Wydawnictwo Poligraf

Dwaj panowie o imionach Ziuk i Staszek postanawiają wywołać wielką wojnę, aby wyrwać ojczyznę z łap zaborców. Chce im pomagać kompozytor Ignacy, który – jak na artystę przystało – pozostaje w mocno otwartym związku małżeńskim. Wkrótce okazuje się, że drugi z nich – o nazwisku Tarkowski – też nie jest święty, wiedzie życie playboya i prowadzi niezbyt legalne interesy w sercu Afryki, przez co ma konflikty z policją obyczajową wielu krajów. Czy i jak uda im się wyzwolić Polskę?

***

Z zapatrzenia wyrwał ich głos kapitana McCluskey.
– O, kogo widzę, toż to pani inspektor Natalie… Jak tak dalej pójdzie, wystrzela nam pani cały stan.
– Tak, bo tu jest duża przestępczość – odparła, wstając.
– W każdym razie muszę pani pogratulować. Pani konto wzbogaci się o dwadzieścia tysięcy dolarów.
– W jaki sposób? – spytał Vito, który takich pieniędzy też nigdy w życiu nie widział.

***

Będziesz przywódcą swojego kraju,
Pełnię swej władzy zdobędziesz w maju,
Nieszczęście, jakiego nikt nie przyśni,
Spotka twój dzielny naród we wrześniu.

– Kto to jest?! – Ziuk niemal krzyknął. – Wróżbitka?

***

– Ta Marysia to faktycznie brzytwa, porównywalna z moją Leną – przyznał Rasputin. – Jednak to jest tylko dziesięć modelek.

Violeta Pakulska-Babiak - urodzona w 1966 r. w Koninie. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Zielonogórskim. Jest mężatką, ma jednego syna. Miłośniczka literatury, sztuki i podróży. 
Tomik poezji "Szlak życia" to jej debiut literacki.

Piszę dla tych, którzy sięgają myślą poza horyzonty.
Pod pojęciem fotografia mieści się wiele: portret, krajobraz, ujęcie, fotografia uliczna, akt i dużo innych typów. Najważniejsze zaś, co łączy miłośników fotografii, to pasja oraz urządzenie zwane aparatem. Jest też jeszcze coś, to nasze oko, umysł, serce i właśnie dzięki nim powstaje dobra fotografia. To my nadajemy historię miejscom, charakter osobom, z którymi się spotykamy, to my, fotograficy uwieczniamy na zdjęciach tę historię, którą chcemy przekazać odbiorcy.
Bądź uważny, gdy trzymasz aparat w ręku, stań się obserwatorem tego, co cię otacza. Rób zdjęcia świadomie, a zapewne zachwycisz odbiorcę tym, co chcesz przekazać poprzez obraz.

Scenariusz „Szósty z Cambridge” opowiada w szalony sposób ciąg dalszy afery szpiegowskiej ujawnionej w latach 50. w Anglii w służbach specjalnych, czyli w MI5 i MI6, i jej kontynuację w latach 80., kiedy na scenie pojawia się niewykryty dotychczas szósty członek szpiegowskiej sieci, który rzekomo ma przemycać do UK zminiaturyzowane bomby atomowe. Zdemaskowanie pięciu byłych absolwentów Uniwersytetu w Cambridge współpracujących ze Związkiem Radzieckim od lat 30., z których jeden, Kim Philby, sam szef MI6, okazał się później generałem KGB, wstrząsnęło zachodnim światem.
Akcja rozgrywa się w Anglii rządzonej przez Margaret Thatcher, w Klinice Lalek prowadzonej przez nieobliczalnego muzyka i filozofa Jeffreya i jego żonę Betty.

Marzell Całko – pisarka, edytor, kryminolog, modelka polskiego pochodzenia. Razem z doktorem Obilo założyła Nigerian Healthcare Foundation. Mieszka w USA i Europie. Podróże, ciekawi ludzie, malarstwo, estetyka umysłu, pasja i pomysł na życie to jej drogowskazy.
„Jestem pod wrażeniem, książkę przeczytałem jednym tchem, zobaczyłem tam swoje wnętrze i właśnie o to chodzi, żeby się utożsamić z duszą autora”. - Adrian Alicea, światowy projektant mody
„Definitywnie książka, która dotrze do każdego zaułka naszej wyobraźni i też rzeczywistości ułomnej lub fenomenalnej. Byłam w podróży razem z Marzell. Rozliczyłam siebie z moich słabości, pewności siebie czy też pruderii”. - Jennifer Fortunato, adwokat

Słowo od autora:
w tej książce znajdziesz fraszki, wiersze, aforyzmy, zdjęcia, obrazy, dłuższe wywody.
Tematyka, którą poruszam, zahacza o politykę, problemy społeczne, filozofię, duchowość, religię.
Jest tu aż nadto o Bogu. Jeden wielki galimatias myśli. Nie jest to książka dla każdego. Polecam ją wszystkim, aczkolwiek jasne jest dla mnie, że na przykład ateiście może nie być przyjemnie, czytając to, co tu stworzyłem.
Książkę tę kieruję przede wszystkim do ludzi pogubionych, z rozterkami, do ludzi młodych – ma ona za zadanie uratować was przed szaleństwem, którego doświadczyłem na własnej skórze.
Wyjaśniam tu niewyjaśnione, leczę ze zwarcia w mózgu, wymieniam popalone neurony.
Reszta niech pozostanie tajemnicą.
Życzę miłego czytania.

Wyobraź sobie, drogi czytelniku, krajobraz łagodnych wzgórz pokrytych zielonymi polami, a wśród tych pól klasztor otoczony starodrzewem, średniowieczne budynki z kamienia polnego porośnięte bluszczem. Wyobraź sobie, że z grupą znużonych wędrowców kołaczesz do furty klasztornej, brat furtian otwiera i prowadzi do refektarza, a tam napotykacie jowialnego mnicha w szarej kapocie, który na wasz widok wykrzykuje: „Ha! Witam znużonych wędrowców. Frater Adalbertus sum. Proszę sobie usiąść na ławie. Niestety wygód tu nie mamy. Czym można poczęstować? Pewnie jesteście głodni? Dziś na obiad mieliśmy ślepe ryby, na pewno coś zostało. A może napitku? Takiego piwa, jak nasze klasztorne, to ze świecą szukać. Warzymy je na miejscu, przepis mamy wyjątkowy, dostałem go kiedyś od Szuszwola ze Swarzyndza, wędrownego hermeneutyka. Nie słyszeliście o Szuszwolu ze Swarzyndza? No to posłuchajcie...”.

Ula, studentka ze Śląska, spędza lato nad Bałtykiem. Tam ma odpocząć po traumatycznych przeżyciach i pobycie w szpitalu. Zatrzymuje się w pensjonacie u znajomych, którzy próbują pomóc dziewczynie. Ula przypadkowo poznaje Józia – chłopca zaniedbywanego przez rodziców oraz jego brata, Mikołaja, który chce zaopiekować się dzieckiem. Dziewczyna poznaje również przystojnego stomatologa Jakuba, z którym pierwsze spotkania nie wróżą dobrze tej znajomości. Czy Ula odnajdzie spokój i szczęście? Jak potoczą się losy bohaterów? Odpowiedź na te pytania znajdziecie w książce.

Autorka kolejny raz zabiera nas w cudowną podróż. Podróż, która wnika w umysł czytelnika bardzo głęboko. Dajcie się porwać tej historii.  
A. Sonenberg, Przystanek szczęścia

Lekka, przyjemna opowieść o cudownym pensjonacie, w którym goszczą przyjaźń, miłość i serdeczność. Miejsce w którym można się wyciszyć, odprężyć, poskromić demony przeszłości i zapomnieć o tym, co złe. Ta opowieść wywoła uśmiech na twarzy, rozgrzeje serce i umili czas.
M. Zimna, Czytamy, bo kochamy  

Edyta Kowalska – absolwentka pedagogiki, filologii polskiej i zarządzania. Autorka „Ścieżek życia” i ,,Ścieżek przeszłości”. Kocha zwierzęta i wiosenne kwiaty. Uwielbia czytać i podróżować. Od kilku lat mieszka z mężem, synem, psami i kotem w niewielkiej, malowniczej miejscowości na Śląsku. Jest nauczycielką.

Książka uzupełnia wiedzę na temat budowy polskich ścigaczy w Wielkiej Brytanii w 1939 r. oraz zawiera rekonstrukcję wyglądu ścigaczy zgodnie z polskim zamówieniem, co okazało się zadaniem godnym Archiwum X. Na pewno książka nie zawiera stwierdzeń, że budowa ścigaczy „była receptą na wszelkie zło”, ale ich zakupu zaniedbano. Ówczesny budżet Marynarki Wojennej był bardzo skromny, ale został dobrze wykorzystany. Zadbano o nowoczesne kontrtorpedowce i okręty podwodne, choć wybrzeża mieliśmy kilkakrotnie mniej niż obecnie. Duże okręty godnie reprezentowały nas u boku aliantów. Krytycy powinni najpierw spojrzeć na obecną naszą flotę, która wyraźnie idzie na dno. To jednak temat na inną dyskusję…
Autor jest badaczem historii bezkompromisowo dążącym do ustalenia  faktów. Prawdy szuka, analizując historyczne dokumenty, plany i zdjęcia archiwalne. Szczególnie drąży tematy techniczne. Często idzie więc pod prąd rozpowszechnionym, lecz błędnym poglądom i wyobrażeniom, utrwalanym poprzez powielanie w wielu publikacjach. Każda jego książka obala mity nie mające poparcia w archiwach.
Polecamy inne książki tego autora: Kutry meldunkowe KM 12–KM 15 oraz Kontrtorpedowce ORP Huragan i ORP Orkan.

"Śladami gorczańskiej konspiracji" przedstawia dramatyczne i tragiczne obrazy z historii o wojnie i okupacji w Gorcach i na Podhalu. Zniewolenie, barbarzyństwo i okrucieństwo oraz krwawy terror – formy represji tak charakterystyczne dla planowej eksterminacji narodu polskiego, a stosowane przez niemieckich nazistów, wywołały na tym terenie masowy opór górali. Niniejsza praca to solidnie podparty bibliograficznie i jednocześnie ciekawy dla czytelnika opis warunków i zasadniczych wydarzeń towarzyszących działalności konspiracyjnej patriotycznie nastawionych mieszkańców Podhala.
Czytelnika, zwłaszcza przedstawiciela młodego pokolenia, zaskoczą szczegółowe i raczej nieznane informacje o niewyobrażalnie trudnych warunkach życia ludności, o ich cierpieniach, głodzie, fizycznym i psychicznym terrorze i o ponoszonych stratach, a jednocześnie wciąż niezłomnym duchu i gotowości do poświęceń i pracy konspiracyjnej. Zarówno własne życie, jak i życie ich rodzin o każdej porze dnia i nocy było stawką w walce z bezwzględnym i okrutnym okupantem hitlerowskim. Świat górali tamtych lat nazwano złym czasem, w którym jak w krwawym piekle mieszało się dobro ze złem.
Psychologiczne aspekty zachowań bohaterów książki i kulisy konspiracyjnych działań można lepiej zrozumieć po lekturze drugiej części książki, dającej świadectwo niezłomnych postaw członków rodzin Batkiewiczów i Białoniów w ich pełnej zaangażowania i poświęcenia służbie dla Ojczyzny.
Poznaniu zawartości książki będą niewątpliwie towarzyszyć emocje…

Trzy dekady musiały upłynąć, nim zdecydowałem się opublikować „Ślady”, tomik opisujący w skondensowanej formie wiersza, fraszki lub piosenki kawał trudnej historii, bez zmyśleń, bez grubej kreski, mocno oparty na ówczesnej rzeczywistości…

Marian Piegza jest świętochłowiczaninem, emerytowanym nauczycielem, publicystą, popularyzatorem historii Śląska, a głównie Świętochłowic. Wydał kilkanaście książek przybliżających dzieje Śląska i rodzinnego miasta. W roku 2019 zadebiutował powieścią "Odnaleziony portret", a w kolejnych latach ukazały się "Inga i Mutek" oraz "Koleje losu".
***
Świętochłowice – niewielka przemysłowa miejscowość na Górnym Śląsku. Początek 1976 roku, milicja prowadzi dochodzenie w sprawie znalezienia zwłok w miejskim stawie. Śledztwem kieruje Hubert Lazek. Sprawa zatacza szerokie kręgi, wchodzi w środowisko cinkciarzy, łączy się z dokonaną przed kilkunastu laty kradzieżą w miejscowej hucie „Florian”.
Milicjant emocjonuje się swym pierwszym samodzielnym śledztwem, a jednocześnie przeżywa niełatwą miłość do koleżanki z pracy.
W powieści fikcja literacka łączy się z realiami lat 70. XX wieku, z bardzo dokładnie przedstawionym tłem obyczajowym tego okresu.

Należysz do życia

Debiutancki tomik Joanny Ostaszewskiej "Śniadanie na wulkanie" jest zapisem drogi. (…) Bohaterka tych wierszy odsłania przed oczami czytelnika mapę swoich wewnętrznych dylematów i poszukiwań, a także rysuje topografię swojej twarzy i swojego ciała, którą tak trudno czasem ustalić, jeśli żyło się pod ciśnieniem cudzych drogowskazów i cudzych opinii. Droga odzyskiwania siebie jest tu opisywana jako przechodzenie z ciemności niezrozumienia do światła rozpoznania. Jej pierwszym etapem jest przezwyciężenie ciężaru „lęku podrzuconego nieznaną nam drogą”, traumy przekazywanej z pokolenia na pokolenie poprzez rodzinną matrycę. Etapem końcowym jest wyjście z kokonu strachu i odnalezienie Wewnętrznego Domu, gdzie autorka i bohaterka wierszy spotyka się z ukrywającą się w niej przez lata Małą Dziewczynką, której dedykowany jest ten tomik.  
Wiersze Joanny Ostaszewskiej dotykają doświadczeń trudnych, bolesnych i ciemnych, ale przesycone są światłem i motywiką lotu. Poszukiwaczka sensu i celu swojego życia patrzy na siebie łagodnym okiem. (…)
Zapisana i namalowana w tym tomiku opowieść o pokonywaniu lęku i znajdowaniu sposobów akceptacji siebie jest subtelna, delikatna, malowana, jak pisze autorka w jednym z wierszy, „miękkim pędzlem”. Niezwykła i przejmująca jest metafora, która wieńczy tę drogę: „szkicuję sobą znak nieskończoności na arkuszu nieba”. Bo każdy z nas przecież, o czym tak często zapominamy, nosi w sobie i skończoność, i nieskończoność – dwa integralnie ze sobą związane aspekty czy strony życia.
Ewa Gaworska-Paczoska (prof. historii literatury polskiej, poetka)

Wiersze Pani Joanny Ostaszewskiej są bardzo subtelne, w swojej wymowie artystycznej głęboko egzystencjalne. Forma stylistyczna i liryczna zasługuje na uznanie. Bardzo polecam lekturę tych dojrzałych i głębokich w swej treści wierszy.
Zofia Olek-Redlarska (dr nauk humanistycznych, poetka)

Basia miała wszystko, o czym w 1915 roku mogła marzyć młoda kobieta: własne cztery kąty, zadowalającą pracę i kochającego mężczyznę u boku, który właśnie poprosił ją o rękę. Mimo wojny i wszechobecnego strachu przepełniała ją nadzieja na lepsze jutro. Jeden dzień, krótka chwila zniweczyły wszystko.

Klara, tytułowa bohaterka książki "Świat Klary", wspólnie z rodziną wybrała życie na wsi, z dala od miejskiego zgiełku.  Wieś, w której zamieszkała, zaspokajała  jej potrzebę obcowania z pięknem, znajdowała się bowiem w malowniczej okolicy, w pobliżu lasu, który  ciągnął się wokół niewielkiego jeziora i  stawu. Na skraju wioski rozgościła się kapliczka z figurą Chrystusa Frasobliwego, przy której kobieta często się zatrzymywała, a pogrążając się  w modlitwie,  zaglądała w głąb swej duszy.   
Codzienne życie w gronie najbliższych – męża Franka  i dzieci, Kasi oraz Bartka, spotkania z przyjaciółmi, rozmowy z mieszkańcami wioski, spacery z ukochanym psem, obserwowanie ludzi i przyrody stanowią inspirację do twórczości poetyckiej, pięknych wierszy, których   autorką jest kobieta.
Pewnego dnia Klara i Franek postanawiają sprzedać  będące ich własnością mieszkanie, które znajduje się w pobliskim mieście. Wynikną z tego niemałe problemy, a Klara, z natury ufna i przyjaźnie nastawiona do otoczenia, ze zdziwieniem stwierdzi, że prosta transakcja pociągnie za sobą  zaskakujące wydarzenia, a ludzie w niej uczestniczący  okażą się nieprzewidywalni i nieuczciwi.
Do tej pory Wiesława Szubarga napisała kilka książek, a "Świat Klary" to kolejna powieść wydana przez Autorkę we współpracy z Wydawnictwem Poligraf.