, którzy tego potrzebują. Śmierć jest nieunikniona, wszystko się nią kończy, dlatego warto starać się dostrzec radość z życia. Zapraszam do czytania w twoim miejscu na ziemi o śmierci, o życiu. 

Rafał Warzecha

Ta praca bardzo mnie zmieniła. Pomysł na jednorazowy wyjazd przekształcił się w wieloletnią podróż z powrotami do Polski, a jakże… Nawet kiedy już miałam dość, wracałam. Decydującym argumentem wcale nie były pieniądze. Spotkałam po drodze wiele niezwykłych osób. Całe spektrum osobowości i sytuacji, które spowodowały, że zdecydowałam się na ten krok. Będzie słodko-gorzko, jak to w życiu, ale zawsze zgodnie z prawdą. Paradoksalnie te najtrudniejsze doświadczenia okazały się bezcenne, bo dzięki nim nauczyłam się pokonywać kolejne wyzwania.
Fragment wstępu

Potrafisz interesująco opisywać, a także przekazywać swoje odczucia. To jest fascynujące, masz lekkie pióro... - Aneta Bandys
Bardzo ciekawie opisujesz swoje sztele, z dużą perspektywą. Czekam na ciąg dalszy. Pozdrawiam serdecznie. Cieszę się, że wśród nas są tak interesujące osoby. - Ewa Jarosz
Wspomnienia, wspomnienia, jak one dodają uroku życiu. - Ewa Gemza
Przeczytałam jednym tchem... Pozdrawiam serdecznie - Jolanta Tarara
Jak zawsze interesująco. Dzięki - Aneta Bandys
Dziękuję za miłą lekturę. Można porównać ze swoimi doświadczeniami…- Mariola Zamorska
Przeczytałam jednym tchem. Fajnie obrazowo opisane. Brawo, no i pozdrawiam - Barbara Cz
Ależ Ty miałaś przygody. Jak w filmie. - Ewa Jarosz
Uwielbiam czytać twoje opowieści, są cudowne. - Angelika Andzia

Autor portretuje osoby, które miały wpływ na jego życie, opisuje relacje łączące go z nimi oraz sytuacje z nimi związane, często dramatyczne, jak śmierć syna, miłosne rozterki, stosunek do rodziców czy dylematy moralne. Prezentuje również zdarzenia, które miały decydujący wpływ na jego światopogląd. Wnioski z tego płynące są ponadczasowe, czasami odkrywcze, a przede wszystkim dające nadzieję.

Miłość jest chwilą, a zarazem wiecznością. 
Wszystkim albo pustym słowem.
To niebo i piekło, noce i dnie.
Wierność i zdrada, ufność i brak wiary.
Uszczęśliwia lub niszczy. 
Milczy albo pragnie wykrzyczeć światu, jak jest piękna.

Najnowsza książka Waldemara Wnuka "Przesłanie Indii", którą w tym roku oddaje w ręce czytelników, to paralelny romans o kosmologicznym wymiarze. Jest to refleksja nad sytuacją egzystencjalną ludzi z Europy Wschodniej, uwikłanych w niezwykle skomplikowaną rzeczywistość XXI wieku. Mówi o „niebezpiecznych związkach” osób pochodzących z Rosji, Ukrainy i z Polski w kontekście wojny domowej na Rusi. Jest to próba znalezienia jakiejś odskoczni dla samoidentyfikacji ludzi, którzy wybrali emigrację, kierując się – by posłużyć się słowami Konstytucji Stanów Zjednoczonych – „dążeniem do szczęścia” (purches to happiness).
Czy Indie ze swoją antyczną i głęboką kulturą mogą pomoc im w znalezieniu alternatywy w poszukiwaniu wartości dla pogrążonej w wojnie rzeczywistości Europy Wschodniej? Odpowiedź na to pytanie autor pozostawia czytelnikowi, zachęcając tylko do refleksji nad sytuacją egzystencjalną współczesnego człowieka Słowiańszczyzny.

Waldemar Wnuk - poeta, prozaik. Urodzony w Polsce, w Tarnobrzegu, a piszący głównie na emigracji w brytyjskim Birmingham.
Autor książek wydanych w Polsce przez Poligraf ("Księga drugiej młodości") oraz przez Manufakturę Słów ("Kaszalot" i "Juliet"). W języku angielskim piszący dla amerykańskiego AuthorHouse ("Athenais", "Dhayana and Anyonyasaraya", "Notalp Hyperanthropos", "The flowers in the morning", "Obsession"). Inspiracje czerpie z własnego biosu, z literatury światowej, z ikon kultury powszechnej oraz z podróży. W poezji zainspirowany utworami E.E. Cummingsa i Edwarda Stachury. Swą prozę chciałby porównywać do twórczości Marka
Hłaski czy Ernesta Hemingwaya.

„Raj” to przejmująca, bezkompromisowa opowieść o przekraczaniu granicy – między życiem a śmiercią, świadomością a odrętwieniem, piekłem codzienności a pozornym spokojem azylu. Narrator trafia do miejsca, które nazywa Edenem: przestrzeni pełnej Aniołów, czeladników i ambrozji, gdzie ból zostaje uśpiony, a czas płynie inaczej. To, co miało być końcem, okazuje się początkiem konfrontacji z samym sobą.
Autor prowadzi czytelnika przez intymny zapis doświadczenia kryzysu psychicznego, próby samobójczej, hospitalizacji i żałoby – ale robi to językiem poetyckim, nasyconym symbolami, paradoksami i brutalną szczerością. Raj nie jest tu miejscem zbawienia, lecz stanem zawieszenia: bezpiecznym i jednocześnie niepokojącym, pełnym empatii oraz ciszy, pod której ciężarem rodzą się najtrudniejsze pytania.
To książka o wspólnocie ludzi pękniętych, o relacjach budowanych w cieniu cierpienia, o miłości, która potrafi ocalić, ale i zniszczyć. O dorastaniu przyspieszonym przez traumę i o próbie oswojenia śmierci, która nie odchodzi, lecz uczy, jak żyć dalej.
„Raj” nie daje prostych odpowiedzi i nie oferuje łatwej nadziei. Jest literackim świadectwem walki – z obojętnością, z bólem, z samym sobą. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb ciemności, by odnaleźć w niej choćby niewielkie światło.

Bruno Wolański (21 l.). Pochodzi z Krakowa. Utwór "Raj" to jego debiut literacki. Choć jego literatura narodziła się w cieniu i mroku, wierzy, że dla niektórych stanie się światłem.

Miłość i nadzieja nigdy nas nie opuszczą, jeśli Ty będziesz naprawdę tego chciał.

Anna, nauczycielka plastyki pochodząca z Roztocza, po rozwodzie przenosi się do Warszawy i podejmuje pracę w agencji reklamowej, gdzie poznaje Tomasza. Wspólne wyjazdy w malownicze okolice Roztocza, gdzie chodzą boso po plażach zalewów, tańczą i śpiewają, zbliżają ich do siebie. Tak rodzi miłość. Niespodziewanie Anna wyjeżdża na staż do Paryża, choć targają nią obawy. Tomasz ma ją odwiedzić, ale nie dociera na miejsce. Jakie będą ich dalsze losy? Co zrobi Anna? Czy to miłość tragiczna? Czy możliwe są spotkania w kolejnych wcieleniach? 
"Roztoczańska miłość" to opowieść o Annie i Tomaszu. O miłości do naszych pięknych stron: Roztocza i Karkonoszy – krain zapomnianych. O odnajdowaniu przyjaciół i skrytej dawnej miłości. Czytelniku! Masz 20–30 lat czy 50–60 lat? Rzuć wszystko, aby znowu popływać kajakiem, pić wodę z leśnego źródełka i pogalopować na koniu. Powieść podpowiada i daje taką nadzieję na piękne życie bez względu na wiek, ale trzeba wyjść ze skorupy bezsilności i zacząć patrzeć na życie inaczej. 

Jan Artymowicz (66 lat). Mieszka w Lubaczowie, ale pochodzi z pięknego Horyńca-Zdroju. W ponad 40-letniej pracy jako księgowy znalazł czas na romantyzm i pisał wiersze. Ma wiele zainteresowań. Lubi fotografować, czytać książki, oglądać filmy, gotować, podróżować oraz zajmuje się genealogią. Uwielbia Roztocze, Bieszczady i Karkonosze. Uczy najmłodszych grać w warcaby, a jego podopieczni zdobywają medale mistrzostw Polski, Europy i świata. Tej wolontariackiej pasji poświęcił 40 lat. Planował założyć kabaret i pisać skecze, ale, jak sam żartobliwie powiedział, będzie to już w następnym wcieleniu.
"Roztoczańska miłość" to powieść debiutancka.

"Ryzykant i bezwzględna pogoń za złotem" to kontynuacja losów Stanisława, polskiego inżyniera górnika, który z powodzeniem prowadzi międzynarodowe przedsięwzięcia. Stan przebił się na szczyt światowego biznesu kamieni szlachetnych i wprowadził swoje przedsiębiorstwo na londyńską giełdę. W poszukiwaniu nowych wyzwań wyrusza wydobywać złoto na terenie byłego Związku Sowieckiego. Nie jest to jednak łatwe zadanie, gdyż pierwsza akcja kończy się spektakularną klęską. Czy bohater odzyska poniesione straty? Czy odnajdzie właściwą drogę w nieznanym i nieprzyjaznym środowisku?
Tutaj współzawodnicy walczą bez litości i bez żadnych zasad. Zwycięzca bierze wszystko, natomiast przegrany rzadko powraca do gry. Czy Stanowi uda się sprostać takim wyzwaniom?

Andrzej Śliwa, geolog, który przedstawione środowisko zna doskonale. Przez kilkadziesiąt lat zajmował się poszukiwaniem i eksploatacją złóż minerałów – głównie złota. Pracował na kilku kontynentach, pełnił  tam różne funkcje od geologa terenowego do dyrektora kopalni. Był też członkiem rad nadzorczych przedsiębiorstw górniczych. Obserwacjami i doświadczeniami dzieli się w swoich książkach. Akcja powieści toczy się na terenie byłego Związku Sowieckiego wkrótce po jego upadku. Autor przepracował w tym rejonie blisko dziesięć lat.

„Ta historia nie jest emanacją wyników badań, przeprowadzonych rozmów, wykonanych testów. Nie znam nawet naukowych książek i publikacji opisujących istotę tej historii. Jest to obraz przedstawiony przez człowieka tkwiącego w tych wydarzeniach, gdzie uczucia są głównymi bohaterami. Zwykłość staje się tutaj niezwykłością. Czy świat jest zawsze wrogi dla porzuconych dzieci, czy może dla opiekunów decydujących się na ich przyjęcie pod swój dach? Czy połączenie światów dorosłych i dzieci genetycznie im obcych ma sens, bez szkód wyrządzonych sobie nawzajem?”
(fragment książki)

Czy autor odpowie na te i inne pytania?
Czy ból związany z przeżyciami pozwoli mu na obiektywną ocenę?
Czy w takiej sytuacji można w ogóle mówić o obiektywizmie?
Zostawmy to czytelnikowi, jego wrażliwości, empatii i założeniom – ale niech nie przysłonią realiów.

"Słodkie pomarańcze Cypru" to powieść podróżniczo-obyczajowa osadzona w realiach Cypru lat sześćdziesiątych XX wieku. Krzysztof, polski inżynier pracujący przy budowie portu, trafia na wyspę Afrodyty – krainę gorącego słońca, aromatu cytrusów i zawiłych losów politycznych. Wśród śladów starożytnych cywilizacji, świątyń i ruin spotyka Katerinę, młodą tłumaczkę, z którą łączy go uczucie silniejsze niż granice i różnice kulturowe.
Na tle rodzących się konfliktów między greckimi i turec­kimi Cypryjczykami, w cieniu niepodległości i brytyjskiego dziedzictwa, rozwija się historia miłości, poznawania siebie i fascynacji krajem o niezwykłych dziejach. Autor z pasją łączy wątki romantyczne, historyczne i podróżnicze, snując barwną opowieść o Cyprze – jego kulturze, tradycjach, legendach i codzienności widzianej oczami Polaka.
Tytułowe słodkie pomarańcze stają się metaforą życia – pełnego kontrastów, w którym słodycz zawsze sąsiaduje z goryczą, a piękno wyspy odkrywa się dopiero z czasem.

"Swodoksa" łączy w sobie elementy biografii, literatury psychologicznej, metafizyki i thrillera egzystencjalnego. To książka, w której naukowe fakty spotykają się z metaforycznym językiem ducha, a logiczne analizy przenikają się z wizjami z głębokich transów. Autor krok po kroku prowadzi nas przez obrazy poprzednich wcieleń, podróże astralne i momenty, w których dusza styka się z tajemnicą własnego pochodzenia.
W tej historii pojawiają się również mroczne i intensywne wątki – kryminalne sploty, ekstremalne przeżycia i doświadczenia graniczne, które zmuszają do konfrontacji z samym sobą. Wszystko to układa się w wielopoziomową opowieść o duchowym przebudzeniu, przekraczaniu ludzkich ograniczeń i odkrywaniu prawdziwego sensu istnienia.
"Swodoksa" to nie tylko książka – to doświadczenie. Zaproszenie do świata, w którym świadomość staje się przewodnikiem, a każda przeczytana strona odsłania kolejną warstwę prawdy o nas samych.

Dwaj panowie o imionach Ziuk i Staszek postanawiają wywołać wielką wojnę, aby wyrwać ojczyznę z łap zaborców. Chce im pomagać kompozytor Ignacy, który – jak na artystę przystało – pozostaje w mocno otwartym związku małżeńskim. Wkrótce okazuje się, że drugi z nich – o nazwisku Tarkowski – też nie jest święty, wiedzie życie playboya i prowadzi niezbyt legalne interesy w sercu Afryki, przez co ma konflikty z policją obyczajową wielu krajów. Czy i jak uda im się wyzwolić Polskę?

***

Z zapatrzenia wyrwał ich głos kapitana McCluskey.
– O, kogo widzę, toż to pani inspektor Natalie… Jak tak dalej pójdzie, wystrzela nam pani cały stan.
– Tak, bo tu jest duża przestępczość – odparła, wstając.
– W każdym razie muszę pani pogratulować. Pani konto wzbogaci się o dwadzieścia tysięcy dolarów.
– W jaki sposób? – spytał Vito, który takich pieniędzy też nigdy w życiu nie widział.

***

Będziesz przywódcą swojego kraju,
Pełnię swej władzy zdobędziesz w maju,
Nieszczęście, jakiego nikt nie przyśni,
Spotka twój dzielny naród we wrześniu.

– Kto to jest?! – Ziuk niemal krzyknął. – Wróżbitka?

***

– Ta Marysia to faktycznie brzytwa, porównywalna z moją Leną – przyznał Rasputin. – Jednak to jest tylko dziesięć modelek.

Klara, tytułowa bohaterka książki "Świat Klary", wspólnie z rodziną wybrała życie na wsi, z dala od miejskiego zgiełku.  Wieś, w której zamieszkała, zaspokajała  jej potrzebę obcowania z pięknem, znajdowała się bowiem w malowniczej okolicy, w pobliżu lasu, który  ciągnął się wokół niewielkiego jeziora i  stawu. Na skraju wioski rozgościła się kapliczka z figurą Chrystusa Frasobliwego, przy której kobieta często się zatrzymywała, a pogrążając się  w modlitwie,  zaglądała w głąb swej duszy.   
Codzienne życie w gronie najbliższych – męża Franka  i dzieci, Kasi oraz Bartka, spotkania z przyjaciółmi, rozmowy z mieszkańcami wioski, spacery z ukochanym psem, obserwowanie ludzi i przyrody stanowią inspirację do twórczości poetyckiej, pięknych wierszy, których   autorką jest kobieta.
Pewnego dnia Klara i Franek postanawiają sprzedać  będące ich własnością mieszkanie, które znajduje się w pobliskim mieście. Wynikną z tego niemałe problemy, a Klara, z natury ufna i przyjaźnie nastawiona do otoczenia, ze zdziwieniem stwierdzi, że prosta transakcja pociągnie za sobą  zaskakujące wydarzenia, a ludzie w niej uczestniczący  okażą się nieprzewidywalni i nieuczciwi.
Do tej pory Wiesława Szubarga napisała kilka książek, a "Świat Klary" to kolejna powieść wydana przez Autorkę we współpracy z Wydawnictwem Poligraf. 

Miniony rok (2022) przejdzie do historii i zostanie zapamiętany przez potomnych nie ze względu na kolejny rok epidemii COVID-19, nie ze względu na światowy kryzys ekonomiczny i energetyczny, który być może ma dopiero swój początek, i w końcu nie ze względu na plagę wielohektarowych pożarów lasów i łąk oraz letnich upałów wysuszających koryta wielkich rzek.
Rok ten będzie wspominany przez potomnych, a także podręczniki do nauki historii, jako rok pełnoskalowej agresji Federacji Rosyjskiej, rządzonej przez Władimira Putina, na Ukrainę. Będzie to dla wszystkich Europejczyków rok największej wojny na ich kontynencie od zakończenia – 77 lat wcześniej – II wojny światowej. Będzie to rok wspominany jako czas, kiedy to miliony Europejczyków było zmuszonych przypomnieć sobie okropieństwa działań wojennych i widzieć ich skutki na własne oczy. Demony, które, jak mniemano, były już dawno uśpione, powstały na nowo z olbrzymią siłą.
Powstanie powieści miało na celu w przystępny i zabawny sposób wyszydzenie ideologii komunistycznej i nieco przejaskrawione ukazanie jej wad. Powieść ta ma formę pamiętnika spisywanego z dłuższej perspektywy czasowej, z narracją w pierwszej osobie. Fabułę powieści stanowią losy jej głównego bohatera Władimira Iwanowicza Wojakowa, które zostały nierozerwalnie połączone z losami Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

Maria Ogrodowczyk urodziła się w 1983 roku. Ukończyła Wydział Prawa na UAM w Poznaniu, a następnie studium oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu i studia podyplomowe na kierunku bezpieczeństwo narodowe w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Kocha zwierzęta i długie piesze wędrówki.

„Tylko jeden” to interesująca i zaskakująca książka. Zaskakująca, bo traktująca o miłości, w najczystszej jej postaci, w sposób niezwykły. Szczególna też ze względu na przedstawienie przeciwstawnych perspektyw bohaterów. Poznajemy Mężczyznę widzianego oczami kochającej go bezgranicznie Kobiety-zwierzęcia, rozpaczliwie starającej się zwrócić na siebie jego uwagę. Ukazana nam zostaje Kobieta jako obiekt uwielbienia – przywiązanie i miłość czuje do niej Mężczyzna-zwierzę. Mężczyzna, który już wcześniej dostrzegł tajemniczy błysk w oczach swego psa. Błysk trudny do zdefiniowania, a jednocześnie niedający spokoju, zmuszający do refleksji i poszukiwań jego istoty.
Dużym uproszczeniem byłoby stwierdzenie, że książka ta adresowana jest tylko do przedstawicielek jednej płci. I choć więcej miejsca poświęciła autorka perspektywie kobiecej, to spojrzenie to może zainteresować także mężczyzn. Może skłoni ono ich do refleksji nad tym, jak niewidzący czasem bywają, jak nie są w stanie, bądź nie chcą, dostrzec prawdziwego uczucia. Prawdziwa miłość jest bowiem poszukiwaniem, oczekiwaniem, drążeniem. Nie jest łatwa do znalezienia. Ale gdy już uda się nam ją odnaleźć, musimy robić wszystko, by ją zatrzymać.
Monika Wójtowicz (z recenzji)