Wydawnictwo Poligraf

Maria Ogrodowczyk urodziła się w 1983 roku. Ukończyła Wydział Prawa na UAM w Poznaniu, a następnie studium oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu i studia podyplomowe na kierunku bezpieczeństwo narodowe w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Kocha zwierzęta i długie piesze wędrówki.

„Tylko jeden” to interesująca i zaskakująca książka. Zaskakująca, bo traktująca o miłości, w najczystszej jej postaci, w sposób niezwykły. Szczególna też ze względu na przedstawienie przeciwstawnych perspektyw bohaterów. Poznajemy Mężczyznę widzianego oczami kochającej go bezgranicznie Kobiety-zwierzęcia, rozpaczliwie starającej się zwrócić na siebie jego uwagę. Ukazana nam zostaje Kobieta jako obiekt uwielbienia – przywiązanie i miłość czuje do niej Mężczyzna-zwierzę. Mężczyzna, który już wcześniej dostrzegł tajemniczy błysk w oczach swego psa. Błysk trudny do zdefiniowania, a jednocześnie niedający spokoju, zmuszający do refleksji i poszukiwań jego istoty.
Dużym uproszczeniem byłoby stwierdzenie, że książka ta adresowana jest tylko do przedstawicielek jednej płci. I choć więcej miejsca poświęciła autorka perspektywie kobiecej, to spojrzenie to może zainteresować także mężczyzn. Może skłoni ono ich do refleksji nad tym, jak niewidzący czasem bywają, jak nie są w stanie, bądź nie chcą, dostrzec prawdziwego uczucia. Prawdziwa miłość jest bowiem poszukiwaniem, oczekiwaniem, drążeniem. Nie jest łatwa do znalezienia. Ale gdy już uda się nam ją odnaleźć, musimy robić wszystko, by ją zatrzymać.
Monika Wójtowicz (z recenzji)

Coral jako dziecko odkryła przejście do Shadowland – świata pełnego potworów. Dziewczynka, która nie pasowała do rówieśników, właśnie tam odnalazła swoje miejsce i z niego czerpała siłę. Choć – jak się przekonała – nie wszystkim potworom to się podobało.
Jako dorosła kobieta Coral pokazuje swój tajemniczy świat córce i siostrzenicy. Potwory mogą być złowrogie i niebezpieczne, ale Shadowland staje się dla matki i córki odskocznią od codziennej, nieraz przytłaczającej rzeczywistości w Chicago. Dzięki psychokinetycznym mocom mają niektóre potwory na swoje usługi. Z czasem okazuje się jednak, że to ludzie mogą być groźniejsi niż potwory.

Andrzej Gregorczyk – urodzony w Gnieźnie 6 lutego 1956 roku. Żonaty, ojciec trójki dzieci. Pisanie od zawsze sprawia mu dużą przyjemność. Po wydaniu tomiku wierszy "Życie wierszem pisane – sentymentalny powrót do przeszłości" autor przygotował do publikacji dwie powieści oraz opowiadanie. Obecnie pracuje nad fraszkami, esejami i nowym tomikiem wierszy.

Autor, wracając wspomnieniami do okresu wychowywania dzieci, przypomina sobie, jak wymyślane przez siebie bajki – wraz z radami i poleceniami – nagrywał na kasety VHS. Dzieci odtwarzały je podczas nieobecności rodziców. 
Bajki dedykowane są dzieciom w wieku od 3 do 5 lat oraz ich rodzicom.
Autor życzy miłych wrażeń podczas lektury.

Julia Dziemiańczyk, urodzona w 2000 r. Ukończyła Technikum Morskie w Darłowie, w którym poza nauką spełniała się w teatrze oraz zespole muzycznym. Zdobywczyni statuetki za najlepszą rolę drugoplanową na konkursie powiatowym, laureatka wielu konkursów wokalnych. Założycielka kanału na platformie YouTube o nazwie Lavandexx. Autorka ponad dwustu wierszy, które jeszcze nie ujrzały światła dziennego.

Pragnę podziękować wszystkim, którzy rzucali i dalej rzucają mi kłody pod nogi. To dzięki Wam nauczyłam się, żeby dążyć do tego, czego pragnę. Wasza zazdrość jest moim sukcesem. Dziękuję też z całego serca osobom, które wspierały mnie w całym procesie. Wspomagały radami, ciepłym słowem. Ludziom, którzy zamiast zawiści potrafią cieszyć się razem ze mną. Serdeczne podziękowania kieruję też w stronę mojej Mamy – Anny Stefaniak. Nie wyobrażam sobie piękniejszej okładki. Huśtawka symbolizująca zagmatwane emocje, miłość, ból, cierpienie. Huśtawka dźwigająca wszystko, z czym się zmaga każdy człowiek przez całe swoje życie.

Poezja to cudowny sposób na wyrażanie swoich emocji. Dla mnie jest ona formą autoterapii. Przeczytanie moich wierszy pomaga zrozumieć siebie oraz świat nas otaczający. Poezja jest trudną sztuką łapiącą za serce i skłaniającą do refleksji. Niezależnie od tego, jak bardzo doświadczonym czytelnikiem jesteś, moje wiersze pomogą Ci poczuć się trochę mniej samotnym. Poświęć chwilę, zanurz się w moich słowach. Daj szansę smutnej poezji i pozwól sobie odkryć piękno w bólu.

Książka opisuje prawdziwą i niewiarygodną historię niezwykłego człowieka, rolnika Jana Stacha ze wsi Znamirowice, który swoją upartością udowodnił, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Marcin Luter zmienił nieodwracalnie oblicze Kościoła. Jego 95 tez z 1517 roku wywołało dyskusje o powrocie do źródeł chrześcijaństwa. Sformułowaną przez niego teologię przyjęło jak dotąd dwadzieścia jeden pokoleń ewangelików tradycji augsburskiej.

Norbert zupełnie przez przypadek podejmuje się próby odnalezienia uprowadzonego Przemka. Poszukiwania Przemka są dla niego gwarantem możliwości życia na tym świecie, do czego, jak uważa, nie ma prawa. Józef – ojciec Przemka – chce przekazać synowi cały majątek, w tym warsztat. Przemek jednak czuje się przez ojca przytłoczony, chce się wyrwać spod jego wpływów. Porwanie jest dla Józka osobistym dramatem, a dla Przemka niespodziewaną ucieczką.
Akcja rozgrywa się między innymi w krakowskich knajpach i na dworcach wśród bezdomnych. Wątki filozoficzne wplecione w powieść czynią ją jeszcze bardziej ciekawą i nieprzewidywalną.

Dbajmy o naszą Ziemię,
dbajmy o nasze zdrowie,
garść ekowierszy niech
w tym nam pomoże.

"Ośmiokropka" oraz inne wierszyki o tematyce ekologicznej dla dzieci młodszych i starszych.

Emerytura to etap w życiu, którego wielu ludzi się obawia. Ze mną było podobnie. Wyprowadziłam się z Krakowa, gdzie przez 37 lat pracowałam w pionie sieci w jednej z firm telekomunikacyjnych.
W nowym miejscu, gdzie panuje cisza, i w otoczeniu malowniczych krajobrazów odnalazłam w sobie pasję pisania wierszy. Czerpię z tego ogromną radość.
Jeśli tobie, czytelniku, też się spodobają, będę bardzo szczęśliwa. Dziękuję!
Teresa Czarnecka  

Grzegorz Mysiorski, urodzony w 1968 roku w Szczecinie, do dziś związany z Pomorzem Zachodnim. Po części lekarz piszący poezję, po części liryk leczący swoich pacjentów. W 2021 roku wydał debiutancki tomik wierszy "W magicznej komnacie" – pełen romantyzmu poetycki obraz miłości. Niniejszy tomik – "Pogotowie poetyckie" – jest zbiorem blisko dwustu krótkich utworów zawierających osobiste, niekiedy refleksyjne, a czasami humorystyczne spojrzenie na różne aspekty medycyny.

Nazywam się Kacper Glass, urodziłem się w Polsce, potem wyemigrowałem do Holandii, gdzie otworzyłem jednoosobową firmę. Byłem szanowany i kochany przez swoich klientów, za którymi tęsknię. Teraz mieszkam w Australii z najwspanialszą kobietą, jaka stąpa po ziemi. Dziękuję Ci, Dannii, że walczyłaś o mnie, o nasze uczucie zdrowej miłości i byłaś skora do poświęceń.
Ten tomik dedykuję ludziom LGBTQI, ponieważ jestem transpłciowy. Moje życiowe wybory i poszukiwanie własnego Ja nie pozwoliły mi dotąd ukończyć szkoły. Mam w sobie charyzmę, która pomogła mi odnaleźć i pokochać siebie, co jest bardzo trudnym procesem dla ludzi takich jak ja. Zawsze kochałem naturę i wszystko, co mnie otacza, lecz nie umiałem kochać siebie. W moim tomiku znajdziecie dużo sprzeczności, pytań i miłości. Główną determinantą był Bóg, a także moja wiara i Biblia, w której odnalazłem odpowiedź na najtrudniejsze pytanie: Jak kochać siebie za to, czym i kim jesteśmy na tym świecie?
Kacper Glass

Grzegorz Mysiorski, szczecinianin, urodzony w 1968 roku. Z zawodu – medyk, z zamiłowania – medyk-poeta. Opublikował dotąd dwa tomiki poezji: "W magicznej komnacie" oraz "Pogotowie poetyckie". Pierwszy z nich poświęcony był miłości, drugi – medycynie. Aktualne wydanie – "Dzień patrzenia w niebo" – zawiera około dwustu wierszy poruszających różne życiowe zagadnienia, zarówno prozaiczne, jak i te bardziej złożone, dotykające filozofii czy etyki.

"Bezsennik" to zbór blisko 200 krótkich wierszy o zróżnicowanej tematyce. Inspiracją dla autora są zarówno zagadnienia ważkie i doniosłe, jak też zwykłe drobiazgi. Ich istotą jest jednak zawsze nieoczywiste, oryginalne spojrzenie na najbardziej nawet oczywiste tematy. A wszystko po to, by wzbudzić refleksję, zadziwić, poruszyć, rozbawić…

Powieść niezwykła. Czyta się ją jednym tchem i z uczuciem uniesienia, które trwa jeszcze długo po tym, gdy odłożymy książkę na półkę. Jest to historia kilku miesięcy życia ciężko chorego chłopca Ignasia. Żyje on w biednej rodzinie i w biednym otoczeniu. Ale zwyczajne życie chłopca i innych mieszkańców kamienicy okazuje się niezwykłe w prostych i codziennych przyjaźniach, pomaganiu innym i czerpaniu z tego radości. Przeżywanie przez Ignasia własnej choroby jest pogodne; godzi się z tym, co nieuniknione, a jednocześnie jest pełen energii i zainteresowania losami wszystkich wokół, którym chce pomagać. Drugi plan książki jest bajkowy za sprawą skrzata Wianusa. Zadaniem tajemniczego przybysza jest przygotowanie Ignasia do „przejścia”, tam dokąd prowadzi go przeznaczenie.
Po przeczytaniu książki można poszukać w pamięci analogii literackich. Jest w niej coś z „Serca” Amicisa, także z „Chłopców z Placu Broni” Molnára. Jedno jest pewne – „Wianus” to powrót do literatury tych pisarzy, których powieści czytaliśmy i nadal czytamy, powrót do radości i wzruszeń, które przynosiły kartki ich książek, a teraz dają nam je stronice „Wianusa”.
„Wianus” to książka dla wszystkich, którzy ukończyli szósty rok życia. Tyle lat miał Ignaś, który żył naprawdę.

Jeżeli pragną Państwo poznać dalsze niesamowite losy Krisa i Marii Magdaleny, to zachęcam do przeczytania drugiej części „Templariusza”. Nie odległość, nie czas, bo ten nie koi ran, lecz prawdziwa tęsknota i prawdziwa miłość pokazują, jak bardzo kogoś kochamy.