Wydawnictwo Poligraf

"Śladami gorczańskiej konspiracji" przedstawia dramatyczne i tragiczne obrazy z historii o wojnie i okupacji w Gorcach i na Podhalu. Zniewolenie, barbarzyństwo i okrucieństwo oraz krwawy terror – formy represji tak charakterystyczne dla planowej eksterminacji narodu polskiego, a stosowane przez niemieckich nazistów, wywołały na tym terenie masowy opór górali. Niniejsza praca to solidnie podparty bibliograficznie i jednocześnie ciekawy dla czytelnika opis warunków i zasadniczych wydarzeń towarzyszących działalności konspiracyjnej patriotycznie nastawionych mieszkańców Podhala.
Czytelnika, zwłaszcza przedstawiciela młodego pokolenia, zaskoczą szczegółowe i raczej nieznane informacje o niewyobrażalnie trudnych warunkach życia ludności, o ich cierpieniach, głodzie, fizycznym i psychicznym terrorze i o ponoszonych stratach, a jednocześnie wciąż niezłomnym duchu i gotowości do poświęceń i pracy konspiracyjnej. Zarówno własne życie, jak i życie ich rodzin o każdej porze dnia i nocy było stawką w walce z bezwzględnym i okrutnym okupantem hitlerowskim. Świat górali tamtych lat nazwano złym czasem, w którym jak w krwawym piekle mieszało się dobro ze złem.
Psychologiczne aspekty zachowań bohaterów książki i kulisy konspiracyjnych działań można lepiej zrozumieć po lekturze drugiej części książki, dającej świadectwo niezłomnych postaw członków rodzin Batkiewiczów i Białoniów w ich pełnej zaangażowania i poświęcenia służbie dla Ojczyzny.
Poznaniu zawartości książki będą niewątpliwie towarzyszyć emocje…

Książka opisuje trudy i znoje życia, a w końcu walkę o życie.
Po przeczytaniu tej książki chory powinien się otworzyć. Może powie, co go boli, nie fizycznie, ale psychicznie, co mu chodzi po głowie, i zdradzi, czego chce, co mu zaprząta myśli. A każdy inny – lekarz, rodzina, odwiedzający – zrozumie, jak choremu pomóc, aby się nie zraził i przyjął pomocną dłoń, oraz że trzeba jak najczęściej przy nim być, aby nie był samotny. Być życzliwym i pomocnym, nawet jeśli chory czegoś nie mówi, bo się wstydzi czy boi, że się go zostawi w jego samotności.
–    Książka ta mówi o życiu człowieka, który wiedział, że umiera.
–    Powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich szczebli szkół medycznych, a także dla rodzin mających wśród bliskich obłożnie chorych czy chorych długoterminowo.
–    Powinien ją przeczytać każdy, aby wiedzieć, jak chory ukrywa swoją niedolę – jak mu dyskretnie pomóc i często odwiedzać.

Jest wiele określeń, którymi nie można opisać Maxa, jak: dobry, zdolny, cierpliwy. W zasadzie to cały jest na "nie". Nieporządny. Nieodważny. Nieposłuszny. Chyba nieco niestabilny. Lekkomyślny i porywczy. I właśnie przez te dwie niechlubne cechy sprowadził na siebie lawinę zdarzeń, która porwała go do równoległej rzeczywistości. Rzeczywistości, która okazała się znacznie gorsza niż ta, w której żył dotychczas. Mało przyjazna, miejscami przerażająca, choć na swój sposób fascynująca. Druga Ziemia – pełna zaginionych lądów, zapomnianych miast i zakazanych praktyk, przez które nasze światy zostały podzielone.
Max został wplątany w konflikt, z którego nie ma bezkrwawego wyjścia, i przyświeca mu nadrzędny cel: nie dać się zabić. Oraz wrócić do domu, jeśli los pozwoli.

Autor przedstawia okres zasadniczej służby wojskowej, tak jak wyglądał on w rzeczywistości. Dotyczy to w równym stopniu każdego aspektu ówczesnej żołnierskiej egzystencji. Wzajemne relacje żołnierzy, fala, tajne rytuały, magia liczby ddc (dni do cywila), która od początku aż do końca wyznaczała każdemu jego miejsce w hierarchii. Stosunek przełożonych do żołnierzy służby zasadniczej, rozkazy i wynikająca z nich odpowiedzialność, wreszcie zwykłe codzienne kombinowanie, aby coś osiągnąć albo od czegoś się wymigać. Cały wachlarz zachowań, jaki udało mu się zaobserwować na tle wszystkich drobnych i tych przełomowych, często tragicznych wydarzeń podczas całej służby wojskowej. Na to nakładają się osobiste przeżycia autora, wrażenia, fascynacje, ale też często skrywane obawy, lęk czy niepewność tego, co może przynieść jutro. Ironiczny stosunek i humor, jakimi autor posługuje się, opowiadając tę historię, sprawiają, że czytelnik mimowolnie staje się uczestnikiem jego opowieści.

Przez wiele lat byłam „zawodowym pacjentem”. Wykonywałam ten „zawód”, odkąd tylko pamiętam, i przeszłam przez wszystkie szczeble „awansu zawodowego”, jakie mogą istnieć w tej „profesji”, z wykluczeniem społecznym włącznie.
Pośród wielu moich dolegliwości najbardziej dokuczliwy był problem ze snem. Rujnował całe moje życie, a lekarze nie byli w stanie ustalić jego przyczyny.
Poszukiwałam snu przez ponad dwadzieścia lat. Przedstawiam swoją drogę od etapu, gdy chroniczne zaburzenia snu całkowicie odizolowały mnie od normalnego życia, aż do momentu, gdy sen wreszcie się pojawił, wyszłam do ludzi i zaczęłam pracować. Opisuję moją odyseję: stany świadomości i tematy, na których przez jakiś czas skupiałam całą uwagę. Nie jest to poradnik, lecz szczególnego rodzaju książka przygodowa...

"Holy Whore" to nietypowy pamiętnik, którego autorka zaprasza „do podróży po seksualnej odysei pożądania”. Jest to wędrówka pełna orgazmów przeżywanych w różnych konfiguracjach na wielu szerokościach geograficznych. Nie brak jej perwersji, dosadności ani pikanterii. Te dogadzają czytelnikowi, pozostawiając główną bohaterkę wciąż niezaspokojoną.
Zapraszam do niegrzecznego czytania

Powstęp
Urodziłem się, niezależnie od wyjścia, skoro jestem. Podobno już z nakryciem głowy. Może dlatego tak się pocę.
Lecz nie czułem nigdy tego przysłowiowego Szczęścia, które miało mnie prześladować w życiu. Może Go nie doceniłem, gdy To zrobiło sobie prywatną skrytkę w fabryce myśli i bezwarunkowych uczuć, by w wieku 33 lat oddać mi tę niszę na nowe dyski pamięci i nauki, usuwając 5 cm niepotrzebnej, jak się okazało, struktury. Przerwane różne prace, które mnie ubierały w obecną formułę. Nigdy się ich nie bałem i przed nimi nie kryłem.
Budowałem dom i nie tylko. Posadziłem mnóstwo drzew dla uwielbianych ptaków. Dziecko? Samo powie, jaki był Jej „ojciec”. Zawsze można było zrobić coś więcej.
Pisać, jako tako, chyba umiałem, od ostatnich klas szkoły ustawowej. Odłożyłem na chwilę (20 lat) to zajęcie, za przyczyną bóli prozaicznie cielesnych.
I pewnie tak by pozostało, gdyby nie pojawił się pewien „poemat”, opisujący w superlatywach ten chodzący Kryminał, który może zasługiwać jedynie na „Sto lat...” w osamotnionej celi zapomnienia przez bogów i ludzi.
Zakłuło raz jeszcze, wyraźnie boleśnie… Wcale nie ten śmieszny, zramociały tekst, lecz pomysł, że ktoś taki mógł w ogóle zaprząc uwagę tak szlachetnej Sztuki, o Kulturze nie wspomnę.
Przez prymitywizm, jasny ale szalenie ubogi, krok po kroku dochodziłem do tego stanu, gdzie abstrakcje i twory nowo-staro-słowne mogły wreszcie w miarę poprawnie zaistnieć. Czyż wieloznaczność musi rozmydlać plan utworu, czy raczej poszerza pole obserwacji centrum tematu, ale z różnych stron? Temat rzeka, a że nie potrafię pływać, intryguje mnie on stale i wytrwale. To zaś, że obiekt (PiS) tak pięknie się ustawił do obśmiału, to już naprawdę wszystkim Bogom można tylko dziękować i brać się, na jego pohybel, niechybnie do pracy.Przedstawiam Świat zdeformowany, co przy deformacji opisanych zdarzeń daje efekt karykatury do potęgi, może dosadnej, ale nie mniej przez to prawdziwej.
Nie życzę miłej lektury, bo nie o to tu chodzi. To nie jest wcale zabawne, ani komfortowe. Za to, na pewno, nasiąknięte ironią i obnaża prawdziwą Nieskończoność Wieczności – ludzką głupotę.

Książka opisuje zawiłości związane z tematem, który w kraju mojego pochodzenia jest w szkołach nauczany w sposób nie-umiejętny albo wcale nieprzedstawiany. Mowa tu o rozwoju człowieka w kontekście jego dorastania i seksualności, czyli o kwestiach, które należy wiedzieć, wchodząc stopniowo w dorosłość. W pewnym sensie jest to książka na temat wychowania do życia w rodzinie, ale i nieco więcej. Zawiera uwzględnienie dorobku cywilizacyjnego, tak przeszłego, jak i aktualnego, związanego z tą tematyką. Przeznaczona jest dla starszej młodzieży i dorosłych.
Damian Barczuk – ur. 15.06.1993 r. w Oławie, papierek lakmusowy współczesnego systemu edukacji, pracownik sezonowy i dorywczy, aspirant w dowolnej interpretacji. Hobbystyczny pisarz. Dawniej członek zaplecza technicznego projektów studenckich i wsparcie koordynacyjne niektórych z nich. Zainteresowania: codziennie zmieniający się świat, nowe technologie, procesy poznawcze, rozwój człowieka.

Życie pisze najbardziej nieoczekiwane scenariusze i nikt nie wie, kiedy stanie przed próbą charakteru i czy odnajdzie siły do walki o własne zdrowie. Autorka opowiada, dlaczego musiała się poddać operacji kręgosłupa szyjnego, jak się do niej przygotowywała i jak walczyła po zabiegu chirurgicznym o swoją sprawność w czasach, kiedy koronawirus uniemożliwił korzystanie z wszelkiej pomocy rehabilitacyjnej.
Osoba zdrowa, wysportowana, nieustannie pracująca nad kondycją fizyczną nagle straciła kontrolę nad swoją sprawnością. Z człowieka niezależnego, aktywnego stała się zależna od innych, niesprawna, zmienił się jej sposób myślenia. Jedzenie stało się przykrą koniecznością, a mówienie sprawiało trudności. Nie poddała się jednak i wykorzystując swoją wiedzę i doświadczenie jako fizjoterapeutka, w każdej chwili, każdego dnia walczyła ze skutkami wypadku i operacji. Codziennie wytyczała sobie bardzo różne cele, jedne malutkie i błahe, inne długoterminowe i poważne, ale zawsze dążyła do poprawy sprawności fizycznej i samopoczucia. Bezustannie wykonywała ćwiczenia wzmacniające i usprawniające pracę mięśni i całe ciało. Dzięki olbrzymiej determinacji jest obecnie w dobrej formie fizycznej, pozwalającej na powrót do aktywnego życia.

Trzy przyjaciółki: Laura, Krysia i Mirka postanowiły spełnić swoje marzenie i wybrać się do Paryża – miasta zakochanych.
Laura odwiedziła już wcześniej tę francuską metropolię, która tak ją zauroczyła, że kobieta wciąż myślała o ponownym przyjeździe. I jak to często w życiu bywa, marzenie udało się zrealizować – wraz z Krysią i Mirką wyruszyła do stolicy nad Sekwaną.
W początkowym zamyśle przyjaciółki miały zwiedzić jedynie Paryż, wkrótce jednak zmieniły plany i zdecydowały się na podróż Doliną Loary. Zwiedzając baśniowe zamki i pałace, nie mogły ominąć słynnych winnic. Degustowały wyśmienite wina, próbowały wspaniałych serów i doświadczały gościnności gospodarzy.
Pobyt we Francji przyniósł również mniej radosne momenty. Przyjaciółki były świadkami, a niekiedy nawet bohaterkami wydarzeń, które głęboko je poruszyły. Chwile szczęścia przeplatały się z chwilami grozy, a śmiechowi czasem towarzyszyły łzy.
"Babetki w podróży" to trochę romans, trochę kryminał, a trochę przewodnik turystyczny.

Urodziłam się w pięknej Polsce. Tu studiowałam i pracowałam. Po wielu latach wyemigrowałam do Kanady, gdzie uczyłam się życia w nowej rzeczywistości. Nic nie było łatwe, więc malowałam, notowałam wydarzenia czy własne myśli i odczucia. Pewnego dnia po kilku latach wyjęłam zapiski z szuflady i zaczęłam pisać książkę, do której stworzyłam postacie, inspirowana własnymi doświadczeniami. Jest ona pełna głębokich przemyśleń, miłości i rozczarowań, dobrych i złych momentów przedstawianych na tle wydarzeń związanych z emigracją. Nie jestem profesjonalną pisarką. To mój debiut, ale wierzę, że moje słowa i przesłanie trafią do czytelników, bo wyrażają emocje i są pisane z uczuciem i ogromną wrażliwością. A co z wiarą w siebie? We własne siły i marzenia?

Co wydarzyło się w butiku Ultimo? Dlaczego Iwona Wieczorek musiała zginąć? Czy Katarzyna Waśniewska, matka zamordowanej małej Madzi z Sosnowca, jest niewinna? Czy dowiemy się prawdy o dziecku Anety Krawczyk? Kiedy Beata Tadla przyszła do studia w TVP pijana. Czy Lech Wałęsa uczestniczył w seksualnych orgiach wraz z Mieczysławem Wachowskim? Jak dorabiali się niektórzy polscy milionerzy. Czy ojciec dyrektor Rydzyk był tajnym agentem służb bezpieczeństwa? Kiedy nastąpił początek Wszechświata? Kto albo co stworzyło tego naszego jedynego Boga. Jak wygląda ten świat nadprzyrodzony, niewidzialny, po drugiej stronie rzeki. Jak został poczęty Jezus? Gdzie Pan Bóg umiejscowił niebo, a gdzie Szatan usadowił swoje lokum. Dlaczego Jerzy D. obrzucił farbą cudowny obraz Najświętszej Pani na Jasnej Górze. Na te i inne pytania odpowiedziałem w niniejszej książce. Zobaczyłem to oczami jasnowidza i wróżbity. Doskonała lektura dla koneserów sensacji i nie tylko, ciekawa książka, którą się czyta z dużą dozą refleksji.

Teresa Banach-Król urodziła się 17.03.1955 roku w niewielkiej małopolskiej Banicy. Tam spędziła dzieciństwo i młodość. W latach 70. XX wieku przeniosła się wraz z liczną rodziną na drugi koniec Polski – wszyscy osiedlili się w różnych miejscowościach nieopodal Szczecina. Przez ponad trzydzieści lat pracowała w administracji Nadleśnictwa Kliniska. Teraz jest już na emeryturze. Jej wielką pasją zawsze było czytanie książek. Marzyła też o napisaniu własnej. Tak powstał "Leśny tryptyk" zawierający wspomnienia z jej życia. Na wydanie czeka jeszcze kilka bajek dla dzieci. Obecnie autorka pisze powieść obyczajową, której akcja rozgrywa się w znanych jej leśnych klimatach. Najważniejsze są dla niej rodzina i miłość do lasu. Jej życiowe motto brzmi: „Nie wystarczy marzyć, marzenia trzeba urzeczywistniać”.

Drogi Czytelniku, mam nadzieję, że książka, którą trzymasz, nie jest przypadkowym wyborem, ale jeśli jest, to nie szkodzi. Jestem pewna, że nie będziesz się z nią nudził. Każdy człowiek poszukuje swojej prawdy, która potrzebna jest po to, aby nadać kierunek życiu. Jeśli spodoba Ci się moja prawda lub wspomoże Cię na jakiś czas, to będę zadowolona. Pamiętaj: nic nie jest na stałe, są tylko chwile, dłuższe lub krótsze. W książce próbuję odpowiedzieć na kilka pytań, a przynajmniej porozważać na tematy, które mnie nurtują, np.: Gdzie jest moja dusza? Czy: Jakie jest miejsce człowieka we Wszechświecie? Oprócz nuty refleksji i powagi, między elementami prozy unoszą się melodyjnym i wesołym dźwiękiem wiersze. Wszystko jest skomponowane tak, abyś doznał wielu emocji, które towarzyszą nam w życiu. Nie będzie nudno.

Iwona Górska, ur. w 1969 r. w Lubawie (okolice Mazur). Natchnieniem jej życia jest przyroda, co zaowocowało wystawą fotograficzną „Kawałeczki przyrody”. Jest autorką tomiku "Oddech świata" (2020). Od czasu do czasu sięga po kredkę, relaksując się przy rysunku.

Nasz kraj dzieli się głównie na tych, którzy przy wyjściu Polski z UE gotowi są uciekać z kraju, oraz tych, którzy są gotowi do podobnych frustracji, jeżeli władza RP będzie nas nadal w tej UE trzymać. Skąd ten podział? Czyż nie z negatywnych cech wspólnych? Polacy nie znają i nie szanują swoich praw. Nie rozumieją gospodarki i systemu fiskalnego. Myślą, że pieniądze są z bankomatu, lub szukają ich tam, gdzie ich nie ma, a nie tam, gdzie one są. W sensie faktycznym wystarcza im to, co mają. Skromność? Poczucie własnej małości? Brak świadomości, co im się należy? Nie ma to znaczenia. „Nie chcesz pieniędzy – to nie będziesz ich miał”. Wystarczy wklepać im ideologię, a poprą wszystko.
Myślicie, że zawsze nakarmicie się ideologią? Naprawdę? Życie to nie constans – albo chcesz więcej, albo dostaniesz mniej. Ideologia ma sprawić, abyście chcieli mniej, a cieszyli się zmianami. Świat nie potrafi żyć bez wojen: mordy, czystki, faszyzm, komunizm, wojny domowe. Świat zawsze się radykalizował. Radykalizuje się i teraz. Dlatego żyjecie w kłótniach, choć nie rozumiecie nawet słów, o które się spieracie.
I w tych warunkach musimy się odnaleźć my. Przedsiębiorcy.

Jeżeli szukasz przekazu, którego nie ma w mediach – to sięgnąłeś po właściwą książkę.
Jeżeli szukasz propagandy – nie męcz się. Kup sobie świerszczyk albo włącz TV. Będziesz miał taniej.