Literatura

Urodziłam się w Paryżu. Ukończyłam filologię polską. Od kiedy pamiętam, literatura była moją pasją. Debiutowałam w roku 1967 fragmentem prozy w poznańskim „Nurcie”. Brałam udział w konkursach literackich, zdobywając I nagrodę w dziedzinie poezji i III w dziedzinie prozy w ogólnopolskim konkursie „Nad Kamienną”, wyróżnienie „O Laur Miedzianego Amora”, III nagrodę za powieść "Wędrowne ptaki", która była owocem doświadczeń z dzieciństwa, wydaną w zbiorze "Z tamtej strony drogi" przez Wyd. Spółdzielcze w 1989 r., II nagrodę za "Oazę" w Międzyuczelnianym Ogólnopolskim Konkursie „O Bursztynowy Kwiat Magnolii” w 1987 r. oraz nagrody w licznych konkursach poetyckich i literackich organizowanych lokalnie. Drukowałam też drobne opowiadania w gazetach o profilu literackim i społecznym. Niektóre z nich znalazły się w zbiorze "Czarne i złote". W sprzedaży jest również tom opowiadań "Kocie szlaki". Pod koniec 2018 r. wydano powieść "Tygiel". Rok później ukazały się w księgarniach internetowych: powieść "Sprzężenie zwrotne", saga "Medea z kraju Lechitów" oraz opowieść biblijna "Samotność" będąca wynikiem długich duchowych przemyśleń. Jedyna pogodna opowieść (bo moje pisarstwo jest nieco mroczne) to "Rękopis znaleziony na strychu", wyróżniona zresztą w Wydawnictwie Poligraf. Najnowszy utwór "Dawid" jest przygotowywany do druku przez Wydawnictwo Borgis. Jest to coś w rodzaju psychologicznego rozliczenia się króla Dawida z życiem na łożu śmierci. Zafascynował mnie ten władca nie tylko ze względu na swą niezwykłą karierę, ale głównie na fakt, że był poetą. Opublikowałam też tomik wierszy "Labirynty". Tom "Opowiadania z Pchlego Targu" wydany przez Wydawnictwo Astrum niebawem trafi do księgarń. Myślę, że "Pamiętne lata" mogę też uznać za utwór pogodny. Opinie o moim pisarstwie można znaleźć na stronie sztukator.pl oceniającej utwory literackie i propagującej je na rynku księgarskim.
Krystyna Jarocka

Wydawać by się mogło, że będzie to opis całego czasu studiów, ale Autor przedstawił tylko ważniejsze epizody z tego okresu i skupia się na jednym roku nauki Andrzeja – ostatnim.

"Ciężkie ołowiane chmury upiornie wyglądały z zazwyczaj błękitnego nieba. Ich ponurej szarzyzny nie zdołały ukryć nawet puszyste korony kasztanowców piętrzących się blisko domostwa. Teresa przezornie zamknęła okno, bo chłód studził jej bujne myśli. Nadbiegający warkot się wzmógł. Zastygła jak rzeźba, bo usłyszała znajome charknięcie w akompaniamencie ze stukotem podobnym do galopu koni arabskich.
– Przyjechałem, Tereska, cieszysz się? – Niewyraźny głos należał do jej małżonka.
– Jesteś, Zbychu! A czego tak wcześnie? – Spojrzała chłodno na przybysza.
Stali tak chwilę w ciasnej izbie. Mierzyli się krytycznie wzrokiem, zdziwieni, że kiedyś pałali do siebie sympatią, a może tak im się tylko zdawało, skoro obrali wspólny ślubny kobierzec. Od dłuższego czasu nie darzyli się uczuciem, popychała ich ku sobie niedola, połączył zaś zwykły wiejski rozsądek, który kazał im popełnić sakrament małżeństwa, gdy młodość zdawała się im niechybnie wymykać. Teresa patrzyła obojętnie na swego ślubnego, którego oszpeciła ciężka fizyczna praca tam gdzieś na wschodzie. Pozbawiła go i tak skromnej urody, jego bujna niegdyś czupryna dziś prezentowała się jak ptasie gniazdo. Małe oczka nieokreślonego koloru zmniejszyły się do niemożliwych rozmiarów. Nos, co dumnie wystawał z ptasiej twarzy, tego dnia jakby się jeszcze zgarbił i wyrósł. W pomieszczeniu zapanowało ciężkie jak ołów napięcie od niewypowiedzianych słów."


„Pańszczyzna życia” to powieść obyczajowa z elementami biografii. Wiernie i dobitnie oddaje mentalność i zwyczaje wybranych mieszkańców ze wschodu Polski. Przedstawione postaci istniały bądź wciąż naprawdę żyją. Jest tu miejscami groteskowy, lecz zawsze szczery opis zdarzeń z ostatnich dziesięcioleci XX wieku rozgrywających się w malowniczej wsi. W nietuzinkowych bohaterach czytelnik łatwo odnajdzie własne odpowiedniki, wśród swych znajomych, bliższych bądź dalszych, żyjących współcześnie lub w przeszłości. Powieść bawi, wprawia w osłupienie, a także porusza. Główna bohaterka Teresa Krowiakowa to typowa wieśniaczka, obdarzona prostodusznością, dobrocią, pracowitością, ale nie brak jej też przywar i zwykłej naiwności. Autorka rozprawia się z trudnymi zagadnieniami, znanymi od zarania dziejów, z jakimi rodzajowi ludzkiemu przychodzi się zmagać, a dotyczącymi m.in. niesprawiedliwości społecznej, bezduszności czy ludzkiej znieczulicy. Opowiada z rozmachem o wszelkich przejawach i odcieniach smutku, nostalgii, namiętności, radości czy nadziei tkwiące głęboko w ludzkiej duszy. Temat ludzkiej egzystencji wysuwa się często na plan pierwszy, zmuszając czytelnika do refleksji, wywołując czasem skryte wzruszenie i prowokując nawet salwy śmiechu.
Drogi Czytelniku, zechciej wyruszyć ze mną do krainy czystych jezior, majestatycznych gór, wiatrów wygrywających słowiczą melodię, lasów pachnących borem, do łąk zielonych złoconych falistym zbożem. Być może tam na zboczu gór napotkasz tych, których już kiedy poznałeś.

„Perły rzucone przed damy” to zbiór 15 opowiadań. Opisywane zdarzenia są autentyczne, chociaż niektóre sytuacje wydają się absurdalne. Autorka na wstępie dzieli się nabytą wiedzą. Pisze o prawach i obowiązkach opiekunki i jej pracy. Porusza też temat demencji.

Kiedy Khafiyah, najmłodsza z rodzeństwa, otrzymuje propozycję wyjścia za mąż za syna milionera w zamian za pomoc finansową rodzicom, postanawia ją przyjąć i wyjeżdża z Pakistanu do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Lata 40. XXI wieku, targi komputerów kwantowych.
Informatyk James oraz biolog molekularny Blake zostali oddelegowani z firmy, aby poszukać urządzenia, które sprosta rosnącym oczekiwaniom rynku. Trafiają na pierwszy w historii ogólnodostępny komputer kwantowy: tani, kompaktowy, ale potężny wydajnościowo. Staje się on hitem targów, a wieść o wydarzeniu szybko obiega świat.
Niedługo potem poznajemy małżeństwo Ashworthów spodziewające się dziecka. Zaplanowana i zaprojektowana genetycznie ciąża nie kończy się pomyślnie. Tego samego dnia dochodzi do pościgu ulicami miasta, w którym znajduje się firma Jamesa i Blake’a. Samochód eksploduje, a kierowca oraz pasażer zostają ciężko ranni.
Po paru latach znowu odwiedzamy dom Ashworthów, tym razem przygotowujących się do operacji mającej poprawić wadę wrodzoną ich syna. Nowatorski zabieg się udaje, a całe otoczenie wydaje się szczęśliwe.
Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Czy sprawa pościgu odżyje? Kim jest Thomas Welden – spawacz kontraktowy interesujący się najnowszymi technologiami? Czy wspólnym tłem epizodów jest coś więcej niż przewijający się wątek szczytowych osiągnięć w dziedzinie nauki i techniki?

Po nocy spędzonej ze znajomymi Monika niewiele pamięta. Gdy jej koleżanka Ewa odbiera sobie życie, postanawia chwilę odpocząć i wyjeżdża na wieś do mężczyzny, któremu kiedyś nie była obojętna.
Czy dziewczynie uda się ustalić, co wydarzyło się feralnego dnia i jakie to odciśnie piętno na jej dalszym życiu? Ile cierpień jest w stanie znieść człowiek i do czego mogą one doprowadzić? Czy istnieje zbrodnia doskonała?
"Pierwszy ostatni raz" to powieść wielowątkowa. Historia o niepohamowanej żądzy, cierpieniu i pragnieniu miłości.

Książka zawiera podstawową wiedzę z zakresu aspektów prawnych posiadania psa. Ilustracje w przystępny sposób przedstawiają prawa i obowiązki właściciela psa. Przeznaczona jest przede wszystkim dla młodzieży, ale również przydatna każdemu i w każdym wieku.

Przyjaźń, miłość i zdrada to historia „Pięknych, młodych i bogatych...”, których losy przeplatają się w kolejnych wcieleniach. Tłem romantycznej miłości jest tu głównie osiemnastowieczna Francja, a jej bohaterowie uwikłani są w sieć masońskich tajemnic, artefaktów i rytuałów. To poruszająca i wciągająca opowieść o miłości i nienawiści, które potrafią przetrwać wieki, krzyżując losy bohaterów.

"Piknik na skraju parkuru" to zabawne szkice o jeździectwie i… jedzeniu. Czynni miłośnicy jeździectwa odnajdą w tych opowiadaniach atmosferę stajni i stajennych pogawędek, a ci, którzy marzą o dołączeniu do ich grona, dowiedzą się tego i owego o świecie między boksami a wybiegiem. Gdyby ktoś chciał zasmakować uroków takiego życia, nie ruszając się z domu, znajdzie w tekście kilka przepisów na koniarskie potrawy. Miłośnicy igraszek literackich również nie będą rozczarowani.
Książka w przekorny, lekki sposób opowiada o serdecznych związkach między jeźdźcami a końmi, o blaskach i cieniach koniarskiego żywota, a przede wszystkim o tym, że nie trzeba być wybitnym jeźdźcem, żeby cieszyć się urokami stajennego życia u boku ukochanego, choć czasami nieco kłopotliwego, czworonożnego przyjaciela.

Katarzyna Preiskorn ma na koncie ponad osiemdziesiąt przetłumaczonych powieści, od wielu lat jest także tłumaczką przysięgłą. Ukończyła filologię angielską na UW. Pasję zawodową łączy z zamiłowaniem do jeździectwa. Autorka tomiku "Zapach szczęścia" wydanego w 2018 roku.

ROZPADAJĄCE SIĘ MAŁŻEŃSTWO, ROMANS PEŁEN MIŁOSNYCH UNIESIEŃ I PLAN, KTÓRY ZAMIENI ŻYCIE KOBIETY W KOSZMAR…
Joanna Młynarska – niespełna trzydziestoletnia fotografka – znudzona swym monotonnym życiem, zaniedbywana przez zapracowanego męża Igora wdaje się w romans z dużo młodszym od siebie, nieziemsko przystojnym Maksem. Liczne kłamstwa, zdrada i intryga, która wychodzi na jaw, zmuszą bohaterkę do podjęcia ważnych życiowych decyzji.
Jakie będą konsekwencje jej wyborów?
Co kryje się za relacją z przystojnym barmanem?
NIC NIE JEST TAKIE, JAKIM SIĘ WYDAJE…

"Podmuch" to powieść fantasy oparta na legendach podhalańskich i motywach z wielu mitologii, której akcja rozgrywa się w ciągu kilkunastu lat po stworzeniu świata.

Głównym tematem „Podróży do kolonii” jest emigracja.

Autorka zaprasza na niekonwencjonalną wędrówkę śladami Adama Mickiewicza w miejsca, w których żył i które odcis-
nęły swe piętno na jego twórczości. Polonistka przemierzyła szlak od Zaosia, gdzie się urodził, po Konstantynopol (dzisiejszy Stambuł), gdzie dokonał żywota.

Z każdą aktywnością, niezależnie czy to jest działanie umysłowe, czy też fizyczne, jest podobnie. Od nauczyciela czy przyjaciół można uzyskać wiele pomocy, wiele wskazówek, dobrych rad, ale nikt za ucznia nie wykona koniecznej pracy, musi się potrudzić sam. Nikt poprzez samo uzyskanie instrukcji wskazującej, jak wykonać dane ćwiczenie, nie nabędzie tej konkretnej zdolności, jeśli sam nie podejmie próby. Dopiero praktyka daje szansę na stworzenie mistrza.  
(fragment „Epilogu”)
Roberta Porto poznaliśmy w „Złodzieju czasu”, jego losy śledziliśmy w „Odkryciu”, a teraz otrzymujemy do rąk kolejną część cyklu – „Podróżnika”. Bohater powieści – naukowiec zajmujący się komunikacją pozawerbalną – od trzech lat prowadzi doświadczenia z Mostem Telepatycznym. W dążeniach do jak najlepszego zbadania i opisania działania Mostu wspiera go oddana Renata. Czy przełom w badaniach nie będzie miał wpływu na  Roberta? Czy bezpośrednie zaangażowanie w prowadzone doświadczenia nie odciśnie piętna na jego psychice? Jaką rolę odegrają dawne fascynacje i pewna ławka w parku?