Wydawnictwo Poligraf

Rok 1610. Król Polski Zygmunt III Waza wraz z hetmanem Stanisławem Żółkiewskim i armią Rzeczypospolitej wyrusza na kampanię wojenną przeciw Carstwu Rosyjskiemu, w czasie której wojska stoczą bitwę pod Kłuszynem. Bitwa ta odciśnie piętno na historii obu krajów, a Polakom otworzy drogę do stolicy imperium, Moskwy. Nastanie tam polskie panowanie, które jednak zapisze się krwawymi zgłoskami. Terror, gwałty, okrucieństwa i zbrodnie, których dopuszczą się rycerze Rzeczypospolitej, zasieją nienawiść w sercach zniewolonych moskwian i rozpętają ogień, który pochłonie wszystko na swej drodze. Czy w tym okrucieństwie, jakie na miasto sprowadzą Polacy, młody polski oficer Dariusz Lubelski rozwikła rodzinną tajemnicę, do której rozwiązania klucz znajduje się właśnie w stolicy imperium? Kim okaże się piękna moskwianka Irina, która wplącze się w skomplikowaną relację z Lubelskim i jego mentorem, wpływowym i despotycznym magnatem Walentynem Konradowskim? Jak długo lud moskiewski będzie w stanie znosić terror zasiany przez Polaków? Jak wojska Rzeczypospolitej ukażą Moskwę za nieposłuszeństwo? Czy car Rosji złoży pokłon przed polskim królem?

Lesław Kłos – podróżnik, fotograf, muzyk, pasjonat kultur indiańskich. Wiele czasu spędził w Ameryce Południowej wśród tubylców. Autor kilkunastu tematycznych wystaw fotografii portretowej i reporterskiej. Jest zafascynowany naturą i zachodzącymi w niej procesami. Ciągle powątpiewa w jej rzeczywiste istnienie, wliczając w to siebie. Uważa, że życie jest jakąś anomalią, czymś niemal nieprzyzwoitym, błędem w czyjejś kalkulacji. Zbyt odstaje od nieskończonej ciemności i ognia piekielnego. Z drugiej strony, gdy już się stało, zatapia się w nim całkowicie, nie przeoczając listka drgającego na wietrze i pajęczej sieci z szamoczącym się w jej środku maleńkim jak ziarnko piasku życiem. Swoją wizję świata stara się utrwalić w wierszach, które pisze w potrzebie chwili, i są to jego osobiste refleksje nad procesami zachodzącymi w przyrodzie. Często są zabarwione sarkazmem, tragizmem, a czasem komizmem, choć śmiać się nie ma z czego.

0,000001

Na laurach poczęty wjeżdżam dumnie
w przestrzenie pełne różnorakich bytów.
Ich dusze czasem wołają o pomoc,
gubiąc po omacku drogę.
Uciekam.
Niepewnie oglądam się za siebie.
Tam, na bezdrożach świata
bezwiednie pełznie czas.
Już nie biegnę.
Siadam na mokrej trawie.
Cierpliwie czekam.
On i tak mnie dopadnie.

Ryszard Stefan Kuraś - urodził się 5 grudnia 1935 r. w Polsce na Podolu w osadzie Czarnołozy, powiat kopyczyniecki, województwo tarnopolskie. W lutym 1940 r. w wieku 5 lat został wywieziony razem z rodzicami, braćmi i bliską rodziną na Sybir. Pod koniec 1941 r. rozpoczęła się ich tułaczka z Syberii przez Kazachstan, Uzbekistan, Persję i Indie do Afryki, gdzie osiedlono ich najpierw w Mozambiku, a potem w Rodezji w obozie dla uchodźców.
W kwietniu 1948 r. wraz z matką i trzema braćmi przyjechał do Anglii. Zamieszkali w barakach wojskowych w Keevil blisko Trowbridge w hrabstwie Wiltshire, razem z wieloma uchodźczymi rodzinami z Polski.
Uczył się w polskich instytucjach w Diddington i Lillford, następnie wrócił do Trowbridge, gdzie skończył praktykę jako precision tool-maker w Spencer of Melksham. Wieczorami studiował, by zostać inżynierem.
Następnie pracował jako kreślarz i inżynier m.in. w sektorze petrochemicznym na platformach na Morzu Północnym. Po katastrofie na stacji King’s Cross w Londynie skończył szkolenie z ochrony przeciwpożarowej. W 1956 r. w Trowbridge poznał żonę Reginę, która pochodziła z rodziny uchodźców o węgierskich korzeniach. Po ślubie przenieśli się do Londynu. Nadal tu mieszka, na Ealingu, już ponad 65 lat, blisko dzieci, wnuków i prawnuka.

Należysz do życia

Debiutancki tomik Joanny Ostaszewskiej "Śniadanie na wulkanie" jest zapisem drogi. (…) Bohaterka tych wierszy odsłania przed oczami czytelnika mapę swoich wewnętrznych dylematów i poszukiwań, a także rysuje topografię swojej twarzy i swojego ciała, którą tak trudno czasem ustalić, jeśli żyło się pod ciśnieniem cudzych drogowskazów i cudzych opinii. Droga odzyskiwania siebie jest tu opisywana jako przechodzenie z ciemności niezrozumienia do światła rozpoznania. Jej pierwszym etapem jest przezwyciężenie ciężaru „lęku podrzuconego nieznaną nam drogą”, traumy przekazywanej z pokolenia na pokolenie poprzez rodzinną matrycę. Etapem końcowym jest wyjście z kokonu strachu i odnalezienie Wewnętrznego Domu, gdzie autorka i bohaterka wierszy spotyka się z ukrywającą się w niej przez lata Małą Dziewczynką, której dedykowany jest ten tomik.  
Wiersze Joanny Ostaszewskiej dotykają doświadczeń trudnych, bolesnych i ciemnych, ale przesycone są światłem i motywiką lotu. Poszukiwaczka sensu i celu swojego życia patrzy na siebie łagodnym okiem. (…)
Zapisana i namalowana w tym tomiku opowieść o pokonywaniu lęku i znajdowaniu sposobów akceptacji siebie jest subtelna, delikatna, malowana, jak pisze autorka w jednym z wierszy, „miękkim pędzlem”. Niezwykła i przejmująca jest metafora, która wieńczy tę drogę: „szkicuję sobą znak nieskończoności na arkuszu nieba”. Bo każdy z nas przecież, o czym tak często zapominamy, nosi w sobie i skończoność, i nieskończoność – dwa integralnie ze sobą związane aspekty czy strony życia.
Ewa Gaworska-Paczoska (prof. historii literatury polskiej, poetka)

Wiersze Pani Joanny Ostaszewskiej są bardzo subtelne, w swojej wymowie artystycznej głęboko egzystencjalne. Forma stylistyczna i liryczna zasługuje na uznanie. Bardzo polecam lekturę tych dojrzałych i głębokich w swej treści wierszy.
Zofia Olek-Redlarska (dr nauk humanistycznych, poetka)

Anna Miś urodzona 5 października 1973 roku w Tarnowie. Od piątego roku życia mieszkanka Sosnowca. Z wykształcenia magister filologii angielskiej, studia ukończyła na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Pasjonuje się rozwojem duchowym, ezoteryką, zjawiskami i umiejętnościami paranormalnymi oraz parapsychicznymi, a także fotografią przyrodniczą. Niezwykle związana z naturą, szczególnie wrażliwa na uzdrawiającą energię drzew. Długie lata aktywistka Amnesty International. „Drzewa mówią. Paradoksy życia” to jej pierwsza powieść, chociaż nie debiut literacki. Autorka wydała wcześniej na platformie Amazon dwie bajki dla dzieci („Hichuś Hichaczek i mała Emi” oraz „O jeżyku bez kolców”), a także zbiór wierszy pt. „Ja, inaczej”.

„Drzewa mówią. Paradoksy życia” to ezoteryczna powieść obyczajowa z elementami fantazji oraz wątkiem miłości homoseksualnej opisanej w sposób wyjątkowo ciepły i eteryczny.
Powieść przedstawia zawiłe losy niezwykłej kobiety, Ewy Pustelnik, opiekującej się olbrzymim obszarem leśnym i potrafiącej rozumieć mowę drzew. Pojawiające się na jej drodze istoty to zarówno ludzie, jak też duchy lasu i inne niezwykłe stworzenia, które nie zawsze mają dobre intencje. Głównym zadaniem bohaterki jednak nie jest odrzucać, lecz rozumieć i starać się pomóc. Szeroko rozumiana miłość zatem kieruje każdym jej krokiem, a co z tego wynika, niech czytelnik odkryje sam, na własny użytek.

„Drzewa mówią. Paradoksy życia” to powieść dla osób szukających lektury niebędącej tylko rozrywką. Czytelnicy lubiący powieści ezoteryczne, dotyczące rozwoju osobistego i poruszające wątki związane z naturą powinni być zadowoleni z sięgnięcia po tę niezwykłą książkę. Przygody Ewy oraz jej towarzyszy to nie jest błaha historia, to opowieść z niejednym mądrym przesłaniem. Uważny odbiorca znajdzie w niej prawdy dotyczące przyjaźni, wiary w siebie i swoje ideały. Oraz w to, że może podążać swoją ścieżką jak Ewa Pustelnik, czasami nawet wbrew i na przekór innym.
(z recenzji)

Evelyn Core - pisarka i youtuberka. Przygodę z pisaniem zaczęła w wieku dziesięciu lat, kiedy powstały jej pierwsze pamiętniki, a zaraz po nich wiersze i powieści. Niektóre zostały opublikowane w internecie, dzięki czemu zdobyły sobie grono fanów. Po skończeniu szkoły policealnej wyemigrowała za granicę, gdzie powróciła do pisania „Anielskich sideł miłości”, które czekały na swoją kontynuację kilka lat od napisania pierwszych rozdziałów w czasie szkoły średniej. Ukończona opowieść wraz z innymi utworami wróciła z autorką do kraju, gdzie kiedyś pewnego zimowego dnia wena podszepnęła jej nowe historie do napisania.

Savine Kruk po przeprowadzce do domu po dziadkach nie jest do końca tym zachwycona. Ubarwia swoją rzeczywistość powieścią, którą tworzy. Wciąż jednak brakuje jej pewnego elementu – osoby głównego bohatera, którego nie jest w stanie sobie wyobrazić.
Pewnego wieczoru wybiera się na długi spacer, który kończy się następnego dnia pobudką w hotelowym łóżku obok Kaia. Chłopak od tego momentu staje się jej inspiracją i światłem w życiu, które w jednej chwili przemienia się w trudną rzeczywistość obarczoną alkoholizmem, samotnością, niepewnością, miłosnymi zawirowaniami, hejtem i trudnymi decyzjami.
„Chwiejna nadzieja” to powieść o miłości, przeciwnościach losu takich jak hejt czy alkoholizm w rodzinie oraz o pasji związanej z pisaniem.

Książka ta pokazuje, czym jest seminarium duchowne - instytucja Kościoła Katolickiego powołana do przygotowywania i kształcenia przyszłych prezbiterów, wokół której na przestrzeni lat narosło wiele stereotypów, niedopowiedzeń i tajemnic - i jak wygląda życie kleryka od przyjęcia w poczet kandydatów do przystąpienia do sakramentu święceń. Ukazuje istny tor przeszkód, jaki muszą pokonać alumni, by zostać księżmi. Silni psychicznie, twardzi, odporni i ulegli przejdą go bez trudu, natomiast „niepokornych”, słabych, mających własne zdanie i niepewnych swego powołania czeka wydalenie de facto z wilczym biletem, złamane życie, przykre wspomnienia i jedynie ewentualnie marzenie o kapłaństwie.

Mariusz Buczkowski-Konkel - urodził się 7 września 2001 r. w Pucku. W latach 2007-2014 uczył się w Szkole Podstawowej nr 9 im. Józefa Wybickiego w Wejherowie. W latach 2014-2017 uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Pawła II w Jastarni. Natomiast w 2020 r. ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Pucku. Od 11 września 2020 r. do 20 lutego 2021 r. był alumnem Gdańskiego Seminarium Duchownego. Do 2014 r. mieszkał w Wejherowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej na stałe przeprowadził się do Kuźnicy - małej osady rybackiej położonej na Mierzei Helskiej. Od 2017 r. zajmuje się pisaniem wierszy. W lipcu 2023 r. wydał tomik poezji pt. „Z Pomorza”, a w październiku dokonał urzędowej zmiany nazwiska. Jego zainteresowania to lotnictwo, filmografia, historia, pielgrzymki, zwłaszcza zagraniczne, religie monoteistyczne i teologia katolicka. 31 maja 2016 r. zajął I miejsce w szkolnym konkursie ortograficznym. W latach 2010-2015 uczył się gry na akordeonie, do czego zainspirował go dziadek.

Urodziłem się i mieszkam w miasteczku Słupca w Wielkopolsce. Od najmłodszych lat moje życie wypełnione jest niesamowitymi przeżyciami. Wiersze piszę, odkąd pamiętam.

Czy poetą jest ten, co rozsiewa wiersze, czy ten, co w samotności śpiewa wierszem?
Com jest winien, że stoję na uboczu i z mych oczu łzy płyną?
Com jest winien, że na starość się do Was z moją miłością zwróciłem?

Wydałem trzy tytuły, to jest czwarty. Moje wiersze to prawda o życiu. Proszę, czytajcie, bo warto.
JNaszko

„Oczekiwanie” to zbiór różnorodnych tekstów Magdaleny Wysockiej, które powstały w latach 1998–2003. Tomik składa się z refleksyjnych wierszy poruszających tematykę przemijania, tęsknoty i miłości, a także inspirowanych literaturą wojenną.
Książka została wzbogacona o grafiki oraz unikalne kody QR, które prowadzą do wersji muzycznej wierszy na YouTube (@magdalenawysocka8125), umożliwiając czytelnikom doświadczenie twórczości w nowy, interaktywny sposób. Wiele z utworów zawartych w zbiorze zdobyło nagrody w Międzynarodowym Konkursie Poetyckim „Namuzowywanie”, organizowanym przez Liceum Ogólnokształcące im. gen. Mariusza Zaruskiego w Węgorzewie.
„Oczekiwanie” to nie tylko literacka podróż, ale także zaproszenie do refleksji nad emocjami i doświadczeniami, które kształtują nasze życie.

Magdalena Wysocka (ur. w 1982 r. w Dąbrówce Małej), absolwentka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie studiowała na Wydziale Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowo-Technicznej. Kilkukrotna laureatka Międzynarodowego Konkursu Poetyckiego „Namuzowywanie”. Mieszka i pracuje w Węgorzewie, gdzie kontynuuje swoją pasję pisarską. Jej prace odzwierciedlają wrażliwość oraz są dowodem na to, że literatura jest dla niej ważnym narzędziem wyrazu i komunikacji.

Krzysztof Faltyn – urodził się w Mysłowicach. Od ponad 30 lat mieszka i tworzy we Wrocławiu, nie zapominając jednak o swoim górnośląskim pochodzeniu.
Z wykształcenia i powołania lekarz. Z zamiłowania humanista. W wolnych chwilach czyta, maluje, podróżuje i gotuje. Pisze poezję pełną subtelności i mądrości, która wzrusza, zaprasza do refleksji i ukazuje świat widziany wrażliwymi oczami artysty.

Cześć, nazywam się Nikola. Mam 15 lat. Jestem nastolatką z implantem słuchowym. Mam kota i lubię zwierzęta. Moją pasją jest pisanie historyjek i tworzenie animacji. Lubię rysować. Interesuję się informatyką. Moje prace możesz podejrzeć i śledzić na stronach internetowych, by mnie poznać lepiej.
Zapraszam!

YouTube: @dragongoldhorn
TikTok: @dragon_goldhorn
Pinterest: dragongoldhorn
Instagram: @goldhorndragon

Drodzy czytelnicy! Historia tej książki zaczęła się wiele lat temu, kiedy wśród szpargałów znalazłam mój maszynopis o Wcielaczku. Po latach ciągle lubię to opowiadanie. Potem była długa przerwa, aż spisałam kołaczącą się mi po głowie opowieść o czarowaniu. Przez wiele lat pracowałam z dziećmi, prawie dziećmi i, siłą rzeczy, z dorosłymi. Bajki i historie dla dzieci były więc oczywiste. Gdy przyszły na świat inspirujące wnuki, opowiadanie im bajek stało się rytuałem. Chociaż nie znajdziecie tu jednowieczorowych historii wymyślanych na życzenie na takie zabójcze tematy, jak „Skarpetka i Żyrafka”.  Te bajki są inne, bardziej przemyślane. Są dla dzieci i o dzieciach. Jako psycholog, także z wykształcenia, zamieszczam w nich jakąś myśl przewodnią, problem wraz z rozwiązaniem, pouczającą historię z pewnym, choć dyskretnym, mam nadzieję, pedagogicznym wydźwiękiem. A to wszystko wśród królewien, wróżek, smoków, wiedźm i innych atrakcji. 
Dziękuję za przeczytanie tych kilku słów i życzę miłej, radosnej lektury. 
Anna B. Kaszuba

Dagmara Gądek, z wykształcenia i zawodu wiolonczelistka związana z Das Sinfonie Orchester Berlin, z którą współpracuje jako freelancer. Tarnowianka od dwóch dekad mieszkająca na stałe w Berlinie.
Od 2021 roku - obok uniwersalnego języka muzyki - swą wrażliwość artystyczną wyraża także poprzez słowo. W formie wierszy i chimeryków z humorem i głębokim wglądem w niewidzialne dla wielu zakamarki rzeczywistości opisuje ją oczami artystki, matki dwójki wspaniałych dzieci, emigrantki.
Publikowała dotychczas z sukcesem na poetyckich portalach internetowych, a w druku zadebiutowała na łamach kwartalnika literackiego „ReWiry" podczas 46. Międzynarodowego Listopada Poetyckiego w 2023 roku oraz w polsko-niemieckim magazynie „Polonus" wydawanym przez Centrum Kompetencji i Koordynacji Języka Polskiego KoKoPol. Także w 2023 roku, pod pseudonimem Dagny, wydała 78-stronicowy tomik "Chimeryki. Teksty satyryczne". "Przebicia" - tytuł niniejszego zbioru wierszy - nawiązuje do nakładających się na siebie przestrzeni życiowych, które przenikają się wzajemnie w emigranckiej i duszy autorki zawieszonej między dwoma krajami, dwiema mentalnościami, ci między sztuką a codziennością i wyborami stricte kobiecymi.

Odkąd pamiętam, wędrowanie zawsze mnie pociągało. Najchętniej w nieznane. Chyba ten bakcyl dopadł mnie już w dzieciństwie, gdy trzeba było zmieniać miejsce zamieszkania, wędrując za ojcem wojskowym meteorologiem. Z biegiem lat odkryłem w sobie jeszcze jedną nieodpartą potrzebę – powrotu. Musiało to trochę potrwać i musiało pojawić się miejsce, w którym bez obecności trudno było wyobrazić sobie swoje życie. I obojętnie, czy swat wagabunda namówił mnie na zagranicę czy na inne regiony kraju, coraz częściej dopadała mnie tęsknota za miejscem opuszczonym. Obojętnie też, czy były to dni nieobecności w nim czy tygodnie, zawsze z takim samym zniecierpliwieniem wyczekiwałem pojawienia się przede mną krajobrazów, z których wyruszyłem. Dopiero drogi wiodące pagórkami przez lasy, poprowadzone wokół jezior i dolinami rzek przywracały mi spokój ducha. Wracałem do domu. Bogatszy o wrażenia doznane hen w nieznanym, ale też jeszcze bardziej doceniający moje miejsce na ziemi.
Trzeba było też czasu, bym uświadomił sobie, co jest osią tego miejsca. Długo w nie wrastałem, bo ponad pół wieku, ale też uważnie je w sobie zakorzeniałem i pielęgnowałem. To miasto, po którym lubię wędrować, które potrafi zmęczyć i roztkliwiać jednocześnie. To miasto stało się moim domem, a wraz z otaczającą je naturą moją małą ojczyzną. To oczywiste, że postrzegam je po swojemu, że coś dla mnie jest istotne bardziej lub mniej, ale takie jest prawo miłości do miejsca i ludzi w nim żyjących na przestrzeni wieków. Tych znanych, ale i nieznanych, a jednak swoją niegdyś obecność w nim zaznaczających. To miejsce stało się dla mnie inspiracją do napisania tego oratorium, które dopełnił i wzbogacił muzyką inny słupszczanin, Zdzisław Pawiłojć.
Ryszard K. Hetnarowicz

Ryszard Kazimierz Hetnarowicz (ur. 1954 r. w Inowrocławiu) – dziennikarz, eseista, poeta, współzałożyciel Teatru Rondo. Mieszka w Słupsku. Autor tekstu polskiej mszy niebędącej tłumaczeniem z łaciny, zatytułowanej "Missa miseri cordis" (Msza serca ubogiego), której prawykonanie z muzyką Leszka Kułakowskiego odbyło się w 2008 r. w Słupsku. Redaktor i autor opracowań dziennikarskich zatytułowanych "100 lat słupskiej komunikacji" (Słupsk 2010) oraz "Tradycja, sztuka i wrażliwość. 65-lecie Teatru Lalki „Tęcza” w Słupsku" (Słupsk 2012). W swoim dorobku twórczym ma także ponad 30 tekstów piosenek i pieśni z gatunku muzyki rozrywkowej i poważnej. Reportaże i eseje drukował przede wszystkim w periodykach i wydawnictwach lokalnych. 

Chwile, dni, miesiące, lata – czasami cudowne, lekkie, kolorowe, a innym razem smutne, szare, bez wyrazu. Wówczas stają się „wyblakłą akwarelą”, która w żaden sposób nie zabarwi szarości. Ten czas bywa trudny, emocje mieszane, a wokół wszyscy wydają się obcy.
Tomik to zbiór myśli towarzyszących chwilom tęsknoty i smutku oraz pytaniom bez odpowiedzi. Ilekroć do nich wracam, skłaniają mnie do refleksji.
Autorka

Dorota Wiszniewska - kobieta niezależna, matka, pedagożka, terapeutka. W wolnych chwilach snuje refleksje o życiu i zamienia je w słowa. Może odnajdziesz w nich siebie?