Kryminał i sensacja

Książka Doroty Sidz nie tylko dosłownie wbija czytelnika w fotel i zaskakuje wartką akcją, ale i zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego świata. Po jej przeczytaniu nic już nie będzie takie samo.
Podkomisarz Krystyna Łąkowska dostaje zgłoszenie o spalonym samochodzie w lesie.Kiedy przyjeżdża na miejsce, po wraku nie ma śladu. Postanawia poprowadzić śledztwo na własną rękę. Sprawy komplikują się coraz bardziej. Życiu podkomisarz, jej rodziny i ludzi, którzy jej pomagają, zaczyna zagrażać poważne niebezpieczeństwo.

Czy uda jej się rozwikłać zagadkę spalonego samochodu i dokąd ją to zaprowadzi?
Czy dowie się, kto za tym stoi?
Czy zdoła ujść z życiem, ochronić najbliższych i współpracowników?

Trzymająca w napięciu opowieść o odwiecznej walce dobra ze złem, osadzona w miasteczku na zachodzie Polski. W 1946 roku większość Niemców wyjechała już na Zachód. Władzę sprawuje polska administracja. W okolicy w tajemniczy sposób giną dzieci i młode dziewczyny. Mieszkańców ogarnia strach. Na posterunek miejscowej milicji przyjeżdża młody porucznik – Marcin Bury. Jedno jest pewne – w miasteczku nie będzie mógł spać spokojnie.
Czy dopadnie tajemniczego zbrodniarza w masce?
Co znaczy zagadkowy różaniec pozostawiany na miejscach przestępstwa?
I kto w tym świecie pełnym przemocy stoi po właściwej stronie?  

– Więc pan, jak wielu innych, myśli, że to kradzież? Panie Blankenburg, ukraść to można nawet i milion dolarów, ale żeby znawca i kolekcjoner kradł obrazy? On raczej ratuje dzieła od zapomnienia. Powiem panu tak: kiedyś, pewnie z dziesięć lat temu albo i dawniej, znajomy kustosz zaprosił mnie do magazynu dość znanej galerii w Berlinie. I wie pan co? Pokazał mi wspaniałe dzieła mistrzów siedemnastego wieku. Flamandzkich mistrzów. Były opakowane w plastikowe i metalowe sarkofagi, a kody kreskowe na pudłach podawały odległe daty kolejnych konserwacji. Tych dzieł, często kupionych za ogromne kwoty, NIKT nie miał oglądać przez dziesięciolecia. Może tylko kontroler przy okazji skontrum czy też konserwator zabytków. A przecież ktoś namalował te obrazy z myślą o zachwycie tych, którzy będą je oglądali. Chciał, by cieszyły nasze zmysły. A zatem, jeśli dzięki takim jak ja w pudłach leżą wierne kopie, a oryginały są podziwiane przez grupę koneserów sztuki i ich przyjaciół, to źle? Panie Blankenburg, to raczej ofiarowanie tym dziełom nowego życia. Wiele z nich było ostatnio publicznie oglądanych przed ostatnią wojną, a może i w dziewiętnastym wieku. Nie wyrażę skruchy, nie przeproszę i nie poprawię się, według pana standardów. Proszę, niech pan przejdzie ze mną do mojej galerii. Jest strzeżona alarmem i niewielu ludzi o niej wie, ale zapewniam, że przynajmniej kilkadziesiąt osób miało już okazję złożyć hołd „magazynowym” mistrzom malarstwa. Przyzna pan, że to wielokrotnie więcej niż zakładają twórcy obecnego systemu muzealnego. I naprawdę, nikogo nie obchodzi, że w magazynie leży kopia zamiast jego oryginału.
Ohnesorge otworzył solidnie wyglądające drzwi i odblokował alarm, używając małej, podświetlonej na zielono klawiatury. Zaświeciły ledowe lampy, rzucając nieco światła na rozległe pomieszczenie. Następnie Ohnesorge nacisnął duży przycisk widoczny po lewej stronie przy drzwiach. Pod sufitem rozjarzyły się liczne reflektorki oświetlające obrazy. Pierwszym wrażeniem Blankenburga było skojarzenie z małym eleganckim muzeum. Nie czekając na zaproszenie gospodarza, podszedł do pierwszego obrazu. Jak w muzeum zobaczył srebrną tabliczkę.
– To Renoir – powiedział właściwie sam do siebie. – Rubens, Vermeer, Tycjan i znowu Renoir – wyszeptał Blankenburg, podchodząc do kolejnych obrazów. Wydawał się zaszokowany.
– Wszystkie one odbywały karę dożywocia w magazynach kilku europejskich muzeów. Chciałem je swego czasu kupić wraz z obietnicą udostępnienia ich publiczności. Bezskutecznie. Musiałem więc znaleźć inny sposób, panie Blankenburg.
(fragment książki)

"Rubens" – trzecia z cyklu powieści, które łączy postać Horsta Blankenburga oraz jego współpracowników, rozgrywa się niemal współcześnie. Na śródziemnomorskiej plaży w Algierii, w na wpół zatopionym kutrze znaleziono obraz samego Rubensa. Wydaje się on autentyczny, ale... w muzeum w Nancy we Francji od dziesiątek lat wisi ten sam obraz. Który z nich jest prawdziwy? W dodatku okazuje się, że w wielu muzeach odkryto kolejne falsyfikaty, a oryginalne arcydzieła w tajemniczy sposób zniknęły. Sprawa ma zasięg międzynarodowy, wykraczający nawet poza Europę. Podobnie jak w poprzedniej powieści nie zabraknie również wątku melodramatycznego, gdyż równolegle do opisanych intryg obserwujemy uczuciowe perypetie głównego bohatera.

Grupa przyjaciół zgłosiła na komendę odnalezienie ciała tam, gdzie codziennie uprawia jogging. Na miejsce przybywa inspektor Krzysztof Mag, który odkrywa brutalną i tajemniczą zbrodnię. Do pnia drzewa przyczepione zostało nagie i okrutnie poranione i zakrwawione ciało ofiary, które imitowało ukrzyżowanie, tyle że głową do dołu. Przy denacie Mag odnajduje deskę z wyrytą inskrypcją w nieznanym sobie języku. Inskrypcja zawierała jeden z siedmiu grzechów głównych. Nasunęła się przerażająca wizja, która stała się rzeczywistością. To dopiero początek. Rozpoczyna się walka z czasem. Rytualna zbrodnia przerodziła się w grę, której reguły narzuca zabójca.
Czy inspektor rozszyfruje wskazówki i powstrzyma zabójcę? Czy kolejne zbrodnie zostaną udaremnione? Ile osób jeszcze zginie?

Marcin Jeschke, ur. 27 marca 1982 r. Część dzieciństwa spędził w domu rodzinnym, gdzie jego życie nie upływało w szczęściu i dostatku. Ze względu na bardzo trudną sytuację, jeszcze jako małoletni chłopiec trafił pod opiekę placówki opiekuńczej, w której przebywał do osiągnięcia pełnoletności. Nie potrafił zdecydować się na jeden kierunek nauczania i próbował sił w różnych dziedzinach zawodowych od gastronomii po ekonomię. W końcu trauma z dzieciństwa odbiła na nim swoje piętno i pociągnęło go na dno. W 2004 r. został osadzony w zakładzie karnym, gdzie przebywa do dziś. Aktualnie zajmuje się pisarstwem. Pisze wiersze oraz powieści kryminalne i sensacyjne. Debiutuje w roli pisarza. "Septem” jest jego pierwszą powieścią, którą zdecydował się wydać. Jest wielkim fanem takich autorów, jak H. Coben, D, Brown, J. Deaver oraz J. Patterson.

Sprawiedliwość jest szlachetną cnotą, ale to egzekucja kary stanowi o jej wartości.

Kiedy Michael Wood spotyka w nowojorskiej strzelnicy bojowej dziewczynę z Tybetu, której uroda oraz celność strzałów nie muszą obawiać się żadnej konkurencji, to jeszcze nie wie, że los rozpoczął właśnie ich wspólną przygodę – pośród okrucieństwa oraz chciwości członków gabinetu władzy na dalekich Filipinach.
Delegowany do Manili w celu wyjaśnienia technicznych kłopotów w wytwórni wodoru Michael ponownie spotyka piękną Tybetankę, ale tym razem już w roli profesor prestiżowego instytutu KIST w Seulu.
Profesor Lasya Kang oraz Michael, pod auspicjami ambasady USA, brną w meandry zleconego zadania. Ich odkrycia drażnią rządzącą ekipę i kiedy w tajemniczy sposób ginie kandydat na prezydenta republiki oraz pojawia się najmniej spodziewany przeciwnik… Lasya i Michael już nie mogą uniknąć ostatecznej konfrontacji.

Powieść z gatunku prozy Toma Clancy’ego oraz Nelsona DeMille’a. Z sensacyjną akcją, z niepospolitymi bohaterami oraz z błyskotliwymi dialogami. Warto przeczytać.

Przerażające zabójstwo księżnej sprawia, że na wycieczkowcu następuje chaos. Anabell, siedemnastolatka pragnąca zostać w przyszłości profilerką, postanawia sprawdzić swoich sił i zaczyna szukać mordercy, jednak na pokładzie z samymi wpływowymi ludźmi jest to trudniejsze, niż się wydaje.

Scenariusz „Szósty z Cambridge” opowiada w szalony sposób ciąg dalszy afery szpiegowskiej ujawnionej w latach 50. w Anglii w służbach specjalnych, czyli w MI5 i MI6, i jej kontynuację w latach 80., kiedy na scenie pojawia się niewykryty dotychczas szósty członek szpiegowskiej sieci, który rzekomo ma przemycać do UK zminiaturyzowane bomby atomowe. Zdemaskowanie pięciu byłych absolwentów Uniwersytetu w Cambridge współpracujących ze Związkiem Radzieckim od lat 30., z których jeden, Kim Philby, sam szef MI6, okazał się później generałem KGB, wstrząsnęło zachodnim światem.
Akcja rozgrywa się w Anglii rządzonej przez Margaret Thatcher, w Klinice Lalek prowadzonej przez nieobliczalnego muzyka i filozofa Jeffreya i jego żonę Betty.

Marian Piegza jest świętochłowiczaninem, emerytowanym nauczycielem, publicystą, popularyzatorem historii Śląska, a głównie Świętochłowic. Wydał kilkanaście książek przybliżających dzieje Śląska i rodzinnego miasta. W roku 2019 zadebiutował powieścią "Odnaleziony portret", a w kolejnych latach ukazały się "Inga i Mutek" oraz "Koleje losu".
***
Świętochłowice – niewielka przemysłowa miejscowość na Górnym Śląsku. Początek 1976 roku, milicja prowadzi dochodzenie w sprawie znalezienia zwłok w miejskim stawie. Śledztwem kieruje Hubert Lazek. Sprawa zatacza szerokie kręgi, wchodzi w środowisko cinkciarzy, łączy się z dokonaną przed kilkunastu laty kradzieżą w miejscowej hucie „Florian”.
Milicjant emocjonuje się swym pierwszym samodzielnym śledztwem, a jednocześnie przeżywa niełatwą miłość do koleżanki z pracy.
W powieści fikcja literacka łączy się z realiami lat 70. XX wieku, z bardzo dokładnie przedstawionym tłem obyczajowym tego okresu.

To nie jest książka dla ludzi o wąskich, zamkniętych horyzontach myślowych. Ani dla tych, którzy bezgranicznie wierzą w zamach smoleński, ani też dla tych, którzy winą obciążają tylko polskich pilotów. Przedstawia również inne, dotychczas nieznane, a zdumiewające fakty.

„Teczka” to czwarta powieść z cyklu, którego wspólnym bohaterem jest Horst Blankenburg oraz jego współpracownicy. Akcja rozgrywa się niemal współcześnie. W małym bawarskim miasteczku podczas rutynowego otwarcia testamentu okazuje się, że zmarły pozostawił tajemniczy depozyt – teczkę zawierającą kilkadziesiąt stron notatek i zapisków. Dokumenty te sugerują, że w kilkunastu krajach Europy może dojść do gwałtownych zmian politycznych, a nawet zamachów stanu. Wszystko wskazuje na to, że za tymi wydarzeniami stoi jeden człowiek lub niewielka grupa osób.
Podobnie jak w poprzednich tomach cyklu, także tutaj nie zabraknie wątku melodramatycznego – równolegle do politycznych intryg obserwujemy bowiem uczuciowe perypetie głównego bohatera.

Hacklsperger, jak przystało na notariusza z niemal trzydziestoletnim stażem, przeprowadził sprawę zgodnie z obowiązującą procedurą, a jej zwieńczeniem było odczytanie właściwego zapisu, który składał się z zaledwie kilku zdań. Hacklsperger od­chrząknął i jak nauczyciel zaczynający lekcję w szkole spojrzał na zebranych, aby jeszcze bardziej przyciągnąć ich uwagę.
"Jest moją wolą, aby wszelkie środki finansowe z rachunku bankowego oraz – po spieniężeniu – pozostałe ruchomości i dom przy Michaelstrasse 10 w Gedeck zostały podzielone pomiędzy moich spadkobierców. Identyczne kwoty równe jednej trzeciej masy spadkowej mają otrzymać: moja córka Ursula „Uschi” Knapp, mój przyrodni brat Johann Pasnik oraz pani Agathe Vierbain. Z masy spadkowej wyłączam depozyt, który do tej pory był przechowywany w tutejszej kancelarii notarialnej. Jedynym jego dysponentem jest notariusz Florian Hacklsperger, który uczyni z nim to, co postanowi."
(…) Hacklsperger zamknął od wewnątrz drzwi biura i ponownie usiadł w fotelu. Powoli, jakby zastanawiając się nad każdym ruchem, wyjął z dużego tekturowego pudła wspomniany w testamencie depozyt. Była to duża, lekko przetarta, brązowa skórzana teczka ze sterczącymi uchwytami." - (fragment książki)

Śmierć zapytała: „Przekleństwo czy dar?”.
Wybór odpowiedzi niesie ze sobą ogromną odpowiedzialność.
Wybierz właściwie. Drugiej szansy nie otrzymasz.

– Imię i nazwisko?
– Lara Lancaster.
– Wiek?
– Dwadzieścia trzy lata.
– Co pani powie o swoim życiu?
– Rutyna, nic więcej.
Moja trzecia odpowiedź jest czystym kłamstwem, musi tak jednak pozostać. Nie mogę nikomu zdradzić tajemnicy. Odkąd dotknęłam monety, zaczęłam mieć przerażające wizje, lęki, ale i również możliwość poznania skrywanego od wielu lat sekretu. Kobieta, którą spotkałam w tunelu, stała się nierozłączną częścią mojego życia. Nie chcę dopuszczać do siebie myśli, że ona istnieje naprawdę. Chcę o niej zapomnieć, uwolnić się. Walczę z myślami, że te wszystkie sytuacje to wytwór rozległej wyobraźni, sen, z którego nie potrafię się wybudzić, lub po prostu majaczenie po większej dawce alkoholu.
A co, jeśli naprawdę rozmawiam ze Śmiercią?

Po krótkim czasie spędzonym na dnie młody pisarz otrzymał drugą szansę od życia.

Dlaczego upadł polski system obrony przeciwrakietowej  „Tarcza Polski”?
W jakim celu odtajniane są akta IPN-u?
Do czego służy elitom okultyzm?
Czy czarna arystokracja to jedynie wymysł teorii spiskowych?
Czy Polska przygotowana jest na wypadek ataku terrorystycznego?

Młoda dziennikarka jest świadkiem niepokojących zdarzeń, które doprowadziły do upadku polskiego systemu obrony przeciwrakietowej „Tarcza Polski”. Do politycznej gry wykorzystywane są dokumenty zdeponowane w Instytucie Pamięci Narodowej. Osobą, która może jej pomóc w zrozumieniu tych wydarzeń, jest były oficer wywiadu wojskowego, którego działalność wywiadowcza doprowadziła do zakonspirowanych elit praktykujących starobabiloński okultyzm. Pendrive z jego wspomnieniami jest źródłem cennej, ale i niebezpiecznej wiedzy.

Powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, nie tylko dla kobiet.
Joanna wraca do pracy po dramatycznych wydarzeniach sprzed kilku miesięcy. Prowadząc śledztwo w sprawie zabójcy księgowych, staje oko w oko z demonami przeszłości oraz zaskakującym wyznaniem bliskiej współpracownicy, które jest początkiem lawiny kolejnych kłopotów, niedomówień i tajemnic. Czy ta relacja przetrwa tę próbę?

Małgorzata Podstawna - finansista w międzynarodowych korporacjach, początkujący trener biznesu. W wolnym czasie lubi grać w gry planszowe, czytać książki i oglądać seriale, najchętniej kryminalne. Interesuje się psychologią i coachingiem. "Trzy trupy" to jej debiut powieściowy.

„Przestań, bo jak się boję, to staję się agresywny”.
To zdanie wypowiedział pasażer, podczas kursu z Piaseczna do Konstancina, gdy weszliśmy na temat bezpieczeństwa korzystania z aplikacji przewozowych.
Czytelniku, czy korzystałeś z aplikacji przewozowych? Czy kiedykolwiek spojrzałeś kierowcy w twarz? Tom I „Zamiana” z cyklu książek „Twój kierowca przyjechał” doskonale ukazuje funkcjonowanie takich aplikacji, jest przestrogą dla pasażerów… A więc, Czytelniku, zanim skorzystasz z takich przejazdów, przeczytaj tę książkę i patrz, z kim jedziesz…

Michał Zawodnik urodzony w 1982 roku w Warszawie. Absolwent Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Założyciel strony o podróżach osób niepełnosprawnych „Kulawe świata podboje”. Szczęśliwy mąż, podróżnik, sportowiec. Pisarz amator, który właśnie otworzył szufladę, by próbkę swej twórczości ujawnić światu :).