Poezja

Piotr Bujalski. Z zawodu ekonomista. Od wielu lat specjalista ds. systemów zarządzania (trener, konsultant). Zdecydowanie jednak dusza humanisty. Wiersze pisze od zawsze.
Powstają z obserwacji życia, własnych przeżyć i doświadczeń. Czasami inspiracją są przyjaciele, znajomi i ludzie, których spotyka. Zawsze wiara, nadzieja i miłość. Miał (i ma) obawy przed publikacją swoich utworów i przyjęciem ich przez tzw. szersze grono. (Jakie? To się jeszcze okaże). Nadal będzie pisał do szuflady. Może kiedyś znowu zdecyduje się je pokazać. Czy było warto? Przekonajcie się.

"Odnaleźć siebie" to tomik subtelnej poezji, pełen tęsknoty za dawną sobą, rozliczeń z przeszłością, a zarazem nadziei i otwarcia na nowe.

Mirosława Witek urodziła się 29 grudnia 1964 roku w Kłecku k. Gniezna. Pisze głównie poezję, wydała już tomiki: "Nadzieja, Mrok samotności", "...A imię jej Polska" oraz dla najmłodszych czytelników "Superzwierzaki i dzieciaki". Spróbowała także sił w prozie, wydając książkę dla dzieci "Nie ma jak w domu".

"Ogrody" to zbiór rymowanych opowieści z morałem, które czyta się miło i gładko. Skierowane są do młodego czytelnika, mają walory edukacyjne podane w nienachalnej formie, na przykład z pogawędki roślin i zwierząt dzieci dowiedzą się, dlaczego jedne rośliny mogą rosnąć w naszym klimacie na zewnątrz, a inne zimą przechowujemy we wnętrzach. W warstwie narracyjnej opowieści są spójne i interesujące. Aż chciałoby się je poczytać dziecku na dobranoc, żeby pokazać mu świat roślin, leśnych skrzatów czy owadów zamieszkujących łąkę.

Tomik poezji autorstwa Jolanty Żylińskiej to niezwykła podróż przez świat emocji, refleksji i codziennych doświadczeń. Poetka, znana z głębokiego zrozumienia ludzkiej natury, w swoich wierszach łączy subtelność z bezpośredniością, tworząc obrazy, które pozostają w pamięci czytelnika na długo. W tomiku można znaleźć różnorodne tematy – od miłości i tęsknoty, przez radość i smutek, aż po refleksje nad przemijaniem czasu. Autorka bawi się słowem, używając metafor i symboli, które nadają jej poezji wielowarstwowość. Każdy wiersz to osobna historia, a zarazem część większej całości, ukazującej złożoność życia. Jej styl charakteryzuje się prostotą, która nie umniejsza głębi przekazu. Dzięki temu wiersze są przystępne, a jednocześnie skłaniają do przemyśleń. Poetka z łatwością przeplata osobiste doświadczenia z uniwersalnymi prawdami, co sprawia, że każdy czytelnik może odnaleźć w nich cząstkę siebie. Książka Jolanty Żylińskiej to zaproszenie do refleksji nad własnym życiem, emocjami i relacjami z innymi. To poezja, która porusza serce i duszę, zachęcając do zatrzymania się na chwilę w codziennym biegu i zastanowienia nad tym, co naprawdę ważne.

Ona i on to my w pigułce, w świecie, który sami stworzyliśmy z pojęć: wolność, mądrość, wielkość, dobro, odwaga, wiara i ich przeciwieństw.
W świecie tym nic nie jest absolutne, przeciwieństwa się uzupełniają, wszystko wpływa na wszystko i ustawicznie się zmienia. Jest tak jak w znaczeniu starożytnego symbolu taiji, gdzie wszystko jest jednym,
a jedno jest wszystkim. Ona i on wędrują w czasie wśród pojęć, którymi są sami, stale szukając drogi. Książka do przeczytania w godzinę, ale do czytania na wiele długich godzin.

Ona i on to my w pigułce, w świecie, który sami stworzyliśmy z pojęć: wolność, mądrość, wielkość, dobro, odwaga, wiara i ich przeciwieństw.
W świecie tym nic nie jest absolutne, przeciwieństwa się uzupełniają, wszystko wpływa na wszystko i ustawicznie się zmienia. Jest tak jak w znaczeniu starożytnego symbolu taiji, gdzie wszystko jest jednym, a jedno jest wszystkim.
Ona i on wędrują w czasie wśród pojęć, którymi są sami, stale szukając drogi. Książka do przeczytania w godzinę, ale do czytania na wiele długich godzin.

Najpiękniejszym czasem dla Ciebie jest samotność, czysta samotność, nie ta trwająca wiecznie. Na pewno nie wiara w ludzkość. Później miłość, ale najpierw Ty. Ty sam/sama dla siebie.
Dlatego zatrzymaj się, zajrzyj w moją prywatę i niech Ci to pomoże utożsamić się z czymkolwiek chcesz, otworzy oczy na to, co niejasne, i zmieni Ci żywot na lepsze.

Chciałabym zaprosić was do mojego wehikułu czasu. W nim wiele wspomnień małej i dorosłej kobiety.
Przeżycia, które może i wam towarzyszą.
Może chcecie je poznać?
Zapraszam do lektury moich wierszy.

Andrzej Janczyszyn, rzeźbiarz, designer, konstruktor i poeta. Przyjaciel kotów oraz miłośnik rowerów i starych samochodów. Wegetarianin.
"Palindromy pogańskie" są literacką syntezą doświadczeń Autora i pierwszą próbą zainteresowania nimi czytelników. Kwestie egzystencjalne, życie codzienne, relacje z ludźmi i z przyrodą – wiersze te przedstawiają w zwięzłej formie, z humorem, bawiąc pomysłowością, refleksją i językiem (przykładem – doskonałe, czytane także wspak – palindromy).
Dla czytelnika pozostaje przy tym rozległe pole do rozwinięcia własnych interpretacji i ukrytych niejednokrotnie wątków.
Z całą pewnością mogę zaprosić do działającej na wyobraźnię i pobudzającej do przemyśleń lektury.
Monika Bukowska

>>czytaj fragment książki<<

POMARAŃCZOWA RZEKA

rzeka w górnym biegu
jest pomarańczowa

po obu brzegach
gaje z wyobraźni
rajskie
jak przed grzechem

nic do ukrycia
wąż łagodny w trawie
wśród kwiatów
waniliowej woni

dopiero przy ujściu
groźny trójkąt delty
i słone błękity

wszechmogący ocean
zjada pomarańczę



GEOGONIA

Atlantyda zapadła się
w filiżance neski
jeszcze przed wojną
jej drogocenny ląd
rozsnuł zamorskie aromaty
zanim lodowe góry cukru
wyobraziły niewyobrażalny
kataklizm
obserwowałem po wielokroć
w imię ojca który
wszechmoc zaklął
w srebrnej łyżeczce
senny demiurg
przed kolejnymi
aktami kreacji



GŁOSY

Liść opada – słyszę go.

Pierwsza gwiazda
wschodzi
– urąga mi,
po chwili
chór cały – wszystkie zgodnie.

Gwiazda
spada bezgłośnie.



PO SIEDMIOKROĆ – NIE


metodą usta-usta, ręka – rękę
– przekazywany sobie
przez specjalistów coraz bardziej
wyspecjalizowanych
– zaczynałem od zera nieistniejącego
zęba
aż po niemoc bezzębnych szczęk
międlących niejadalny
owoc
wraz z jego niezniszczalną pestką,
w której ta sama helisa
z nierozszyfrowanym zapisem
istoty
na metce
przy dużym palcu u nogi
nieegzystencjalnie
mi dynda
…a jakiś egzystujący
jeszcze dopisał:
„anatomów grupa
raz badała trupa
i doszli do wniosku,
że mu wisi na włosku,
co potwierdził Instytut Gallupa”

Janusz Kucicki SVD (Płońsk, 1967), profesor Uniwersytetu Nanzan na Wydziale Humanistycznym (Nagoya, Japonia). Autor czterech monografii i ponad czterdziestu artykułów z zakresu nauk biblijnych. "Panegiryk dla Ukrainy" jest kontynuacją pierwszego tomu wierszy poświęconych wojnie w Ukrainie, zatytułowanego "Wszystkie barwy Ukrainy" (Poligraf, 2022). Ten drugi tomik jest podziękowaniem dla wszystkich ludzi wspierających naród ukraiński.
„Przyjaciela poznaje się w biedzie” mówi przysłowie i jest ono papierkiem lakmusowym każdej relacji, także podczas wojny, gdzie dotychczasowy przyjaciel może stać się wrogiem, a dawny wróg może stać się przyjacielem. Dotyczy to zarówno państw, organizacji, jak i każdego z nas. Wszystkie te podmioty muszą dokonać wyboru, pomóc w potrzebie czy też odmówić pomocy. W obliczu dramatu ukraińskiego okazało się, że Ukraina i Ukraińcy mają wielu przyjaciół, a ten tomik wierszy został napisany w hołdzie wszystkim pomagającym narodowi ukraińskiemu.
„Friend in need is friend indeed” says the proverb and it is the litmus test of every relationship, also during the war, where a former friend can become an enemy and an old enemy can become a friend. This applies to countries, organizations and to each of us. All these actors have to make a choice, to help in need or not to help. In the face of the Ukrainian drama, it turned out that Ukraine and Ukrainians have many friends, and this book of poems was written as a tribute to all those helping the Ukrainian nation.

„Parowy mroku i wzgórza świtania” to tomik poezji pełen głębokich refleksji i emocji, które przenoszą czytelnika w mroczne zakamarki duszy oraz jasne przestrzenie nadziei. Wiersze zawarte w tej kolekcji ukazują złożoność ludzkich uczuć, od bólu po ekstazę. Autor poprzez metaforyczne obrazy natury wprowadza nas w świat, gdzie rzeczywistość przeplata się z marzeniami i tęsknotami. To poezja, która skłania do zadumy nad istnieniem, przemijaniem i tajemnicą życia, będąc jednocześnie hołdem dla miłości i rodziny.

Piotr Jarczewski urodził się 4 sierpnia 1960 roku w Warszawie. W wieku 6 lat trwale stracił wzrok. Ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Miłośnik piłki nożnej, drzew i krzewów, geografii fizycznej, historii religii i prądów filozoficznych. Zamieszczone w tomiku wiersze powstały na przestrzeni wielu lat. Inspirowane są snami, wyobrażonymi postaciami i migoczącymi w umyśle autora okruchami fraz.

Drogi potencjalny Czytelniku, chcesz się czegoś więcej dowiedzieć o autorze, może o treści, albo przeczytać jakiś komentarz?              
Pewnie tak, bo po to zagląda się na ostatnią stronę okładki.  Ale nic z tego. Tu nie znajdziesz podpowiedzi. Autor wystarczającą ilość pracy wykonał, opatrując teksty wstępami i odnośnikami, by przybliżyć i ułatwić lekturę. Teraz pora Tobie wyruszyć w drogę, a im więcej swojego zaangażowania włożysz w zwiedzanie, tym więcej odnajdziesz tropów i przyjemności.
Decyzja należy do Ciebie. Zaglądnij do środka, nie przerażaj się pierwszym sonetem, że forma taka nadęta i stara, przecież miłość i seksualność są równie stare co ludzkość, a nie tylko jakaś forma poetyckiego wyrazu. Objaśnienia do niego pomogą zrozumieć „co poeta miał na myśli”. Pojawia się w nich fraza dotycząca głównej bohaterki, nie tylko sonetu, ale całego tomiku: "godząc się być Pierwszą, ale nie Jedyną".
Jeśli zrażą Cię jakieś słowa, wyobrażenia, zastanów się, może jeszcze nie jest za późno, może warto poznać odmienne pejzaże, zapuścić się w krajobrazy nieuświadomione, bo przecież je znasz, bywałeś na wyżynach rozkoszy albo chociaż pożądania.
Jeśli jednak nie, tym bardziej warto wyruszyć w dalekie podróże.
Aha, jeszcze tylko jedna istotna informacja. Tu wszystko jest niezwykle prawdziwe, nawet wiersz "Pejzaż nadrzeczny" jest do bólu autentyczny i opisuje sytuację, która przytrafiła się autorowi na onkologii, a "Pejzaż z Thanatos" to zaproszenie na wyprawę w te kręgi po drodze z Malczewskim.
Ale co ja Ci tu będę ględził. W drogę!

Tyle cudów w tak krótkiej perspektywie –
Błysk na kości ścięgien napięcia
Fiolet mięsa
Jakiś błąd w trzewiach też
A dalej – szybka krew szum aort

Tomik wierszy opatrzony jest słowem wstępnym autorki, z którego wynika, że będą to wersy pełne wrażliwości, opisujące ludzkie uczucia. Podsumowując, są one prawdziwe, gdyż, jak wskazuje tytuł, są pisane pod wpływem emocji. Tomik wart przeczytania, by zwolnić tempo dnia codziennego i zastanowić się nad targającymi człowiekiem uczuciami.

Klaudia Leśniowska – urodziła się 25.06.1989 roku w Radłowie, niedaleko Tarnowa. W 2017 roku uzyskała dyplom licencjacki z zakresu pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej w Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie. Następnie w 2019 roku obroniła tytuł magistra na kierunku pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej oraz terapii pedagogicznej. Autorka wiele swych wierszy opublikowała w gminnym kwartalniku „Radło”. Brała udział w spotkaniach zaprzyjaźnionych z biblioteką prozaików i poetów – twórców magazynu literackiego „Aspiracje”. Odbywały się one w Bibliotece Publicznej im. J. Słowackiego w Tarnowie, gdzie także prezentowała swoją twórczość. Prywatnie ma męża i 2-letniego syna Oskara.

Poezja Macieja Grzesiowskiego wydaje się stawiać wiele pytań wykraczających poza widzialne granice ludzkiej kondycji. Dla poety nie jest zatem obojętne, po co człowiek odwołuje się do kultury, skoro w swoim realnym zachowaniu najczęściej zachowuje się niekulturalnie. Po co wielkie słowa, skoro naładowany agresją rywalizacji rani drugiego człowieka.
Odwołania do licznych autorytetów poetyckich i pisarskich wskazują, iż jest to poeta poszukujący. Niemal jednak wszędy nurtuje go dostrzeganie owej niewidzialnej granicy między fizyką a metafizyką; między tzw. realem a światem wirtualnym. Szuka owej przysłowiowej „mety” między nimi.
W wielu kwestiach postawa poety wydaje się bezkompromisowa i nieprzejednana. Jest dla niego jasne, że natura ludzka jest złożona z pierwiastków duchowego, psychicznego i materialnego. Poeta jest daleko od koncepcji wszechobecnego relatywizmu moralnego, ba, zdaje się skłaniać ku tezie, że każdy byt na tej planecie nie jest przypadkowy, a miejsce, w którym żyjemy, wprost nazywa czyśćcem... Dlatego się nam wydaje, że Maciejowi Grzesiowskiemu jest bliżej do poezji romantycznej, aniżeli wielu innym twórcom wyrosłym na gruncie skończonego egzystencjalizmu i marializmu. Norwid, Miłosz oraz cała gama myślicieli chrześcijańskich zdają się wywierać niepośledni wpływ na twórczość poety. Niewątpliwie z tego punktu widzenia jest to autor postrzegający misję pisania w kształtowaniu refleksyjnych postaw u współczesnych czytelników. Boli go konsumpcyjny stosunek do życia w ogóle i bezrefleksyjny, apologetyczny zachwyt nad niepohamowanym rozwojem technologii.
Czy rzeczywiście poezja ta jest aktem „złożenia jednorożca w ofierze” – jak wzmiankował w tomie "Boże nie umieraj" Bogusław Kierc – charakterystycznym dla postawy Adama opisanego przez Martina Bubera? Czy też autor ma świadomość, że dotykanie Absolutu w realiach ziemskich przypomina zbliżanie się do powabu owocu wiśni i czereśni, o czym wspominała prof. Agnieszka Libura? Czereśnia jest niemal idealna, czerwona, słodka, estetyczna. Ten sam powab towarzyszy wiśni, która jednak po nagryzieniu zostawia słodko-kwaśny smak, narażając Adama na uczucie jakiegoś dyskomfortu, dysonansu czy też rozczarowania. A czym dla czytelnika okaże się poezja zawarta w tej książce?