Poezja

Barbara Korczyk ur. 8.03.1954 r. we Wrocławiu. Zamieszkała w Jaworznie (w. śląskie). Od zawsze wrażliwa na ludzkie uczucia i piękno natury. O wszechstronnych zainteresowaniach dotyczących szeroko pojętej sztuki. W dorobku posiada wiersze, fraszki i aforyzmy o różnej tematyce. W wolnych chwilach dla własnych potrzeb maluje obrazy, a także rzeźbi. Od 2016 r. należy do Akademii Słowa i Grupy Twórczej „Cumulus”. Czynnie uczestniczy w warsztatach i spotkaniach literackich w terenie.

"Myśli czarne" to nie jest tomik, który można przeczytać za jednym posiedzeniem. To wiersze pełne goryczy, przejmującego smutku czy wściekłości i buntu. Rozczarowanie, niezrozumienie, jak i katastrofizm czy zbrodnie, nie tylko nas bombardują ze wszystkich stron – niestety zdarza się, że jesteśmy ich bohaterami. Pojawiające się emocje wyrażamy w różny sposób. W moim przypadku „Myśli czarne” to przemyślenia, emocje oraz spontaniczne reakcje na otaczający nas świat. To często moje własne odczucia i tragedie, które spisywałam przez ponad dwie dekady.
Zapraszam do ciemnej strony życia.
Anna Sowińska

Moje utwory zaczęły powstawać w dramatycznym momencie w życiu. Kiedy odeszła moja śp. siostra Natalia, zaczęłam tworzyć intensywniej. Pisałam o wszystkim, co mi przychodziło do głowy, o smutku, radości, śmierci, miłości, życiu...
Utworów było coraz więcej, aż w końcu utworzyłam stronę na Facebooku: Madzia Gawrych – Myśli, których się nie wstydzę, gdzie zaczęłam umieszczać wiersze i sentencje. Wydanie tomiku to spełnienie mojego marzenia. Udało się to zrealizować dzięki Wydawnictwu Poligraf, za co bardzo dziękuję!
Z pozdrowieniami Magdalena Gawrych

Danuta Barbara Sobańska - absolwentka psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, psychoterapeutka. Mieszka w Warszawie.

Wracając do poezji, autorka w tym tomiku prezentuje nie tylko swoje refleksje o różnorodnej tematyce, ale też podejmuje komunikację ze stanami umysłu, emocjami, ciałem i czyni to w oryginalnej formie. Czy wyróżnia któregoś z adresatów? Ustalcie to sami, czytając te wiersze. Bądźcie uważni na sygnały, które płyną z Waszych różnych części siebie.
Zawartość części pierwszej zatytułowanej „Droga życia” jest inspirująca szczególnie dla tych, którzy niezależnie od wieku i płci chcą być świadomi własnego przemijania, aby rozpoznać, czego ważnego jeszcze nie podjęli.
Część druga, która ma tytuł „Stany nazwane i bezimienne”, zawiera przykłady słownych ilustracji relacji, jakie można mieć z różnymi częściami samej/samego siebie.

Żanetta Truszkowska, ur. 6.09.1959 r. Nie lubi poezji, ale pisze wiersze. Wbrew sobie i na przekór wszystkim dookoła postanowiła je wydać i zobaczyć, co z tego wyniknie.

Julia Dziemiańczyk, urodzona w 2000 r. Ukończyła Technikum Morskie w Darłowie, w którym poza nauką spełniała się w teatrze oraz zespole muzycznym. Zdobywczyni statuetki za najlepszą rolę drugoplanową na konkursie powiatowym, laureatka wielu konkursów wokalnych. Założycielka kanału na platformie YouTube o nazwie Lavandexx. Autorka ponad dwustu wierszy, które jeszcze nie ujrzały światła dziennego.

Pragnę podziękować wszystkim, którzy rzucali i dalej rzucają mi kłody pod nogi. To dzięki Wam nauczyłam się, żeby dążyć do tego, czego pragnę. Wasza zazdrość jest moim sukcesem. Dziękuję też z całego serca osobom, które wspierały mnie w całym procesie. Wspomagały radami, ciepłym słowem. Ludziom, którzy zamiast zawiści potrafią cieszyć się razem ze mną. Serdeczne podziękowania kieruję też w stronę mojej Mamy – Anny Stefaniak. Nie wyobrażam sobie piękniejszej okładki. Huśtawka symbolizująca zagmatwane emocje, miłość, ból, cierpienie. Huśtawka dźwigająca wszystko, z czym się zmaga każdy człowiek przez całe swoje życie.

Poezja to cudowny sposób na wyrażanie swoich emocji. Dla mnie jest ona formą autoterapii. Przeczytanie moich wierszy pomaga zrozumieć siebie oraz świat nas otaczający. Poezja jest trudną sztuką łapiącą za serce i skłaniającą do refleksji. Niezależnie od tego, jak bardzo doświadczonym czytelnikiem jesteś, moje wiersze pomogą Ci poczuć się trochę mniej samotnym. Poświęć chwilę, zanurz się w moich słowach. Daj szansę smutnej poezji i pozwól sobie odkryć piękno w bólu.

"W życiu nie chodzi o to, by przetrwać, ale by żyć z pasją". - Maya Angelou

W dzisiejszym świecie konsumpcjonizmu i ośmieszania wiary katolickiej młodemu człowiekowi jest niesłychanie trudno przeciwstawić się wszechobecnej propagandzie ateizmu. Człowiek, jego zachcianki i aspiracje mają być głównym celem życia. „Mieć, a nie być” to przewodnie hasło działające jak mantra. W czasach, gdy neguje się istnienie Boga, wiara sprowadzana jest do zabobonu czy herezji.
Ta książka dedykowana jest tym, którzy szukają sensu życia, mają mnóstwo pytań dotyczących współczesnego świata, próbują odkrywać to, co najważniejsze, przeżywając porażki, odtrącenia, tym którzy weszli na drogę używek i niszczenia swojej osobowości. Również nietuzinkowe wskazówki znajdzie zarówno ten, który traktuje drugiego człowieka przedmiotowo, nieraz z wyższością i pogardą, jak i ten bezradny i nieśmiały. Książka o nadziei i miłości.

Napisałam tę bajeczkę dla wnuczka Dawida, kiedy miał trzy latka. Mam nadzieję, że inne dzieci też polubią zwierzątka, które mieszkają koło domku chłopca, i się z nimi zaprzyjaźnią. Ilustracje do książeczki wykonała Dorota Dylewicz.

Czasami zastanawiam się, co jeszcze można zrobić z odrobiną wolnego czasu. Większość ludzi twierdzi, że go nie ma. Ja dostrzegłem jego istnienie dopiero wtedy, gdy przestałem pracować po 300 godzin w miesiącu. Po 20 latach ciężkiej pracy postanowiłem skończyć z pracoholizmem. Czy to łatwe? Całkiem trudne, po prostu nie potrafię usiedzieć bezczynnie dłużej niż kilka minut. W zamian spędzam czas jako tata i mąż, ogrodnik, biegam, morsuję, gram w scholi dziecięcej, czytam tony książek, mam czas dla przyjaciół, którzy są dla mnie wyjątkowi. W tym całym zamieszaniu udało mi się napisać kilka utworów wierszowanych – dodam, że po raz pierwszy w życiu – które oddają moje emocje i odczucia chwili. Nieśmiało pokazałem je kilku osobom, uśmiech na ich twarzach wystarczył za komentarz. Cóż, kolejny krok to wydanie tych utworów, czyste szaleństwo, a jednak.
Czy to znaczy, że przestałem lubić swoją pracę? Ależ nie, uwielbiam pomagać ludziom. A ciężkie zabiegi ortopedyczne są dla mnie nadal satysfakcjonującym wyzwaniem, których moja wojownicza dusza potrzebuje. Obserwując świat i dzieląc się swoimi odczuciami, łatwiej pomagać, również sobie.

Agnieszka Krupicka, urodzona 6.12.1980 r. w Białymstoku, poetka, mężatka.
Główne zainteresowania to pisarstwo oraz książki historyczne o tematyce II wojny światowej. Ulubieni artyści to Bolesław Leśmian i Władysław Broniewski.
W 2011 r. otrzymała wyróżnienie za wiersze: "Pustynna droga", "Zostań", "Chcę być", które ukazały się w tomiku pokonkursowym wydanym przez Forum Inicjatyw Twórczych w Parzęczewie. Znalazły również swoje miejsce w książce "O miłości... i nie tylko".
Tomik "O miłości... i nie tylko" jest zbiorem wierszy z trochę przykurzonej już młodości, wyciągniętych z dna przysłowiowej szuflady, które czekały długie lata, żeby ujrzeć światło dzienne. Inspiracją do ich powstania byli napotkani po drodze ludzie, relacje z nimi, otaczający dookoła świat, zwykły dzień.
Pomimo upływu lat nadal pulsuje w nich ta świeżość, młodzieńczość i wielkie emocje z nimi związane.
Mam nadzieję, że książka zostanie ciepło przyjęta i każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

"O trudach życia codziennego" to zbiór wierszy i rymowanek podpowiadających, nieraz humorystycznie, jak znosić trudne sytuacje zdarzające się każdemu.
Utwory uatrakcyjniają ciekawe grafiki autorstwa Konstancji Sobieraj.
Cześć!
Nazywam się Ewa. Pochodzę z Krakowa. Skończyłam studia wyższe na kierunku prawo i administracja na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Pracowałam w kancelarii notarialnej, a także przy projektach unijnych na rzecz osób niepełnosprawnych. Mam rozległy krąg zainteresowań. Należą do niego między innymi: poezja, szeroko pojęta psychologia, metoda Silvy i metoda reiki, filozofia religii wschodnich. Wgłębiałam się także w wiele fragmentów Biblii Kościoła rzymskokatolickiego. Wpłynęło to w znaczącym stopniu na mój światopogląd i duchowość.
Mam nastoletniego syna oraz kota Kreskę, który swoją energią umila mi każdy dzień.
Z uwagi na chorobę – stwardnienie rozsiane – poruszam się na wózku. Z tego powodu wykonanie najprostszych czynności kosztuje mnie wiele wysiłku i sprawia mnóstwo trudności.

Każdy dzień jest dla mnie wyzwaniem.
Ale
pomimo tego spełniam marzenia
i
jedno z nich właśnie zrealizowałam…
Trzymasz je w ręce!

Absolwentka Akademii Medycznej w Gdańsku (zdrowie publiczne), Uniwersytetu Gdańskiego (psychologia) i Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego (psychologia kliniczna chorego somatycznie). Studiowała też psychologię między innymi w Belgii. Pracowała w II Klinice Kardiologii i Elektroterapii Serca w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku. Oprócz doświadczenia klinicznego (kardiologia i onkologia) jej profil zawodowy ściśle związany był z pracą z dziećmi, młodzieżą, jak również z ich rodzinami biologicznymi, zastępczymi i adopcyjnymi. Posiada doświadczenie w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną oraz z osobami z niepełnosprawnością sprzężoną. Prywatnie miłośniczka psów i podróży.

„Oczekiwanie” to zbiór różnorodnych tekstów Magdaleny Wysockiej, które powstały w latach 1998–2003. Tomik składa się z refleksyjnych wierszy poruszających tematykę przemijania, tęsknoty i miłości, a także inspirowanych literaturą wojenną.
Książka została wzbogacona o grafiki oraz unikalne kody QR, które prowadzą do wersji muzycznej wierszy na YouTube (@magdalenawysocka8125), umożliwiając czytelnikom doświadczenie twórczości w nowy, interaktywny sposób. Wiele z utworów zawartych w zbiorze zdobyło nagrody w Międzynarodowym Konkursie Poetyckim „Namuzowywanie”, organizowanym przez Liceum Ogólnokształcące im. gen. Mariusza Zaruskiego w Węgorzewie.
„Oczekiwanie” to nie tylko literacka podróż, ale także zaproszenie do refleksji nad emocjami i doświadczeniami, które kształtują nasze życie.

Magdalena Wysocka (ur. w 1982 r. w Dąbrówce Małej), absolwentka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie studiowała na Wydziale Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowo-Technicznej. Kilkukrotna laureatka Międzynarodowego Konkursu Poetyckiego „Namuzowywanie”. Mieszka i pracuje w Węgorzewie, gdzie kontynuuje swoją pasję pisarską. Jej prace odzwierciedlają wrażliwość oraz są dowodem na to, że literatura jest dla niej ważnym narzędziem wyrazu i komunikacji.

Niech nikt nie da się zwieść tytułowi tomu, poeci czasem sugerują dziwne tropy, czasem wiodą nas na manowce.
Dla mnie jest to przede wszystkim męska poezja wieku dojrzałego, kiedy „Życie upuściło nam [już] krwi”, kiedy „Nic już nie zdumiewa / nawet teatr cieni”, a „najtrudniejsze drogi / są już chyba / za nami”. Jest nutka żalu za śląskie losy, gdzie „Wystawiono na sprzedaż całe nasze pokolenia”. Nie ma tu jednak afektowanego buntu czy mocno zaznaczonej nostalgii, choć rysuje się obawa „Czy zdążę napisać naszą odyseję?”. Mądrość tego tomu zamyka się w zdaniu „Włosy siwieją dla samych siebie”.
Intrygującym dodatkiem są marginalia, w których autor – wydaje się – poczuwa się do obowiązku zajęcia stanowiska wobec spraw wielkich tego świata. Obnaża swą publicystyczną naturę czy tylko chce zaznaczyć swój udział w dyskusji…? Warto sprawdzić!
Maciej Zalewski

Powstęp
Urodziłem się, niezależnie od wyjścia, skoro jestem. Podobno już z nakryciem głowy. Może dlatego tak się pocę.
Lecz nie czułem nigdy tego przysłowiowego Szczęścia, które miało mnie prześladować w życiu. Może Go nie doceniłem, gdy To zrobiło sobie prywatną skrytkę w fabryce myśli i bezwarunkowych uczuć, by w wieku 33 lat oddać mi tę niszę na nowe dyski pamięci i nauki, usuwając 5 cm niepotrzebnej, jak się okazało, struktury. Przerwane różne prace, które mnie ubierały w obecną formułę. Nigdy się ich nie bałem i przed nimi nie kryłem.
Budowałem dom i nie tylko. Posadziłem mnóstwo drzew dla uwielbianych ptaków. Dziecko? Samo powie, jaki był Jej „ojciec”. Zawsze można było zrobić coś więcej.
Pisać, jako tako, chyba umiałem, od ostatnich klas szkoły ustawowej. Odłożyłem na chwilę (20 lat) to zajęcie, za przyczyną bóli prozaicznie cielesnych.
I pewnie tak by pozostało, gdyby nie pojawił się pewien „poemat”, opisujący w superlatywach ten chodzący Kryminał, który może zasługiwać jedynie na „Sto lat...” w osamotnionej celi zapomnienia przez bogów i ludzi.
Zakłuło raz jeszcze, wyraźnie boleśnie… Wcale nie ten śmieszny, zramociały tekst, lecz pomysł, że ktoś taki mógł w ogóle zaprząc uwagę tak szlachetnej Sztuki, o Kulturze nie wspomnę.
Przez prymitywizm, jasny ale szalenie ubogi, krok po kroku dochodziłem do tego stanu, gdzie abstrakcje i twory nowo-staro-słowne mogły wreszcie w miarę poprawnie zaistnieć. Czyż wieloznaczność musi rozmydlać plan utworu, czy raczej poszerza pole obserwacji centrum tematu, ale z różnych stron? Temat rzeka, a że nie potrafię pływać, intryguje mnie on stale i wytrwale. To zaś, że obiekt (PiS) tak pięknie się ustawił do obśmiału, to już naprawdę wszystkim Bogom można tylko dziękować i brać się, na jego pohybel, niechybnie do pracy.Przedstawiam Świat zdeformowany, co przy deformacji opisanych zdarzeń daje efekt karykatury do potęgi, może dosadnej, ale nie mniej przez to prawdziwej.
Nie życzę miłej lektury, bo nie o to tu chodzi. To nie jest wcale zabawne, ani komfortowe. Za to, na pewno, nasiąknięte ironią i obnaża prawdziwą Nieskończoność Wieczności – ludzką głupotę.