Poezja

Kilka słów o tekstach i ich autorze
Ponoć drzewa rozmawiają: te liściaste i te iglaste. Czy to prawda? Nie wiem. Ale szelest liści przypomina szept rozmowy na nasze ważne tematy: miłości, samotności, zwątpienia, śmierci. Więc kto wie?
Na co dzień jesteśmy racjonalni, lecz jak pisała Agnieszka Osiecka: „świat realny jest poznawalny … ale w kominie coś czasem załka”. Tu daję Metafizykę przez małe „m”, tą poważną niech się zajmują filozofowie.
Zatem przeczytajcie po prostu te moje krótkie teksty, gdy macie odpowiedni nastrój i kilka wolnych chwil.
Inne teksty na: www.adamstawowy.pl
Adam Stawowy

To już drugie moje podejście, drugi tomik wierszy. Jeszcze dwa lata temu pewnie pokładałbym się ze śmiechu na propozycję napisania wiersza. A tu nieoczekiwanie kolejne wydanie. Nie mogę uwierzyć…
Idąc za ciosem, chciałbym przekazać następną dawkę mojego świata, uczuć, które obecnie mnie definiują. Zauważycie zapewne, że sporo czasu poświęcam Bogu, istnieniu, otaczającej rzeczywistości. Jeden powie, że to kryzys wieku średniego, a inny, że osiągnięcie wewnętrznego spokoju. Spokoju, dzięki któremu łatwiej pracować, łatwiej znosić przeciwności losu, których przecież nie brakuje.
I choć znowu nieco więcej pracuję, to łatwiej mi usystematyzować moje zajęcia, a tym samym zostawić nieco energii na życie codzienne.
Czas pokaże, co będzie dalej.
Miłej lektury!

Autorka z wykształcenia jest ekonomistką i konsultantką ds. grafiki i plastyki. Obecnie realizuje swoje twórcze pasje w malarstwie, odnajdując się w różnych technikach. Tworzy obrazy inspirowane naturą i wyobraźnią.
„Rozmyślania i refleksje” to zbiór wierszy opartych na subiektywnych odczuciach. Powstały pod wpływem emocji płynących z serca. Mam nadzieję, że zaciekawią czytelników. Skłonią ich do zatrzymania się i zadumy.

Kilka rozmów z Bogiem
Rozmowa 1

Dzieci moje
glina
najwdzięczniejszy materiał do rzeźbienia
tylko czy rzeźbiarz odpowiedni????
Panie
dałeś mi tę glinę
daj mi teraz mądrość i natchnienie
daj moc i siłę
i dopomóż by powstały z niej dzieła sztuki
dzieła Tobie podobne
i Tobie posłuszne

Tomik "rzeczy wspólne" jest wyrazem miłości. Każdej. Tej do ukochanej osoby, do rodziców, dziadków, swoich dzieci, do samego siebie...
Miłość nigdy nie pojawia się sama. Zawsze jest Ktoś jeszcze. To może być szczęście, ale także samotność i cierpienie.
Autorka chce pokazać, że poezja łączy miliony ludzi.
Mimo wszelkich różnic wszyscy czują to samo.
Są to uczucia, które zostały zamknięte w tym tomiku.
Zawiera on także, oprócz wierszy, utwory „(nie)wyśpiewane”, czyli piosenki niedokończone. Każdy czytelnik może wyśpiewać własne zakończenie...

Książka, którą trzymasz, drogi czytelniku, ma wpłynąć na twoje uczucia. Nie trzeba jej czytać po kolei, można wybiórczo, bo każdy wiersz jest czymś więcej niż tylko liczbą liter. Jeśli zechcesz, przeczytaj ją kilka razy. Może ci się podobać coraz bardziej.
Krótkie zapisy słów, które się przenikają, oraz głębokie przesłanie płyną z tych wierszy właśnie do ciebie.  SELLA to moje tchnienie. Sellanizm dopiero się zaczyna. To jest czas tworzenia nowego.

Tomik „Serce me czuje…” jest zapisem drogi – wewnętrznej, cichej, często bolesnej. 
Wiersze Zygmunta Kota powstają z uważnego wsłuchiwania się w życie: w jego rytm, pęknięcia, powroty i nawroty pamięci. To poezja zakorzeniona w doświadczeniu codzienności, w drobnych gestach, wspomnieniach, miejscach i chwilach, które z pozoru mijają niepostrzeżenie, a w istocie niosą najgłębszy sens.
Autor prowadzi czytelnika przez przestrzenie straty i nadziei, wiary i zwątpienia, bliskości i samotności. Powracają motywy dzieciństwa, rodziny, odchodzenia bliskich, przemijania czasu, ale także radości istnienia i potrzeby trwania mimo wszystko. Język tych wierszy jest prosty, surowy, pozbawiony ornamentów – dzięki temu jeszcze mocniej wybrzmiewa ich emocjonalna prawda. To poezja, która nie szuka efektu ani ozdobników. Zamiast tego oferuje szczerość i autentyczność, zaprasza do zatrzymania się, do wielokrotnej lektury, do własnej refleksji. Każdy wiersz jest jak punkt na mapie życia: czasem bolesny, czasem kojący, zawsze prawdziwy.
Ten tomik jest świadectwem bycia – zapisem walki o sens, o pamięć i o nadzieję, która, choć krucha, nie gaśnie.

Zygmunt Kot urodził się 5 maja 1950 roku w Kąkolewnicy. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Siedlcach i Uniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie. Z zawodu nauczyciel, uczył w szkole średniej chemii i fizyki.
W Radomiu uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Brzoza”. W almanachu tej grupy pt. Życie nasze codzienne opublikował kilka wierszy.
Brał udział w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Ireny Golec „Czerwona Róża dla Niej”. W 2024 roku został wyróżniony w kategorii poezja, a w 2025 roku w dwóch  kategoriach:  poezja i proza.
Uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Niebieskie pióro”. W 2024 roku wydał tomik poezji „Odsłony istnienia”.
Lubi przyrodę, górskie wędrówki, spływy kajakowe i taniec. Obecnie na emeryturze.

Urodziłam się 5.05.1966 r. w Krasnobrodzie w woj. lubelskim. Dzieciństwo i młodzieńcze lata spędziłam w kochającej się rodzinie, w małej malowniczej miejscowości Trzepieciny na Roztoczu.

Tak jak Warszawa – miasto wielu świątyń – jest sercem Polski, tak Jezusa serce jest sercem Boga wszechświata. Prawdziwie kocha ten, którego działanie nie wynika ze strachu przed karą ani nie jest podyktowane nagrodą, lecz pochodzi z prawdziwej natury sumienia –  bezinteresownej miłości.
Oto jest sedno jedności Jezusowego Serca z najmiłosierniejszym Bogiem całego wszechświata, gdzie Wars i Sawa dali początek Warszawie, która jako maleńki znak na mapie jednego z wielu planetarnych światów podobnie jak wszystko posiada męski i żeński aspekt Bożej Miłości – ojcowskiej sprawiedliwości i matczynego miłosierdzia, czyli Yang i Yin wedle prastarej wiedzy wywodzącej się z kontynentu Mu.

Zapytałam kiedyś młodzieńca:
– Czy wierzy pan w reinkarnację?
I on tak pięknie mi odpowiedział:
– A czyż Bóg byłby tak niesprawiedliwy, że dałby człowiekowi tylko jedno życie?
Zapytał mnie ateista, co myślę o ateistach.
Odpowiedziałam, że Bóg ogromnie kocha ateistów gwoli temu, że kiedy czynią coś dobrego, są najbardziej bezinteresownymi ludźmi, skoro po śmierci nie upatrują dla siebie żadnych korzyści… w niebie.

W sercu każdego człowieka zawarta jest cała prawda o nim samym. Czasami trudno odgadnąć, kim jest druga osoba.
Często też trudno zrozumieć jest samego siebie. Zwłaszcza wtedy, kiedy stoi się na rozstaju dróg. Chciałoby się iść tą właściwą drogą, ale ciągle napotyka się jakieś przeszkody. Widzi się więc jakby przez mgłę, która przesłania wymarzony cel.
Należy wówczas spojrzeć w głąb siebie i w sercu rozpocząć swą podróż. W nim miłość oświetla tę drogę, którą człowiek pragnie podążać.
Margot Miraż

Poetka, pisarka i malarka. Z wykształcenia pedagog terapeutyczny. Z zamiłowania podróżniczka odkrywająca piękne zakątki świata. Zagląda także w głąb siebie oraz w głąb drugiego człowieka.
Poezję uprawia od wczesnej młodości. Jej wiersze nagradzano w konkursach, publikowano w prasie i poetyckich almanachach. Pasje literackie łączy z malarstwem.
Poetyka Margot Miraż jest splotem kunsztownych i oryginalnych metafor. Świat uczuć w jej wierszach wyraża poszukiwanie iskierki nadziei w oczach drugiego człowieka, a także odkrywanie w nim tego, co ma ukryte w głębi swojego serca. Wiersze zawarte w tym tomiku to propozycja zmiany przekonań drugiej osoby. Jest to pewien pomysł na transformację, jaką powinien przejść każdy człowiek, po to by uwierzyć w siebie. Wiara przedstawiona w tej poezji jest jakby wskrzeszana wyobraźnią, dzięki której każdy może wyraźnie określić cel swojej wędrówki.

Grażyna Bułacińska-Drapik - pochodzi ze Stargardu, ukończyła pedagogikę wczesnoszkolną, jest nauczycielką, obecnie pracuje w szkole polonijnej w Belgii, gdzie uczy języka polskiego. Swój czas dzieli między Belgię, w której mieszka od 13 lat, a Polskę.
Inspiracją do napisania wierszy stała się natura i to, co drzemie w sercu i w duszy. Wieczna tęsknota za czymś pięknym i wzniosłym, nadzieja na promyk słońca i muśnięcie gwiazd. Niech te wiersze wzmocnią nadzieję i uspokoją rozdygotane serca.

Urodziłem się i mieszkam w miasteczku Słupca w Wielkopolsce. Od najmłodszych lat moje życie wypełnione jest niesamowitymi przeżyciami. Wiersze piszę, odkąd pamiętam.

Czy poetą jest ten, co rozsiewa wiersze, czy ten, co w samotności śpiewa wierszem?
Com jest winien, że stoję na uboczu i z mych oczu łzy płyną?
Com jest winien, że na starość się do Was z moją miłością zwróciłem?

Wydałem trzy tytuły, to jest czwarty. Moje wiersze to prawda o życiu. Proszę, czytajcie, bo warto.
JNaszko

Prezentowany zbiór wierszy, fraszek i limeryków zatytułowano "Silva rerum". Oznacza to w języku łacińskim zbiór najrozmaitszych utworów różnej treści. W zbiorze są zatem wiersze liryczne z puentą, fraszki i limeryki, których tematem są niedyskrecje codziennego życia, fraszki oparte na sentencjach, przysłowiach i cytatach łacińskich oraz fraszki laboratoryjne. Utwory liryczne przesycone są silnym ładunkiem emocjonalnym. Fraszki niebanalne, humorystyczne.

Józef Puchajda – doktor nauk technicznych, wykładowca akademicki. Finalista plebiscytu studenckiego na najlepszego wykładowcę Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego (Belfer 2008). Autor ponad 70 prac naukowych z teorii eksploatacji i niezawodności maszyn, socjologii przemysłowej (głównie niezawodności operatora maszyn) i pedagogiki pracy. Urodził się i wychował w Brzozowie na Podkarpaciu w otoczeniu oszałamiająco pięknej przyrody. Wpłynęło to na sposób postrzegania i odbierania otaczającego świata.

Drogi Czytelniku, mam nadzieję, że książka, którą trzymasz, nie jest przypadkowym wyborem, ale jeśli jest, to nie szkodzi. Jestem pewna, że nie będziesz się z nią nudził. Każdy człowiek poszukuje swojej prawdy, która potrzebna jest po to, aby nadać kierunek życiu. Jeśli spodoba Ci się moja prawda lub wspomoże Cię na jakiś czas, to będę zadowolona. Pamiętaj: nic nie jest na stałe, są tylko chwile, dłuższe lub krótsze. W książce próbuję odpowiedzieć na kilka pytań, a przynajmniej porozważać na tematy, które mnie nurtują, np.: Gdzie jest moja dusza? Czy: Jakie jest miejsce człowieka we Wszechświecie? Oprócz nuty refleksji i powagi, między elementami prozy unoszą się melodyjnym i wesołym dźwiękiem wiersze. Wszystko jest skomponowane tak, abyś doznał wielu emocji, które towarzyszą nam w życiu. Nie będzie nudno.

Iwona Górska, ur. w 1969 r. w Lubawie (okolice Mazur). Natchnieniem jej życia jest przyroda, co zaowocowało wystawą fotograficzną „Kawałeczki przyrody”. Jest autorką tomiku "Oddech świata" (2020). Od czasu do czasu sięga po kredkę, relaksując się przy rysunku.

Po pierwszym tomiku „Jest Mnie Dwie”, wyróżnionym w konkursie „Książka warta wydania” Wydawnictwa Poligraf, wychodzi drugi tomik autorki pt. „Słowa Mgłą zakryte”. SM to skrót od stwardnienia rozsianego, choroby, z którą autorka żyje od ponad ćwierćwiecza. Wiersze, które znalazły się w tym tomiku, opowiadają o życiu z chorobą od samego środka. Od Podmiotu. Od Pacjenta. Powstawały przez cztery lata istnienia Patronite autorki, bez którego ‒ jak twierdzi ‒ po prostu by nie pisała. Wsparcie Patronów (przede wszystkim mentalne) jest dla Katarzyny Magudy bezcenne. Patronem możesz zostać także Ty.

Katarzyna Maguda ‒ z wykształcenia architekt, z zamiłowania malarka, rysowniczka, perkusistka, poetka.
Autorka pozycji „Alien”, która była też częścią projektu APF tworzonego wraz z Püdlem, Andrzejem Bieniaszem ‒ znakomitym muzykiem i założycielem zespołu Püdelsi.
Autorka portretu prof. Jerzego Vetulaniego pt. „CzłowiekKtóryWie”, rysowanego długopisem.
Autorka portretu Tybalda, kota wspaniałej dziennikarki Polsatu Agnieszki Gozdyry ‒ pt. „Tybald solidarny z Przyjaciółmi”.
Autorka portretu Mokki, Gwiazdy p. Łukasza Gibały, niedoszłego prezydenta Krakowa ‒ pt. „Mokka Łukasza Gibały”.
Pacjentka, która 7 marca 2011 r. na pierwszej w Polsce konferencji nt. leczniczych właściwości marihuany wraz z Elizą Walczak-Corral, prof. Jerzym Vetulanim i min. Markiem Balickim otworzyła Polskę na uznanie marihuany za Roślinę leczniczą, a nie narkotyk.
Polska koordynatorka międzynarodowego projektu Fenix Kooperatyw Pacjentów.
Twórczyni profilu Patronite, gdzie z jej pracami można zapoznawać się na bieżąco i współtworzyć następne pozycje poprzez zostanie Patronem/Patronką.