Literatura

Autentyczne wybaczenie nie przychodzi od razu.
Najpierw trzeba zrozumieć.

Autentyczne, czyli moje – wypływające z głębi mnie i ze mną zgodne; nie czyjeś, nie przez kogoś, nie dla kogoś, nie dla zasad, nie dla czyichś oczekiwań, tym bardziej – nie pod czyjąś lub czegoś presją.
Autentyczne – wynikające z potrzeby – tak z uświadomionej, jak i nieuświadomionej.
Autentyczne – szczere, przede wszystkim wobec siebie jako Osoby.
Autentyczne – ostatecznie świadome.

Czy jeden człowiek może drugiemu ukazać coś o autentycznym wybaczeniu?
Tak, jeżeli ten pierwszy kierowany pragnieniem doświadczenia wybaczenia podejmie wysiłek zrozumienia i to, co stało się zrozumiałe, będzie chciał przekazać drugiemu.
Książka jest zatem zapisem drogi myśli – inspirowanych obserwacją doświadczeń swoich i innych; obserwacją związaną z wejściem w głąb tych doświadczeń, konfrontacją ze szczegółowymi, nierzadko trudnymi ich aspektami.
Nie opiera się na chronologii faktycznej, a chronologii przeżywania – kiedy myśl wraca do wspomnienia różnych przeżyć w zrozumiałej tylko sobie logice; kiedy odkrywa kolejno treści w zapamiętanych obrazach według logiki rozwijającej się świadomości.
Jest więc też zaproszeniem do przebycia określonej Drogi myśli, której owocem jest zrozumienie.
A czyż nie jest tak, że tylko zrozumienie może dać wyzwolenie pozwalające autentycznie wybaczyć?

Otóż gdyby Głowacki nie pracował w latach dziewięćdziesiątych w Urzędzie Skarbowym na stanowisku poborcy podatkowego i gdyby mu nie dojadło, tzn. gdyby ze zwierzchnikami nie zadarł, prawdopodobnie nigdy by czegoś podobnego nie napisał. Właśnie z autopsji, z jakiegoś kategorycznego imperatywu rozrachunku z mechanizmami zawodowo-społecznymi, w które był uwikłany i z „kliką”, a w pewnym sensie także i z sobą, wywodzi się cała soczystość książki, cała jej brutalna i skandalizująca prawda. Cennym walorem książki jest bowiem i to, że autor zmierzając ku zdemaskowaniu podłych, nieludzkich mechanizmów instytucji, nie mógł uchylić się od sponiewierania również siebie jako człowieka także „ulepionego z gliny”, co sprawiało, iż rzecz zyskała na wiarygodności.
Dr Ryszard Tomczyk,
w: "Literaci elbląskiego trzydziestolecia 1989–2019. Antologia", Elbląg 2019, s. 33.


Zdemobilizowany w 1989 r., szuka jakiegoś zajęcia. Zostaje poborcą fiskalnym w elbląskim urzędzie skarbowym. Praca podoba mu się, szybko zostaje doceniony, bo wyjątkowo skutecznie ściąga należności. Ale równie szybko dostrzega, że poborcy są wyzyskiwani przez przełożonych, trzeba się dzielić sukcesami (i zarobkami) z niegodziwą kierowniczką, a ona z kolei korzysta z ochrony szefów wyższego szczebla. Cała hierarchia w skarbowej placówce jest zdemoralizowana, a pracownicy traktowani są jak niewolnicy. Głowacki zaczyna walczyć z układem. Zakłada związek zawodowy, organizuje protesty. Wkrótce sam staje się celem ataków kierowniczki i naczelnika. Pada ofiarą prowokacji, jest podejrzany o sfałszowanie podpisów i manipulacje wynikami kontroli. Udowadnia, że zarzuty są zmyślone. Zwycięża, ale po 10 latach zostaje zmuszony do rezygnacji z posady. Taka jest pokrótce jego historia opisana w powieści „Klika”.
Red. Piotr Pytlakowski,
"Pisać każdy może", „Polityka” z 7.02.2009, s. 90.

"Rozstania i powroty" to trzecia i ostatnia część cyklu powieściowego pt. "Kobieta w gorsecie". Przedstawia dalsze losy rodziny Chrostelskich, w której dominującą rolę odgrywa Beata, chociaż tworzy z mężem Piotrem związek oparty na solidnym partnerstwie. Małżonka jest po operacji i walczy ze swoimi przypadłościami zdrowotnymi, dlatego ten okres życia toczy się głównie wokół niej, ale nie tylko.  Obydwoje są nauczycielami i przeżywają przeróżne kłopoty, zarówno w pracy, jak i w domu.  Muszą się zmierzyć z problemami dorastających synów, a także własnymi, które doprowadzają do kryzysu. Chwile słabości, pokus – to samo życie, ale również  i przestroga dla każdego z nas! Czy tak samo byśmy postąpili jak oni?
Zachęcam do lektury, gdyż w przeważającej części jest oparta na zdarzeniach z życia wziętych i z pewnością wyciśnie niejedną łezkę wzruszenia. Możesz śmiało zacząć czytać od tej części, a jak Cię zainteresuje, to zapewne sięgniesz po wcześniejsze. Uważam, że jest to książka rodzinna i może ją czytać każdy z dorosłych czytelników.
Krzysztof Chmielowski

Maciejowa to kobieta nieugięta i bezwzględna, która żelazną ręką prowadzi sprawy swojego bardzo licznego rodzinnego gangu. Nawet najwięksi twardziele spośród nich, stojąc przed jej obliczem, zawsze kładą uszy po sobie, nikt nie ma odwagi postawić na swoim, bo wszyscy wiedzą, że oznaczałoby to wydanie na siebie wyroku. Tytułowa "Kolebka" Maciejowej jest jak kłębowisko żmij, a za kulisami wesela, które jest sceną pierwszej księgi, toczy się kolejna bezwzględna walka z wrogami…

,,Lubię walczyć, zatem wypowiedziałam wojnę chorobie afektywnej dwubiegunowej. Nie jestem jednak przekonana o prawidłowości tej diagnozy” – przyznaje Olka, bohaterka tej książki. Interesuje się psychiatrią, kocha podróże i żyje głównie po to, aby odnajdywać sens. Autorka odczuwa ogromną radość z chwil, które niesie czas zdrowia psychicznego. Na tle wartkiej akcji niepozbawionej elementów humoru przekonacie się, że z życia można zrobić wielki bal, pomimo wszystko. Rozbujałe życie seksualne, spontaniczne podróże, ataki paniki, stany depresyjne, wstyd i przeogromna radość z istnienia. O tym jest książka, którą trzymasz teraz w dłoniach. Spektakularność to doskonałe słowo na określenie walki ze spektrum ChAD, bo życie w poczuciu bycia gorszą jest trudne i wymaga wiary w siebie.

Aleksandra Nowak – autorka bloga wagaryaleksandry, otwarta na ludzi i świat, lubi pomagać i wspierać. Staje w obronie słabszych, odważna, przebojowa, wrażliwa aż za… Kocha smakować życie, nie znosi rutyny i nudy, wieczna wojowniczka. Na przekór szaremu, nudnemu życiu poszukująca miłości tej najgorętszej, najogromniejszej.

Nieznajome, ukryte za rogiem, cierpliwie czeka.
Przyjdzie z zaskoczenia.
Często mówi się o nich: cwaniacy, kombinatorzy, krętacze. Mówi się też: ofiary banków, biedacy, desperaci. Ona myśli, że nie należy ich klasyfikować. Oni po prostu podjęli niewłaściwą decyzję, za którą płacą nie gapowe, ale „frankowe”. Czy to było złe, że tak bardzo chcieli uniezależnić się od rodziców? Rok wspólnego mieszkania stanowił pewną granicę, której przekroczenie mogło skutkować katastrofą rodzinną. Nigdy wcześniej nie podejrzewałaby siebie o to, że sama mogłaby być zarzewiem kłótni. A jednak…
Historia jakich wiele: emigracja, poszukiwanie własnego miejsca, ciąża nie w porę, bezdomny pies obdarzający przyjaźnią i marzenia, które wbrew przeciwnościom można dogonić.
W tle głównych wydarzeń poznajemy okaleczonego przez życie Toma oraz ludzi, niekoniecznie pokornych, mieszkających w domu spokojnej starości. Ten dom, jakże odmienny od polskich DPS-ów, odsłania przed nami:


„...rzeczywistość ludzi żyjących w jesieni życia; ich egzystencji, marzeń, potrzeb i rozterek. Przychodzimy na świat, by przeżyć życie – jednak jest pewien feler: nikt nie uczy nas starości, nie przygotowuje i najczęściej ludzie są przez nią brani przez zaskoczenie...”.
Kazimierz Pamuła

Osią opowieści są losy miłosnego trójkąta: żony, męża i jego kochanki. Omar zbliżył się do Kleo, gdy zachorowała jego żona Lydia. Przyjaźń przerodziła się nagle w coś więcej. Kochanka zapewniała mu troskę, dawała poczucie normalności, fascynowała i niezmiennie pociągała. Przez moment wydawało mu się nawet, że ją kocha.
Kleo miała za sobą nieudane małżeństwo. Mimo że Omar był mężem jej przyjaciółki, zdecydowała się na nawiązanie z nim innej niż tylko przyjacielskiej relacji. On potrzebował zainteresowania i czułości, ona dochodziła do siebie po toksycznym związku, borykała się z depresją, nadużywała alkoholu, by zagłuszyć smutek.
Początkowo, gdy czytelnik wie jedynie, że Lydia zapadła na nieuleczalną, szybko postępującą chorobę, może jej współczuć. Stopniowo jednak, w miarę odsłaniania jej licznych, mocno skrywanych tajemnic, Lydia zaczyna budzić strach i przeraża. W jej ustach stwierdzenie: „kocham cię do szaleństwa” nabiera innego, złowrogiego znaczenia.
To co prawda opowieść o miłości, ale o tej trudnej, bez szansy na happy end. I chociaż w którymś momencie będzie Ci się zapewne wydawać, że wiesz, co kieruje bohaterami, że przypuszczasz, jaki będzie ich następny krok, to jednak powinieneś powstrzymać się przed ferowaniem wyroków. Może się bowiem okazać, że Omar, Kleo czy Lydia całkowicie zaskoczą Cię swoimi decyzjami. A może wręcz zaskoczą samych siebie? Nikt nie jest przecież w stanie przewidzieć, jak zachowa się w nieoczekiwanej sytuacji. Nikt do końca nie zna nawet siebie.
"Konglomerat" to także opowieść o wybaczaniu. Czy wybaczenie wszystkiego, bez wyjątku, jest możliwe? Czy w momencie, gdy zdecydujemy się przeprosić, druga strona zawsze będzie chciała zapomnieć to, co złego zrobiliśmy? Czy istnieją sytuacje, gdy powrót do siebie nawzajem przestaje być możliwy? Te i podobne pytania nasuwają się bezustannie w czasie lektury książki, która została napisana nie tylko w celu dostarczenia rozrywki, ale by sprowokować do myślenia, do zastanowienia się nad konsekwencjami czynów i nad ich nieodwracalnością.
Anna Kowalska (na podstawie recenzji)

Seria PRZYCIĄGANIE #3 KONTRAKT
To świat nieprzyzwoitych i gorących fantazji z tajemnicą w tle!
Ciąg dalszy losów Kate i Marcosa oraz nowy wątek. Tym razem Ann i Ayaz (na okładce) będą poddani elektryzującej sile przyciągania, które porwie ich w wir emocji, niespodzianek i...
Marcos stawia ultimatum Ann. Jak jej decyzje wpłyną na bezpieczeństwo Kate i autentyczność kontraktu małżeńskiego? Jaką rolę odegra Ayaz, przystojny Turek, który pogrywa z Ann, raz pomagając jej, raz Marcosowi?
Kate walczy o życie. Budzi się w nowym, obcym świecie w szpitalu. Nie pamięta Pięknego, który twierdzi, że jest jej mężem. Marcos uczy ją na nowo mapy swojego ciała i rozbudza jej wewnętrzny ogień. Podsyca go. Jest gotowy na każdy krok, aby skusić Kate na życie u jego boku. Magią erotyzmu przedziera się przez cienie i odkrywa skrawki pamięci. Przeszłość jednak ginie w Mroku, który nawiedza ją w koszmarach.
Czy Mrok zapłaci za porwanie, czy wywinie się z rąk policji? Co jest prawdziwe?
Kto mówi prawdę, a kto kłamie? Komu wierzyć?
Czy Kate odzyska pamięć i będzie potrafiła wybaczyć serię kłamstw? Czy osądzi i skreśli wybawcę, zanim pozna intencje, jakimi się kierował?

Kosecki jest jednym z głównych bohaterów powieści o tym samym tytule. Ten dojrzały mężczyzna, współczesny rzeźbiarz, spotyka na swojej drodze Anastazję, początkującą pisarkę i mentorkę. Oboje, po burzliwych kolejach własnych losów, przechodzą przemianę osobowościową, dotykając sfery rozwoju duchowego, osobistego.
Odtąd tworzą związek ludzi oświeconych, relację nowej ery, w której ich poszerzona samoświadomość pozwala im wychodzić poza schematy i doświadczać życia, jakie kreują w swoich przestrzeniach.
Każde z nich spełnia się zawodowo, a jednocześnie wspólnie opierają się na wartościach, za jakimi tęsknią wszystkie pary: na wzajemnej miłości, szacunku, przyjaźni, poszanowaniu i namiętności. Nie oznacza to jednak, że ich sielankowe życie jest pozbawione problemów. Główni bohaterowie doświadczają edukacji z zakresu dojrzałości emocjonalnej, a dzięki wykorzystaniu technik rozwojowych radzą sobie niekonwencjonalnie, ale za to bardzo skutecznie, z pojawiającymi się trudnościami.
Wiodą życie, o jakim marzą tysiące par na całym świecie, dając świadectwo temu, że jest to możliwe, jeśli tylko wyrazimy chęć zgłębienia wiedzy z zakresu rozwoju duchowego, co w fenomenalny sposób przekłada się na nasze życie tu i teraz oraz na partnerstwo nowej ery, która postrzega jednostkę ludzką jako istotę wielowymiarową, kierującą swoją uważność do wnętrza, co jednocześnie nie przeszkadza cieszyć się cielesnością i dobrami świata materialnego.

Norbert zupełnie przez przypadek podejmuje się próby odnalezienia uprowadzonego Przemka. Poszukiwania Przemka są dla niego gwarantem możliwości życia na tym świecie, do czego, jak uważa, nie ma prawa. Józef – ojciec Przemka – chce przekazać synowi cały majątek, w tym warsztat. Przemek jednak czuje się przez ojca przytłoczony, chce się wyrwać spod jego wpływów. Porwanie jest dla Józka osobistym dramatem, a dla Przemka niespodziewaną ucieczką.
Akcja rozgrywa się między innymi w krakowskich knajpach i na dworcach wśród bezdomnych. Wątki filozoficzne wplecione w powieść czynią ją jeszcze bardziej ciekawą i nieprzewidywalną.

William, dwudziestotrzyletni syn Johna Baxtera, angielskiego biznesmena, mieszka koło Londynu w miasteczku Winchester, wiodąc frywolne życie bawidamka. Poznajemy go chwilę przed rodzinną tragedią, która zburzy jego dotychczasowy świat. Bohater będzie musiał dorosnąć, tocząc walkę ze słabościami umysłu i ciała.

Przed wami powieść przygodowa w konwencji płaszcza i szpady osadzona w czasie powstania styczniowego. Na ziemi konińskiej w okolicach Ślesina w 1863 roku doszło do krwawych bitew i kilku mniejszych potyczek. Wcześniej, bo w 1850 roku, na tych terenach, a konkretnie w lesie grąblińskim, miały miejsce objawienia maryjne.
Kazimierz, syn pasterza i wizjonera Mikołaja Sikatki, bierze udział w bitwie pod Ignacewem. Wzięty do niewoli przebywa w tym samym areszcie, w którym wcześniej znalazł się jego ojciec, uwięziony za szerzenie niebezpiecznych dla zaborcy treści niepodległościowych, które usłyszał z ust Matki Bożej. W wydarzeniach, dla których tłem jest powstanie, biorą udział młody carski oficer, handlarz z Grąblina oraz chłop o imieniu Marceli, mieszkaniec pobliskiej Wygody. Przeżywają niesamowite perypetie, wzloty i upadki, żeby na koniec wyciągnąć wnioski na życie. Przez karty książki przewija się pozytywna energia oraz nadzieja, która ma źródło w objawieniach.

„Konstanty nie znał tych okolic, więc kiedy dostrzegł, że nie jest w lesie sam, podjechał bliżej przyjrzeć się, kto jeszcze oprócz niegokręci się pomiędzy drzewami na skraju lasu.
– Co to za wioska? – zapytał chłopca, który prowadził owce i dwie krowy.
Pastuszek przestraszył się, słysząc ruski język. Przyspieszył kroku, nie reagując na pytanie, tak jakby go nie słyszał albo nie rozumiał. Przeczuwał jednak, że ta maskarada nic nie da, tym bardziej że prowadził ze sobą zwierzęta.
– Powtórz, panie, bo nie rozumiem.
– Nie jestem stąd, co to za wioska? – ponowił indagację Konstanty.
– Grąblin – odpowiedział chłopiec zadowolony, że zna odpowiedź i że będzie mógł się za chwilę oddalić”.

"Krótka historia długiego dochodzenia do siebie" to osobista opowieść o alkoholiku, jego dorosłej córce i byłej żonie. Napisałam ją, bo chciałam pokazać oblicze alkoholizmu, o którym często się nie mówi – czy to ze wstydu, czy też z niestosowności mówienia o uczuciach do rodzica, który w oczach wielu na miłość nie zasłużył. To historia o ludzkich relacjach, współczuciu, desperacji i nadziei. O odnajdywaniu siebie. O zwykłości i niezwykłości ludzkich przypadków. O brzydocie ludzkiego upadku i pięknie życia ukazującym się w najmniej oczekiwanych momentach.

Kiedy wirus zaczyna wyznaczać granice światu, wszystkie plany i marzenia znikają – czasami bezpowrotnie.

Szalone, pełne przygód życie nastolatków zamienia się w koszmarny thriller, a scenariusz pisany przez los nieustannie zaskakuje. Spontaniczne przyjaźnie, zabawne perypetie międzynarodowej społeczności zmieniają się w rozstania i paniczną ucieczkę. Bezkompromisowy wróg przekształca ciekawość w strach. Więzi wszystkich w nowej, nieznanej rzeczywistości. Miejsca, gdzie zawsze gościły radość i słońce, spowijają czarne chmury pandemii, która bezlitośnie zawładnęła naszą planetą w 2020 r.
A miłość musiała zostać zapomniana…

Książka ta zabierze Cię w podróż po terenach Doliny Baryczy i zachwyci pięknem oraz kalejdoskopem możliwości. Bitwy na śmierć i życie, podboje obcych ziem, morskie wyprawy, romanse i czarne moce opisane w tej krótkiej, lecz pełnej przygód powieści porwą Cię w nieznane.