Wydawnictwo Poligraf

Poznajcie historię Liv i Alexa.
Ona – prosta dziewczyna z sąsiedztwa.
On – chłopak o tajemniczym charakterze.
Dwa miasteczka...
Dwie szkoły...
Dwoje obcych sobie ludzi...
Nowe znajomości...
Nowe życie...

Czy Liv odnajdzie się w nowym otoczeniu?
Czy uda jej się zbudować dobrą relację albo złamać ciężki charakter Alexa?
Będzie to przyjaźń, a może miłość?

Liv, jej mama Ellie i siostra baletnica Amber przeprowadzają się do miasteczka oddalonego o 100 km od ich rodzinnego domu. Powodem zmiany otoczenia jest adopcja dwójki braci – 16-letniego Dylana i 12-letniego Claya. Pierwszego dnia w szkole zaczepia ją pewien chłopak. Podczas jednej ze szkolnych imprez rozpoznaje go, nazywa się Alex. Na tej domówce Livia musi zmierzyć się z kolejną falą odrzucenia. Gdy spędza z chłopakiem więcej czasu, dowiaduje się, że jest mistrzem przyciągania uwagi. Ona musi odegrać najtrudniejszą rolę – przybrać maskę obojętności przed szkolnymi znajomymi. Przekonuje się jednocześnie, że nie zna całej prawdy o Alexie. Czy nieufność rozdzieli ich na zawsze?

On był z Plejad… Ona była Ziemianką… Na tle historii boskiej miłości Kornelii i Kordiana rysuje się ogólne przesłanie do człowieka jako istoty kochającej i kochanej. Książka przedstawia historię bohaterki, która przeżyła śmierć fizyczną w świadomości oraz jej działania w drugim życiu, wyjaśniające sens życia i prawdę o człowieku i naszej cywilizacji.

"Smak emocji" jest przesiąknięty uczuciami, uwodzi od pierwszych słów, rozgrzewa, oszałamia, zniewala… To erotyzm, który pieści nasze zmysły, kusząc seksem i zachwycając literacko. Wiersze są wysmakowane, czasami frywolne, elektryzujące i namiętne.
Do czytania zarówno we dwoje, jak i solo.

Urodziłem się w roku 1975 w Szczecinie. Zadebiutowałem w styczniu 2021 roku powieścią obyczajową z elementami erotyki "Znaki na niebie". Pisanie stało się moją pasją – wkładam w nie dużo serca. Tak powstał tomik poetycki "Smak emocji". Obecnie pracuję już nad następnym projektem i mam w przygotowaniu kolejne, więc nie dam o sobie zapomnieć.
Robert Wysokiński

Słońce wzbija się wysoko nad toskańską winnicą.
W powietrzu unosi się zapach wszystkich owoców Sangiovese. 
Sok słodkich wiśni leniwie spływa po naszych rozpalonych myślą ciałach.
W oddali słychać jedynie ciche kacze kwakanie.
I tylko my w cieniu młodej winorośli lekko trwamy – w swych ramionach zaplątani, myśląc, czy ten dreszcz na naszej skórze to wciąż wiatru lekki powiew, czy spragniona obietnica smaku nocy letnich. 

Namiętne SMS-y to niezaprzeczalny dowód uczucia, jakim autora darzyła ukochana.
Wielka miłość, tęsknota, poczucie zrozumienia i bliskości

Aleksander Dworski – ur. 22.06.1963 r. w rodzinie inteligenckiej. W młodości studiował na Uniwersytecie Wrocławskim na Wydziale Prawa. Wiele lat współpracował z zagraniczną firmą ubezpieczeniową. W kolejnych latach zajął się pisarstwem, czego rezultatem jest ten właśnie debiut pt: „SMS-owy epizod”.

Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.
Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii – choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane – gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.
Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.
Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby – problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.
Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem – zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia – takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.
Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.
Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje – miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.

Jako małe dziecko biegałeś boso po trawie i czułeś się szczęśliwy. Zdmuchiwałeś biały puch dmuchawca i zadowolony patrzyłeś, jak te małe cząstki tańczą w powietrzu, a gdy jesienią znalazłeś kasztan, czułeś radość. Jednak większość z nas w dorosłym życiu zapomniała o tym beztroskim odczuciu.
Bohaterka książki już jako mała dziewczynka odczuwała bardzo silną więź z naturą, a później jako dorosła kobieta nie zapomniała... o beztroskim odczuciu z dzieciństwa.
Czyżby zrozumiała, jak zapanować nad pierwiastkiem metafizycznym, który nazywamy szczęściem?

W samym sercu Europy leży Dortyk – państwo-miasto otoczone rozległymi lasami, o których krążą niezwykłe opowieści. Drzewa rosną tu sześć razy szybciej niż gdziekolwiek indziej, a niektórzy twierdzą, że pośród nich widują „świecące duszki”. To właśnie one dały początek legendzie o Leśnych Duchach, które tajemniczym światłem odżywiają las, nadając mu nadprzyrodzone właściwości. 
Nie każdy może ujrzeć „duszki”, lecz Sophie Zamoyski widzi je od zawsze. Las jest jej opoką i miejscem, w którym odnajduje siłę, by mierzyć się z trudami codzienności. Los wielokrotnie wystawiał ją na próby, a teraz przygotował dla niej kolejną. 
Pewnego dnia Sophie przypadkiem znajdzie w lesie małego jaguara, którego będzie poszukiwać cały Dortyk. Postanowi zabrać zwierzę do domu i w sekrecie je wychować, a następnie wywieźć do Brazylii – ambitny plan jak na piętnastolatkę. Życie jednak pokrzyżuje te zamiary i zmusi ją do ucieczki. Oczywiście – do lasu. Tam odkryje całą prawdę o legendarnych Leśnych Duchach, ale także – ku wielkiemu zdumieniu – o sobie samej.

Kalendarz, który inspiruje do tego, by wypełnić pozytywnymi emocjami każdy dzień.
12 kobiet po chorobie nowotworowej, które otwierają przed nami swoje serca, by opowiedzieć, czym jest miłość, prawdziwa przyjaźń, marzenia, nadzieja i wiara we własną kobiecość. Prawdziwe historie, które wzruszają swą autentycznością. Urywki zdarzeń, fragmenty wspomnień, niezwykłe słowa i proste gesty zmieniające wszystko. Takie, które pozwalają spojrzeć na życie jak na wielką przygodę, w której najbardziej zachwycająca jest nieprzewidywalność. To, co było, już się zdarzyło. Liczy się to, co będzie. Przyszłość to czas pięknych zdarzeń, które zapełnią strony kalendarza na rok 2020. To, czy tak się stanie, zależy także od nas.

Książka przedstawia dwoje dorosłych ludzi, których uczucie zaczęło się w czasach młodości. Spotykają się po latach i uśpiona namiętność ożywa.

Szybciej. Bardziej. Więcej.
Jeszcze więcej.
Tak żyjemy na co dzień. Biegniemy, by wszystko ogarnąć i załatwić, a przecież i tak zawsze pozostaną jakieś sprawy wymagające jeszcze więcej uwagi i zaangażowania.
Zawsze można by więcej…
A gdyby tak na krótką chwilę zatrzymać się i popatrzeć…
Popatrzeć na samego siebie i na świat wokół nas.
Do tego właśnie namawia nas tomik „Spojrzenia”. Ten zbiór wierszy zachęca nas, by pomyśleć przez chwilę o tym, co na co dzień wydaje się zwyczajne i niewarte uwagi. Przekonuje nas do zachwytu tym, co nas otacza, i do refleksji nad samym sobą.
Dzięki niemu możemy popatrzeć na siebie i na świat nowym spojrzeniem. Spojrzeniem skłonnym do namysłu i zachwytu.

Ten tom wspomnień Wojciecha Solarza jest zajmujący po trzykroć. Po pierwsze, dlatego, że spisał go zajmujący człowiek, którego wyjątkowość ma swój początek w wyjątkowości jego rodziców. Po drugie, z tego powodu, że Solarz obracał się w najlepszym polskim towarzystwie artystyczno-intelektualnym. Nazwiska jego przyjaciół i znajomych, niestety, dziś już przeważnie nieżyjących, znajdziemy we wszelkich możliwych encyklopediach i księgach zasłużonych. Po trzecie, wreszcie, Solarz o spotkaniach z nimi potrafi opowiadać barwnie i zajmująco, posługując się własnym, wyrazistym stylem. Daję osobistą gwarancję, że gdy ktoś przeczyta tę książkę, pożałuje, że się skończyła, zapragnie dalszego ciągu. Powtórzy się sytuacja z przedwojennej żydowskiej reklamy: Jeśli wymoczysz nogi w płynie leczniczym firmy Tintelbaum i syn, będziesz żałował, że masz tylko dwie nogi.
Jacek Szczerba („Gazeta Wyborcza”)

"Spowiedź z grzechu śmierci" to książka opowiadająca historię młodej kobiety chorej na guza mózgu. Z odrobiną fikcji literackiej śledzimy jej los począwszy od utraty dziecka przez drobne kryzysy wiary w miłość do drugiej osoby i wreszcie upragniony ślub.