Poezja

Książka "Słowa przyjemne i nieprzyjemne w dotyku" to debiut literacki autorki.
Tomik zawiera zbiór 40 wierszy o różnej tematyce. Są one autentyczne i pełne emocji.
Autorka stawia w utworach pytania retoryczne.
Wiersze są pisane „atramentem płynącym z serca”.

Marian Tadeusz Karaś urodził się w 1950 r. w Kotowej Woli pod Tarnobrzegiem. Absolwent archeologii i dziennikarstwa podyplomowego UJ. Satyrą zajął się, począwszy od 1984 r. minionego stulecia, kiedy to z przyczyn politycznych nie mógł już uprawiać zawodu reportażysty. Do dziś publikował swoje fraszki i aforyzmy w ponad 30 tytułach krajowych, w tym m.in. w „Przekroju”, „Szpilkach”, „Ulicy Wszystkich Świętych” i „Karuzeli”. Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Satyrycznego „Uzdrawianie śmiechem” z 1988 r. W 1995 r. wydał zbiór fraszek, aforyzmów i limeryków "Igraszki satyra". Dwanaście lat później w formacie PDF ukazał się w internecie zbiór jego aforyzmów zatytułowany "Zamyślenia z myślenia".
Jak na satyryka przystało, od lat współpracuje z… kenijskim (acz polskojęzycznym) portalem internetowym SięMyśli (www.siemysli-ke.info).

"Smak emocji" jest przesiąknięty uczuciami, uwodzi od pierwszych słów, rozgrzewa, oszałamia, zniewala… To erotyzm, który pieści nasze zmysły, kusząc seksem i zachwycając literacko. Wiersze są wysmakowane, czasami frywolne, elektryzujące i namiętne.
Do czytania zarówno we dwoje, jak i solo.

Urodziłem się w roku 1975 w Szczecinie. Zadebiutowałem w styczniu 2021 roku powieścią obyczajową z elementami erotyki "Znaki na niebie". Pisanie stało się moją pasją – wkładam w nie dużo serca. Tak powstał tomik poetycki "Smak emocji". Obecnie pracuję już nad następnym projektem i mam w przygotowaniu kolejne, więc nie dam o sobie zapomnieć.
Robert Wysokiński

Słońce wzbija się wysoko nad toskańską winnicą.
W powietrzu unosi się zapach wszystkich owoców Sangiovese. 
Sok słodkich wiśni leniwie spływa po naszych rozpalonych myślą ciałach.
W oddali słychać jedynie ciche kacze kwakanie.
I tylko my w cieniu młodej winorośli lekko trwamy – w swych ramionach zaplątani, myśląc, czy ten dreszcz na naszej skórze to wciąż wiatru lekki powiew, czy spragniona obietnica smaku nocy letnich. 

Szybciej. Bardziej. Więcej.
Jeszcze więcej.
Tak żyjemy na co dzień. Biegniemy, by wszystko ogarnąć i załatwić, a przecież i tak zawsze pozostaną jakieś sprawy wymagające jeszcze więcej uwagi i zaangażowania.
Zawsze można by więcej…
A gdyby tak na krótką chwilę zatrzymać się i popatrzeć…
Popatrzeć na samego siebie i na świat wokół nas.
Do tego właśnie namawia nas tomik „Spojrzenia”. Ten zbiór wierszy zachęca nas, by pomyśleć przez chwilę o tym, co na co dzień wydaje się zwyczajne i niewarte uwagi. Przekonuje nas do zachwytu tym, co nas otacza, i do refleksji nad samym sobą.
Dzięki niemu możemy popatrzeć na siebie i na świat nowym spojrzeniem. Spojrzeniem skłonnym do namysłu i zachwytu.

„Ta poezja jest gorącą dawką emocji i odczucia piękna przyrody w skomplikowaniu ludzkich uczuć. Autorka zaś jest w istocie samą Syreną słowiańską, bo jej umysł i talent są ponad naszym wymiarem postrzegania życia”,
recenzja zbioru wierszy „Syrena słowiańska”

"Szepty niespokojne" to pozycja wyjątkowa, która w niekonwencjonalny a zarazem wzruszający sposób oddaje obraz życia rodziny w cieniu autyzmu. Osobiste doświadczenia i przeżycia autorki ujęte w tematyczne wpisy oraz wiersze traktują o wyzwaniach i przeszkodach, z jakimi mierzą się opiekunowie dzieci niepełnosprawnych. Subtelnie powiązane wątki tabu, szczere refleksje i subiektywne spostrzeżenia mogą być drogowskazem dla wszystkich poszukujących otuchy i zrozumienia w swoich trudnych emocjonalnych podróżach. 

Violeta Pakulska-Babiak - urodzona w 1966 r. w Koninie. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Zielonogórskim. Jest mężatką, ma jednego syna. Miłośniczka literatury, sztuki i podróży. 
Tomik poezji "Szlak życia" to jej debiut literacki.

Słowo od autora:
w tej książce znajdziesz fraszki, wiersze, aforyzmy, zdjęcia, obrazy, dłuższe wywody.
Tematyka, którą poruszam, zahacza o politykę, problemy społeczne, filozofię, duchowość, religię.
Jest tu aż nadto o Bogu. Jeden wielki galimatias myśli. Nie jest to książka dla każdego. Polecam ją wszystkim, aczkolwiek jasne jest dla mnie, że na przykład ateiście może nie być przyjemnie, czytając to, co tu stworzyłem.
Książkę tę kieruję przede wszystkim do ludzi pogubionych, z rozterkami, do ludzi młodych – ma ona za zadanie uratować was przed szaleństwem, którego doświadczyłem na własnej skórze.
Wyjaśniam tu niewyjaśnione, leczę ze zwarcia w mózgu, wymieniam popalone neurony.
Reszta niech pozostanie tajemnicą.
Życzę miłego czytania.

Wyobraź sobie, drogi czytelniku, krajobraz łagodnych wzgórz pokrytych zielonymi polami, a wśród tych pól klasztor otoczony starodrzewem, średniowieczne budynki z kamienia polnego porośnięte bluszczem. Wyobraź sobie, że z grupą znużonych wędrowców kołaczesz do furty klasztornej, brat furtian otwiera i prowadzi do refektarza, a tam napotykacie jowialnego mnicha w szarej kapocie, który na wasz widok wykrzykuje: „Ha! Witam znużonych wędrowców. Frater Adalbertus sum. Proszę sobie usiąść na ławie. Niestety wygód tu nie mamy. Czym można poczęstować? Pewnie jesteście głodni? Dziś na obiad mieliśmy ślepe ryby, na pewno coś zostało. A może napitku? Takiego piwa, jak nasze klasztorne, to ze świecą szukać. Warzymy je na miejscu, przepis mamy wyjątkowy, dostałem go kiedyś od Szuszwola ze Swarzyndza, wędrownego hermeneutyka. Nie słyszeliście o Szuszwolu ze Swarzyndza? No to posłuchajcie...”.

Trzy dekady musiały upłynąć, nim zdecydowałem się opublikować „Ślady”, tomik opisujący w skondensowanej formie wiersza, fraszki lub piosenki kawał trudnej historii, bez zmyśleń, bez grubej kreski, mocno oparty na ówczesnej rzeczywistości…

Należysz do życia

Debiutancki tomik Joanny Ostaszewskiej "Śniadanie na wulkanie" jest zapisem drogi. (…) Bohaterka tych wierszy odsłania przed oczami czytelnika mapę swoich wewnętrznych dylematów i poszukiwań, a także rysuje topografię swojej twarzy i swojego ciała, którą tak trudno czasem ustalić, jeśli żyło się pod ciśnieniem cudzych drogowskazów i cudzych opinii. Droga odzyskiwania siebie jest tu opisywana jako przechodzenie z ciemności niezrozumienia do światła rozpoznania. Jej pierwszym etapem jest przezwyciężenie ciężaru „lęku podrzuconego nieznaną nam drogą”, traumy przekazywanej z pokolenia na pokolenie poprzez rodzinną matrycę. Etapem końcowym jest wyjście z kokonu strachu i odnalezienie Wewnętrznego Domu, gdzie autorka i bohaterka wierszy spotyka się z ukrywającą się w niej przez lata Małą Dziewczynką, której dedykowany jest ten tomik.  
Wiersze Joanny Ostaszewskiej dotykają doświadczeń trudnych, bolesnych i ciemnych, ale przesycone są światłem i motywiką lotu. Poszukiwaczka sensu i celu swojego życia patrzy na siebie łagodnym okiem. (…)
Zapisana i namalowana w tym tomiku opowieść o pokonywaniu lęku i znajdowaniu sposobów akceptacji siebie jest subtelna, delikatna, malowana, jak pisze autorka w jednym z wierszy, „miękkim pędzlem”. Niezwykła i przejmująca jest metafora, która wieńczy tę drogę: „szkicuję sobą znak nieskończoności na arkuszu nieba”. Bo każdy z nas przecież, o czym tak często zapominamy, nosi w sobie i skończoność, i nieskończoność – dwa integralnie ze sobą związane aspekty czy strony życia.
Ewa Gaworska-Paczoska (prof. historii literatury polskiej, poetka)

Wiersze Pani Joanny Ostaszewskiej są bardzo subtelne, w swojej wymowie artystycznej głęboko egzystencjalne. Forma stylistyczna i liryczna zasługuje na uznanie. Bardzo polecam lekturę tych dojrzałych i głębokich w swej treści wierszy.
Zofia Olek-Redlarska (dr nauk humanistycznych, poetka)

Zbiór wierszy opowiada o emocjach, które towarzyszyły mi przez całe życie i kłębiły się w mojej duszy. Jak wiadomo, oczy są zwierciadłem duszy i to dzięki nim ujrzały świat zewnętrzny. Te emocje przelane na papier układały się w słowa i pomagały mi nie dusić się w sobie, a jednocześnie w ten sposób rozmawiać ze światem. Czytając je, czuję, że ktoś mnie słucha.
Każdy wiersz opowiada o jakiejś cząstce mojej duszy, a przeczytane po kolei stworzą obraz mnie, który pokaże, że mimo nieszczęść szłam do przodu w poszukiwaniu spokoju i szczęścia. 
Myślę, że każdy, kto lubi poezję, znajdzie tu coś dla siebie – coś, co przeżył, coś, co czuł, i utożsami się z tymi emocjami: niespełnioną miłością, żalem po śmierci kogoś bliskiego, wieczną tęsknotą, poszukiwaniem samego siebie, rozmową z Bogiem, ale też nadzieją, że istnieje lepszy świat. Z pewnością pozostawi to w czytelniku ślad

Katarzyna Majcher – mieszkanka Lublina, absolwentka studiów magisterskich. Od piętnastego roku życia pisze wiersze, początkowo tworzone do szuflady. Jest autorką książeczki z wierszykami dla najmłodszych dzieci, wydanej przez WFW w Warszawie. Szczególne miejsce w kręgu jej zainteresowań zajmuje psychologia.

"Światłocienie macierzyństwa" to zbiór krótkich, poetyckich refleksji poświęconych różnym wymiarom i doświadczeniom macierzyństwa.
Tomik otwiera głos kobiety ceniącej świadomy wybór, a zarazem zachwyconej tajemnicą pojawienia się nowego życia i jego wzrastania – także wtedy, gdy nie towarzyszy mu w pełni świadoma decyzja. Choć autorka nie podejmuje wprost rozważań nad wolną wolą, napięcie między ludzką sprawczością a pokorą wobec praw życia stanowi ważne tło wielu utworów.
Szczególne miejsce zajmują tu matki – zwłaszcza te, które swoje cierpienie przeżywają w milczeniu, często nie znajdując wystarczającego zrozumienia ani w społecznym dyskursie, ani we współczesnych uproszczonych narracjach psychologicznych. Autorka pisze o macierzyństwie, które nie kończy się wraz z dorastaniem dziecka i którego granice nie zawsze dają się wyraźnie określić. Nie pomija przy tym także trudnych doświadczeń i bolesnych prawd.
W tomiku wybrzmiewa także głos rodzącego się życia, pożegnania matki, refleksje i uczucia towarzyszące jej utracie. Autorka dostrzega macierzyństwo też poza światem ludzi wskazując na jego przejawy w naturze i w duchowym wymiarze istnienia.

Beata Wałuszko - mieszkająca na Podlasiu poetka, blogerka. Wiersze pisze od kilkudziesięciu lat. Do tej pory publikowała na blogach i portalach poetyckich w Internecie. Ma duże grono wiernych czytelników, nie tylko w Polsce, ale również w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Niemczech, Francji, Irlandii, Portugalii, Emiratach Arabskich, Japonii i innych krajach świata.

Wiersze zaprezentowane w tomiku "Tajemnice życia", to refleksje na temat losu ludzkiego: zagmatwanego, zagadkowego i często... rozczarowań, braku spełnienia. - Anna Topczewska. Radio Akadera Białystok

Sfinansowano ze Stypendium Marszałka Województwa Podlaskiego w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania kultury i opieki nad zabytkami na rok 2023