Wydawnictwo Poligraf

Zwierzęta – nasi przewodnicy. Nieskazitelni nauczyciele miłości bezwarunkowej. Promują tolerancję dla różnorodności, propagują szacunek, lojalność i wierność. Nawołują do przyjaźni. Uczą marzyć, wszak marzenia są nieodłączną częścią naszego życia, stanowią sens ludzkiego jestestwa. Kochają bez względu na płeć, wygląd czy zasobność portfela. Książki o zwierzętach pełnią bardzo ważną funkcję w edukacji młodego czytelnika. Subtelnie dokładam swoją cegiełkę w postaci kilku wierszy, licząc na piękny rozwój dziecka i wyczekując pełnego radości startu w przyszłość.

Ewa Łukasik - Mama Hani.  Miłośniczka zwierząt (szczególnie miauczących), podróży, teatru i dobrej książki. Specjalista pielęgniarstwa operacyjnego. Założycielka Szkoły Narodzin Mama, Tata i Ja oraz Poradni Matki i Dziecka. Prezes Stowarzyszenia Mama, Tata i Ja.
Agnieszka Giec-Pierzchała - Absolwentka WSP w Częstochowie, gdzie uzyskała dyplom magisterski i artystyczny z grafiki warsztatowej. Ukończyła studia podyplomowe z wiedzy o kulturze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Plastyk, nauczyciel, arteterapeuta. Prywatnie mama Hani, Mikołaja i Miłosza. Miłośniczka barwnych ogrodów i kolekcjonerka dobrych wrażeń.

"66(6) przypadków Kopciucha" jest socjologiczno-filozoficzną rozprawą autorki dotyczącą uzależnień (wszelkiego rodzaju) i konsekwencji z tym związanych. Książka skonstruowana jest z artykułów-opowiadań o „Kopciuchu”, okraszonych krótkimi sarkastycznymi wierszami znanych pisarzy i artystów. Zawartość jest pełna scen i słów, których większość z czytelników nigdy nie doświadczyła ani sobie nie wyobrażała.

Kościół przez lata prześladował Biblię. Co takiego w niej jest, co nie podobało się Kościołowi? Książka zawiera dostrzeżone przez wierzącego błędy w Biblii oraz próbę wyjaśnienia, skąd się wzięły. Oryginalne i śmiałe spojrzenie na to niesamowite dzieło. Autor podważa obowiązujące przekonania na temat Biblii oraz formułuje niespotykane dotychczas wnioski z jej czytania. Autor z wykształcenia jest inżynierem. Całe życie przepracował jako projektant w przemyśle chemicznym. Obecnie na emeryturze. Niniejszy esej jest debiutem literackim, w którym technik ośmiela się wejść w świat filozofii.

Grzegorz Banach, z wykształcenia architekt, z zawodu rolnik. Przyjaciel kotów amator sztuk wszelakich, w tym rysunku, rękodzieła i literatury.
Od lat zamieszkały w niewielkiej wsi w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie wraz z rodziną prowadzi ośrodek agroturystyczny.
Dowcipne i minimalistyczne – chyba tak najprościej można określić zawarte tu wiersze. Dzięki humorystycznemu przedstawieniu pozwalają zachować dystans wobec niekiedy absurdalnej rzeczywistości. Traktując zaś język z przymrużeniem oka, niekiedy nawet
pikantnie, bawię się słowami, nie zapominając jednak o porządku charakteryzującym utwory rymowane.
Zapraszam do mojego świata!
Grzegorz Banach

Twoje miejsce jest tam, gdzie odnajdujesz samą siebie. Anastazja, Polka mieszkająca w Warszawie, poznaje tajemniczego mężczyznę i postanawia z nim wyjechać do Dubaju. Czy podjęła słuszną decyzję? Czy przez to ona i jej córka znalazły się w niebezpieczeństwie?
Jakie sekrety skrywa żona szejka i co ją łączy z Anastazją? Kim jest tajemniczy nauczyciel? Czy decyzja o ucieczce okaże się słuszna? Czy kobiecie uda się wydostać? Co się wydarzy w dżungli i skąd pochodzi plemię, o którym krążą legendy, i co ma z nim wspólnego Anna, córka Anastazji? Czy Anna poślubi syna szejka, Ishaka? Anastazja zmieniła życie i przeznaczenie swojej córki. Czy jednak jej decyzje były dla niej samej bezpieczne? Czy zmarły przed laty ojciec szejka Ibrahima zabrał ze sobą do grobu ważną tajemnicę? A może się komuś zwierzył? Co kryją podziemia jednego z pałaców szejka? Tego wszystkiego dowiecie się z powieści, która jest pełna namiętności, a przy tym jednocześnie podnosi poziom adrenaliny i wyciska łzy. Historia inna niż wszystkie – o niepowtarzalnym i zaskakującym zakończeniu. Kwiat Dubaju – kto nim faktycznie jest?

Marzena Antoniak jest autorką czterech tomików wierszy, ostatni pt. „Do powiedzenia bez niedomówień”. W opowieści „Sentymenty w sieci” opisuje historię znajomości dwojga trzydziestolatków, zapoczątkowaną w Internecie, utrwaloną w stu osiemnastu listach wirtualnych. Bohaterowie przywołują ponad sto wypowiedzi sławnych ludzi i kilkadziesiąt cytatów z Pisma Świętego. Książka oferuje czytelnikom ciekawą podróż przez fragment życia młodych ludzi zdecydowanych na wspólną drogę.

Maria Ogrodowczyk urodziła się w 1983 roku. Ukończyła Wydział Prawa na UAM w Poznaniu, a następnie studium oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu i studia podyplomowe na kierunku bezpieczeństwo narodowe w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Kocha zwierzęta i długie piesze wędrówki.
Ta książka to jej debiut literacki.

Drogi Czytelniku, zapraszam Cię w podróż:
…do zaczarowanego lasu; znajdziesz tu kojące krajobrazy i pachnące polany zapraszające do odpoczynku, ale także obszary bagienne, ciemne i pełne oswojonych potworów;
…do mojej głowy, duszy i serca; znajdziesz tu uczucia, emocje i marzenia, które pewnie też nosisz w sobie… albo nosiłeś – jest tu wszystko, co przez wiele lat chciałam powiedzieć, ale…
się bałam albo nie umiałam znaleźć właściwych słów.
Mam nadzieję, że w moich wierszach odnajdziesz siebie i że zainspiruję Cię do napisania własnym szyfrem tego, co nosisz w środku i co chcesz powiedzieć sobie albo innym.

Wyobraź sobie… płynącą mlekiem od szczęśliwej krowy Krainę Dobroci, gdzie mieszkają ludzie duzi i mali, grubi i chudzi, starzy i młodzi, a mają oni jedną wspólną cechę – przepiękny uśmiech. Kraina ta znajduje się na skraju siedmiu łączących się dróg, gdzie wierzby osłaniają długimi warkoczami królisiowe nory. W tej to krainie mieszka równie uśmiechnięty Minio – dobry, gadatliwy chłopczyk, który kocha mleko, naleśniki, oczywiście swoją mamkę i wszystkie, wszyściuteńkie stworzonka, jakie tylko dobra Bozia zesłała na te polany. Minio dokarmia kotki, ratuje ptaszyny z opresji i marzy, by kiedyś uratować prawdziwą krowę… Bo dla Minia krowy są absolutnie najpiękniejszymi zwierzętami, jakie kiedykolwiek widział. Potrafi godzinami leżeć na łące, żuć źdźbło trawy i obserwować te jakże dostojne zwierzęta. Czasami zdarza mu się zasnąć, wtedy śni mu się niezwykły zagadkowy świat. Ale nade wszystko Minio  marzy o wielkiej przygodzie, zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy, co szykuje mu świat…  Ale zaraz, wcale nie musisz sobie tego wyobrażać, po prostu przeczytaj tę książkę.
"Minio, mamka i szczęśliwe krowy" to opowieść o miłości i szacunku zarówno do drugiego człowieka, jak i do zwierząt. O miejscu, w jakim dorastać powinno każde dziecko, o nie do końca standardowej, ale bardzo szczęśliwej rodzince i o jedzeniu. Bo przecież wspólne gotowanie to i dla rodzica, i dla dzieci powinna być ogromna przyjemność.

Anna Nisiewicz - jestem mamą dwójki dzieci i psa, który skradł serce całej rodziny od pierwszej sekundy. Kocham słodycze, książki i kuchenne eksperymenty. Czas przy stole i celebrowanie posiłków z rodziną jest dla mnie bezcenny. Kocham bajki dla dzieci i zawsze wierzę w tylko dobre zakończenia. Chwilki nawlekam na nitkę, kolekcjonuję momenty.

Autor portretuje osoby, które miały wpływ na jego życie, opisuje relacje łączące go z nimi oraz sytuacje z nimi związane, często dramatyczne, jak śmierć syna, miłosne rozterki, stosunek do rodziców czy dylematy moralne. Prezentuje również zdarzenia, które miały decydujący wpływ na jego światopogląd. Wnioski z tego płynące są ponadczasowe, czasami odkrywcze, a przede wszystkim dające nadzieję.

"Babski comber" to historia o młodych ludziach ze wsi, którzy pracują w mieście i przeżywają w związku z tym różne perypetie. Śledzimy ich codzienność, obserwujemy rodzące się uczucia i mniejsze lub większe problemy. Zabawna i zajmująca opowieść na faktach.

„Dom zwierząt i inne opowiastki” to zbiór wierszowanych historyjek nierzadko z puentą. Autorka fantastycznie bawi się słowami i rymami, co powoduje, że lektura wierszy jest intelektualną przyjemnością. Warto czytać wiersze z dziećmi, odpowiednio intonując wypowiedzi bohaterów – tak spędzony wspólnie czas będzie okazją do dobrej zabawy i zaowocuje w przyszłości.
 

Słowo od autora:
w tej książce znajdziesz fraszki, wiersze, aforyzmy, zdjęcia, obrazy, dłuższe wywody.
Tematyka, którą poruszam, zahacza o politykę, problemy społeczne, filozofię, duchowość, religię.
Jest tu aż nadto o Bogu. Jeden wielki galimatias myśli. Nie jest to książka dla każdego. Polecam ją wszystkim, aczkolwiek jasne jest dla mnie, że na przykład ateiście może nie być przyjemnie, czytając to, co tu stworzyłem.
Książkę tę kieruję przede wszystkim do ludzi pogubionych, z rozterkami, do ludzi młodych – ma ona za zadanie uratować was przed szaleństwem, którego doświadczyłem na własnej skórze.
Wyjaśniam tu niewyjaśnione, leczę ze zwarcia w mózgu, wymieniam popalone neurony.
Reszta niech pozostanie tajemnicą.
Życzę miłego czytania.

Książka została napisana po to, by przedstawić festiwal zawiści, jakiego autor – w swojej ocenie – był bohaterem. Jest w pełni subiektywna, jak każde wspomnienia, jak każda podjęta próba opisania wspomnień, wydarzeń, których było się świadkami. Lecz w ramach tej subiektywnej oceny wielu autorów stara się jednak choć w minimalnym stopniu zachować ocenę obiektywną, nie wyrażać skrajnych opinii, nie „podpaść” nikomu. Florian Zieliński o to się nie troszczy. Nie dość, że jego świat w przeważającym stopniu jest czarno-biały, to do tego nie zależy mu zupełnie, by to, co pisze, podobało się większości odbiorców, by to właśnie oni byli zadowoleni. Jest w swych sądach ostry, bezkompromisowy, radykalny. Czy czyni to tylko po to, by jego książka nie była nudna? W mojej opinii nie to jest głównym celem. Bezkompromisowość przynależy do natury autora, charakteryzuje go najlepiej. Więc jeśli tekst, który wychodzi spod jego ręki, także jest bezkompromisowy, to znaczy, że jest szczery. Zatem dla tych, którzy myślą podobnie, wyrażają swe poglądy bez oglądania się na otoczenie, "Festiwal zawiści" będzie odpowiednią lekturą, z pewnością taką, która się spodoba.
Anna Kowalska (z recenzji)

Florian Zieliński – w latach 1964–1969 studiowałem historię sztuki na UAM w Poznaniu. Długi czas pracowałem w Instytucie Socjologii UAM (1970–2002). Potem na uczelniach prywatnych, w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu i Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy. Kochałem tę pracę i oddawałem się jej na maksa, nie powiem, że zawsze, ale w większości miałem „zwrotne potwierdzenie”. Nie wszystkim kolegom się to podobało, przecież jednym z naszych ojców był Kain.
Uważam, że Polska i Zachód są na złej ścieżce i na złym kursie. Niby jest fajnie, jesteśmy w Unii i w NATO, mamy niezłe PKB. Ale jeśli w mediach „głównego nurtu” nie ma najważniejszych nazwisk, to co to za media? Wojna toczy się na Ukrainie (marzec 2022), ale równie okrutna wojna toczy się na języku, słowa zmieniają swoje znaczenie, zamiast dwóch płci – nauka dowodzi – mamy ich już kilkanaście, a to przecież nie jest ostatnie słowo naóki (pisownia celowa!).
Kurna, czy to nie jest język nienawiści?

Romuald Cynkiewicz - urodzony w 1976 r., poeta i malarz. Debiutował tomikiem wierszy „Z cienia mego życia wyszły pierwsze moje wiersze”. Ukończył szkołę podstawową, a następnie szkołę zawodową o profilu stolarz. Zatrudniony w Goleniowskiej Fabryce Mebli jako pomoc przy produkcji drzewnej, także strażak w ochotniczej straży pożarnej przy GFM. Malarstwem artystycznym zajmuje się od 2000 r.

Moje mroczne sekrety nie wychodzą poza mury mojej duszy.
Od lat zajmuję się poezją i malarstwem artystycznym.
Rąbkiem życia są wiersze umieszczone w tym tomiku.
Natchnieniem do pisania są dla mnie przyroda, miłość, erotyzm.
Zapraszam do lektury!

Tomik "Czas się obudzić" to zbiór tekstów dedykowany osobom, które mają wpływ na moją przemianę mentalną i dzięki którym odważyłem się walczyć o marzenia. Te relacje oraz wsparcie rodziny napełniają mnie wiarą w siebie i pozwalają zrozumieć, że mimo różnych przeciwności warto się nie poddawać, stawiać sobie cele i do nich dążyć.