Poezja

Trzy dekady musiały upłynąć, nim zdecydowałem się opublikować „Ślady”, tomik opisujący w skondensowanej formie wiersza, fraszki lub piosenki kawał trudnej historii, bez zmyśleń, bez grubej kreski, mocno oparty na ówczesnej rzeczywistości…

Należysz do życia

Debiutancki tomik Joanny Ostaszewskiej "Śniadanie na wulkanie" jest zapisem drogi. (…) Bohaterka tych wierszy odsłania przed oczami czytelnika mapę swoich wewnętrznych dylematów i poszukiwań, a także rysuje topografię swojej twarzy i swojego ciała, którą tak trudno czasem ustalić, jeśli żyło się pod ciśnieniem cudzych drogowskazów i cudzych opinii. Droga odzyskiwania siebie jest tu opisywana jako przechodzenie z ciemności niezrozumienia do światła rozpoznania. Jej pierwszym etapem jest przezwyciężenie ciężaru „lęku podrzuconego nieznaną nam drogą”, traumy przekazywanej z pokolenia na pokolenie poprzez rodzinną matrycę. Etapem końcowym jest wyjście z kokonu strachu i odnalezienie Wewnętrznego Domu, gdzie autorka i bohaterka wierszy spotyka się z ukrywającą się w niej przez lata Małą Dziewczynką, której dedykowany jest ten tomik.  
Wiersze Joanny Ostaszewskiej dotykają doświadczeń trudnych, bolesnych i ciemnych, ale przesycone są światłem i motywiką lotu. Poszukiwaczka sensu i celu swojego życia patrzy na siebie łagodnym okiem. (…)
Zapisana i namalowana w tym tomiku opowieść o pokonywaniu lęku i znajdowaniu sposobów akceptacji siebie jest subtelna, delikatna, malowana, jak pisze autorka w jednym z wierszy, „miękkim pędzlem”. Niezwykła i przejmująca jest metafora, która wieńczy tę drogę: „szkicuję sobą znak nieskończoności na arkuszu nieba”. Bo każdy z nas przecież, o czym tak często zapominamy, nosi w sobie i skończoność, i nieskończoność – dwa integralnie ze sobą związane aspekty czy strony życia.
Ewa Gaworska-Paczoska (prof. historii literatury polskiej, poetka)

Wiersze Pani Joanny Ostaszewskiej są bardzo subtelne, w swojej wymowie artystycznej głęboko egzystencjalne. Forma stylistyczna i liryczna zasługuje na uznanie. Bardzo polecam lekturę tych dojrzałych i głębokich w swej treści wierszy.
Zofia Olek-Redlarska (dr nauk humanistycznych, poetka)

Beata Wałuszko - mieszkająca na Podlasiu poetka, blogerka. Wiersze pisze od kilkudziesięciu lat. Do tej pory publikowała na blogach i portalach poetyckich w Internecie. Ma duże grono wiernych czytelników, nie tylko w Polsce, ale również w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Niemczech, Francji, Irlandii, Portugalii, Emiratach Arabskich, Japonii i innych krajach świata.

Wiersze zaprezentowane w tomiku "Tajemnice życia", to refleksje na temat losu ludzkiego: zagmatwanego, zagadkowego i często... rozczarowań, braku spełnienia. - Anna Topczewska. Radio Akadera Białystok

Sfinansowano ze Stypendium Marszałka Województwa Podlaskiego w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania kultury i opieki nad zabytkami na rok 2023

Lesław Kłos – podróżnik, fotograf, muzyk, pasjonat kultur indiańskich. Wiele czasu spędził w Ameryce Południowej wśród tubylców. Autor kilkunastu tematycznych wystaw fotografii portretowej i reporterskiej. Jest zafascynowany naturą i zachodzącymi w niej procesami. Ciągle powątpiewa w jej rzeczywiste istnienie, wliczając w to siebie. Uważa, że życie jest jakąś anomalią, czymś niemal nieprzyzwoitym, błędem w czyjejś kalkulacji. Zbyt odstaje od nieskończonej ciemności i ognia piekielnego. Z drugiej strony, gdy już się stało, zatapia się w nim całkowicie, nie przeoczając listka drgającego na wietrze i pajęczej sieci z szamoczącym się w jej środku maleńkim jak ziarnko piasku życiem. Swoją wizję świata stara się utrwalić w wierszach, które pisze w potrzebie chwili, i są to jego osobiste refleksje nad procesami zachodzącymi w przyrodzie. Często są zabarwione sarkazmem, tragizmem, a czasem komizmem, choć śmiać się nie ma z czego.

0,000001

Na laurach poczęty wjeżdżam dumnie
w przestrzenie pełne różnorakich bytów.
Ich dusze czasem wołają o pomoc,
gubiąc po omacku drogę.
Uciekam.
Niepewnie oglądam się za siebie.
Tam, na bezdrożach świata
bezwiednie pełznie czas.
Już nie biegnę.
Siadam na mokrej trawie.
Cierpliwie czekam.
On i tak mnie dopadnie.

Wiersze w "Tkance świata" są wynikiem obserwowania w zadziwieniu, jak funkcjonuje świat, a w nim człowiek, w jak różnych formach przejawia się życie, choć wywodzi się z jednego źródła, bez względu na to, jak je nazwiemy – Absolutem, Energią czy Naturą.

„Szykuję się do walki”
– właśnie tymi słowami pragnę rozpocząć mój tomik poezji.
Bo czym tak naprawdę jest życie, jak nie walką
o egzystencję, o emocje, o własną duszę.
Drogi czytelniku, jestem pewien, że po przeczytaniu moich wierszy odnajdziesz w nich również siebie.

Tomik zawiera utwory przepełnione wiarą, pokorą i miłością. Wiersze powstawały w emocjach, w momencie natchnienia, czasami zupełnie niespodziewanie, prosto z serca, dlatego są tak autentyczne i szczere, a jednocześnie łatwe w odbiorze. Dobre na chwilę wytchnienia po pracowitym dniu, i dla dużych, i dla małych, po prostu dla wszystkich!
W książce znajdują się też przepiękne rysunki dzieci, którym autorka dedykuje swe utwory.

ŻYCIE DAREM JEST
ŻYCIE DAŁ NAM BÓG, NASZ BOSS.
TY MI DAŁEŚ ŻYCIE, PANIE,
NIECH WIĘC TAK SIĘ STANIE,
JAK TY TEGO CHCESZ,
TWOJA WOLA JEST NAJLEPSZA,
NAJDOSKONALSZA I NAJCUDOWNIEJSZA.

TROSKI MOJE, SMUTKI I RADOŚCI
SKŁADAM NA TWE RĘCE,
NIE CHCĘ PŁAKAĆ JUŻ WIĘCEJ.

CHCĘ SIĘ ŚMIAĆ, CHCĘ BYĆ WESOŁA,
CHCĘ UŚMIECHEM SWYM
ZARAŻAĆ WSZYSTKICH WKOŁO.
(fragment)

Czekanie na lepsze czasy to tak jakby trwać w zawieszonej czasoprzestrzeni.
To, co myślimy, że nadejdzie, może nigdy nie nadejść.
Oczekiwanie na coś bezterminowo jest naiwną projekcją bezproduktywnych życzeń.
Wyczyść je i zacznij żyć.

Od 2016 r. należy do Akademii Słowa i Grupy Twórczej „Cumulus” w Chrzanowie. Uczestniczy w warsztatach i spotkaniach literackich w terenie.
Jej dorobek to ponad trzysta wierszy, aforyzmów, fraszek, limeryków, myśli nieuczesanych oraz satyr. W jej twórczości nie brakuje i innych form wyrazu, takich jak malarstwo czy rzeźba.
W 2019 r. wydała tomik wierszy "Muzyka duszy" wraz z płytą. Również w 2019 r. zdobyła III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Satyra Urobkowa”, a w 2020 r. w tymże konkursie otrzymała wyróżnienie za kultywowanie gwary śląskiej.

Debiutancka książka polskiej pisarki i malarki zawiera zbiór abstrakcyjnych obrazów, barwnych kompozycji do nowoczesnych wnętrz. Kolory można zestawiać ze sobą na wiele różnych sposobów, a najpopularniejszymi elementami dekoracyjnymi są kontrast i podobieństwo. W utworze między dzieła malarki wplecione zostały rymowane wiersze.

W wierszach da się wyczuć związanie
z urokliwym miejscem,
jakim jest Dolny Śląsk.
A że zbyt blado to na co dzień postrzegamy,
postanowiłam to dowartościować i docenić.

Janusz Kucicki SVD (Płońsk, 1967), profesor Uniwersytetu Nanzan na Wydziale Humanistycznym (Nagoya, Japonia). Autor czterech monografii i ponad czterdziestu artykułów z zakresu nauk biblijnych. Ten tomik wierszy, zatytułowany „Ukraińska semantyka”, jest zakończeniem tzw. Tryptyku ukraińskiego, obejmującego również tom pierwszy „Wszystkie barwy Ukrainy” (Poligraf, 2022) i tom drugi „Panegiryk dla Ukrainy” (Poligraf, 2023).

Wszystko, co ma swój początek, ma też swój koniec. Na początku zastanawiamy się nad przyczyną i nad tym, co z tego wyniknie, a na końcu nie możemy zapomnieć o początku i jego przyczynach. Jeśli jednak tak będzie, że zapomnimy o początku, a skoncentrujemy się tylko na końcu, sprawiedliwości zadość się nie stanie. Sądząc tę wojnę, musimy uwzględnić jedynie sprawiedliwość wobec pokrzywdzonych, zapominając o polityce. Czy tym razem zdołamy to zrobić?

Everything that has a beginning also has an end. At the beginning, we think about the cause and what will result from it, and at the end, we cannot forget about the beginning and its causes. However, if we forget about the beginning and only focus on the end, justice will not be served. When judging this war, we must only take into account justice towards the victims, forgetting about politics. Will we be able to do it this time?

Cierpienie jest głównym elementem wielojęzycznej poezji Aleksandra Pileckiego – czy to zawarte w bólu, smutku, strachu, gniewie, czy też w nudzie. Bardzo łatwo to zauważyć, prawie wszystkie wiersze w tym tomiku są nim przesiąknięte. Jego obsesja na punkcie cierpienia pozwoliła mu jednak dostrzec zmieniającą się dynamikę różnych jego odmian. Można zauważyć, że będąc w dołku, autor albo próbuje uciec z niego, woła śpiewnie o pomoc, mruczy do siebie, szukając problemów, albo najzwyczajniej się w nim urządza, żeby umilić sobie czas. Skąd jednak pomysł, żeby włączyć w to obce języki? Przede wszystkim ze względu na brzmienie oraz możliwość wyrażenia swoich myśli w inny sposób. W zasobach polskiego, niemieckiego i włoskiego jest większy wybór słów nacechowanych emocjonalnie, co może stworzyć kontrast lub wzmocnić odczucie. Pozwala to na rozszerzenie pola do gier słownych, które często pojawiają się w tytułach.

"W kalejdoskopie słów i obrazów" to tomik niezwykły.
Nie obawiaj się, otwórz go, a od razu przeniesiesz się do zaczarowanego ogrodu, do świata marzeń, magii i dziecięcych sekretów. Otulą cię zapachy, oczarują piękne kwiaty, a beztroska zawładnie tobą tak, że poczujesz się jak na zielonej łące wśród maków i chabrów. Śmiało, bierz, otwieraj i ciesz się życiem!

GRZEGORZ MYSIORSKI – szczecinianin, rocznik 1968, na drogę zawodową wybrał medycynę, a potem to pulmonologia wybrała jego. Po latach pracy w ośrodku akademickim rozpoczął praktykowanie na peryferiach, tam gdzie najbliżej do ludzi. Stara się łączyć intelektualny profesjonalizm z wewnętrznym romantyzmem. Poezja jest dla niego antidotum na współczesny deficyt piękna i harmonii. Jest próbą uchwycenia chwili – słowną fotografią nastroju, uczucia, przeżycia. Swoje wiersze pisze nocami, bo wtedy najlepiej wszystko widać. Zawierają one osobiste podróże od baśniowej przeszłości do międzygwiezdnej przyszłości, spisywane w hołdującym nawiązaniu do klasyki polskiej poezji.