Wydawnictwo Poligraf

Trzy dekady musiały upłynąć, nim zdecydowałem się opublikować „Ślady”, tomik opisujący w skondensowanej formie wiersza, fraszki lub piosenki kawał trudnej historii, bez zmyśleń, bez grubej kreski, mocno oparty na ówczesnej rzeczywistości…

Główni bohaterowie tej minipowieści, złączeni przez los, ale jakże różniący się od siebie. Ona – bardzo odpowiedzialna, krucha, wrażliwa, empatyczna, oddana rodzinie, niosąca ludziom pomoc, pociechę duchową i nadzieję. On – skrajnie nieodpowiedzialny, typ spod ciemnej gwiazdy, chciał przejść przez życie lekko i przyjemnie. Notoryczny kłamca, nierób, hulaka, damski bokser niestroniący od wszelkich używek i hazardu. 

Kamila to osoba zagadkowa. Urzeczywistniająca swoje marzenia o bieganiu w półmaratonach i maratonach, pisaniu książek czy podróżach w nieznane. To kobieta niezwykle urodziwa. Zauważana i dostrzegana przez mężczyzn, którzy są nią oczarowani i z marszu chcieliby z nią być. Jednak to ona nigdy nie jest nimi zainteresowana. I skreśla ich już na starcie, uważając, że żaden z nich nie jest dla niej odpowiedni. 

Czy wystarczy zakochać się w kobiecie,
żeby zostać poetą?
Z pewnością tak, ale to powinna być niezwykła kobieta.
Żeby to można było sobie lepiej wyobrazić, wystarczy porównać ją
do winorośli.
Tysiące butelek z tej samej odmiany winogron, a każda butelka smakuje inaczej.

Książka dla starszej młodzieży i dorosłych w każdym wieku, jeżeli tylko czują się młodzi. Kontynuacja powieści z 1937 roku. Ci sami bohaterowie przeniesieni w czasy współczesne. Obok nich postacie nowe, między innymi Kornel Makuszyński. Pełna humoru przygoda z ukrytym skarbem. Akcja rozgrywa się w Warszawie, Krakowie, Starym Sączu, Zakopanem, na Pomorzu, a najbardziej w Bejgole.

Książka nie jest podręcznikiem do nauki gry na fortepianie, a muzyka (mazurki Szopena) przewija się od czasu do czasu przez skomplikowane i zawierające tragiczne wątki życie bohaterów Justyny i Jerzego oraz ich bliskich. Akcja książki toczy się w czasach realizmu socjalistycznego w PRL-u.

Dwoje przyjaciół od wielu lat wędruje po najciekawszych rejonach świata w poszukiwaniu przygód. Tym razem odwiedzają Nepal i Tybet.
Przytrafia im się coś zupełnie nie z tej ziemi. Sytuacja zmusza ich do przejścia wielu kilometrów poza cywilizację.
Zmagają się ze środowiskiem i okolicznościami, na które nic nie mogło ich przygotować.

Lucyna Kulińska. Doktor nauk humanistycznych. Historyk, politolog, pracownik naukowy,  działacz społeczny. Jest autorką licznych książek, artykułów i referatów poświęconych losom polskiej ludności kresowej.
Ruina… jedynym była rezultatem chmielnicczyzny, ruina była jedynym ideałem hajdamaczyzny… Nic ludzkiego nie znajdziemy w hajdamakach, ani w archiwach ówczesnych, ani w pismach hajdamackich, ani w podaniach starych dziadów ukraińskich… Nie takim był Gonta, jakim go odmalował poeta, nie tacy byli panowie, których Gonta powyrzynał, popalił i pomordował, nie taka była Ukraina, jakby się komu tego chciało, nie tak zapatrywała się Ukraina na hajdamaków, jak wyśpiewywał Szewczenko i ani popi, ani poważni ludzie, ani trzeźwi włościanie, nie przyczyniali się do rozbojów Gonty i Żeleźniaka… Także w rosyjskim „Tarasie Bulbie” Gogola zmyśleni są – tacy Kozacy i Lachy – jakich nigdy nie było i być nigdy nie mogło…
Pantełejmon Aleksandrowicz Kulisz (1819–1897)

"Baśń o Bezimiennej Księżnej" to historia o miłości, sile władzy i o tym, do czego może doprowadzić ludzka zawiść. Autorka, przenosząc nas w magiczny i bajkowy świat księżnych i książąt, porusza odwieczne problemy aranżowanych małżeństw, walki o władzę, stanowiska i pieniądze, a także lojalności poddanych i odpowiedzialności władców.

Czy bohaterom uda się rozwiązać problemy, z którymi się zmagają?

Czy rodzące się uczucie między główną parą bohaterów przetrwa?

"Baśń o Bezimiennej Księżnej" pisana jest ciekawym językiem. Autorka tak buduje napięcie, że trudno oderwać się od czytania, nie stroni też ani od scen pełnych miłości, ani od momentów budzących grozę.

Chaos, zanim stał się ogniem, był nieprzeniknionym mrokiem. Mrokiem, z którego wbrew wszelkiej logice narodziła się światłość. Światłość ta karmiona nieskończonym chaosem stała się w końcu dla niego przeciwwagą tworzącą własne systemy gwiezdne, wymiary i wreszcie planety. Pierwszymi potomkami zmaterializowanego Świętego Światła byli dragoni, legendarni skrzydlaci myśliciele i wojownicy. Ojcowie i opiekunowie ludzkości. Te dwie wielkie rasy żyły ze sobą w absolutnej harmonii i zgodzie… Lecz pewnego dnia chaos powrócił. Zdołał wedrzeć się do jednego ze światów zwanego Vateą i po przedarciu się do wnętrza tej planety uformował się w postać okrutnego Boga Ognia Miryda, który postanowił spalić Vateę oraz wszystkich jej mieszkańców. Czy dragoni, ludzie i inne stworzenia żyjące na powierzchni będą w stanie oprzeć się straszliwemu zagrożeniu? Czy jeśli Vatea upadnie, inne Światy Królestwa Światła nie podzielą jej losu? 

Maria Rafanowicz, z domu Matejko, urodzona 15.08.1948 roku w Siedlcach. Wychowała się na wsi w Krzesku Starym.
Od czterdziestu ośmiu lat mieszka w Warszawie. Pracowała w szkołach i przedszkolach jako pracownik służby zdrowia.
Obecnie emerytowana babcia. Od najmłodszych lat pisała wierszyki i bajki dla dzieci oraz bardziej dojrzałe wiersze. Swoje utwory chowała głęboko w szufladzie aż do teraz, gdy odważyła się opublikować tylko przedsmak swej twórczości.
Źródłem jej inspiracji jest otaczająca nas przyroda, zwierzęta, ludzie, czyli cały świat. Niektóre historie są prawdziwe.
Wiersz pt. „Miłość” został wyróżniony w konkursie poetyckim jako najpiękniejszy wiersz o miłości. I tak się zaczęło…

Wybierzcie się w podróż, o jakiej nawet nie śnił Marko Polo. Razem z bohaterami będziecie przemierzać tajgę, stepy, góry, dżunglę, ocean i sawanny, spotykając mówiące tygrysy, wodnika i jego rodzinę, smoki, ziejące ogniem olbrzymy, ludzi zarówno bez głów, jak i z psimi głowami. Nie zabraknie też wampirów i rusałek. Wschód spotka się z Zachodem, a miłość Tatry i Lecha III zostanie wystawiona na ciężką próbę...

Św. Franciszek z Asyżu znany jest przede wszystkim jako ubogi zakonnik, mistyk i poeta, reformator Kościoła i miłośnik przyrody. Biografowie Biedaczyny przywiązują zazwyczaj mniejszą wagę do jego zainteresowania islamem i do jego podróży na Bliski Wschód. Dlaczego św. Franciszek udał się w 1219 r. wraz z armią V krucjaty do Egiptu? Czy był krzyżowcem? Jak przebiegło jego spotkanie i rozmowa z sułtanem al-Kamilem? Jaką postawę przyjął on i jego współbracia wobec muzułmanów? Niniejsza książka, opierając się na zachowanych źródłach, poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące relacji między franciszkanami a światem islamu w XIII w. Poruszane zagadnienia stają się obecnie wysoce aktualne nie tylko dla franciszkanów i pasjonatów historii średniowiecza…
Dariusz Wiśniewski – ur. w 1969 r. w Koszalinie, franciszkanin (OFMConv), doktor teologii. Pracował jako duszpasterz m.in. w Szwecji, Turcji i w Niemczech, autor książki "Europa i islam w średniowieczu. Konfrontacja i współżycie" (2016).

Zosię, Małgorzatę i Agnieszkę łączy wieloletnia przyjaźń, sięgająca czasów szkolnych, oraz wykonywany z pasją i zaangażowaniem zawód.
Akcja powieści zaczyna się w chwili, gdy w środowisku nauczycielskim, który reprezentują bohaterki, rozważana jest możliwość rozpoczęcia strajku. Czytelnik staje się świadkiem wszystkich dylematów i wątpliwości z tym związanych, zaś w pewnym momencie zostaje wprowadzony w centrum wydarzeń, dzięki czemu poznaje blaski i cienie zawodu nauczycielskiego i ma szansę na wyrobienie sobie własnego zdania na jego temat. Zyskuje też możliwość skonfrontowania obiegowych opinii na temat pracy nauczyciela oraz jego roli we współczesnej szkole z bezpośrednią relacją z pokoju nauczycielskiego.
Powieść nie traktuje jednak wyłącznie o zawodowych perypetiach bohaterek. Ich życie prywatne obfituje w zaskakujące sytuacje i niespodziewane zwroty akcji.

Czy zna się do końca swojego ojca? Z tego, co wiemy, urodził się w 1957 roku w Nowym Miasteczku w robotniczej rodzinie przesiedleńców ze wschodniej Polski. Rodzina jego ojca opuściła Brzeżany z wyboru, zaś rodzina matki pozostawiła wszystko w nadburzańskich Tokarach dla ratowania życia (jej ojciec, Feliks Hruświcki „Lot” miał dwa wyroki śmierci za działalność w AK po powrocie z Syberii, gdzie trafił jako jeniec radziecki za uczestnictwo w obronie twierdzy brzeskiej). Stąd w twórczości taty patriotyzm i miłość do Ojczyzny odziedziczone po dziadku Feliksie. Pochodzi z domu, w którym otrzymał wychowanie religijne i ono ukształtowało jego życiowe wybory. Brał między innymi długi i aktywny udział w życiu Kościoła.

Jest miłośnikiem pięknych przygód; zwiedził wiele krajów w ramach wyprawy naukowej Uniwersytetu Jagiellońskiego do Afryki, Azji Zachodniej i Europy, zanim w 1984 roku zdecydował się budować swoją przyszłość w Paryżu.

Esteta i amator sztuki, jest uzdolniony artystycznie. Wielka jego pasja to śpiew chóralny, którym zajmuje się od ósmego roku życia i kultywuje aż do dziś.

To, czego jeszcze o nim nie wiedziałyśmy, to jak bardzo pięknie pisze. Miłośnikom polskich wierszy, budzących w duszy łomoty nostalgii i emocji, zostawiamy przyjemność odkrycia jego twórczości…

Drodzy Czytelnicy, przedstawić dzisiaj naszego tatę było dla nas wielkim zaszczytem.