Wydawnictwo Poligraf

Głównym bohaterem jest Stefan. Nagle i bez zapowiedzi znalazł się w innej rzeczywistości. Otoczenie się nie zmieniło. Tylko on utracił fizyczne ciało, zyskując nowe, niemal bajkowe możliwości. Z uczestnika świata M stał się jego obserwatorem. Nie odbiera typowych wrażeń sensorycznych za pośrednictwem znanych oddziaływań fizycznych, lecz w inny, bardziej bezpośredni sposób. Poznaje nowe możliwości istnienia w nowej rzeczywistości. Może przenosić się w dowolne miejsce natychmiast. Mury i kraty nie stanowią dla niego przeszkody. Pozbawiony negatywnych odczuć fizycznych i wszelkich trosk bytowych bawi się swobodą ruchu bez ograniczeń. Po pewnym czasie zaczyna odczuwać brak kontaktu z żywymi ludźmi. Ogląda świat z dotychczas niedostępnej perspektywy, próbując bez rezultatu uczestniczyć w wydarzeniach. Stopniowo odkrywa możliwość oddziaływania na ludzi samą tylko myślą i rzutowaniem obrazów do umysłu człowieka.
Spotyka Anastazję, starszą kobietę zagubioną w tym samym stanie co on. Zdobywa jej zaufanie i staje się jej przewodnikiem po D. Anastazja ośmielona przez Stefana zaczyna penetrować rzeczy i zjawiska, których nie zaznała w M.
Zjawia się Ambroży, przewodnik zagubionych. Wspólnie ze Stefanem udaje im się przekonać Anastazję do wędrówki do stanu B, który jest celem wszystkich ludzi po zakończeniu ich pobytu w M. Anastazja odchodzi z Ambrożym, a Stefan znowu zostaje sam – to nie pora na niego: wyraźnie ma inny status niż Anastazja. Szybko zjawia się trzeci zagubiony: agnostyk Roman. Stefanowi z trudem udaje się go przekonać, że już nie żyje. Roman ochoczo zabiera się do zwiedzania miejsc, których był ciekawy. Obydwaj odkrywają telepatię i telekinezę. Wkrótce po Romana zgłasza się Ambroży i zabiera go ze sobą do B. Stefan znowu zostaje sam, ale nie na długo. Michał, jego osobisty przewodnik zabrał go do B. Tu przejmuje go Rafał, wprowadzając w zasady moralne obowiązujące i TU, i TAM. Stefan
otrzymuje zezwolenie na oglądanie, bez aktywnego uczestnictwa, prac w sesjach kilku kręgów i sfer. Specjaliści dyskutują tam nad rozwiązaniami problemów dotąd nierozwiązanych na Ziemi. Przekonuje się, że mimo szerokiego dostępu do Akaszy kierunek dyskusji prawie nie różni się od tych, które toczone są na Ziemi. Wnioski zostają zapamiętane, stają się elementem monad. Później, po kolejnym wcieleniu te zapiski ukryte w podświadomości staną się źródłem intuicji, olśnienia, genialnych rozwiązań. Gdy mija czas zezwolenia na pobyt w B, Stefan budzi się na łóżku szpitalnym, mając w pamięci to, co się wydarzyło.

"Blue Sisco", którego akcja osadzona jest w fikcyjnym mieście w USA, to flirt z konwencją noir. Opierając się na klasycznych motywach tego gatunku, autor snuje fabułę swojego metafizycznego dreszczowca.
Czerwcowy ranek tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego roku. Elliott Seymour Clerk budzi się bez pamięci. Lecz zamiast próbować ją odzyskać, szybko traci zainteresowanie monotonią życia i szuka alternatywnej tożsamości. Wkrótce wchodzi w układ ze złowieszczym osobnikiem o wątpliwych intencjach, uruchamiając tym samym ciąg zdarzeń, które nieuchronnie doprowadzą go do katastrofy.
Wrażenie sztampowości wydarzeń i bohaterów, a także sztuczności przestrzeni oraz czasu jest w "Blue Sisco" celowe. Niniejszy tekst jest bowiem swoistą parabolą. Odwołując się do klasycznych chwytów czarnego kryminału – czy też jego nowszych i przewrotnych ujęć – opowiada historię o ludzkim upadku. Upadek ten nie zawsze i nie do końca jest zawiniony, mimo drzemiącego w duszy zła, które potrafi nie tylko wyrwać się spod kontroli, ale czasem wręcz oblec w ciało. "Blue Sisco" opowiada dalej o poszukiwaniu siebie, nieraz nieświadomym i skazanym na porażkę, o ile ktoś nie poda nam pomocnej dłoni. I wreszcie o ocalającej sile miłości i przebaczenia.

Kotka Psotka, jak sama nazwa wskazuje, nie boi się psocić. Zaś tytułowy Misiek bez grzechu też nie jest. Spotkanie Kotki Psotki z Miśkami (tak, nie o jednym Miśku mowa w tej książce) to mieszanka wybuchowa. Lepiej jej nie denerwować, ponieważ potrafi odpłacić pięknym za nadobne.
Kotka Psotka to kobieta z pazurem, szalona i kreatywna, postrzega świat w sposób niebanalny. Robi z życia kabaret, komedię na żywo, przygląda się współczesnym relacjom międzyludzkim i ocenia je dość krytycznym okiem. W efekcie otrzymujemy opowieść o świecie, który nas otacza, ale właściwie jest ukryty w nas samych.
Ten zbiór nowelek o szalonych Miśkach niejednego rozbawi. Autorka postanowiła zdjąć bohaterom maski, pod którymi się ukrywali. Kim więc są Miśki? Kim jest Kotka Psotka? Cóż, odpowiedź znajduje się w tej książce. Przed przystąpieniem do lektury jednak warto pamiętać, że mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus… Uwaga! Dozwolone od lat osiemnastu.

Spotykamy się i Misiek mówi:
– Słuchaj, znalazłem w internecie, że chłopak za dwadzieścia tysięcy sprzedał nerkę i kupił sobie samochód, to jak ja sprzedam dwie, będę miał czterdzieści tysięcy, to starczy na te trzydzieści kafli dla człowieka i dziesięć tysi mi jeszcze zostanie… Co myślisz?
Dziżas krajst! Czujecie to? On sprzeda dwie nerki i myśli, że będzie żywy. Zombie mnie atakuje! No tak jak myślałam, gruba dżampreza grasuje w tym pustym łbie. Mówię:
– Z jedną nerką możesz żyć, bez dwóch już nie.
– Naprawdę czy żartujesz? – pyta zdziwiony.
Nawet tego nie skomentuję. No ale temat ciągnie się dalej:
– To coś innego mogę jeszcze sprzedać?
– No możesz. Bmw sprzedaj!
– Ale to nie mój, ja mam go pilnować, bo to kolegi, a jak go nie ma, to ja sobie używam.
– A pozwolił ci?
– Nie, ale co z tego. Używam i koniec!

We współczesnym świecie bardzo wiele dziedzin życia należałoby zreformować, i to jak najszybciej. Oczywiście takie działania nie są łatwe, a gdy wymkną się spod kontroli, może się zrobić bardzo ciekawie i bardzo groźnie. Tym razem dobre chęci doprowadzą w przyszłości do niewyobrażalnych tragedii.

"Urywki wspomnień i myśli przemyślane" to zbiór głębokich i pełnych wrażliwości przemyśleń przelanych na papier. Zawiera myśli, które często Autorkę nurtowały, które są wyrazem jej dociekań i analiz. I dotyczą zarówno jej, jak i innych osób.
Urywki zaś to wspomnienia, które często zapisywała na kartkach. Te wesołe notowała, gdy miała gorsze dni, bo przywoływane dobre myśli pomagały jej przetrwać zły czas. Złe wspomnienia spisywała, gdy chciała komuś o tym powiedzieć, a wiedziała, że nie może tego zrobić. Papier przyjmował wszystko, a jej robiło się lżej, czuła ulgę. Dla­czego tylko urywki? Bo właśnie te wspomnienia chce zosta­wić swoim dzieciom, żeby kiedyś mogły do nich wrócić, postawić się w jej sytuacji, poczuć to, co ona. Może dzięki temu zrozumieją, dlaczego podjęła takie, a nie inne decyzje.

Autorka jest absolwentką psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzieciństwo i wczesną młodość spędziła w małopolskiej wiosce Siepraw. W wieku 23 lat, podążając za głosem serca, zdecydowała się zamieszkać na stałe w USA. Po udanej dwunastoletniej karierze w bankowości oraz po urodzeniu trójki wspaniałych dzieci postanowiła przerwać pracę zawodową, by poświęcić swój czas rodzinie oraz na realizację pasji w dziedzinie poezji. W jej pierwszej książce zatytułowanej Biało-czerwony motyl zawarte są wiersze z okresu dorastania, pierwszej miłości i życiowych rozterek. Styl poezji autorki oddaje cechy jej charakteru, z których najbardziej wyróżniają się naturalność i prostota. Jej poezja w prosty sposób opisuje skomplikowane uczucia i emocje towarzyszące poszukiwaniu tożsamości, miłości, wiary i nadziei. Książka nie jest materiałem dla koneserów poezji, lecz dla każdego człowieka zmagającego się z upadkami i wzlotami życia.
Więcej informacji o autorce oraz jej nowe wiersze można znaleźć na Facebooku (Nikita Love 1111) i na Instagramie (nikitalove1111).

„Bajki panny Wi” to zbiór kilku historyjek napisanych dla dzieci. Otwierają one drzwi wyobraźni czytelnika do świata, w którym zwierzęta i przedmioty zachowują się jak ludzie i obdarzone są zdolnością mówienia. Dzięki temu  historie te nie tylko bawią, ale też uczą.

Wioletta Gaik to debiutująca autorka bajek dla dzieci, która udziela też swojego głosu jako lektor na dołączonej płycie CD. W ten sposób wprowadza młodych czytelników i słuchaczy do magicznego świata wyobraźni.

KOLORY DUSZY to zbiór wierszy odbijających różne nastroje podmiotu lirycznego. Często związane są one z konkretną sytuacją życiową, taką jak: narodziny, podróże, choroby, śmierć… Dominuje jednak w zbiorku zachwyt nad urodą świata i zaduma nad historią i przemijaniem.

Wanda Sobieralska, rocznik 1945, absolwentka filologii polskiej na UAM w Poznaniu, aktualnie emerytowana nauczycielka języka polskiego i słuchaczka Stowarzyszenia Uniwersytet Trzeciego Wieku w Szczecinie. Jej pasją jest fotografia i współredagowanie uniwersyteckiego czasopisma PRANA.

Bohaterowie książki wbrew wrogiej rzeczywistości starają się walczyć o to, by każdy kolejny dzień był mimo wszystko lepszy. Czy „jutro” przyniesie im ulgę, wolność i rozproszy ciemności…?
Jak stwierdza Autor: „Jutro w znaczeniu wartościującym może być dobre albo niepewne. Może mieć różne znaczenia w zależności od nastroju i okoliczności. Może spełnić pokładane w nim nadzieje, jeśli tylko nadziejom towarzyszyć będzie wytrwałość w dążeniu do celu. Nie może być złe”.

Kochani czytelnicy. Oddaję w wasze ręce skrawek mojej duszy i serca. Książkę tę napisałam na podstawie moich przeżyć. Jest ona moją terapią. Polecam serdecznie tę lekturę i apeluję do kobiet o odwagę, która musi być silniejsza od strachu, by ujawnić przemoc i gwałt, który jest nam wciąż zadawany. Przemoc fizyczna to zło wydawałoby się największe, ale gwałtu zadanego psychice nie da sie zaleczyć i zapomnieć. W książce zamieściłam fragmenty wspomnień z mego życia, które nadają jej różne barwy emocjonalne, co powoduje, że czyta się ją z uwaga i w napięciu. Życzę interesującej lektury!

Urodziłam się wiosną 1957 roku we Wrocławiu. Jestem córką Jadwigi pochodzącej z Ziem Wschodnich, czyli ze Lwowa. Mój ojciec Tadeusz po 4-letniej niewoli w Niemczech w czasie II wojny światowej wrócił do Polski do Wrocławia. Tu pracował przy odbudowie miasta z gruzów powojennych.
Ukończyłam 8-letnią szkołę podstawową, następnie technikum energetyczne, które po 5 latach zakończyłam maturą i dyplomem technika. Po 4-letnim nieudanym małżeństwie, śmierci drugiego syna, perypetiach zagrażających memu życiu w 1985 roku podjęłam decyzję o wyjeździe z Polski na Zachód do Niemiec. Niełatwe życie w Niemczech zmusiło mnie znowu do emigracji, tym razem do USA do Nowego Jorku. Entuzjazm, z którym wyjeżdżałam, przemienił się niestety w wielkie rozczarowanie i nawet niezłe perspektywy finansowe nie wpłynęły na stan duchowy, gdyż obcość, z którą się spotykałam na co dzień, dotyczyła mego wyglądu. Według rodaków nie byłam typową Polką: czarne długie włosy – więc Hiszpanka; włosy kręcone – to Żydówka z Brooklynu, do tego trochę gruby nos – więc Egipcjanka. Po 3 latach w Nowym Jorku wróciłam do Polski do Wrocławia, gdzie przeżyłam powódź 1000-lecia, pożegnałam się z umierającą siostrą i znowu wyjechałam do Niemiec, gdzie mieszkam do dziś.

Książka jest o chłopcu, który przechodzi stany emocjonalne duszy. Siłą woli ma marzenia.

„Miłości Skrzydła"
Czym jest miłość, skoro jej nie widać.
Tak dalece ode mnie odsunięta.
Kilka kroków do przodu w tym kierunku.
Rozwinęłoby mi moje skrzydła (...)

Fraszki to krótkie utwory liryczne, o różnorodnej tematyce, zazwyczaj rymowane lub wierszowane, często pisane z humorem lub nutką ironii. Takie też są utwory Antoniego Tarnogrodzkiego prezentowane w tym tomiku. Błyskotliwe, zaskakujące trafnością spostrzeżenia, pouczające, ale też zabawne i lekkie.
Ich lektura to prawdziwa literacka uczta,
świetny sposób na chwilę wytchnienia w codziennej gonitwie.
Antoni Tarnogrodzki
Autor przez bez mała czterdzieści lat wykładał mechanikę płynów na Politechnice Warszawskiej. Ukończył też Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca licznych patentów.

Urodziłam się w Paryżu. Ukończyłam filologię polską. Od kiedy pamiętam, literatura była moją pasją. Debiutowałam w roku 1967 fragmentem prozy w poznańskim „Nurcie”. Brałam udział w konkursach literackich, zdobywając I nagrodę w dziedzinie poezji i III w dziedzinie prozy w ogólnopolskim konkursie „Nad Kamienną”, wyróżnienie „O Laur Miedzianego Amora”, III nagrodę za powieść "Wędrowne ptaki", która była owocem doświadczeń z dzieciństwa, wydaną w zbiorze "Z tamtej strony drogi" przez Wyd. Spółdzielcze w 1989 r., II nagrodę za "Oazę" w Międzyuczelnianym Ogólnopolskim Konkursie „O Bursztynowy Kwiat Magnolii” w 1987 r. oraz nagrody w licznych konkursach poetyckich i literackich organizowanych lokalnie. Drukowałam też drobne opowiadania w gazetach o profilu literackim i społecznym. Niektóre z nich znalazły się w zbiorze "Czarne i złote". W sprzedaży jest również tom opowiadań "Kocie szlaki". Pod koniec 2018 r. wydano powieść "Tygiel". Rok później ukazały się w księgarniach internetowych: powieść "Sprzężenie zwrotne", saga "Medea z kraju Lechitów" oraz opowieść biblijna "Samotność" będąca wynikiem długich duchowych przemyśleń. Jedyna pogodna opowieść (bo moje pisarstwo jest nieco mroczne) to "Rękopis znaleziony na strychu", wyróżniona zresztą w Wydawnictwie Poligraf. Najnowszy utwór "Dawid" jest przygotowywany do druku przez Wydawnictwo Borgis. Jest to coś w rodzaju psychologicznego rozliczenia się króla Dawida z życiem na łożu śmierci. Zafascynował mnie ten władca nie tylko ze względu na swą niezwykłą karierę, ale głównie na fakt, że był poetą. Opublikowałam też tomik wierszy "Labirynty". Tom "Opowiadania z Pchlego Targu" wydany przez Wydawnictwo Astrum niebawem trafi do księgarń. Myślę, że "Pamiętne lata" mogę też uznać za utwór pogodny. Opinie o moim pisarstwie można znaleźć na stronie sztukator.pl oceniającej utwory literackie i propagującej je na rynku księgarskim.
Krystyna Jarocka

Chcesz przeżyć niezwykłą przygodę w świecie fantazji i nie tylko? Chodź zatem, pokażę Ci go... Historia zaczyna się bardzo niewinnie. Dwoje dzieci chce poznać pewien sekret
skrywany przez ten nieznany świat. Podczas swych poszukiwań spotykają innych mieszkańców i trafiają na kolejne tajemnice... Możesz przeczytać parę stron, lecz niewiele zrozumiesz, ponieważ sekret ukryty jest w całości opowieści o przygodach dwojga dzieci, które muszą się zmierzyć z czymś czego tak bardzo się boimy, a co jest nieuniknione. Gdy zacząłem ją pisać, myślałem, że będzie dla dzieci, lecz nawet ja nie wiedziałem, dokąd chce mnie zaprowadzić. Ta książka jest dla wszystkich, nie tylko dla dzieci.

The modern use of the Internet, digital telecommunications lines and satellite links in the provision of medical services has become not only possible, but also easy to implement and financially sensible. The authors therefore believe that there are real opportunities for the development and effectiveness of the fight against neoplastic diseases by creating extensive teleoncological networks.