Literatura

"Łap chwilę" to pełna emocji, namiętności i nieoczekiwanych zwrotów akcji opowieść o kobiecie, która po trudnych doświadczeniach nauczyła się ufać wyłącznie sobie. Paulina ceni porządek, kontrolę i bezpieczeństwo, dlatego spontaniczne decyzje nie leżą w jej naturze. Wszystko zmienia się pewnej letniej nocy, gdy na jej drodze staje Sebastian – charyzmatyczny, pewny siebie mężczyzna, który burzy jej spokój jednym spojrzeniem.
To, co miało być tylko ulotnym spotkaniem bez zobowiązań, szybko się komplikuje, gdy los ponownie splata ich drogi. Między nimi rozpoczyna się gra pełna napięcia, pożądania i walki o dominację, lecz pod warstwą ciętych ripost i wzajemnych prowokacji kryją się rany, lęki i pragnienia, do których żadne z nich nie chce się przyznać.
Czy można otworzyć serce, gdy przeszłość wciąż boli? Czy warto zaryzykować wszystko dla uczucia, które pojawiło się w najmniej odpowiednim momencie?
"Łap chwilę" to zmysłowy romans o sile namiętności, odwadze do zmian i o tym, że czasem jedna chwila potrafi odmienić całe życie.

Ta historia wydarzyła się naprawdę. Niektóre imiona bądź nazwiska oraz nazwy firm zostały zmienione. Wszelkie podobieństwo nazwisk i osób poza moją rodziną i przyjaciółmi jest przypadkowe.

„Mały kraj” jest książką o władzy. A właściwie o spustoszeniu, jakie może uczynić w psychice człowieka. Ale jest też i o samotności, odrzuceniu, przemijaniu. Przez karty „Małego kraju” przewija się również pytanie, czym jest ZŁO?
Bohaterami książki są ludzie starzy, uwikłani w dawny system. Lecz dla istoty poruszanych spraw nie ma to znaczenia. Wspomniani bohaterowie są pacjentami szpitala z jednej sali oddziału kardiologicznego, tj. Człowiek z laska, Pułkownik, Chudy, Judasz i Nowy. Ci staruszkowie prowadzą ze sobą dziwne rozmowy, które są echem ich przeszłości, pretekstem do ich prowadzenia są często aktualne wydarzenia krajowe, a raczej ich pobocza i strzępy. Książka składa się z epizodów i nie ma ciągłości fabularnej. Format tekstu jest często groteskowa, miejscami poetycka.

Zbigniew Barański, urodzony w 1954 r. w Skarżysku-Kamiennej, mieszka w Katowicach.
Ukończyłem studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach; pracowałem jako policjant, obecnie jestem na emeryturze.
W 2000 r., wspólnie z Jackiem Masłowskim, wydałem tomik „Wiersze” (Kaga-Druk, Katowice). W 2012 r. Wydawnictwo Nowy Świat opublikowało moje e-booki prozatorskie – „Pięć minut” i „Mały kraj”, a w roku następnym kolejny e-book „Ptak, którego nie było”.
W 2016 r. Wydawnictwo „Inter-. Literatura-Krytyka-Kultura” Zakładu Antropologii Literatury i Edukacji Polonistycznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu wydało moją książkę prozatorską „Zaułek ślimaków”, która udostępniana jest na zasadzie open access. W piśmie „Inter-. Literatura-Kultura-Krytyka” publikowałem prozę i wiersze.

Wierszyki z książeczki pt. „Mały świat” Mariusza Szwondera (surdopedagoga i polonisty) są po prostu wdzięczne. Rozbudzają wyobraźnię dziecka, poszerzają zasób jego słownictwa, zaszczepiają miłość do literatury, jednocześnie bawiąc. 

Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.
Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii – choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane – gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.
Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.
Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby – problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.
Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem – zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia – takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.
Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.
Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje – miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.

Materia utworu jest ciekawa i posiada swą merytoryczną wagę w warunkach degradacji zasad i procesu wychowania oraz odnotowanych przez współczesną psychiatrię i pedagogikę anomalii oraz zwyrodnień w tym zakresie. Rzecz przywołuje problemy nieobojętne ludziom światłym, wrażliwym, instytucjom i pedagogom poszukującym źródeł wynaturzeń. Żywo też koresponduje z reagującą na te zjawiska twórczością literacką i publicystyką. Jest wyrazem wzbierającej troski o uzdrowienie tej podstawowej dziedziny życia. Nie tylko oglądem rozpaczliwego stanu rzeczy, ale także analizą niektórych istotnych jego czynników, głównie tych, które tkwią w stosunkach rodzinnych, oraz zjawisk pochodnych, jak rodzicielska tyrania, nadopiekuńczość. Równocześnie powieść jest krwią pisana, co podnosi jej aurę emocjonalną, miejscami też bywa dręcząca i okrutna, co zwielokrotnia jej funkcję. Stanowi coś w rodzaju wiwisekcji zjawiska, którego ofiarą pada Marta, bohaterka i narratorka.
Język powieści jest dojrzały, sprawny, potoczysty, naturalny, komunikatywny i żywy. Świetnie też pobrzmiewa zarówno w dialogach, jak i konstrukcjach narracyjnych. Równie klarownie służy wyrażaniu emocji i opisom świata, jak i interpretacjom ludzkich postaw i zachowań. Dlatego rzecz czyta się lekko.
dr Ryszard Tomczyk

Książka nie jest podręcznikiem do nauki gry na fortepianie, a muzyka (mazurki Szopena) przewija się od czasu do czasu przez skomplikowane i zawierające tragiczne wątki życie bohaterów Justyny i Jerzego oraz ich bliskich. Akcja książki toczy się w czasach realizmu socjalistycznego w PRL-u.

Królestwo Dhalii stanęło na rozdrożach swojej historii. Jeśli najwierniejsi rycerze króla Darona nie ocalą mu życia, czy zdoła tego dokonać tajemniczy medalion?

Nastoletnia Melody budzi się w ośrodku terapeutyczno-wychowawczym, nie mając pojęcia, jak i dlaczego się tam znalazła. Poznaje przyjaciół, z którymi odkrywa tajemnicę będącą przyczyną jej pobytu w tym miejscu.

Autor przyrządził niejednoznaczny etycznie koktajl zaprawiony nutą skandalu i groteski.
Niedaleka przyszłość w czasach społeczeństwa rewanżystowskiego. Po sprytnym rozwiązaniu parlamentu w skład nowego obozu rządzącego wchodzi partia UltraPiS, która robi porządki „na dole”: policja otrzymuje procent od grzywny, stając się nadzwyczaj aktywna, a na tytułowych skazanych czekają zaskakujące rodzaje kar i nowatorskich urządzeń.
Sielanka kierownika zakładu wodociągowego zostaje przerwana wskutek dramatycznych wydarzeń osobistych i służbowych. Coraz trudniej mu tolerować działania silniejszych od niego graczy i wyłudzenia. Tymczasem rada miejska naciska na bezpartyjnego burmistrza, aby przygotował konkurs na najlepszy donos w gminie, zaś prokurator rejonowy ostrzy sobie zęby na kierownika za ośmieszenie w sprawie trupa w oczyszczalni ścieków. Kierownik wciąż ukrywa przed burmistrzem tożsamość jednego z pracowników…

Książka ta jest doskonałym początkiem do tego, aby wzbudzić swoją świadomość, zacząć patrzeć na świat z szerszej perspektywy, osiągać więcej, żyć pełniej i szczęśliwiej oraz walczyć o swoje marzenia i wartości. W życiu nie chodzi o to, by znaleźć własną drogę, a o to, by ją stworzyć.
Stwórz siebie

Wiktor Zakrzewski z wykształcenia mgr ekonomii, masażysta i rehabilitant oraz technik weterynarii zamieszkały w Wąbrzeźnie. Z zamiłowania motocyklista, podróżnik i pisarz. Po kilku zakrętach życiowych stwierdził, że ważniejsze jest być niż mieć i od tego czasu zwiedza świat na dwóch kołach niejednokrotnie samotnie. Pracę natomiast zmienił na dającą mu osobistą satysfakcję, czyli taką w której może pomagać zarówno zwierzętom, jak i ludziom. Zadebiutował jako literat w 2021r. zbiorem opowiadań erotycznych pod tytułem „Od(Nowa)”. Pisze w wolnym czasie, aby sprawić przyjemność sobie i osobie czytającej jego teksty. Stara się pisać o rzeczach, które jego zdaniem są ważne, a społecznie pomijane i traktowane jako tabu. Chciałby poprzez swoje dzieła zachęcić czytelników do przełamania barier i do otwartego rozmawiania o tak ważnej sferze życia każdego człowieka, jaką jest seks. Najnowsza powieść pod tytułem „Metamorfozy” przedstawia historię trzech przyjaciółek, które chcą zmienić swoje życie i zamierzają tego dokonać w dość nietypowy sposób. Na jaki pomysł wpadły kobiety? Czy osiągnęły sukces w swoim zamierzeniu? Jakie były efekty ich działań możesz się dowiedzieć już teraz. Wystarczy zacząć czytać książkę, którą trzymasz właśnie w dłoni.

Esej dotyczący postaw politycznych ludzi rządzących w PRL i w III Rzeczypospolitej oraz ich wpływu na sytuację geopolityczną, społeczną i gospodarczą Polski na początku XXI wieku.

Czasami rodzina jest całym naszym światem. Nawet gdy odchodzi, pozostaje w naszym sercu. Podobnie jest w życiu Tomasza. Jest ambitnym dziennikarzem, który na swoim koncie ma wiele sukcesów. Ostatni reportaż, jaki pisze, różni się od pozostałych tym, iż nie tworzy go sam. Pomaga mu w tym kilkoro przyjaciół, a jednym z nich jest jego 17-letnia córka.
Śledztwo w szkockim mieście to nie tylko praktyka pisarska, ale również forma terapii dla Tomasza.

Pruszków – ta nazwa dla wielu ludzi jest synonimem jednego – Mafii.
W latach dziewięćdziesiątych Mariusz Sz. wychował się w tym specyficznym mieście. Jako nastolatek niemal codziennie spotykał na ulicy gangsterów, którzy dzięki amnestii, ogłoszonej przez ówczesnego prezydenta, opuścili przedterminowo więzienne mury.