Literatura

Powieść oparta została na prawdziwych przeżyciach. Główna bohaterka ma za sobą smutne dzieciństwo i w wieku czternastu lat zapada na depresję. Nieleczona choroba doprowadza ją do szaleństwa. Śmierć najbliższej osoby dodatkowo ją załamuje. Szpital jest jedynym miejscem, gdzie czuje się bezpieczna i kochana. Niestety, dramatyczne przejścia sprawiają, że wiele razy próbuje targnąć się na swoje życie, jest bliska śmierci. Przeznaczenie pisze jednak inny scenariusz. Jej los odmienia się diametralnie.
Zacząć wszystko od nowa to powstający przez wiele lat poruszający zapis przeżyć wrażliwej kobiety dotkniętej trudnymi doświadczeniami. Ostateczna diagnoza: schizofrenia. To przestroga, czerwone światło dla dorosłych, by być uważnym na dziecko, na dojrzewającego młodego człowieka. Jednocześnie to próba zrozumienia siebie i własnej choroby, chęć udowodnienia, że mimo przeszkód każdy ma szansę na spełnione życie. Znam Justynę od kilku lat i wspieram ją na drodze do odnalezienia wewnętrznego spokoju i uwierzenia w siebie.

Drogi Czytelniku, zachęcam Cię do zapoznania się z tą książką. Dzięki niej poznasz i zagłębisz się w świat osoby borykającej się z zaburzeniem psychicznym. Mam nadzieję, że przełamiesz stereotypy i będziesz walczył ze stygmatyzacją chorujących osób. Zaczniesz na nie patrzeć nie tylko przez pryzmat choroby. - Magdalena Fajkowska, psycholog, psychoterapeuta

Jest to opowieść o poszukiwaniu. Miłości. Bliskości. Sensu życia. Autorka odważnie i bezkompromisowo rozlicza się ze swoją przeszłością, próbuje zrozumieć siebie i nadać właściwe znaczenie swoim czynom i uczuciom. Jest to też opowieść o zmaganiu się z chorobą, poruszający opis przeżyć, w których zaciera się granica między realnym i wyobrażonym, a o istnieniu lub niebycie zdaje się decydować przypadek.  Autorka dzieli się z nami przejmującą historią o podnoszeniu się z upadków, przezwyciężaniu trudności, o ciągłej walce o siebie. Na szczęście z niosącym nadzieję zakończeniem. - dr n. med. Magdalena Kolasińska, specjalista psychiatra, psychiatra dzieci i młodzieży

Barbara Maria Sykutowska - urodziła się w Krakowie, gdzie mieszka z rodziną.
Pasjonatka psychotroniki, wszechstronny doradca parapsycholog, specjalista w dziedzinie ezoteryki. Już od lat na Fiverze doradza ludziom z całego świata w trudnych dla nich problemach życiowych.
Ukończyła akademię psychotroniczną. Specjalizuje się w numerologii, astrologii i tarocie. Swoją przygodę z pisarstwem zaczynała od tworzenia opowiadań do tygodników. Książka „Niekończąca się historia” to debiut literacki, ale myśli już o napisaniu następnej części.
"Niekończąca się historia" to powieść obyczajowa o splatających się (a nawet plączących) losach kilku kobiet. Niby zwykłe, szare życia, a jednak pełne zakrętów, osobistych dramatów, trudnych wyborów i porażek. Także wydarzeń, które wydają się nieprawdopodobne, jednak prawdziwe życie potrafi też być zaskakujące i pisać bardzo skomplikowane scenariusze.
Główną bohaterką i narratorką "Niekończącej się historii" jest Alicja, która swoją historię opowiada od początku – czyli znalezienia jej jako małego dziecka na ulicy. Zaczyna się niesamowicie, po czym Alicja wiedzie zwykłe, dość smutne życie. Są chwile, gdy dzieje się lepiej, ale całość jest dość przygnębiająca. Gdy umiera mąż Alicji, Henryk, wychodzi na jaw tajemnica. Okazuje się, że miał córkę z romansu z inną kobietą. Ta wiadomość i dalsze wydarzenia zmieniają życie Alicji.
W dalszej części powieści rolę narratora od Alicji przejmuje Asia, która opowiada o swoich losach. Pod koniec książki głos zostaje oddany jeszcze innym kobietom. Jest to bardzo dobry zabieg literacki, który wprowadza świeżość do powieści, jednocześnie nawiązując do klasycznej sagi rodzinnej, w której kolejne pokolenia przejmują głos. (…)
Zaletą "Niekończącej się historii" jest oddanie głosu kobietom i pozwolenie im na opisanie nie zawsze chlubnych czynów i rozmaitych tajemnic, które często są skrywane w rodzinach. Wiele czytelniczek może się z tym identyfikować – także z moralnie wątpliwymi postępowaniami, ponieważ nikt nie jest kryształowy. Tak jak napisała autorka we wstępie: ,,Można je i pochwalić, i potępić, ale nie wiadomo, jak należałoby postąpić, aby być szczęśliwym”. To zdanie jest dobrym mottem dla całego tekstu, a może nawet serii.

UŚMIECH to próba czytania i interpretowania świata właśnie poprzez najróżniejsze formy śmiechu. To klucz do zrozumienia drugiego człowieka: jego szaleństw, kompleksów i marzeń. Uśmiech – zdaje się mówić autor – to twoja wizytówka. Można by zaryzykować twierdzenie, że zawiera się w nim niekontrolowana emanacja duszy. Ta książka jest jak film, pełna obrazów, których nie da się szybko zapomnieć. Jest jak podróż, która wciąż trwa i nie chcesz, aby kiedykolwiek się skończyła...

Kazimierz Grochmalski – twórca eksperymentalnego Teatru MAYA (w latach 1976–1998 zrealizował 16 premier według własnych scenariuszy). Wydał dwa tomy poezji: „Teatr, którego nie było” (2016) oraz „Traktat o marionetkach” (2018). Autor własnej metody teatralnej nazwanej „kompozycją komediową”, którą prezentował na kilkunastu uniwersytetach całego świata. Mieszka w Poznaniu. Zajmuje się zen oraz opieką nad „braćmi mniejszymi”.

Anatol DIACZYŃSKI urodził się 19 listopada 1951 r. we wsi Zielony Gaj, w północnym Kazachstanie, w rodzinie polskich zesłańców. Pracował w kołchozie, potem przeprowadził się do miasta Kokczetaw. Podejmował się tam różnych prac, a jednocześnie studiował. Jest absolwentem Instytutu Literackiego im. A.M. Gorkiego w Moskwie. Pod koniec lat 80. i na początku 90. był w swoim kokczetawskim obwodzie znanym działaczem polonijnym. Działalnością polonijną oraz literacką autor zajmuję się do tej pory.
Od 1995 r. Anatol Diaczyński mieszka w Polsce, w Stalowej Woli. Opublikował wiele książek, które były drukowane w językach polskim, rosyjskim i ukraińskim.
Wydania własne:
„Myśmy do stepów unieśli ojczyznę” (Szczecin 1994),
„Legendy stepowe” (Białystok 1997),
„To my jesteśmy, Polsko!” (Stalowa Wola 2000),
„Po kraju, którego już nie ma” (Stalowa Wola 2002),
„Nadchodzi wieczór, więc pożartujemy” (Stalowa Wola 2005),
„O tiech, pozabytych, skażitie chot’ słowo” (Sandomierz 2006),
 „Nadchodzi wieczór – 2” (Stalowa Wola 2008),
„Otich, pozabutych, zhadajte chocz słowom” (Lwów 2011),
„Tętent koni przez wieki”, (Tuchów 2012).
Utwory autora były drukowane także w siedmiu wydaniach zbiorowych i almanachach.
Autor jest członkiem Związku Literatów Polskich oraz laureatem nagrody „Złote Pióro” rzeszowskiego oddziału ZLP za 2000 r.

Urodziłam się w Paryżu. Skończyłam filologię polską. Od kiedy pamiętam, literatura była moją pasją. Debiutowałam fragmentem prozy w poznańskim „Nurcie” w 1967 r. Brałam udział w konkursach literackich, zdobywając I nagrodę w dziedzinie poezji i III w dziedzinie prozy w ogólnopolskim konkursie „Nad Kamienną”, wyróżnienie „O Laur Miedzianego Amora”, III nagrodę za powieść „Wędrowne ptaki”, która była owocem doświadczeń z dzieciństwa, wydaną w zbiorze „Z tamtej strony drogi” przez Wyd. Spółdzielcze w 1989 r., II nagrodę za  „Oazę” w Międzyuczelnianym Ogólnopolskim Konkursie „O Bursztynowy Kwiat Magnolii” w 1987 r. oraz nagrody w licznych konkursach poetyckich i literackich organizowanych lokalnie. Drukowałam też drobne opowiadania w gazetach o profilu literackim i społecznym. Niektóre z nich znalazły się w zbiorze „Czarne i złote” wydanym w 2018 r. W sprzedaży jest również tom opowiadań „Kocie szlaki”, powieść „Tygiel”, a w marcu pojawiły się w księgarniach internetowych moja kolejna powieść „Sprzężenie zwrotne” i bajka dla dzieci „O czym mówiła Sroczka Szaławiła”.  W przygotowaniu do wydania są: powieść „Medea z kraju Lechitów” oraz opowieść biblijna „Samotność” będąca wynikiem długich duchowych przemyśleń.

Jest to historia 17-letniej Anastazji Brzozowskiej, której życie wywrócił do góry nogami Piotr. Gdy dowiedziała się, że jest z nim w ciąży, musiała znaleźć ojca dla swojego dziecka oraz zapewnić mu prawdziwy dom i przyszłość. Nie było jej łatwo, ponieważ przyszło jej zmagać się z wieloma problemami. Jednym z nich był jej już były chłopak Piotr, ale dzięki Łukaszowi i Martynie się nie poddała.

Człowieczeństwo to piękna rzecz, zdolność do emocji, słabości, uniesień i większych celów. W jednej osobie kumuluje się wir emocji lepszych i gorszych tworzących kształt człowieka, tak jak możność wyboru, świadomość, umiejętność godzenia się z porażką czy próba walki.

Tamtego dnia był tylko dzieckiem, które narodziło się na Ołtarzu Ognia. Nikt nie przypuszczał, że jego imię będzie znane wśród wszystkich gatunków obcych.
Młody Vartiomis, łamiąc najważniejszą z zasad, spotykając na swojej drodze Demona i zakochując się w człowieku, wywraca do góry nogami świat obrońców ludzi. Zamieszkujący jego ciało Żywioł okazuje się wrogiem, odgradzając go od kogoś, kim być powinien. Jest pierwszym, który odważył się oszukać towarzyszy i połączyć ze światem, do którego nie należy. Przed Vartiomis jednak nic się nie ukryje, a ich kodeks jest bezwzględny...

„Nekrowersum” opowiada historie zwyczajnych ludzi, których łączy jeden drobny szczegół: wszyscy popełnili błąd, za który ktoś inny musiał zapłacić wysoką cenę. To, co miało być końcem, dla nich okazuje się dopiero początkiem czegoś mrocznego, nieznanego i bezkresnego. Wiedza, którą posiadają, nie wystarcza, aby zrozumieć sens życia i śmierci. Okazuje się, że świat, jaki znali, nie jest jedyny, a w życiu i po nim nic nie dzieje się bez przyczyny. On jest jednym z nich i uparcie szuka odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytania, które być może na zawsze pozostaną bez odpowiedzi.

Cecylia jest wrażliwą i nieśmiałą zagubioną dwudziestolatką, całkowicie podporządkowaną ojcu, z którym łączą ją toksyczne relacje. Wydaje jej się, że jest inna i nigdzie nie pasuje, a w pracy szykanuje ją psychopatyczna szefowa, co doprowadza dziewczynę do próby samobójczej. Pewnego dnia jednak szklana bańka jej samotności pęka i poznaje Michała, który jest jeszcze dziwniejszy niż ona sama. Chłopak jest poważnie chory. Cierpi na zespół Tourette’a, który utrudnia mu normalne funkcjonowanie wśród ludzi. Związek Cecylii i Michała od początku napotyka same przeszkody. Nikt ich nie akceptuje. Michał czuje się odrzucony, nienawidzi ludzi i pragnie wyrównać rachunki za to, co go spotyka z ich strony. Jest impulsywny, nie panuje nad emocjami, zaczyna popadać w konflikt z prawem i coraz bardziej się pogrąża.

Aneta Wojciechowska – wieloletni pedagog, terapeuta, laureatka Brązowego i Srebrnego Krzyża Zasługi za Pracę Terapeutyczną na rzecz Osób Niepełnosprawnych od Lecha Kaczyńskiego i Bronisława Komorowskiego. Praca z niepełnosprawnymi to jej pasja. Wychowała wiele pokoleń zwyczajnych-niezwyczajnych ludzi z niepełnosprawnością intelektualną i fizyczną.

– Wszędzie go widzę i już zaradzić nie mogę! Skrzydła staram się rozpostrzeć nad umarłych doliną… – rzekła Aniela, opadając na łoże.
– Witamy zatem w Najpiękniejszym Miejscu, gdzie czas zatacza pętlę nad najemcą, a zegary cofają się na godzinę trzecią trzydzieści trzy… – odparła Madame.

Czasami rodzina jest całym naszym światem. Nawet gdy odchodzi, pozostaje w naszym sercu. Podobnie jest w życiu Tomasza. Jest ambitnym dziennikarzem, który na swoim koncie ma wiele sukcesów. Ostatni reportaż, jaki pisze, różni się od pozostałych tym, iż nie tworzy go sam. Pomaga mu w tym kilkoro przyjaciół, a jednym z nich jest jego 17-letnia córka.
Śledztwo w szkockim mieście to nie tylko praktyka pisarska, ale również forma terapii dla Tomasza.

Jak należy rozumieć pojęcie boskości?
Czy wiąże się ono jedynie z wąskim gronem skazanym na izolację?
A może trwa ukryte w głębokiej ludzkiej podświadomości i czeka na przebudzenie?
Poganin Dimitr oraz Marcel Piotrkowski
to dwaj mężczyźni reprezentujący przeciwstawne ideologie.

On był z Plejad… Ona była Ziemianką… Na tle historii boskiej miłości Kornelii i Kordiana rysuje się ogólne przesłanie do człowieka jako istoty kochającej i kochanej. Książka przedstawia historię bohaterki, która przeżyła śmierć fizyczną w świadomości oraz jej działania w drugim życiu, wyjaśniające sens życia i prawdę o człowieku i naszej cywilizacji.