Poezja

Violeta Pakulska-Babiak - urodzona w 1966 r. w Koninie. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Zielonogórskim. Jest mężatką, ma jednego syna. Miłośniczka literatury, sztuki i podróży. 
Tomik poezji "Szlak życia" to jej debiut literacki.

Słowo od autora:
w tej książce znajdziesz fraszki, wiersze, aforyzmy, zdjęcia, obrazy, dłuższe wywody.
Tematyka, którą poruszam, zahacza o politykę, problemy społeczne, filozofię, duchowość, religię.
Jest tu aż nadto o Bogu. Jeden wielki galimatias myśli. Nie jest to książka dla każdego. Polecam ją wszystkim, aczkolwiek jasne jest dla mnie, że na przykład ateiście może nie być przyjemnie, czytając to, co tu stworzyłem.
Książkę tę kieruję przede wszystkim do ludzi pogubionych, z rozterkami, do ludzi młodych – ma ona za zadanie uratować was przed szaleństwem, którego doświadczyłem na własnej skórze.
Wyjaśniam tu niewyjaśnione, leczę ze zwarcia w mózgu, wymieniam popalone neurony.
Reszta niech pozostanie tajemnicą.
Życzę miłego czytania.

Wyobraź sobie, drogi czytelniku, krajobraz łagodnych wzgórz pokrytych zielonymi polami, a wśród tych pól klasztor otoczony starodrzewem, średniowieczne budynki z kamienia polnego porośnięte bluszczem. Wyobraź sobie, że z grupą znużonych wędrowców kołaczesz do furty klasztornej, brat furtian otwiera i prowadzi do refektarza, a tam napotykacie jowialnego mnicha w szarej kapocie, który na wasz widok wykrzykuje: „Ha! Witam znużonych wędrowców. Frater Adalbertus sum. Proszę sobie usiąść na ławie. Niestety wygód tu nie mamy. Czym można poczęstować? Pewnie jesteście głodni? Dziś na obiad mieliśmy ślepe ryby, na pewno coś zostało. A może napitku? Takiego piwa, jak nasze klasztorne, to ze świecą szukać. Warzymy je na miejscu, przepis mamy wyjątkowy, dostałem go kiedyś od Szuszwola ze Swarzyndza, wędrownego hermeneutyka. Nie słyszeliście o Szuszwolu ze Swarzyndza? No to posłuchajcie...”.

Trzy dekady musiały upłynąć, nim zdecydowałem się opublikować „Ślady”, tomik opisujący w skondensowanej formie wiersza, fraszki lub piosenki kawał trudnej historii, bez zmyśleń, bez grubej kreski, mocno oparty na ówczesnej rzeczywistości…

Należysz do życia

Debiutancki tomik Joanny Ostaszewskiej "Śniadanie na wulkanie" jest zapisem drogi. (…) Bohaterka tych wierszy odsłania przed oczami czytelnika mapę swoich wewnętrznych dylematów i poszukiwań, a także rysuje topografię swojej twarzy i swojego ciała, którą tak trudno czasem ustalić, jeśli żyło się pod ciśnieniem cudzych drogowskazów i cudzych opinii. Droga odzyskiwania siebie jest tu opisywana jako przechodzenie z ciemności niezrozumienia do światła rozpoznania. Jej pierwszym etapem jest przezwyciężenie ciężaru „lęku podrzuconego nieznaną nam drogą”, traumy przekazywanej z pokolenia na pokolenie poprzez rodzinną matrycę. Etapem końcowym jest wyjście z kokonu strachu i odnalezienie Wewnętrznego Domu, gdzie autorka i bohaterka wierszy spotyka się z ukrywającą się w niej przez lata Małą Dziewczynką, której dedykowany jest ten tomik.  
Wiersze Joanny Ostaszewskiej dotykają doświadczeń trudnych, bolesnych i ciemnych, ale przesycone są światłem i motywiką lotu. Poszukiwaczka sensu i celu swojego życia patrzy na siebie łagodnym okiem. (…)
Zapisana i namalowana w tym tomiku opowieść o pokonywaniu lęku i znajdowaniu sposobów akceptacji siebie jest subtelna, delikatna, malowana, jak pisze autorka w jednym z wierszy, „miękkim pędzlem”. Niezwykła i przejmująca jest metafora, która wieńczy tę drogę: „szkicuję sobą znak nieskończoności na arkuszu nieba”. Bo każdy z nas przecież, o czym tak często zapominamy, nosi w sobie i skończoność, i nieskończoność – dwa integralnie ze sobą związane aspekty czy strony życia.
Ewa Gaworska-Paczoska (prof. historii literatury polskiej, poetka)

Wiersze Pani Joanny Ostaszewskiej są bardzo subtelne, w swojej wymowie artystycznej głęboko egzystencjalne. Forma stylistyczna i liryczna zasługuje na uznanie. Bardzo polecam lekturę tych dojrzałych i głębokich w swej treści wierszy.
Zofia Olek-Redlarska (dr nauk humanistycznych, poetka)

Zbiór wierszy opowiada o emocjach, które towarzyszyły mi przez całe życie i kłębiły się w mojej duszy. Jak wiadomo, oczy są zwierciadłem duszy i to dzięki nim ujrzały świat zewnętrzny. Te emocje przelane na papier układały się w słowa i pomagały mi nie dusić się w sobie, a jednocześnie w ten sposób rozmawiać ze światem. Czytając je, czuję, że ktoś mnie słucha.
Każdy wiersz opowiada o jakiejś cząstce mojej duszy, a przeczytane po kolei stworzą obraz mnie, który pokaże, że mimo nieszczęść szłam do przodu w poszukiwaniu spokoju i szczęścia. 
Myślę, że każdy, kto lubi poezję, znajdzie tu coś dla siebie – coś, co przeżył, coś, co czuł, i utożsami się z tymi emocjami: niespełnioną miłością, żalem po śmierci kogoś bliskiego, wieczną tęsknotą, poszukiwaniem samego siebie, rozmową z Bogiem, ale też nadzieją, że istnieje lepszy świat. Z pewnością pozostawi to w czytelniku ślad

Katarzyna Majcher – mieszkanka Lublina, absolwentka studiów magisterskich. Od piętnastego roku życia pisze wiersze, początkowo tworzone do szuflady. Jest autorką książeczki z wierszykami dla najmłodszych dzieci, wydanej przez WFW w Warszawie. Szczególne miejsce w kręgu jej zainteresowań zajmuje psychologia.

Beata Wałuszko - mieszkająca na Podlasiu poetka, blogerka. Wiersze pisze od kilkudziesięciu lat. Do tej pory publikowała na blogach i portalach poetyckich w Internecie. Ma duże grono wiernych czytelników, nie tylko w Polsce, ale również w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Niemczech, Francji, Irlandii, Portugalii, Emiratach Arabskich, Japonii i innych krajach świata.

Wiersze zaprezentowane w tomiku "Tajemnice życia", to refleksje na temat losu ludzkiego: zagmatwanego, zagadkowego i często... rozczarowań, braku spełnienia. - Anna Topczewska. Radio Akadera Białystok

Sfinansowano ze Stypendium Marszałka Województwa Podlaskiego w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania kultury i opieki nad zabytkami na rok 2023

Lesław Kłos – podróżnik, fotograf, muzyk, pasjonat kultur indiańskich. Wiele czasu spędził w Ameryce Południowej wśród tubylców. Autor kilkunastu tematycznych wystaw fotografii portretowej i reporterskiej. Jest zafascynowany naturą i zachodzącymi w niej procesami. Ciągle powątpiewa w jej rzeczywiste istnienie, wliczając w to siebie. Uważa, że życie jest jakąś anomalią, czymś niemal nieprzyzwoitym, błędem w czyjejś kalkulacji. Zbyt odstaje od nieskończonej ciemności i ognia piekielnego. Z drugiej strony, gdy już się stało, zatapia się w nim całkowicie, nie przeoczając listka drgającego na wietrze i pajęczej sieci z szamoczącym się w jej środku maleńkim jak ziarnko piasku życiem. Swoją wizję świata stara się utrwalić w wierszach, które pisze w potrzebie chwili, i są to jego osobiste refleksje nad procesami zachodzącymi w przyrodzie. Często są zabarwione sarkazmem, tragizmem, a czasem komizmem, choć śmiać się nie ma z czego.

0,000001

Na laurach poczęty wjeżdżam dumnie
w przestrzenie pełne różnorakich bytów.
Ich dusze czasem wołają o pomoc,
gubiąc po omacku drogę.
Uciekam.
Niepewnie oglądam się za siebie.
Tam, na bezdrożach świata
bezwiednie pełznie czas.
Już nie biegnę.
Siadam na mokrej trawie.
Cierpliwie czekam.
On i tak mnie dopadnie.

Wiersze w "Tkance świata" są wynikiem obserwowania w zadziwieniu, jak funkcjonuje świat, a w nim człowiek, w jak różnych formach przejawia się życie, choć wywodzi się z jednego źródła, bez względu na to, jak je nazwiemy – Absolutem, Energią czy Naturą.

„Szykuję się do walki”
– właśnie tymi słowami pragnę rozpocząć mój tomik poezji.
Bo czym tak naprawdę jest życie, jak nie walką
o egzystencję, o emocje, o własną duszę.
Drogi czytelniku, jestem pewien, że po przeczytaniu moich wierszy odnajdziesz w nich również siebie.

Tomik zawiera utwory przepełnione wiarą, pokorą i miłością. Wiersze powstawały w emocjach, w momencie natchnienia, czasami zupełnie niespodziewanie, prosto z serca, dlatego są tak autentyczne i szczere, a jednocześnie łatwe w odbiorze. Dobre na chwilę wytchnienia po pracowitym dniu, i dla dużych, i dla małych, po prostu dla wszystkich!
W książce znajdują się też przepiękne rysunki dzieci, którym autorka dedykuje swe utwory.

ŻYCIE DAREM JEST
ŻYCIE DAŁ NAM BÓG, NASZ BOSS.
TY MI DAŁEŚ ŻYCIE, PANIE,
NIECH WIĘC TAK SIĘ STANIE,
JAK TY TEGO CHCESZ,
TWOJA WOLA JEST NAJLEPSZA,
NAJDOSKONALSZA I NAJCUDOWNIEJSZA.

TROSKI MOJE, SMUTKI I RADOŚCI
SKŁADAM NA TWE RĘCE,
NIE CHCĘ PŁAKAĆ JUŻ WIĘCEJ.

CHCĘ SIĘ ŚMIAĆ, CHCĘ BYĆ WESOŁA,
CHCĘ UŚMIECHEM SWYM
ZARAŻAĆ WSZYSTKICH WKOŁO.
(fragment)

Czekanie na lepsze czasy to tak jakby trwać w zawieszonej czasoprzestrzeni.
To, co myślimy, że nadejdzie, może nigdy nie nadejść.
Oczekiwanie na coś bezterminowo jest naiwną projekcją bezproduktywnych życzeń.
Wyczyść je i zacznij żyć.

Od 2016 r. należy do Akademii Słowa i Grupy Twórczej „Cumulus” w Chrzanowie. Uczestniczy w warsztatach i spotkaniach literackich w terenie.
Jej dorobek to ponad trzysta wierszy, aforyzmów, fraszek, limeryków, myśli nieuczesanych oraz satyr. W jej twórczości nie brakuje i innych form wyrazu, takich jak malarstwo czy rzeźba.
W 2019 r. wydała tomik wierszy "Muzyka duszy" wraz z płytą. Również w 2019 r. zdobyła III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Satyra Urobkowa”, a w 2020 r. w tymże konkursie otrzymała wyróżnienie za kultywowanie gwary śląskiej.

Debiutancka książka polskiej pisarki i malarki zawiera zbiór abstrakcyjnych obrazów, barwnych kompozycji do nowoczesnych wnętrz. Kolory można zestawiać ze sobą na wiele różnych sposobów, a najpopularniejszymi elementami dekoracyjnymi są kontrast i podobieństwo. W utworze między dzieła malarki wplecione zostały rymowane wiersze.

W wierszach da się wyczuć związanie
z urokliwym miejscem,
jakim jest Dolny Śląsk.
A że zbyt blado to na co dzień postrzegamy,
postanowiłam to dowartościować i docenić.