Poezja

Kobieta i mężczyzna.
Pasja i pożądanie.
Czy uda im się ochronić miłość
przed nadchodzącym zagrożeniem?
Każdy wybór ma swoją cenę.

"Moja miłość" to zbiór wierszy o tym, co w życiu najważniejsze: o miłości, przyjaźni i potrzebie bliskości. To, co porusza w utworach najbardziej, to bijąca ze słów szczerość i autentyczność. Usiądź wygodnie i zanurz się w tym przepełnionym emocjami poetyckim świecie…

"Moje połatane" to kontynuacja debiutanckiego tomiku autorki poszerzona o minipamiętnik. Zarówno wiersze, jak wpisy zabierają czytelnika w podróż pełną skrajnych emocji, samopoznania, tęsknoty i trudnej miłości do dorastającego niepełnosprawnego syna. Zbiór wpisów daje piękne świadectwo wysokiej wrażliwości na przemijalność. Autorka w wyjątkowy sposób docenia wspaniałość chwili, umożliwiając tym samym wgląd w osobiste doświadczenia. Przelany na papier świat uczuć jest dowodem na niezwykłą złożoność życia. Ten tomik to nienachalna lekcja, która uzmysławia, że trudny czas może być nie tyle próbą, co nawet darem.
Zapraszam do zakupu debiutanckiego tomiku "Moje poszarpane".

W naszej rzeczywistości kobieta, która ma niepełnosprawne dziecko, zostaje do końca życia już tylko „mamą chorego dziecka”. Pani Joasia wyłamuje się z tego stereotypu, nie zgadza się na rezygnację ze swoich pragnień, marzeń i własnego rozwoju. Ten tomik jest najlepszym przykładem, że mając talent i determinację, nawet wbrew wszelkim przeciwnościom losu, można zrealizować plany, dążyć do wytyczonego celu i spełniać swoje najbardziej niezwykłe marzenia. Każda mama niepełnosprawnego dziecka powinna kupić tę książkę, nie tylko dlatego, żeby poznać talent poetycki Pani Joasi, ale aby dostrzec potęgę determinacji, wytrwałości i dążenia do celu oraz przede wszystkim niezgody na bycie do końca życia wyłącznie „mamą chorego dziecka”.
Maciej Juruś, prezes Fundacji Agenor

Krzysztof Faltyn – urodził się w Mysłowicach. Od ponad 30 lat mieszka i tworzy we Wrocławiu, nie zapominając jednak o swoim górnośląskim pochodzeniu.
Z wykształcenia i powołania lekarz. Z zamiłowania humanista. W wolnych chwilach czyta, maluje, podróżuje i gotuje. Pisze poezję pełną subtelności i mądrości, która wzrusza, zaprasza do refleksji i ukazuje świat widziany wrażliwymi oczami artysty.

Mieszkam w małym miasteczku niedaleko Konina, w Wielkopolsce. Jestem starym dziwakiem, kocham wszystko, co żyje. Liczy się dla mnie prawda i aż prawda.
Trzykrotnie się narodziłem. Pierwszy raz normalnie z łona mamy. Drugi – po ciężkim alkoholizmie. Trzeci raz lekarze stwierdzili zgon, a ja chodziłem po drugiej stronie.
Piszę wiersze, odkąd pamiętam, pisałem je dla siebie. Teraz, gdy wróciłem, chcę się nimi pochwalić. Te pierwsze niestety spaliłem. Jestem dziwnym starcem łowiącym ryby, by z nimi pogadać i wypuścić. No cóż, takie moje życie…
***
Nostalgiczne, liryczne i pełne zadumy nad przemijaniem utwory wprowadzają nas w melancholijny nastrój, który pozwala nam świadomie wniknąć w przeżycia autora. Odczuwamy jego niepokój, radość, wzruszenie i miłość, zanurzamy się w oceanie uczuć, pozwalając, by przenikały nasze umysły i wzbogacały nas duchowo.
Prawdziwa ponadzmysłowa uczta, o którą trudno w dzisiejszym racjonalnym świecie.

Sławomir Stankiewicz urodził się w 1963 roku w Ełku. Wyuczony zawód: mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych. Członek Klubu Twórców Kultury w Ełku, sympatyk Mazurskiego Towarzystwa Naukowego w Ełku. Dotychczas wydał tomik wierszy „Mazurskie natchnienia” (2005). Autor bloga osobistego "Ełk stolica Mazur" założonego w 2012 roku, a od roku 2022 strony regionalnej "Mój Ełk". Pisze także prozą (opowiadania, komentarze, artykuły).
Drugą jego pasją jest fotografia – głównie dotycząca Ełku i okolic. Interesuje się także historią i geografią.

Barbara Korczyk ur. 8.03.1954 r. we Wrocławiu. Zamieszkała w Jaworznie (w. śląskie). Od zawsze wrażliwa na ludzkie uczucia i piękno natury. O wszechstronnych zainteresowaniach dotyczących szeroko pojętej sztuki. W dorobku posiada wiersze, fraszki i aforyzmy o różnej tematyce. W wolnych chwilach dla własnych potrzeb maluje obrazy, a także rzeźbi. Od 2016 r. należy do Akademii Słowa i Grupy Twórczej „Cumulus”. Czynnie uczestniczy w warsztatach i spotkaniach literackich w terenie.

"Myśli czarne" to nie jest tomik, który można przeczytać za jednym posiedzeniem. To wiersze pełne goryczy, przejmującego smutku czy wściekłości i buntu. Rozczarowanie, niezrozumienie, jak i katastrofizm czy zbrodnie, nie tylko nas bombardują ze wszystkich stron – niestety zdarza się, że jesteśmy ich bohaterami. Pojawiające się emocje wyrażamy w różny sposób. W moim przypadku „Myśli czarne” to przemyślenia, emocje oraz spontaniczne reakcje na otaczający nas świat. To często moje własne odczucia i tragedie, które spisywałam przez ponad dwie dekady.
Zapraszam do ciemnej strony życia.
Anna Sowińska

Moje utwory zaczęły powstawać w dramatycznym momencie w życiu. Kiedy odeszła moja śp. siostra Natalia, zaczęłam tworzyć intensywniej. Pisałam o wszystkim, co mi przychodziło do głowy, o smutku, radości, śmierci, miłości, życiu...
Utworów było coraz więcej, aż w końcu utworzyłam stronę na Facebooku: Madzia Gawrych – Myśli, których się nie wstydzę, gdzie zaczęłam umieszczać wiersze i sentencje. Wydanie tomiku to spełnienie mojego marzenia. Udało się to zrealizować dzięki Wydawnictwu Poligraf, za co bardzo dziękuję!
Z pozdrowieniami Magdalena Gawrych

Danuta Barbara Sobańska - absolwentka psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, psychoterapeutka. Mieszka w Warszawie.

Wracając do poezji, autorka w tym tomiku prezentuje nie tylko swoje refleksje o różnorodnej tematyce, ale też podejmuje komunikację ze stanami umysłu, emocjami, ciałem i czyni to w oryginalnej formie. Czy wyróżnia któregoś z adresatów? Ustalcie to sami, czytając te wiersze. Bądźcie uważni na sygnały, które płyną z Waszych różnych części siebie.
Zawartość części pierwszej zatytułowanej „Droga życia” jest inspirująca szczególnie dla tych, którzy niezależnie od wieku i płci chcą być świadomi własnego przemijania, aby rozpoznać, czego ważnego jeszcze nie podjęli.
Część druga, która ma tytuł „Stany nazwane i bezimienne”, zawiera przykłady słownych ilustracji relacji, jakie można mieć z różnymi częściami samej/samego siebie.

Żanetta Truszkowska, ur. 6.09.1959 r. Nie lubi poezji, ale pisze wiersze. Wbrew sobie i na przekór wszystkim dookoła postanowiła je wydać i zobaczyć, co z tego wyniknie.

Julia Dziemiańczyk, urodzona w 2000 r. Ukończyła Technikum Morskie w Darłowie, w którym poza nauką spełniała się w teatrze oraz zespole muzycznym. Zdobywczyni statuetki za najlepszą rolę drugoplanową na konkursie powiatowym, laureatka wielu konkursów wokalnych. Założycielka kanału na platformie YouTube o nazwie Lavandexx. Autorka ponad dwustu wierszy, które jeszcze nie ujrzały światła dziennego.

Pragnę podziękować wszystkim, którzy rzucali i dalej rzucają mi kłody pod nogi. To dzięki Wam nauczyłam się, żeby dążyć do tego, czego pragnę. Wasza zazdrość jest moim sukcesem. Dziękuję też z całego serca osobom, które wspierały mnie w całym procesie. Wspomagały radami, ciepłym słowem. Ludziom, którzy zamiast zawiści potrafią cieszyć się razem ze mną. Serdeczne podziękowania kieruję też w stronę mojej Mamy – Anny Stefaniak. Nie wyobrażam sobie piękniejszej okładki. Huśtawka symbolizująca zagmatwane emocje, miłość, ból, cierpienie. Huśtawka dźwigająca wszystko, z czym się zmaga każdy człowiek przez całe swoje życie.

Poezja to cudowny sposób na wyrażanie swoich emocji. Dla mnie jest ona formą autoterapii. Przeczytanie moich wierszy pomaga zrozumieć siebie oraz świat nas otaczający. Poezja jest trudną sztuką łapiącą za serce i skłaniającą do refleksji. Niezależnie od tego, jak bardzo doświadczonym czytelnikiem jesteś, moje wiersze pomogą Ci poczuć się trochę mniej samotnym. Poświęć chwilę, zanurz się w moich słowach. Daj szansę smutnej poezji i pozwól sobie odkryć piękno w bólu.

"W życiu nie chodzi o to, by przetrwać, ale by żyć z pasją". - Maya Angelou

W dzisiejszym świecie konsumpcjonizmu i ośmieszania wiary katolickiej młodemu człowiekowi jest niesłychanie trudno przeciwstawić się wszechobecnej propagandzie ateizmu. Człowiek, jego zachcianki i aspiracje mają być głównym celem życia. „Mieć, a nie być” to przewodnie hasło działające jak mantra. W czasach, gdy neguje się istnienie Boga, wiara sprowadzana jest do zabobonu czy herezji.
Ta książka dedykowana jest tym, którzy szukają sensu życia, mają mnóstwo pytań dotyczących współczesnego świata, próbują odkrywać to, co najważniejsze, przeżywając porażki, odtrącenia, tym którzy weszli na drogę używek i niszczenia swojej osobowości. Również nietuzinkowe wskazówki znajdzie zarówno ten, który traktuje drugiego człowieka przedmiotowo, nieraz z wyższością i pogardą, jak i ten bezradny i nieśmiały. Książka o nadziei i miłości.

Oddaję w Wasze ręce mój trzeci tomik poezji. Dwa poprzednie, zatytułowane „Między niebem, wodą i ziemią” (tom pierwszy i drugi), podobnie jak obecny – „Niosę w sobie melodię” – powstały nad stawami, gdzie od dwudziestu lat mieszkamy z mężem.
To przepiękne miejsce, oddalone od najbliższych miejscowości, w którym strumień łagodnie zakręca i zasila nasze stawy. Jego niezwykły urok wywarł na mnie tak ogromne wrażenie, że zaczęłam pisać wiersze. Było to dla mnie samej zaskoczeniem, ponieważ zawsze byłam osobą praktyczną, o umyśle ścisłym – z zawodu jestem nauczycielką fizyki.
Początkowo karteczki z pierwszymi wierszami chowałam w szufladzie. Wstydziłam się je komukolwiek pokazać, obawiając się, że ktoś pomyśli, iż zwariowałam. Ale wiersze przychodziły do mnie same. Zapisywałam zachwyt nad cudami natury, swoje zauroczenia, a także przeżycia – zarówno te radosne, jak i bolesne. Pisanie stało się dla mnie sposobem wyrażania uczuć, dzielenia się troskami oraz szukania pocieszenia dla siebie i innych. Tak powstały dwa pierwsze tomiki.
Życie nie zawsze mnie rozpieszczało. Bardzo wcześnie straciłam matkę, a na moje barki spadł ciężar opieki nad czterema młodszymi braćmi. Byłam wówczas przed maturą i marzyłam o studiach matematycznych. Los jednak zdecydował inaczej. Ojciec ożenił się ponownie, a ja poczułam, że nie jestem już potrzebna, wręcz przeciwnie – zaczęłam przeszkadzać. Mając osiemnaście lat, zaraz po maturze, podjęłam pracę jako nauczycielka w szkole w górach. Studia ukończyłam zaocznie, będąc już żoną i matką.
Potem przyszła emigracja. Poczucie obcości to niezwykle bolesne doświadczenie. Uzyskałam uznanie dyplomu i podejmowałam się różnych zajęć. Jakie jednak możliwości pracy miała czterdziestoletnia emigrantka? Pracowałam między innymi przy taśmie produkcyjnej w fabryce, sprzątałam, byłam też zatrudniona w supermarkecie Walmart. Przez cały ten czas udzielałam jednak korepetycji z matematyki, a nawet przygotowywałam ucznia do matury z matematyki i fizyki.
Gdy tylko osiągnęliśmy z mężem wiek emerytalny, wróciliśmy na stare śmieci. Było to wymarzone miejsce mojego męża. Wybudował tu stawy, a otaczająca je przyroda sprawiła, że stworzyliśmy naszą urokliwą przystań.
Z czasem nadeszła starość, a wraz z nią choroba. Usłyszałam diagnozę: rak. Przez trzy lata leczyłam się w klinice w Niemczech. Myśl o wierszach, które napisałam i które wciąż czekały na wydanie, dodawała mi jednak sił i mobilizowała do walki. I… wyzdrowiałam!
Jak napisałam w moim pierwszym tomiku:
„By zraniona dusza
Mogła się ukoić
Nie wolno nic pod nią chować
Trzeba wyrzucić z siebie żal”.