Wydawnictwo Poligraf

Janusz Kucicki SVD (Płońsk, 1967), profesor Uniwersytetu Nanzan na Wydziale Humanistycznym (Nagoya, Japonia). Autor czterech monografii i ponad czterdziestu artykułów z zakresu nauk biblijnych. Ten tomik wierszy jest jego debiutem literackim.

Byłoby lepiej, gdyby te wiersze nie musiały być nigdy napisane.
Byłoby lepiej, gdyby ta książka nie musiała się nigdy ukazać.
A jednak zostały napisane i zostały wydane.

Po co pisać wiersze o wojnie i ludziach nią dotkniętych?
Może, aby zobaczyć, ile człowieczeństwa jeszcze pozostało w nas,
widzach stojących z boku.

Może, aby zrozumieć człowieka, który dzisiejsze marzenia porzucił,
aby bronić wolności, rodziny i przyszłych marzeń, co w sercu się zrodzą.

A może tylko po to, byśmy zrozumieli cierpienie ofiar wszystkich wojen
i powstrzymali się od prób budowania lepszego świata
na zgliszczach wojen nierozliczonych.

It would be better if these poems never had to be written.
It would be better if this book never had to appear.
Yet, they were written and published.

Why write poems about war and people affected by it?
Perhaps to see how much humanity is left in us,
spectators standing on the side.

Perhaps to understand a man who abandoned today’s dreams,
to defend freedom, family and future dreams that will be born in his heart.
Or perhaps, just to understand the suffering of the victims of all wars
and refrain from trying to build a better world
on the ashes of unresolved wars.

"Jeśli ktoś dla miłości Bożej krzywdzi człowieka, to nie ma w tym ani prawdziwego Boga, ani prawdziwego człowieka, ani prawdziwej miłości." - M.J.

Jak dorasta się w rodzinie błogosławionego?
Jak pracuje się dla Kościoła katolickiego?
Jak to jest być dziewczyną księdza?
Jak wygląda randka z księdzem poznanym na portalu randkowym?
Na te i inne pytania znajdziesz odpowiedzi w mojej książce.

Monika Jankowiak – jestem teologiem, pracuję jako pedagog, ciągle się uczę. Moimi pasjami są taniec, rękodzieło i pisanie. Mieszkam w Chorzowie z dwójką dzieci, psem i kotem. Jestem amazonką oddaną sprawie ochrony życia i niestety ofiarą Kościoła katolickiego, o czym nareszcie odważyłam się opowiedzieć światu.

* * *

Witaj,
byłam częścią haremu opisywanego w książce Pana X. Od 5 lat nie mam z nim kontaktu. Przez tego człowieka na dwa miesiące przed ślubem rozpadł się mój związek, bo narzeczony nie udźwignął ciężaru mojej przeszłości.
Wiedziałam, że nie jestem pierwszą i ostatnią pokrzywdzoną. Dziękuję Ci za to, co napisałaś, to zwróciło mi godność. Niech Bóg Cię błogosławi, a książka ujrzy światło dzienne.
Kasia

Im jesteśmy starsi, tym coraz częściej powracamy myślami do dni wczesnej młodości. Szczególnie do lat dzieciństwa i miejsca urodzenia. Chcemy poznać prawdę o naszych pradziadkach, dziadkach i pozostałej rodzinie, lecz nie zawsze nam się to udaje, bo czynimy to za późno. Osoby, które dysponowały wiedzą, bo odeszły z tego świata. Dokumenty, zdjęcia i inne pamiątki zostały zagubione lub zniszczone. W ostateczności zdani jesteśmy na siebie i na to, co nam pozostało w skromnej pamięci. Jesteśmy zawiedzeni, że nie posiadamy tej wiedzy i nie pomyśleliśmy o tym wtedy, kiedy był na to czas. Ja również, gdy przystąpiłem do pisania "Wspomnień z tamtych lat", popełniłem ten błąd. Mogę liczyć na własną pamięć oraz pamiątki i zbiory, które ocalały i służą mi do zamierzonych celów. Osoby, które mogły mi coś opowiedzieć, już nie żyją. Moim zamierzeniem i obowiązkiem do spełnienia jest opisać losy mojej rodziny, a zwłaszcza ukochanej Mamy. Biorę to za punkt honoru. Zdaję sobie z tego sprawę, że nie jest to proste i łatwe. Lecz to, co się stało i co przeżyli rodzice oraz my, dzieci, powinno być uwiecznione i opisane ku przestrodze obecnych i następnych pokoleń.
Taty nie pamiętam, miałem zaledwie roczek, gdy został zabrany przez NKWD i rozstrzelany w Ostaszkowie. Mama została zesłana z czwórką małych dzieci na sześć lat katorgi na stepach Sybiru. Pracowała bardzo ciężko od rana do późnego wieczora w polu przy różnych pracach za przysłowiowy kawałek chleba. Taka była zapłata. Ludzie z przemęczenia i głodu oraz z powodu panujących chorób wymierali całymi rodzinami. Nie było lekarstw ani żadnej pomocy medycznej. Zapewne wiara, modlitwa i chęć przeżycia trzymały w nadziei na lepsze jutro. To, że przeżyliśmy i powróciliśmy do kraju w komplecie, jest zasługą mojej ukochanej Mamy. Była dobrym człowiekiem, wspaniałą Mamą i wierną żoną. Nigdy nie wyszła powtórnie za mąż, mimo że miała wielu adoratorów. Czekała cały czas z nadzieją i wytęsknieniem na powrót Taty. Czyniła poszukiwania przez PCK oraz inne instytucje, lecz bezskutecznie. Odeszła z tego świata w przekonaniu, że mąż żyje.
Prawda okazała się inna i bardziej okrutna. Nigdy już stamtąd nie powrócił. To co mogłem dla niej uczynić po śmierci, to pobraną i poświęconą ziemię z Miednoje, miejsca zbrodni dokonanej na Tacie, złożyłem na grobie i dokonałem symbolicznego pochówku i napisu na płycie nagrobnej. Wspomnienia dedykuję moim rodzicom, a szczególnie mojej Mamie i innym Matkom, które spotkał podobny los.

"Zapukaj do moich drzwi" to wycinek z życia Anny i jej przyjaciółek. Kobiety przekroczyły czterdziestkę i jedyny rodzaj magii, jaki je spotkał na tym, wydaje się, zaczarowanym etapie, to bardziej świadome przeżywanie porażek i przechodzenie nad nimi do porządku dziennego. W drodze do osiągnięcia szczęścia czy w relacjach z płcią przeciwną kobiety popełniają umyślnie i nieumyślnie mnóstwo błędów, ale ich działania nacechowane są niewątpliwie tym specyficznym żeńskim pierwiastkiem. Losy Anny, Igi i Elizy to perypetie nie tylko kobiet, ale też historie ich partnerów oraz najbliższych. Nigdy bowiem nie jesteśmy pozostawieni sami sobie, gdyż otaczają nas ludzie i jesteśmy jednostkami społecznymi. Potrzebujemy innych do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju emocjonalnego. A wszystko zależy od tego, kto zapuka do naszych drzwi…

Magdalena Tecław – wieloletni nauczyciel w szkołach podstawowych i średnich w Polsce oraz Wielkiej Brytanii. Absolwentka Wydziału Zarządzania oraz Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Gdańskiego, ukończyła także studia z zakresu edukacji w University College London, East London University oraz St Mary’s University. Na Wydziale Edukacji University of York otrzymała tytuł MA, a obecnie kontynuuje studia na University of Oxford, gdzie zajmuje się tematem oceniania. Na co dzień pracuje w szkole średniej w hrabstwie Oxfordshire jako koordynator zespołu. Jest mężatką i mamą czwórki dzieci.

W tomiku „Liryki” autorka otwiera przed nami drzwi do jej świata pierwszej miłości. W najprostszych słowach wyraża zmysłowość tego uczucia, pełnego bliskości, niepokoju, nadziei. Ta piękna miłość pełna głębokiej wrażliwości pozwala jej też dostrzec otaczającą ją rzeczywistość, w której znajduje chwile spokoju i harmonii tak bardzo jej potrzebne.

Piszę o sobie, bo czas płynie, a ja już nie będę miał 20 lat.
Po udarze mózgu, który przeszedłem, pamięć może być już nie ta. Los rzuca człowiekiem na wszystkie strony świata, a ja jestem w sytuacji, która nie pokaże mi, na jakim zakręcie wypadnę z drogi swego życia. Do napisania tej książki skłoniła mnie chwila, w której, gdy byłem świadomy, pamięć pokazała mi migawki całego mojego życia. Czekałem na końcowy napis THE END. Ale coś chce, abym po sobie zostawił ślad istnienia, bo napis się nie pojawił. Może mam jeszcze coś do zrobienia i los daje mi czas na realizację. Widocznie będzie to dłuższy czas, bo muszę wymyśleć, co mam zrobić.

Autentyczna anegdota:
– Lubisz fantasy i nie czytałeś mistrza Sapkowskiego?
– Tak wyszło...
– Przeczytaj "Czarną". Jeśli ci się spodoba, to „Sapka” też polubisz.

Tak, ta powieść jest także z gatunku magii i miecza. Poznasz tutaj zapalczywego młodzieńca, węszącego naokoło pułapki, i płoche dziewczę, które przeobraża się w tytana intelektu. Wszystko to z delikatnym posmakiem czarów, elfów i centaurów.
Dorzuć jeszcze w sam środek wilkołaka oraz małego cwaniaka spod Rinde, którego można spotkać na polskich mudach, a otrzymasz... wartkie fantasy pt. "Czarna".

"Bajeczki spod kolorowej wstążeczki" to idealna propozycja dla najmłodszych czytelników, którzy fascynują się otaczającym ich światem. Autor w dowcipny i niezwykle barwny sposób przedstawia w nich zarówno piękno przyrody czy zachowania zwierząt, jak i konieczność dbania o środowisko. Nie zapomina też o morałach. Dzięki temu książka może stać się nie tylko źródłem przyjemności czytelniczej, ale również narzędziem edukacyjnym. Pozwoli dziecku zgłębiać tajemnice natury oraz rozwijać wyobraźnię i empatię, a także nauczy szacunku do środowiska. Gorąco polecam tę książkę wszystkim małym miłośnikom poezji i przyrody!

„Parowy mroku i wzgórza świtania” to tomik poezji pełen głębokich refleksji i emocji, które przenoszą czytelnika w mroczne zakamarki duszy oraz jasne przestrzenie nadziei. Wiersze zawarte w tej kolekcji ukazują złożoność ludzkich uczuć, od bólu po ekstazę. Autor poprzez metaforyczne obrazy natury wprowadza nas w świat, gdzie rzeczywistość przeplata się z marzeniami i tęsknotami. To poezja, która skłania do zadumy nad istnieniem, przemijaniem i tajemnicą życia, będąc jednocześnie hołdem dla miłości i rodziny.

Piotr Jarczewski urodził się 4 sierpnia 1960 roku w Warszawie. W wieku 6 lat trwale stracił wzrok. Ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Miłośnik piłki nożnej, drzew i krzewów, geografii fizycznej, historii religii i prądów filozoficznych. Zamieszczone w tomiku wiersze powstały na przestrzeni wielu lat. Inspirowane są snami, wyobrażonymi postaciami i migoczącymi w umyśle autora okruchami fraz.

Polska broniła się od wieków. Przed krzyżacką nawałą obronił nas Władysław Jagiełło pod Grunwaldem w 1410 roku. W 1683 roku Jan III Sobieski pokonał armię imperium osmańskiego, uwalniając od jego wpływów całą Europę. Potem rozbiory, I i II wojna światowa, walka z komunizmem. Wreszcie rok 1990 i uzyskanie całkowitej niepodległości. Niestety, nie na długo. Dzisiaj, wbrew obietnicom stworzenia kraju mlekiem i miodem płynącego w czasie zaledwie 100 dni, mamy do czynienia z realizowaniem wielkich projektów na rzecz… zachodnich sąsiadów. Przynajmniej tak to wygląda, gdy przeanalizuje się blokowanie budowy CPK, portu kontenerowego, elektrowni atomowej, żeglugi transportowej na Odrze czy doprowadzanie do nierentowności PKP Cargo, Poczty Polskiej, Telewizji Polskiej, Orlenu… Za to będziemy przyjmowali nielegalnych imigrantów, żeby na nich pracować. Do tego dołóżmy przyjęcie wszystkich absurdów zielonego ładu i będziemy bez własnej energii, rolnictwa i przemysłu całkiem uzależnieni od Niemców. Bez wojny. Smutne, że trochę na własne życzenie. „Jest pięknie” – może powiedzieć zachodni sąsiad. „Tylko Polski trochę szkoda”.
Oprócz tych kwestii znajdziesz, czytelniku, wiele innych tematów: legendy, bajki, coś o miłości, religii, śmierci, życiu, egzystencji. A wszystko napisane wierszem.

"Bajeczki spod kolorowej wstążeczki, część 2" to idealna propozycja dla najmłodszych czytelników, którzy fascynują się otaczającym ich światem. Autor w dowcipny i niezwykle barwny sposób przedstawia w nich zarówno piękno przyrody czy zachowania zwierząt, jak i konieczność dbania o środowisko. Nie zapomina też o morałach. Dzięki temu książka może stać się nie tylko źródłem przyjemności czytelniczej, ale również narzędziem edukacyjnym. Pozwoli dziecku zgłębiać tajemnice natury oraz rozwijać wyobraźnię i empatię, a także nauczy szacunku do środowiska. Gorąco polecam tę książkę wszystkim małym miłośnikom poezji i przyrody!

Homo Ilum 2. Początek ery wodnika to kontynuacja losów bohaterów, których poznaliśmy w Homo Ilum 1. Tajemnice Sumeru.

Prawnik uznanej kancelarii prawnej otrzymuje do poprowadzenia niecodzienną sprawę. Chodzi o eksploatację bogatych złóż naturalnych odkrytych w Polsce. W tym samym czasie na placówce dyplomatycznej nagle umiera jego stary przyjaciel. Tajemnica tej śmierci niepokojąco zbiega się z prowadzoną transakcją

"Schizofrenik przełomu tysiącleci" to historia 63 lat życia człowieka nieśmiałego i wrażliwego. Główny bohater książki Frank 31 lat żył w Polsce na Górnym Śląsku i tu w wieku 23 lat został po raz pierwszy skierowany na leczenie w klinice psychiatrycznej. W sumie w Polsce był hospitalizowany sześć razy. Jego problemy były związane przede wszystkim z nieśmiałością, a co za tym idzie, z brakiem umiejętności podrywania kobiet.
W wieku 31 lat Frank wyjechał na stałe do Niemiec do Monachium. Tu początkowo wszystko było w porządku, ale w jego życiu zaczęło się pojawiać coraz więcej nałogów. Do papierosów i alkoholu doszedł również, jak się później okazało jego główny problem – hazard. W wieku 35 lat Frank zawarł w końcu związek małżeński, a 18 miesięcy później urodziła mu się córka. W Niemczech przebywał kilkanaście razy w klinice psychiatrycznej, lecząc się na schizofrenię oraz z nałogów.
12 lipca 2005 roku przypadek sprawił, że udało mu się wyjść z dwóch nałogów, a mianowicie z alkoholizmu i hazardu. Aktualnie Frank żyje nadal na emigracji.