Wydawnictwo Poligraf

Pisząc tę książkę, chciałam przede wszystkim udzielić wsparcia i dodać choć odrobinę siły osobom, które w swoim życiu przeżyły ogromną krzywdę. Z tego miejsca pragnę podzielić się z wami iskierką nadziei na nowe lepsze jutro.

Inspiracją do napisania tej historii obdarzył mnie tajemniczy byt, którego sukcesywnie rozrastające się spektrum lawirowało poza domeną świadomości, a ściślej rzecz ujmując, ocierało się o oś jaźni – tę subtelną granicę, za którą wszystko jest możliwe…
Rzecz jasna, to musiało mieć wpływ na efekt finalny – książkę, w której surrealizm przeplata się z wydarzeniami historycznymi, a zapętlone w iluzji czasu retrospekcje próbują zagarnąć i zdominować teraźniejszość.
Tajemnice z zaświatów, rozterki natury egzystencjalnej, intrygujące ultraszerokie kwestie czy też te ocierające się o ekstremum pojmowania wysublimowane pytania, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi.
Nie mam pojęcia, jak ta dość niestandardowo napisana książka zostanie odebrana, ale mogę zapewnić Czytelników, że nikogo nie pozostawi obojętnym.
Leszek Machała

Zosia, młoda stażystka, po ukończeniu szkoły otrzymuje szansę pracy w Lasach Państwowych. Na początku nie jest świadoma, co ją tak naprawdę czeka i z jakimi zadaniami codziennie musi się zmagać leśnik. Wkrótce jednak poznaje swojego mentora Wiesława, który pracuje na stanowisku leśniczego już od kilkunastu lat. Ten na początku studzi ogromny zapał stażystki. Dobrze wie, że to ciężki kawałek chleba. Z czasem jednak nabiera do niej większego zaufania oraz widzi w niej godnego następcę. Opowiada jej leśne historie, nie zawsze ze szczęśliwym zakończeniem. Z każdym dniem Zosia nawiązuje nowe przyjaźnie i nabiera doświadczenia, uświadamiając sobie, jak ciężką prace trzeba włożyć, aby wyhodować las, a później trzymać nad nim pieczę i że na pracownikach leśnych spoczywa ogromna odpowiedzialność. Zawód leśnika staje się jej życiową pasją...
Cała opowieść jest napisana wierszem.

Jestem mamą dwójki dzieci, mam 44 lata, pracuję w firmie Amazon jako pracownik magazynu na stanowisku piker. „Cuda Boże w moim życiu” to moja pierwsza książka. Kolejną będzie tomik wierszy, których sporo już napisałam i w dalszym ciągu tworzę, gdy tylko przychodzi natchnienie. Pracuję też nad następną książką, która będzie miała tytuł „Bóg żyje, opoką moją jest”.

Napisałam tę bajeczkę dla wnuczka Dawida, kiedy miał trzy latka. Mam nadzieję, że inne dzieci też polubią zwierzątka, które mieszkają koło domku chłopca, i się z nimi zaprzyjaźnią. Ilustracje do książeczki wykonała Dorota Dylewicz.

Mirosław Henryk Plewiński
„CO ZNACZY PRZEŻYĆ…”
O Autorze:
Przedsiębiorca, z wykształcenia prawnik.
Urodzony w Opolu, gdzie w latach 1978–1981 studiował
m. in. filologię polską na ówczesnej WSP. Od 1981 do 2005 przebywał na emigracji w Niemczech oraz w Szwajcarii i w USA. W latach 1980–1984 jako członek antykomunistycznej organizacji podziemnej był aktywny politycznie oraz represjonowany przez reżim komunistyczny, w związku z czym otrzymał azyl polityczny w Niemczech, gdzie w okresie 1984–1990 studiował prawo na LMU (Uniwersytet Ludwika-Maximiliana) w Monachium. Od 1990 jest przedsiębiorcą i inwestorem w Polsce i w kilku innych europejskich krajach. W 1995 współorganizował i aktywnie kierował przeprowadzką sekcji polskiej Radia Wolna Europa, z którym współpracował, z Monachium do Pragi.
Od 2005 przebywa w kraju, gdzie z trójką dorosłych dzieci prowadzi rodzinne przedsiębiorstwa.
Wszystkie wiersze powstały w okresie 1980–1986; tj. w czasie walki i największej aktywności politycznej Autora i związanych z tym faktem represji i osobistych często skrajnych przeżyć, które ukształtowały jego intensywny i oryginalny sposób wyrazu w wyjątkowo głębokiej, surrealistyczno-ekspresyjnej i zarazem zmysłowo-intymnej narracji. Tomik zawiera również wybrane obrazy (aquarelle) autora z tego samego okresu, malowane w stylu nadrealistycznym.
Zachęcamy do lektury, przede wszystkim ludzi młodych, dla których patriotyzm, wartości związane z polską tożsamością narodową i tradycją chrześcijańską oraz pamięć o czasach walki o niepodległość kraju spod sowieckiej okupacji nie są obce.
Podsumowując: Autorowi udało się w wyjątkowy sposób połączyć wartości i przekazy, o których mowa powyżej, z perfekcyjnie dobranymi środkami artystycznego wyrazu w konwencji najlepszych surrealistycznych tradycji.

Opowiadania zabierają nas w tajemniczą podróż na Marsa oraz na planetę, gdzie żyją potomkowie Ziemian i obcych, trafimy też do Europy w czasie epidemii, gdzie porządku pilnuje wszechmocna Europejska Służba Bezpieczeństwa. W zbiorze znajdziemy również opowieści o śledztwie w sprawie podejrzanej śmierci na okołoziemskiej platformie, śmiałej akcji polskich służb w Iraku czy o ostatnim Bohaterze Królestwa. Opowiadania "Odbicie" oraz "Misja Aresa" zostały wyróżnione w międzynarodowych konkursach 1st and 2nd The Clarke-Bradbury International Science Fiction Competition i opublikowane po angielsku w zbiorach nagrodzonych prac.
Adam Ostaszewski, z zawodu prawnik, mieszka w Koszalinie. Autor opowiadań i powieści. Miłośnik literatury fantastyczno-naukowej, historycznej, a także political fiction. "Odbicie" to jego polski debiut wydawniczy.

Wiele światów, wiele wymiarów, wiele kultur, wielu bohaterów, a przy tym cały pejzaż cech ludzkiej osobowości. Lecz jedna wojna. Wojna o wpływy, władzę, bogactwo, lepsze życie obywateli. Co mają do powiedzenia świadkowie? Czy uda ci się rozwiązać zagadkę: kto jest kim i po czyjej stronie stoi, o co walczy? Wykryj szczegóły, łącz fakty, nie daj się zwieść tym, że zawsze dobro zwycięża.
"Wojna o wymiary" to powieść wielowymiarowa. Autor doskonale łączy świat realny ze światem fantastycznym, przeszłość z przyszłością. Lektura tej książki to doskonały wybór, nawet dla najbardziej wymagających czytelników. Nie nuży, a wciąga, zapewniając pokaźną dawkę inteligentnej rozrywki.

Książka przeznaczona jest dla najmłodszych dzieci do wspólnego czytania razem z rodzicami. Porusza tematykę najważniejszego uczucia – miłości, a zwłaszcza miłości rodzicielskiej. Pomaga zrozumieć najmłodszym, czym jest miłość i jak może się objawiać. Dla rodziców jest wsparciem w wyjaśnianiu dziecku znaczenia tego uczucia w prosty i przystępny dla malucha sposób.

Paulina Dobrzańska (ur. 1988 r.), pedagog specjalny, terapeutka dzieci ze spektrum autyzmu, animatorka, pasjonatka psychoanalizy i psychologii klinicznej, autorka artykułów do czasopism „Generacja” czy „Zeszyty Naukowe Pedagoga Specjalnego” i portali psychologicznych, między innymi www.psychologia.net, prezes stowarzyszenia „Arka”, twórczyni rękodzieła (scrapbookingu), a prywatnie mama półrocznego synka.

Halina Bialik – urodziłam się w Polsce w 1954 roku. Przedstawiam w tej książce fragmenty z mojego życia od roku 1960 do 2014. Tym, co zapamiętałam, chciałabym podzielić się z czytelnikami.

Piękno i wiara, nadzieja i miłość – zawsze są koło siebie blisko. Miej oczy otwarte na nie i nie zapominaj nigdy o wdzięczności Bogu Trójjedynemu, że stworzył ciebie i twoich bliskich do wiecznego życia. Otwórz swoje serce i oczy duszy! Spójrz na świat – jest piękny! Szukaj w nim tylko Bożego piękna i dobra, a potem tym wszystkim dziel się z bliźnimi. Kochaj miłością czystą! Nigdy nie bluźnij! Bo jest to wielką raną na Sercu Jezusa, które wciąż krwawi widząc niewdzięczność tego świata. Przyjdzie niebawem (przy czym czas jest pojęciem względnym) w Paruzji i co Jemu powiesz, a będziesz musiał zdać sprawę z każdego wypowiedzianego swojego słowa. I czy będziesz mógł Jemu spojrzeć prosto w oczy czystym spojrzeniem?! No, tego to akurat nikt z nas nie będzie mógł zrobić, bo wszyscy jesteśmy grzesznikami, za których Jezus umarł na Krzyżu.
Autorka

Słowo „weduta” oznacza obraz lub szkic przedstawiający widok miasta. Autorka niczym malarz pędzlem odmalowuje impresjonistyczny widok Dublina, stolicy Irlandii.

Wiktor Kwiatkowski jest dyrektorem wydziału kultury. Na fali zmian politycznych, które nastąpiły po ostatnich wyborach w Polsce, zostaje zwolniony z pracy. W tym samym czasie toczy się jego sprawa rozwodowa. Aby odzyskać spokój i równowagę wewnętrzną, wyjeżdża na wyspę Rodos. Wszystkie dotychczasowe przeżycia są niczym wobec tego, co ma się dopiero zdarzyć.

Często myślę o losie... Nie wziąwszy go w swoje ręce, pozwoliłem, żeby sam zaanimował przebieg sporego okresu mojego życia.

„Eryk polubił malowanie i czas spędzany na strychu z panem Eugeniuszem. Malował i słuchał opowieści o Salvadorze Dalim. Podobno pobierał on lekcje rysunku już w wieku siedmiu lat! To dokładnie tyle, ile właśnie miał Eryk. Woźny pokazywał mu obrazy Salvadora w różnych czasopismach i gazetach o malarstwie. Wszystkie robiły na nim duże wrażenie, no może oprócz tego, na którym płonęły żyrafy…”