Poezja

Dagmara Gądek, z wykształcenia i zawodu wiolonczelistka związana z Das Sinfonie Orchester Berlin, z którą współpracuje jako freelancer. Tarnowianka od dwóch dekad mieszkająca na stałe w Berlinie.
Od 2021 roku - obok uniwersalnego języka muzyki - swą wrażliwość artystyczną wyraża także poprzez słowo. W formie wierszy i chimeryków z humorem i głębokim wglądem w niewidzialne dla wielu zakamarki rzeczywistości opisuje ją oczami artystki, matki dwójki wspaniałych dzieci, emigrantki.
Publikowała dotychczas z sukcesem na poetyckich portalach internetowych, a w druku zadebiutowała na łamach kwartalnika literackiego „ReWiry" podczas 46. Międzynarodowego Listopada Poetyckiego w 2023 roku oraz w polsko-niemieckim magazynie „Polonus" wydawanym przez Centrum Kompetencji i Koordynacji Języka Polskiego KoKoPol. Także w 2023 roku, pod pseudonimem Dagny, wydała 78-stronicowy tomik "Chimeryki. Teksty satyryczne". "Przebicia" - tytuł niniejszego zbioru wierszy - nawiązuje do nakładających się na siebie przestrzeni życiowych, które przenikają się wzajemnie w emigranckiej i duszy autorki zawieszonej między dwoma krajami, dwiema mentalnościami, ci między sztuką a codziennością i wyborami stricte kobiecymi.

Magdalena Ficowska-Łuszczek – poetka, dziewczyna z okładek pism minionych lat. Urodzona w Warszawie, dziesięć lat mieszkała i tworzyła w Zakopanem. Członkini Związku Literatów Polskich, laureatka ogólnopolskich konkursów poetyckich, trzykrotna stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Debiutowała w 1977 r. w tygodniku studenckim „ITD”, publikowała wiersze w prasie literackiej: w „Kulturze”, „Literaturze”, „Odrze”, „Poezji”, „Nowym Wyrazie” oraz „Katoliku”, „Dunajcu”, „Gazecie Krakowskiej”, a także w „Świerszczyku” i „Płomyczku”.
Od 1991 r. współpracowała z redakcją literacką 2 Programu Polskiego Radia jako autorka słuchowisk i miniatur poetyckich. W 1997 r. została zaliczona przez paryskie wydawnictwo TEMOINS w poczet czterdziestu czterech czołowych współczesnych poetów polskich – wiersze Magdaleny Ficowskiej-Łuszczek opublikowano w wydanej we Francji "Antologii poezji polskiej 1975–1990" obok utworów Czesława Miłosza i Wisławy Szymborskiej. Jej wiersze umieszczono też w "Antologii nowej polskiej poezji" Borysa Dankowa z 2006 r., wydanej w Bułgarii. W Polsce umieszczono Poetkę w leksykonie Lesława Bartelskiego "Polscy pisarze współcześni 1939–1991", Wydawnictwo Naukowe PWN, oraz w "Antologii tysiąclecia – poezja polska" pod red. Aleksandra Nawrockiego, Wydawnictwo IBiS, Warszawa 2002. Tomiki Magdaleny Ficowskiej-Łuszczek znajdują się w Bibliotece Nobla w Sztokholmie i w Bibliotece Papieskiej w Watykanie.
Ukazały się następujące jej tomiki poezji:
"Serce się powtarza" – Nowy Sącz 1984,
"Wzburzony sen" – Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987,
"Nefertari – obłok pyłu na drodze" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 1999,
"Na podobieństwo swoje" – Warszawa 2000,
"Urwisko" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2006,
"Zaklinanie szczęścia" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2010,
"Gniew motyla" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2014,
"Jak Feniks z popiołów" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2017,
"Wiersze wybrane – SELECTED POEMS" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2017,
"Rajski ptak" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2018,
"Wilki" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Anielica" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Gwiazda" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Bogini" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2020,
"1,5 sekundy do Raju" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2020,
"Na szczęście są chmury" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2021,
"Przerwana omertà" – Wydawnictwo Poligraf, Brzezia Łąka 2022,
"Zapadnia" – Wydawnictwo Poligraf, Brzezia Łąka 2022.
Wydała też baśnie i wiersze dla dzieci:
"Tatrzańskie opowieści" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 1999,
"Wielka wróżka" – Toruń 1993,
"Orzeszek" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 1999,
"Powrót wielkiej wróżki" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 2000.

Dorota Andreas (pseudonim literacki), ur. 1954 r. w Łodzi, z zawodu psychoterapeutka.
Prezentowane w tomiku wiersze, opatrzone na początku i na końcu opowiadaniem, pisane były od wczesnych lat młodości do szuflady, a czytane przez nielicznych. Przychodzi moment, gdy marzymy o wehikule czasu, aby ten przeniósł nas w dawny świat, pozwolił pobyć w przeszłości i znaleźć zagubione wydarzenia z różnych klimatów umysłu i serca. Taka wędrówka mogłaby pomóc odnaleźć świat utracony, ale też swoje zagubione części, odszukać siebie sprzed lat.
„Proszę cofnąć się do przodu” – zacytował Leszek Kołakowski tramwajarza, który wzbudził salwę śmiechu wśród pasażerów, a autorka wykorzystała ten cytat, aby napisać tekst pod tym tytułem we własnej interpretacji, umieszczając go na zakończenie. Często musimy dokonać trudnego kroku w tył, aby odnaleźć siebie i móc zrobić krok w przyszłość. Dominującym tematem wierszy jest miłość. Tylko ona potrafi pokonać czas i wszelkie bariery.
Literatura konfesyjna autorki poprzez odwagę autobiograficzną staje się przejawem gorliwego dążenia do wewnętrznej prawdy.
Książka została wyróżniona w konkursie organizowanym przez Wydawnictwo Poligraf.

Krystyna Przeradzka, ur. 30.12.1951 r. w Elblągu, zm. 26.01.2023 r. W swoim testamencie zapisała, że pieniądze ze sprzedaży mieszkania w pierwszej kolejności mają być przeznaczone na wydanie powieści i poezji.

"Recepty na życie" to zbiór poezji, w którym autorka skupia się na temacie ludzkiego istnienia, emocji, relacji i codziennych doświadczeń. Poprzez swoje wiersze zaprasza czytelnika do refleksji nad sensem życia, miłością, samotnością, nadzieją i przemijaniem. Utwory są pełne emocji i szczerości, co sprawia, że czytelnik może łatwo identyfikować się z odczuciami opisanymi przez autorkę. Gorąco polecamy ten zbiór wszystkim miłośnikom poezji.

Co czuje człowiek zniewolony przez los? Jak poradzić sobie, kiedy życie zmienia się diametralnie w ułamku sekundy? W jaki sposób nie oszaleć wśród czterech ścian i pasów? A co ma do tego miłość? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedzi, czytając mój debiutancki tomik. Wiersze pisane uczuciami i wydarzenia zmienione w słowa.

Alicja Wołos, 21 lat. Studiuję na Politechnice Wrocławskiej. Z zawodu jestem technikiem teleinformatykiem, ale od zawsze pasjonuję się sztuką. Mam wrażliwą duszę, stąd nieobce mi zamiłowanie do teatru i literatury, a życie pokazało, że emocje najpiękniej wyrażam słowami.

Kolejny tomik młodego artysty epatuje emocjami w każdej formie wyrazu.
Zestawienie poezji, obrazów i fotografii tworzy coś niebywale kompletnego.
Nowoczesny interdyscyplinarny obraz wnętrza.
Forma i treść zapraszają nas do świata kreowanego przez autora.
To ciekawy świat, niezwykle plastyczny i prawdziwy.

Kilka słów o tekstach i ich autorze
Ponoć drzewa rozmawiają: te liściaste i te iglaste. Czy to prawda? Nie wiem. Ale szelest liści przypomina szept rozmowy na nasze ważne tematy: miłości, samotności, zwątpienia, śmierci. Więc kto wie?
Na co dzień jesteśmy racjonalni, lecz jak pisała Agnieszka Osiecka: „świat realny jest poznawalny … ale w kominie coś czasem załka”. Tu daję Metafizykę przez małe „m”, tą poważną niech się zajmują filozofowie.
Zatem przeczytajcie po prostu te moje krótkie teksty, gdy macie odpowiedni nastrój i kilka wolnych chwil.
Inne teksty na: www.adamstawowy.pl
Adam Stawowy

To już drugie moje podejście, drugi tomik wierszy. Jeszcze dwa lata temu pewnie pokładałbym się ze śmiechu na propozycję napisania wiersza. A tu nieoczekiwanie kolejne wydanie. Nie mogę uwierzyć…
Idąc za ciosem, chciałbym przekazać następną dawkę mojego świata, uczuć, które obecnie mnie definiują. Zauważycie zapewne, że sporo czasu poświęcam Bogu, istnieniu, otaczającej rzeczywistości. Jeden powie, że to kryzys wieku średniego, a inny, że osiągnięcie wewnętrznego spokoju. Spokoju, dzięki któremu łatwiej pracować, łatwiej znosić przeciwności losu, których przecież nie brakuje.
I choć znowu nieco więcej pracuję, to łatwiej mi usystematyzować moje zajęcia, a tym samym zostawić nieco energii na życie codzienne.
Czas pokaże, co będzie dalej.
Miłej lektury!

Kilka rozmów z Bogiem
Rozmowa 1

Dzieci moje
glina
najwdzięczniejszy materiał do rzeźbienia
tylko czy rzeźbiarz odpowiedni????
Panie
dałeś mi tę glinę
daj mi teraz mądrość i natchnienie
daj moc i siłę
i dopomóż by powstały z niej dzieła sztuki
dzieła Tobie podobne
i Tobie posłuszne

Tomik "rzeczy wspólne" jest wyrazem miłości. Każdej. Tej do ukochanej osoby, do rodziców, dziadków, swoich dzieci, do samego siebie...
Miłość nigdy nie pojawia się sama. Zawsze jest Ktoś jeszcze. To może być szczęście, ale także samotność i cierpienie.
Autorka chce pokazać, że poezja łączy miliony ludzi.
Mimo wszelkich różnic wszyscy czują to samo.
Są to uczucia, które zostały zamknięte w tym tomiku.
Zawiera on także, oprócz wierszy, utwory „(nie)wyśpiewane”, czyli piosenki niedokończone. Każdy czytelnik może wyśpiewać własne zakończenie...

Książka, którą trzymasz, drogi czytelniku, ma wpłynąć na twoje uczucia. Nie trzeba jej czytać po kolei, można wybiórczo, bo każdy wiersz jest czymś więcej niż tylko liczbą liter. Jeśli zechcesz, przeczytaj ją kilka razy. Może ci się podobać coraz bardziej.
Krótkie zapisy słów, które się przenikają, oraz głębokie przesłanie płyną z tych wierszy właśnie do ciebie.  SELLA to moje tchnienie. Sellanizm dopiero się zaczyna. To jest czas tworzenia nowego.

Tomik „Serce me czuje…” jest zapisem drogi – wewnętrznej, cichej, często bolesnej. 
Wiersze Zygmunta Kota powstają z uważnego wsłuchiwania się w życie: w jego rytm, pęknięcia, powroty i nawroty pamięci. To poezja zakorzeniona w doświadczeniu codzienności, w drobnych gestach, wspomnieniach, miejscach i chwilach, które z pozoru mijają niepostrzeżenie, a w istocie niosą najgłębszy sens.
Autor prowadzi czytelnika przez przestrzenie straty i nadziei, wiary i zwątpienia, bliskości i samotności. Powracają motywy dzieciństwa, rodziny, odchodzenia bliskich, przemijania czasu, ale także radości istnienia i potrzeby trwania mimo wszystko. Język tych wierszy jest prosty, surowy, pozbawiony ornamentów – dzięki temu jeszcze mocniej wybrzmiewa ich emocjonalna prawda. To poezja, która nie szuka efektu ani ozdobników. Zamiast tego oferuje szczerość i autentyczność, zaprasza do zatrzymania się, do wielokrotnej lektury, do własnej refleksji. Każdy wiersz jest jak punkt na mapie życia: czasem bolesny, czasem kojący, zawsze prawdziwy.
Ten tomik jest świadectwem bycia – zapisem walki o sens, o pamięć i o nadzieję, która, choć krucha, nie gaśnie.

Zygmunt Kot urodził się 5 maja 1950 roku w Kąkolewnicy. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Siedlcach i Uniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie. Z zawodu nauczyciel, uczył w szkole średniej chemii i fizyki.
W Radomiu uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Brzoza”. W almanachu tej grupy pt. Życie nasze codzienne opublikował kilka wierszy.
Brał udział w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Ireny Golec „Czerwona Róża dla Niej”. W 2024 roku został wyróżniony w kategorii poezja, a w 2025 roku w dwóch  kategoriach:  poezja i proza.
Uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Niebieskie pióro”. W 2024 roku wydał tomik poezji „Odsłony istnienia”.
Lubi przyrodę, górskie wędrówki, spływy kajakowe i taniec. Obecnie na emeryturze.

Urodziłam się 5.05.1966 r. w Krasnobrodzie w woj. lubelskim. Dzieciństwo i młodzieńcze lata spędziłam w kochającej się rodzinie, w małej malowniczej miejscowości Trzepieciny na Roztoczu.

Tak jak Warszawa – miasto wielu świątyń – jest sercem Polski, tak Jezusa serce jest sercem Boga wszechświata. Prawdziwie kocha ten, którego działanie nie wynika ze strachu przed karą ani nie jest podyktowane nagrodą, lecz pochodzi z prawdziwej natury sumienia –  bezinteresownej miłości.
Oto jest sedno jedności Jezusowego Serca z najmiłosierniejszym Bogiem całego wszechświata, gdzie Wars i Sawa dali początek Warszawie, która jako maleńki znak na mapie jednego z wielu planetarnych światów podobnie jak wszystko posiada męski i żeński aspekt Bożej Miłości – ojcowskiej sprawiedliwości i matczynego miłosierdzia, czyli Yang i Yin wedle prastarej wiedzy wywodzącej się z kontynentu Mu.

Zapytałam kiedyś młodzieńca:
– Czy wierzy pan w reinkarnację?
I on tak pięknie mi odpowiedział:
– A czyż Bóg byłby tak niesprawiedliwy, że dałby człowiekowi tylko jedno życie?
Zapytał mnie ateista, co myślę o ateistach.
Odpowiedziałam, że Bóg ogromnie kocha ateistów gwoli temu, że kiedy czynią coś dobrego, są najbardziej bezinteresownymi ludźmi, skoro po śmierci nie upatrują dla siebie żadnych korzyści… w niebie.

W sercu każdego człowieka zawarta jest cała prawda o nim samym. Czasami trudno odgadnąć, kim jest druga osoba.
Często też trudno zrozumieć jest samego siebie. Zwłaszcza wtedy, kiedy stoi się na rozstaju dróg. Chciałoby się iść tą właściwą drogą, ale ciągle napotyka się jakieś przeszkody. Widzi się więc jakby przez mgłę, która przesłania wymarzony cel.
Należy wówczas spojrzeć w głąb siebie i w sercu rozpocząć swą podróż. W nim miłość oświetla tę drogę, którą człowiek pragnie podążać.
Margot Miraż

Poetka, pisarka i malarka. Z wykształcenia pedagog terapeutyczny. Z zamiłowania podróżniczka odkrywająca piękne zakątki świata. Zagląda także w głąb siebie oraz w głąb drugiego człowieka.
Poezję uprawia od wczesnej młodości. Jej wiersze nagradzano w konkursach, publikowano w prasie i poetyckich almanachach. Pasje literackie łączy z malarstwem.
Poetyka Margot Miraż jest splotem kunsztownych i oryginalnych metafor. Świat uczuć w jej wierszach wyraża poszukiwanie iskierki nadziei w oczach drugiego człowieka, a także odkrywanie w nim tego, co ma ukryte w głębi swojego serca. Wiersze zawarte w tym tomiku to propozycja zmiany przekonań drugiej osoby. Jest to pewien pomysł na transformację, jaką powinien przejść każdy człowiek, po to by uwierzyć w siebie. Wiara przedstawiona w tej poezji jest jakby wskrzeszana wyobraźnią, dzięki której każdy może wyraźnie określić cel swojej wędrówki.