Literatura

Za nieco przewrotnym tytułem książki „Powijaki” kryją się losy trzech pokoleń kilku polskich i amerykańskich rodzin, ich wzajemne relacje, dziedziczone zachowania i zwyczaje, często bezwiednie odciskające piętno na kształtujących się, niedojrzałych charakterach ich dzieci. Książka, której akcja rozpoczyna się w latach pięćdziesiątych XX wieku równolegle w Polsce i USA, opowiada o skutkach zaborczej miłości i wychowania w ryzach rodzicielskiego absolutu, pozostawiającego na całe życie bolesne rysy w psychice, niejako owiniętej w powijaki. Opisując zdarzenia, które dramatycznie zmieniają bieg życia bohaterów, autor prowadzi swą narrację w wymiarze quasi-filozoficznym, zostawiając czytelnika sam na sam z rodzącymi się pytaniami o sens życia, rolę w nim religii i siłę miłości. "Powijaki" to zdecydowanie powieść obyczajowa z niezłym wątkiem kryminalnym, którego zasadniczą osią jest problem adopcji dzieci i związane z tym działanie bezdusznej machiny prawa, nierzadko nakręcającej okrutny biznes handlu żywym towarem.

Cecylia jest wrażliwą i nieśmiałą zagubioną dwudziestolatką, całkowicie podporządkowaną ojcu, z którym łączą ją toksyczne relacje. Wydaje jej się, że jest inna i nigdzie nie pasuje, a w pracy szykanuje ją psychopatyczna szefowa, co doprowadza dziewczynę do próby samobójczej. Pewnego dnia jednak szklana bańka jej samotności pęka i poznaje Michała, który jest jeszcze dziwniejszy niż ona sama. Chłopak jest poważnie chory. Cierpi na zespół Tourette’a, który utrudnia mu normalne funkcjonowanie wśród ludzi. Związek Cecylii i Michała od początku napotyka same przeszkody. Nikt ich nie akceptuje. Michał czuje się odrzucony, nienawidzi ludzi i pragnie wyrównać rachunki za to, co go spotyka z ich strony. Jest impulsywny, nie panuje nad emocjami, zaczyna popadać w konflikt z prawem i coraz bardziej się pogrąża.

Piotr Woskowicz powieścią „Półmrok” debiutuje na rynku literackim. Urodził się w 1976 roku i wychował z dala od miejskiego zgiełku. Jest absolwentem Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej, lecz nie pracuje w wyuczonym zawodzie. Natchnienie do pisania znajduje w podróżach – zwłaszcza do Włoch – lub podczas rowerowych przejażdżek będących jego głównym hobby. Tworzy beletrystykę, w której elementy dramatu i thrillera łączy z kwestiami dotykającymi sfery duchowości człowieka.

Ta książka to wybór najciekawszych, najbardziej wzruszających, niezwykłych i zaskakujących wydarzeń, których świadkiem był jej autor – Wiesław Mikuś, lekarz anestezjolog pracujący w szpitalach w Zamościu, w Szczebrzeszynie i w Biłgoraju.
Jako człowiek lubiący ludzi i umiejący ich słuchać miał okazję poznać wiele niesamowitych opowieści, a teraz przekazuje je ze swadą, posługując się barwnym i plastycznym językiem.

Prawie natychmiast partyzant „Lis” został wstępnie przesłuchany przez jednego z oficerów, którzy go przyprowadzili, tego podpułkownika z mapnikiem. „Tawariszcz politruk”, jak zwracali się do niego pozostali Sowieci, zadał Modestowi tylko jedno podchwytliwe pytanie.

Oparty o kamienną ścianę Leris z obojętnością przyglądał się szczurom biegającym nieopodal jego palców u stóp. Oparty o kamienną ścianę Leris z obojętnością przyglądał się szczurom biegającym nieopodal jego palców u stóp.

Dopiero kiedy jedno z stworzeń go ugryzło, poruszył stopą, by odpędzić zwierzę. Mały drapieżnik ani myślał uciekać, mało tego – jego piski przywołały kolejnych amatorów ludzkiego mięsa.

OCZY są zwierciadłem DUSZY.
Skoro powyższe jest faktem, to czy:
POEZJA jest jej SERCEM?
SŁOWA – USTAMI?
RYMY – UCZUCIAMI?

Młodziutka Emma po ukończeniu szkoły wyjeżdża z rodziną na wymarzone wakacje. Tam kilkukrotnie wpada na chłopaka swoich marzeń. Seria przypadkowych spotkań kończy się randką i rozpoczyna nowy etap w życiu zakochanych. Szczęście nie trwa jednak długo – spotkanie rodziców pary pozwala odkryć przerażającą prawdę… Czy ta miłość ma szansę przetrwać? Czy uda się pokonać przeszkody na drodze do wspólnego życia?

Weronika Kloc urodziła się 21 marca 1999 roku w Stalowej Woli. Uczyła się w Zespole Szkół Techniczno-Weterynaryjnych w Trzcianie. Pierwszą nagrodę literacką odebrała na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim im. Jana Pawła II. Przygodę pisarską zaczęła, tworząc powieść, którą teraz trzymasz w dłoni. Podczas pisania książki autorka przebywała za granicą. Wróciła, by wydać swój debiut w Polsce. W tym czasie odbyła kurs z zakresu stylizacji rzęs, którą zajmuje się do dziś. Planuje napisać kolejną powieść.

Urodziłam się w pięknej Polsce. Tu studiowałam i pracowałam. Po wielu latach wyemigrowałam do Kanady, gdzie uczyłam się życia w nowej rzeczywistości. Nic nie było łatwe, więc malowałam, notowałam wydarzenia czy własne myśli i odczucia. Pewnego dnia po kilku latach wyjęłam zapiski z szuflady i zaczęłam pisać książkę, do której stworzyłam postacie, inspirowana własnymi doświadczeniami. Jest ona pełna głębokich przemyśleń, miłości i rozczarowań, dobrych i złych momentów przedstawianych na tle wydarzeń związanych z emigracją. Nie jestem profesjonalną pisarką. To mój debiut, ale wierzę, że moje słowa i przesłanie trafią do czytelników, bo wyrażają emocje i są pisane z uczuciem i ogromną wrażliwością. A co z wiarą w siebie? We własne siły i marzenia?

Pół wampir, pół człowiek, specjalnie wyszkolony do walki ze złem, reprezentujący klan Upadłych Aniołów Borwar chroni Tomasza, potomka klanu Atlantis przed wilkołakami i innymi wysłannikami ciemnej mocy chcącej przeciągnąć go na swoją stronę. Zadaniem Trapera – bo i taką nosi ksywkę nasz bohater – jest dotrzeć ze swoim opiekunem na zjazd klanów w Szwecji.

Dawno nie czytałam tak pięknie napisanej bajki. Ciekawa historia, pobudza wyobraźnię. Bogaty język autorki wprowadza nas w świat leśnych skrzatów i zwierząt. Bajka porusza ważną tematykę dotyczącą wartości rodziny oraz przyjaźni.

"Przytulone drzewa" – wbrew tytułowi to nie opowieść dendrologiczna. Nie jest to także praca naukowa o behawioryzmie drzew ani o czułości i uczuciach wyższych w świecie roślin, którego wspaniałymi przedstawicielami są drzewa. Owszem czasami zdarza się, że dwa drzewa wyrosną zbyt blisko siebie i wyobraźnia podpowiada nam jednoznaczne skojarzenie o tulących się drzewach, a dziecko doda nawet, że te dwa drzewa się lubią. To prawda. Czyż nie? Przecież się przytulają.

Przed życiowymi problemami można próbować uciec, jednak zdecydowanie lepiej jest się z nimi zmierzyć, o czym wiedzą bohaterki książki „Pułapki losu”.

Historia opisana w książce jest oparta na faktach. Tragiczne wydarzenia rozgrywają się w Ameryce. Świat polskiej rodziny, która do tej pory wiodła szczęśliwe życie, nagle legł w gruzach. Niespodziewanie przyjdzie im stoczyć walkę o przetrwanie. Rodzina Zofii, głównej bohaterki, stała się celem organizacji przestępczej. Gdy pewna wyrafinowana i niebezpieczna osoba próbuje zniszczyć najbliższych Zofii, kobieta podejmuje desperackie działania, w obronie rodziny i w poszukiwaniu prawdy nie cofnie się przed niczym.
Czy w obcym kraju Zofia wygra starcie ze złem? Czy odnajdzie sens istnienia, choć brakuje jej chęci do życia lub chociażby oddychania? Jak zakończą się losy rodziny, która doświadczyła piekła na ziemi?

Vera Nelson jest ekonomistką z wykształcenia, malarką z zamiłowania. W latach osiemdziesiątych wyemigrowała z Polski do USA. Autorka w swojej powieści przestrzega przed złem, które tkwi w ludziach i którego doświadczyła. Podkreśla też, jak ważna jest wiara i siła rodziny. Osobiste przeżycia spowodowały, że zaczęła wgłębiać się w struktury prawa amerykańskiego. Z powodzeniem ukończyła szkołę i otrzymała uprawnienia licencjonowanego brokera nieruchomości. Wzbogacona doświadczeniami każdego dnia wyciąga pomocną dłoń do tych, którzy jej potrzebują.

"Pusta dusza" to powieść obyczajowa, tym ciekawsza, że opisane w niej wydarzenia oparte są na faktach. A sięgnięcie po wydarzenia prawdziwe i stworzenie na ich kanwie fabuły powieści bywa dla czytelników szczególnie interesujące. Bo nie od dziś przecież wiadomo, że to życie pisze najciekawsze scenariusze. […] Mimo przedstawionych w niej trudnych tematów ogólna wymowa powieści jest pozytywna: dobro jednak zwycięża. Droga do tego nie jest może prosta, pojawiają się chwile zwątpienia, czy kiedykolwiek zatriumfuje sprawiedliwość, ale warto wierzyć, że spotka się ludzi, którzy bezinteresownie pomogą. I że jest się szczęśliwym człowiekiem, gdy ma się obok kochającą rodzinę. A w chwilach, gdy nagle znajdujemy się w centrum traumatycznych wydarzeń, docenić możemy wartość relacji z najbliższymi.
(z recenzji)

"Pustelnik" to powieść. Pełna goryczy, cierpień i problemów życiowych, historia rodziny Pustelników, która działa się w latach 1947–2015. Ze względu na treść powieści zmieniłem imiona i nazwiska niektórych postaci, a także czas i kolejność zdarzeń. Wprawdzie "Pustelnik" to fikcja literacka, jednakże w całości oparta na faktach. Prawie każda z opisanych w utworze postaci jest autentyczna i wszystkie zdarzenia rzeczywiście miały miejsce. Moją opowieść oparłem na własnych obserwacjach oraz na zwierzeniach innych osób. Zbieżność nazwisk bohaterów powieściowych z autentycznymi może być przypadkowa.
Jest to druga – po wydanym w 2018 r. "Tańcu w płomieniach" – powieść mojego autorstwa. Serdecznie zachęcam do lektury.
Jarosław Mycio