Poezja

Filip Roter (ur. 8 lutego 1985 roku w Katowicach) – prozaik, producent muzyki elektronicznej, twórca poezji minimalistycznej, psycholog.
W 2013 roku wydał swój debiut literacki pt. „Pr-o-fil”, następnie w wersji elektronicznej w roku 2014 ukazała się kolejna jego pozycja „Kibol, czyli modlitwa Polaka”…
Książka „Zawiesina”, którą trzymają Państwo w dłoniach, to owoc współpracy z Wydawnictwem Poligraf.
Bon Voyage!
„Zawiesina” Filipa Rotera to perełka dla czytelników poszukujący niespodzianki i eksperymentu literackiego. Nie zawiodą się także miłośnicy literatury i filmu drogi.
Autor zabiera nas bowiem w niecodzienną, szaloną podróż. Bohaterowie cierpią na poriomanię, czyli popęd do włóczęgi i bezustannej podróży.
Mottem książki jest pytanie, na które od razu dostajemy odpowiedź: „Kiedy pojawia się moment, gdy szaleństwo zastępuje stabilizacja?
Wtedy, gdy nie chce ci się już ryzykować, bo boisz się, że stracisz to, co masz. A tak naprawdę gówno mamy”.
Zaryzykujmy zatem i wybierzmy się w wędrówkę z głównymi postaciami „Zawiesiny”.
Jaś i Małgosia/Julien i Małgorzata podążają w transie, byle dalej i dalej… Po drodze mijają „cmentarne drzewa przesycone bezczynnością i przyrodochorobą”, spotykają „świrów i tępaków”, wdychają zapach podróży – „połączenie żarzącego asfaltu orzeźwianego
wodą z hydrantu”. Pisarz sprawnie żongluje różnymi rodzajami literackimi i potrafi przez to spotęgować efekt nierealnej, somnambulicznej ucieczki od realnego świata. Kto raz się zanurzy w tę wyjątkową rzeczywistość, nie będzie już chciał jej opuszczać.

Miłość to najpiękniejsze uczucie, które spotyka nas w życiu. Zaufanie, odwaga i pragnienie spędzenia życia razem to uczucie, które się w każdym z nas z dorastaniem rozwija. Mieć odwagę pokochać to być szczęśliwym w związku. I to nasze opętanie miłością chcę przekazać przez pisaną przeze mnie poezję tym wszystkim, którzy kochają lub będą kochać, lub są już zakochani po uszy i życie spędzają wraz ze swą wybraną miłością aż do grobowej deski.

„Złote myśli” to głębokie i pełne refleksji utwory podzielone na cztery akty. „Krzyk w otchłań” jest rozliczeniem z przeszłością, która odcisnęła się zbyt głębokim piętnem na ludzkiej osobowości.

Andrzej Gregorczyk urodził się w 1956 roku pod znakiem Wodnika. Z zawodu jest elektrykiem, ale z zamiłowania pisarzem – od najmłodszych lat pisze wiersze i nie tylko. Tomik "Życie wierszem pisane" jest jego debiutem wydawniczym. 
Przekazuję w ręce czytelników tomik wierszy, które powstawały przez 50 lat. Oddają one mój stan ducha na różnych etapach życia, pisałem je z potrzeby serca i pod wpływem emocji, jakie towarzyszyły mi przez te lata.

„Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli”. - Albert Schweitzer

Trzecia część trylogii "Poszukiwani"a nosi tytuł "Żyć jak najpiękniej".
To zbiór wierszy dotyczących zarówno codziennych relacji, wyzwań, trosk, kłopotów, jak i radości z obrony dobra i własnych wartości oraz z przeciwstawiania się złu. To też ukazanie tych wszystkich emocji, refleksji, zawirowań na płaszczyźnie poszukiwań Boga w sercu i w drugim człowieku. Jak przeżyć dany nam czas z radością mimo problemów, jak zaufać Bogu, aby móc powiedzieć za św. Pawłem „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem” (2 Tm 4,7).
Książka o miłości, nadziei i wierze.

Informuję, że zdiagnozowałem nieopisane dotąd schorzenie. Choroba charakteryzuje się zaburzeniami wrażliwości i bezpośrednio wpływa na zmiany w układzie nerwowym. --
Zostało podjęte samoleczenie - pisanie.

Tu wszystko i przeciw mnie mogło być kiedyś! lecz bronią mnie skały, skałki, teraz jest cisza niemówienia nic, dystans ciszy, rytm stojący, swobodne kojarzenie! jakbym to w całej Przyrodzie sam umiał już rozhasać taki rytm – skądinąd umiejętność Kamieni.

Niniejszy wybór wierszy jest próbą połączenia odległych od siebie kultur poetyckich: lirycznej, upiornej, liwieckiej i wybuchowej.

Jej zainteresowanie poezją i literaturą w ogóle datuje się od wczesnych, młodzieńczych lat, które do dziś odgrodzone były życiem wypełnionym rolą matki i żony, a także zawodową aktywnością. Dziś, będąc na emeryturze, Autorka odkrywa na nowo smak poezji, przesyca nią swoje wewnętrzne, utrudzone życie.

Artysta zaczął pisać nagle i niespodziewanie w 1963 roku, gdy miał niespełna piętnaście lat. Zaczął tworzyć, bo specyficzne odczucia przemieniały się w wiersze i same spływały na koniec ołówka.

Wywołującemu przemienienia „słowo” jawi się gestem magicznym, ostatnią staje się deską ratunku potrzebującemu zbawienia [...]

Zmysłowość, subtelność wyrazu, wrażliwość na sztukę i przyrodę to tylko niektóre cechy poezji Janiny Dobrowolskiej.

Wychodząc z burz” to tomik wyjątkowy. Autorka w sposób niezwykle ciekawy skupia się na takich wartościach jak miłość, cierpienie oraz przemijanie. Tworzy przy tym poetyckie neologizmy, odwołuje się do symboli dziedzictwa kultury światowej – motywów biblijnych, mitologicznych czy… twórczości Szopena. W całość tomiku wplecione są ekfrazy opisujące dzieła Vermeera i Gauguina. To lektura, w której każdy znajdzie coś dla siebie.