Wydawnictwo Poligraf

Grzegorz Mysiorski, szczecinianin, urodzony w 1968 roku. Z zawodu – medyk, z zamiłowania – medyk-poeta. Opublikował dotąd dwa tomiki poezji: "W magicznej komnacie" oraz "Pogotowie poetyckie". Pierwszy z nich poświęcony był miłości, drugi – medycynie. Aktualne wydanie – "Dzień patrzenia w niebo" – zawiera około dwustu wierszy poruszających różne życiowe zagadnienia, zarówno prozaiczne, jak i te bardziej złożone, dotykające filozofii czy etyki.

"Bezsennik" to zbór blisko 200 krótkich wierszy o zróżnicowanej tematyce. Inspiracją dla autora są zarówno zagadnienia ważkie i doniosłe, jak też zwykłe drobiazgi. Ich istotą jest jednak zawsze nieoczywiste, oryginalne spojrzenie na najbardziej nawet oczywiste tematy. A wszystko po to, by wzbudzić refleksję, zadziwić, poruszyć, rozbawić…

Powieść niezwykła. Czyta się ją jednym tchem i z uczuciem uniesienia, które trwa jeszcze długo po tym, gdy odłożymy książkę na półkę. Jest to historia kilku miesięcy życia ciężko chorego chłopca Ignasia. Żyje on w biednej rodzinie i w biednym otoczeniu. Ale zwyczajne życie chłopca i innych mieszkańców kamienicy okazuje się niezwykłe w prostych i codziennych przyjaźniach, pomaganiu innym i czerpaniu z tego radości. Przeżywanie przez Ignasia własnej choroby jest pogodne; godzi się z tym, co nieuniknione, a jednocześnie jest pełen energii i zainteresowania losami wszystkich wokół, którym chce pomagać. Drugi plan książki jest bajkowy za sprawą skrzata Wianusa. Zadaniem tajemniczego przybysza jest przygotowanie Ignasia do „przejścia”, tam dokąd prowadzi go przeznaczenie.
Po przeczytaniu książki można poszukać w pamięci analogii literackich. Jest w niej coś z „Serca” Amicisa, także z „Chłopców z Placu Broni” Molnára. Jedno jest pewne – „Wianus” to powrót do literatury tych pisarzy, których powieści czytaliśmy i nadal czytamy, powrót do radości i wzruszeń, które przynosiły kartki ich książek, a teraz dają nam je stronice „Wianusa”.
„Wianus” to książka dla wszystkich, którzy ukończyli szósty rok życia. Tyle lat miał Ignaś, który żył naprawdę.

Jeżeli pragną Państwo poznać dalsze niesamowite losy Krisa i Marii Magdaleny, to zachęcam do przeczytania drugiej części „Templariusza”. Nie odległość, nie czas, bo ten nie koi ran, lecz prawdziwa tęsknota i prawdziwa miłość pokazują, jak bardzo kogoś kochamy.

Książka to zbiór przemyśleń i pewnego rodzaju pamiętnik. Zaczyna się od wypadku, jednej chwili, która zmieniła na zawsze życie Pawła i jego rodziny. Potem to już mozolna walka o od-
zyskanie zdrowia i o w miarę normalne życie pełne nadziei, spokoju i miłości. Ta nadzieja przewija się praktycznie przez wszystkie karty książki, pomogła rodzicom przetrzymać najcięższe chwile, a potem towarzyszyła Pawłowi.
"Przylądek dobrej nadziei" – ten tytuł określa to, czego pragnie bohater i co chciałby osiągnąć – by życiem właśnie rządziła nadzieja przepełniona dobrocią i wiarą. Mówi się, że nadzieja to matka głupich, ale chyba warto do tych głupich należeć, ponieważ bez tej właśnie nadziei życie ludzkie nie ma żadnej wartości. Człowiek bez niej jest pustym naczyniem i nie widzi sensu swojego życia. To właśnie nadzieja daje siłę miłości i wierze i to ona scala te cnoty w całość.

Książka dla dzieci. Owadzie i zwierzęce postaci, w tym główna bohaterka – biedronka Ofelia, zyskując sympatię małego czytelnika, ułatwiają zrozumienie przesłań każdego z pięciu krótkich opowiadań, których akcja toczy się w przydomowym ogrodzie. Atrakcyjne literacko, zrozumiałe dla dzieci przykłady odwołują się do znanych przysłów: Co dwie głowy, to nie jedna, Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe, Nie szata zdobi człowieka, lecz człowiek szatę, Ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka, Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.
Inne zalety książki: wzbogaca słownictwo, pomaga w nauce liczenia, rozpoznawania kształtów, kolorów, niektórych owadów, zjawisk atmosferycznych. Prowokując dziecko do pytań, angażuje rodziców w proces wychowawczy i poznawczy.

Eunoia. Czy można pięknie myśleć? Można myśleć mądrze, kreatywnie, naukowo… ale czy pięknie? Te wiersze poruszają wiele emocji, które chociaż raz poczuliśmy w naszym życiu. To myśli o miłości, egzystencji i bólu, z którymi każdy może się utożsamić i w nie zagłębić.
Weronika Skadlubowicz jest studentką psychologii, mieszka w Londynie. Lubi głośno myśleć i dzielić się tym z innymi. To jest jej pierwszy tomik poetycki, ale ma nadzieję, że nie ostatni.

Składam na Państwa ręce pierwszy tom z cyklu pt.: „Kwiaty poezji”. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w ten projekt w jakiejkolwiek postaci. Dajecie mi siłę, by łamać granice i iść dalej.

Ta książka o niezwykłym przesłaniu, ofiarowuje scenariusz do tak wymarzonego życia, ale też ostrzega przed konsekwencjami panoszącego się zła, które człowiek generuje na co dzień!

Namiętne SMS-y to niezaprzeczalny dowód uczucia, jakim autora darzyła ukochana.
Wielka miłość, tęsknota, poczucie zrozumienia i bliskości

Urodziłam się 5.05.1966 r. w Krasnobrodzie w woj. lubelskim. Dzieciństwo i młodzieńcze lata spędziłam w kochającej się rodzinie, w małej malowniczej miejscowości Trzepieciny na Roztoczu.

W wierszach da się wyczuć związanie
z urokliwym miejscem,
jakim jest Dolny Śląsk.
A że zbyt blado to na co dzień postrzegamy,
postanowiłam to dowartościować i docenić.

Akcja humoresek rozgrywa się współcześnie w Łodzi. Opowiadania spajają wydarzenia z życia głównej bohaterki, a jednocześnie narratora – rozwiedzionej nauczycielki z dwójką dorosłych dzieci. Widzimy ją w różnych sytuacjach życia codziennego: w pracy, w teatrze, u fryzjera, u lekarza, na działce, na wakacjach itp. Towarzyszą jej przyjaciółki z pracy i ze szkoły średniej. Każda z pań ma za sobą osobiste doświadczenia związane z dawnymi i obecnymi związkami.

Elwirę od dziecka interesują gwiazdy. Uwielbia wychodzić w nocy na balkon, by je obserwować. Pewnego dnia ciała niebieskie opowiedzą jej historię ukrytą przed wszystkimi...

Dzieje dwóch polskich rodzin z Podola (Galicja Wsch.) zmuszonych do migrowania podczas II wojny światowej na zachód, które osiadają ostatecznie na terenach Galicji Zachodniej. Książka przedstawia ich niełatwe losy adaptowania się do nowych warunków środowiskowych, a szczególnie politycznych, w jakich znaleźli się po zakończeniu wojny w nowej „wolnej” Polsce.