Wydawnictwo Poligraf

Książka w celu ukazania różnych etapów życiowych naznaczonych trudnymi chwilami została podzielona na trzy części.
I. Pisząc książkę, skupiłem się na tym, by dostarczyć czytelnikom wiedzy, narzędzi i inspiracji do pełniejszego wybaczenia i odcięcia się od przeszłości. Każdy rozdział ma na celu skoncentrowanie się na konkretnym obszarze życia, w którym wybaczenie jest kluczowe.
II. Pierwszym krokiem w podróży do uwolnienia wewnętrznej energii jest zrozumienie, czym ona tak naprawdę jest. Energia wewnętrzna to coś więcej niż fizyczne zmęczenie czy przypływ adrenaliny. To połączenie naszych emocji, myśli, duchowości, a także fizycznego zdrowia. Jest sumą wszystkiego, co tworzy naszą osobowość, nasze pasje, wartości i zainteresowania. To wewnętrzny zasób, który czeka na odkrycie i wykorzystanie.
III. Równowaga, którą chcemy osiągnąć, to stan, w którym ani dusza, ani ciało nie dominują nad sobą nawzajem, ale funkcjonują razem, by stworzyć pełnię życiowego doświadczenia. Równowaga ta jest kluczowa dla zdrowia emocjonalnego, psychicznego i fizycznego. Jest to cel, w którego kierunku będziemy podążać na kartach tej książki.

Arkadiusz Kulawik – absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Podstawą napisania książki stały się doświadczenia życiowe autora związane z nieudanym małżeństwem i licznymi problemami z tego wynikającymi, które w konsekwencji doprowadziły do rozpadu małżeństwa i rozwodu w 2023 roku. To też próba ukazania, jak błędne decyzje z przeszłości mogą wpływać na teraźniejszość i przyszłość oraz gdzie należy szukać ukojenia nerwów i w jaki sposób można dążyć do osiągnięcia harmonii duszy i ciała w trudnych życiowych chwilach. Moją drogą do osiągnięcia wewnętrznego spokoju jest sport, np. wyprawy w góry i zdobywanie szczytów, patrzenie na świat z innej perspektywy poprzez oglądanie piękna i różnorodności natury w naszej strefie klimatycznej. Również dobrym sposobem na poprawienie swojej kondycji psychicznej i samopoczucia może być pływanie, jazda na rowerze po lesie, a także jazda na rolkach czy nartach.

W książce "Mara i Martyr" autor zabiera nas w mroczny świat pełen tajemniczych i niebezpiecznych zdarzeń. Opowieść rozpoczyna się przebudzeniem kobiety o niecodziennym wyglądzie i zachowaniu – jej oczy, całkowicie białe, oraz jej zachowanie wskazują na coś nieludzkiego. Bohaterka, kierowana instynktem i nienasyconym głodem, wyrusza na spotkanie ze swoim losem, nie zdając sobie sprawy z tego, jak bardzo wpłynie na świat wokół niej.
Pierwszy przekonuje się o tym Wiesław D., wiejski przywódca grupy pijaczków,  którego życie zostaje brutalnie przerwane przez spotkanie z białooką nieznajomą. Wiesław, wracający do domu po całodziennym piciu, staje się ofiarą jej niepohamowanego głodu. Opis spotkania pełen jest brutalnych szczegółów, ukazujących desperację i przerażenie mężczyzny oraz chłodne, mechaniczne działania napastniczki.
Historia rozwija się w atmosferze napięcia i niepewności, gdzie każda kolejna strona odkrywa nowe tajemnice i zagrożenia. Autor zręcznie buduje klimat grozy i napięcia, wprowadzając czytelnika w świat, w którym granica między życiem a śmiercią jest niepokojąco cienka.

Książka opowiada o ludzkiej naturze, która kształtuje się dzięki emocjom i zmysłom, zbliżając myśli różnych istot w powstającym świecie.
Autorka zwraca uwagę na bogactwo otaczającej nas rzeczywistości, ukazując jej liczne formy – od dźwięków po spojrzenia.
Istotne miejsce w tej historii zajmują osoby, które odgrywają ważne role w naszym życiu, wpływając na nasze doświadczenia i sposób postrzegania świata.

Zamek w Malborku jest miejscem, które od wieków przykuwa uwagę Europy. Niegdyś z racji swego militarnego, gospodarczego i politycznego znaczenia, zaś od niespełna dwóch wieków przede wszystkim jako wyjątkowej klasy zabytek. Wszyscy, którzy przemierzali i przemierzają zamkowe komnaty i brukowane dziedzińce, wpisują się w jego dzieje. Zdecydowana większość pozostaje anonimowa. Imiona niektórych znamy – przekazali je potomności kronikarze lub oni sami zapisali je w istniejących do dziś księgach gości.
Najczęściej przyjeżdżano tu oficjalnie, na zaproszenie aktualnych gospodarzy obiektu. Były też wizyty wymuszane wynikające z prowadzonych wojen. Na przestrzeni przeszło siedmiu wieków z zamkiem zapoznało się kilku cesarzy i prezydentów, kilkunastu królów, książąt i premierów, dziesiątki marszałków, generałów i ministrów. Niektórzy bywali tu kilkukrotnie, a nawet regularnie przez wiele lat. Artyści podziwiali go i uwieczniali na obrazach, rysunkach i fotografiach, a poeci i pisarze na kartach swoich utworów. Reżyserzy umieszczali tu akcje swoich filmów. Wojskowi oceniali pod kątem potrzeb militarnych. Wielokrotnie był oblegany, lecz tylko raz wzięto go szturmem. Zawierano w nim związki małżeńskie, urządzano uczty, bale, koncerty i spektakle, ale także umierano w jego lochach. Szukano skarbów, modlono się, knuto spiski, wszczynano wojny.
Publikacja niniejsza jest pierwszą próbą otwarcia Wielkiej Księgi Gości zamku malborskiego – księgi, którą tworzymy wspólnie, zwiedzając jeden z największych zamków na świecie. 

Zemsta nigdy nie jest prosta. Kiedy Hanna traci ukochaną siostrę, jedyne, co jej pozostaje, to wymierzyć sprawiedliwość tym, którzy za to odpowiadają. Ogarniają ją gniew i ból, a misternie uknuty plan ma przynieść ukojenie. Emocje, które początkowo wydają się oczywiste, z czasem jednak zaczynają się wymykać spod kontroli.
W świecie, gdzie granica między sprawiedliwością a żądzą odwetu jest cienka jak ostrze noża, Hanna musi podjąć decyzję: czy iść ścieżką zemsty, czy dać sobie szansę na coś więcej...

Wyobraź sobie, drogi czytelniku, krajobraz łagodnych wzgórz pokrytych zielonymi polami, a wśród tych pól klasztor otoczony starodrzewem, średniowieczne budynki z kamienia polnego porośnięte bluszczem. Wyobraź sobie, że z grupą znużonych wędrowców kołaczesz do furty klasztornej, brat furtian otwiera i prowadzi do refektarza, a tam napotykacie jowialnego mnicha w szarej kapocie, który na wasz widok wykrzykuje: „Ha! Witam znużonych wędrowców. Frater Adalbertus sum. Proszę sobie usiąść na ławie. Niestety wygód tu nie mamy. Czym można poczęstować? Pewnie jesteście głodni? Dziś na obiad mieliśmy ślepe ryby, na pewno coś zostało. A może napitku? Takiego piwa, jak nasze klasztorne, to ze świecą szukać. Warzymy je na miejscu, przepis mamy wyjątkowy, dostałem go kiedyś od Szuszwola ze Swarzyndza, wędrownego hermeneutyka. Nie słyszeliście o Szuszwolu ze Swarzyndza? No to posłuchajcie...”.

Lesław Morawski - człowiek wielu zawodów o wielokierunkowych zainteresowaniach. Globtroter. Technik budowy maszyn elektrycznych, prawie inżynier energetyk (skończone cztery lata Politechniki Wrocławskiej), prawnik (Uniwersytet Wrocławski) – negocjator i mediator.

Cały czas mi się wydawało, że zostałem stworzony do rozwiązywania problemów, a tymczasem – jak się okazało – największym problemem jestem ja sam.
Życie jest bardzo niebezpiecznym zajęciem – śmiertelność zawsze osiąga pułap stu procent. Mając to na uwadze, opisywałem – moim zdaniem – w sposób „łatwy i przyjemny” prawie wszystko, co mnie spotkało na mojej drodze. A trochę tego było.
Napisałem to po to, by czytelnik mógł to przeczytać i trochę się pośmiać, a jednocześnie pomyśleć, bo treści zawarte w tej książce są dobre zarówno na samotne zimowe wieczory, jak i rozmowy w miłym towarzystwie.
Przesłanie jest proste – życie jest jak partia pokera, zawsze ktoś wyciągnie asa z rękawa, dlatego namawiam do lektury.  

Drogi Czytelniku!
Trzymasz w ręku książkę, która jest opowieścią o chłopcu, o Jasiu, który uciekł z kurpiowskiej roli, za lepszym bytem, aby potem powrócić do niej na innym kontynencie jako misjonarz w Ameryce Południowej wśród Indian Ava Guarani w Paragwaju, stając w ich obronie i pomagając im przejść z ich świata łowiectwa do gospodarki rolnej.
Na znak przyjaźni i ogromnego zaufania Indianie nadali mu nowe imię: Tupa Miri – Mały Bóg Błyskawic. Nie ma go w kalendarzu. To imię objawił Bóg szamanowi we śnie.
W roku 2025 mijają cztery lata, kiedy ojciec Jan odszedł do domu Ojca, ale w Indianach Ava Guarani jego misja nadal trwa. Są samodzielni, odważni, radzą sobie w tym życiu, do którego przygotował ich Tupa Miri.

Dwie twarze

Od zawsze ślepo gnamy
Z nadzieją, że czas prześcigamy.    
Z innymi dzielimy los.

Czas w miejscu nie stoi.
Nie czeka, od ludzi stroni.
Patrzy na maski setek twarzy,
Pod nimi szuka prawdziwych pejzaży.

Dwie twarze każdy ma,
Dobro i podłość ciągle trwa.
Czasem sztuczne uśmiechy pocieszają cię,
By za chwilę zdradą przerwać naiwności sieć.

Matthew Black

Przesłanie książki brzmi: „Przede wszystkim kochaj siebie samego i przenigdy nie poświęcaj własnego szczęścia”. Nie należy rozumieć tego jednak w sposób dosłowny. Autor nie nawołuje do kierowania się tylko swoimi pragnieniami i do realizacji jedynie własnych zamierzeń, nie namawia, by całe życie postępować w sposób egoistyczny. Chodzi mu raczej o dobry egoizm. O to, by analizować swoje potrzeby i potrzeby innych. Aby analizować, czy to, jakie są względem nas oczekiwania otoczenia, nie jest ze strony tego właśnie otoczenia nadużyciem. Każdy z nas ma bowiem prawo do szczęścia – nie kosztem innych, oczywiście. Ale nikt nie może od nas wymagać bezwzględnego oddania, posłuszeństwa, rezygnacji z własnych pragnień. Autor poświęcił dwadzieścia lat życia kobiecie, która nie była warta ani miłości, ani poświęconego jej czasu, która nie potrafiła docenić wsparcia, jakie miała ze strony męża. I w pewnym momencie dała świadectwo temu, że sama kierowała się tylko egoizmem. Nie było w niej żadnej wdzięczności. Czyli czas ten można uznać w pewnym sensie za zmarnowany.
W swej książce D. Lewandowski porusza wiele naprawdę trudnych tematów: alkoholizm, zaniedbywanie dzieci, problemy rodzinne, choroba, śmierć, samotność. Można się zastanowić, czy warto po nią sięgnąć, skoro traktuje o tak poważnych sprawach. W moim przekonaniu – warto. Bo po pierwsze zawsze znajduje się jakieś pocieszenie, choćby minimalne, w tym, że innych też dopadają nieszczęścia i że nie jesteśmy w tych naszych smutkach odosobnieni. A po drugie – skoro innym udało się wyjść z opresji obronną ręką, to i nam się uda. I jeśli bohater w końcu zetknął się z miłością bezinteresowną i taką, która pomaga odbić się od dna i znów nabrać wiatru w żagle, to może takie uczucie stanie i na naszej drodze. Życzmy sobie tego.
Fragment recenzji Anny Kowalskiej

Klucz do…

Czasem złożony 
Z miliona słów 
Czasem gdy szepczę 
Otwieram nim serce 

Czasem mosiężny 
Ciężki i masywny 
Jak symbol – symbol wolności 
Do krat masywnych 

Ja go zgubiłem 
Przez lata podróży 
Nie leży pod skałą 
Może leży w krzaku róży 

Lecz gdzieś jest 
I otworzy coś nowego 
Gdzie inne są drogi
Pełne czegoś obcego.

Matthew Black

Beata Lot-Wójcikowska z domu Motyl – urodzona 1.01.1966 r. w Tarnowskich Górach. W przeszłości mistrzyni narzekania i użalania się nad sobą, uwikłana w nałóg alkoholowy – przez samą siebie nazywana czarną owcą. Dziś, dzięki odwadze w powstawaniu z upadków, hojnie nagradzana przez życie radością i miłością. Wyznaje zasadę: „Życie daje kopniaki, by podbić do lotu, a nie zostawić siniaki”.

Tekst ten powstał w 1989 roku na emigracji w Niemczech i był pierwotnie przeznaczony dla kinematografii niemieckiej, ewentualnie francuskiej. Propozycja sfilmowania utworu została złożona panu Grzegorzowi Królikiewiczowi, jednak ze względu na stan gospodarki Polski w tamtym czasie nie doszło do jego realizacji.

Samo tworzenie opowiadania filmowego, które od początku układało mi się w głowie w postaci konkretnych ujęć, scen i sekwencji, doprowadziło do powstania tekstu w formie gotowego scenopisu, przeznaczonego do natychmiastowej realizacji. Stało się to zatem zupełnie odwrotnie, niż bywa w tego typu literaturze. Najpierw powstał scenopis, a nie scenariusz, na podstawie którego dopiero przygotowuje się scenopis.

Tekst został odłożony na 36 lat, a przy publikacji w 2026 roku pani redaktor przekształciła go w quasiscenariusz.

Życzę przyjemnej lektury.

Historia opowiada o młodym chłopaku, który zakochuje się w nowej, pięknej dziewczynie z klasy. Z czasem jednak zaczyna dostrzegać jej złowrogą naturę. W trudnych chwilach może liczyć na wsparcie rodziny oraz przyjaciół. W miarę rozwoju wydarzeń główny bohater odkrywa również, że jego przyjaciel z dzieciństwa od dawna skrywa do niego uczucia.
Książka niesie ważne przesłanie: przypomina, że nie powinniśmy oceniać ludzi wyłącznie na podstawie wyglądu zewnętrznego, lecz przede wszystkim kierować się tym, jacy są naprawdę – ich charakterem, postawą i wartościami.
Atutem książki jest angażująca, dynamiczna fabuła oraz bogactwo emocji, które towarzyszą bohaterom. Opowieść pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć ich motywacje, przeżycia i wybory, dzięki czemu łatwo się z nimi utożsamić.