Poezja

Czy wystarczy zakochać się w kobiecie,
żeby zostać poetą?
Z pewnością tak, ale to powinna być niezwykła kobieta.
Żeby to można było sobie lepiej wyobrazić, wystarczy porównać ją
do winorośli.
Tysiące butelek z tej samej odmiany winogron, a każda butelka smakuje inaczej.

Jerzy Naszkowski (ps. JNaszko) 
Mieszkam w Słupcy niedaleko Konina.
Jestem stary, łysy, z brzydkim nosem,
lubię popijać o zmierzchu.
Kocham wszystko, co żyje,
i chciałbym tańczyć w deszczu,
odkrywając prawdę o życiu.
To właśnie ja.

Klucz do…

Czasem złożony 
Z miliona słów 
Czasem gdy szepczę 
Otwieram nim serce 

Czasem mosiężny 
Ciężki i masywny 
Jak symbol – symbol wolności 
Do krat masywnych 

Ja go zgubiłem 
Przez lata podróży 
Nie leży pod skałą 
Może leży w krzaku róży 

Lecz gdzieś jest 
I otworzy coś nowego 
Gdzie inne są drogi
Pełne czegoś obcego.

Matthew Black

W pewnym wydawnictwie dowiedziałem się, że wiersze zamieszczone w niniejszym tomiku są obyczajowo bulwersujące, okazało się jednak, że głównie dla pewnej sfrustrowanej i nieszczęśliwej z tego powodu redaktorki. Recenzentka dopatrzyła się tu natomiast wierszy dość zgrabnych, dowcipnych, niezłych, a nawet bardzo dobrych, zauważyła też, że jest to książka o miłości, która przecież niejedno ma imię. Inna zaś recenzentka dostrzegła wśród mych tekstów na ten temat odmienność męskiego punktu widzenia, niemającego jednak nic wspólnego z mizoginią. Bo jest to przede wszystkim książka dla dorosłych rozumiejących, że miłość i namiętność nie tylko nie ograniczają się do młodości, ale i rozwijają się z wiekiem, wraz z którym dojrzewa też sposób opowiadania o miłości. Mam nadzieję, że Czytelnicy zechcą podzielić ten punkt widzenia, a przynajmniej go poznać.

Ona inaczej niż „k...a” siebie nie nazywała i nigdy zdania o sobie nie zmieniała. Co nie znaczy, że jak k...a się zachowywała. Normalna dziewczyna, chińczyk do jedzenia, internet do śledzenia. Nie, trochę inna była, uczuć nie okazywała, jakby ich nie miała. Ani złości, ani radości, dużo obojętności.

„Kochankowie metra” to debiut poetycki Joanny Łęckiej, zbiór wierszy, które przez lata odkładała do szuflady z myślą, że któregoś dnia ujrzą światło dzienne i dotrą do czytelnika. Dziś trafiają właśnie w Twoje ręce, aby zabrać Cię w świat emocji, niedopowiedzianych historii przelanych na kartki papieru, łez smutku, pożegnań, ale też powitań i wiary, że warto zaczynać od nowa. Czytelniku, pozwól zabrać się w tę podróż.

Tomik ten traktuje głównie o miłości, bo ona jest źródłem wszystkiego. Zabiera nas we wspaniałą podróż i poznanie Boga jako naszego Zbawiciela. Tomik opowiada też o rzeczach najważniejszych, których jesteśmy świadkami w codziennym życiu. Każde opisane słowo zawiera w sobie prawdę i pomaga nam każdego dnia.
W końcu tomik opowiada o nadziei, gdy wszystko wydaje się trudne i nie do pokonania, zwłaszcza gdy zmagamy się z chorobą duszy. A czym ona jest? Ten, kto ją ma, ten wie i rozumie.
Pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami, poradnik jest dla każdego i o każdym z nas.
Bożego błogosławieństwa w codziennym zmaganiu i we wszelkich trudnościach wytrwaniu. Miłej lektury od Boga z góry!

Anna Filip - absolwentka filologii Uniwersytetu Rzeszowskiego,  jej pasją są książki i podróże, "Kolorowy tomik" to jej debiut literacki.

KOLORY DUSZY to zbiór wierszy odbijających różne nastroje podmiotu lirycznego. Często związane są one z konkretną sytuacją życiową, taką jak: narodziny, podróże, choroby, śmierć… Dominuje jednak w zbiorku zachwyt nad urodą świata i zaduma nad historią i przemijaniem.

Wanda Sobieralska, rocznik 1945, absolwentka filologii polskiej na UAM w Poznaniu, aktualnie emerytowana nauczycielka języka polskiego i słuchaczka Stowarzyszenia Uniwersytet Trzeciego Wieku w Szczecinie. Jej pasją jest fotografia i współredagowanie uniwersyteckiego czasopisma PRANA.

Do 25. roku życia mieszkałem w Kołobrzegu. Po studiach przeprowadziłem się do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie żyję i pracuję do dziś.
Książka "Kołobrzeg w baśniach i legendach" to ukazanie historii niezwykłych miejsc i niesamowitych ludzi, którzy na przestrzeni dziejów wpisali się w losy miasta.
To zbiór 24 legend mających swoje oparcie w źródłach historycznych, a także takich, które są wyłącznie fantazją literacką autora. Wszystkie teksty są pisane wierszem, co niewątpliwie jest ułatwieniem dla czytelnika zarówno tego najmłodszego, jak i tego dorosłego. Piękne akwarele kołobrzeskiego artysty Wojciecha Dopierały dopinają całość wydania, stwarzając niepowtarzalny klimat książki.
Andrzej Waleński

"Krople oceanu" to krople oceanu życia Pauliny Kędziory… Jak uparte koło ratunkowe wciąż na powierzchnię wynurza się nadzieja, często w towarzystwie wiary i miłości. W chwilach, gdy życie odczuwa się wyjątkowo mocno, a uczucia nie mieszczą się już w sercu, wylewają się na papier, aby innym także nieść nadzieję. Słowa tomiku zapraszają do westchnienia zachwytu nad głębokim pięknem życia w każdym jego momencie, również – a może zwłaszcza – w tym najtrudniejszym. Są zachętą do przeżywania każdego dnia tak, jakby był jedynym i wyjątkowym – bo tak właśnie jest.

Paulina Kędziora - kobieta, żona, mama, miłośniczka życia. Uwielbia wgryzać się w ludzkie historie. Pochodzi z małej wsi na Lubelszczyźnie, gdzie kształtowała się jej wrażliwość i powstawały pierwsze wiersze. 

Składam na Państwa ręce pierwszy tom z cyklu pt.: „Kwiaty poezji”. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w ten projekt w jakiejkolwiek postaci. Dajecie mi siłę, by łamać granice i iść dalej.

Składam na Państwa ręce drugi tom z cyklu „Kwiat poezji”. Tomik został wydany z okazji jubileuszu 10-lecia twórczości.
Dedykuję go wszystkim osobom, które miałem przyjemność poznać podczas podróży z poezją, ale i nie tylko – dziękuję za to, że jesteście. Wiele udało nam się osiągnąć przez ostatnie lata, mają Państwo w tym olbrzymią zasługę, ponieważ udzieliliście mi olbrzymiego wsparcia i utwierdziliście w tym, że droga, którą wybrałem, jest słuszna. Być może jeszcze kiedyś czas i miejsce postawią nas przed sobą.
Życzę wszystkiego, co najlepsze!
Pozdrawiam serdecznie.

"Polska jest jedna"
Nie podzielisz mego kraju,
Nie podzielisz jego barw,
Nie podzielisz orła w koronie,
Nie podzielisz serca na dwa.
(wiersz ze str. 52)

"Kwiaty mojego życia" to poruszający tom poetycki, w którym codzienność splata się z bólem, nadzieją i próbą odnalezienia sensu. Marcin Peryga prowadzi czytelnika przez intymny zapis zmagań z samotnością, uzależnieniem, lękiem i stratą, ale także przez doświadczenie ojcostwa, miłości, zachwytu nad światem i tęsknoty za przystanią.
To poezja szczera, momentami surowa, pozbawiona patosu, a jednocześnie głęboko refleksyjna. Autor nie ukrywa swoich słabości – mówi wprost o „duszy poranionej”, o bezsenności, o wewnętrznych rozterkach, o ucieczkach i powrotach. Każdy wiersz jest jak osobny kwiat: inny, niepowtarzalny, wyrastający z konkretnego doświadczenia – straty przyjaciela, rozpadu relacji, zachwytu nad ojczyzną, cichej radości z bycia ojcem.
"Kwiaty mojego życia" to zbiór tekstów pisanych z potrzeby serca – wtedy, gdy trudno zasnąć, gdy świat przytłacza albo gdy szczęście wydaje się zbyt kruche, by je przyjąć. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb siebie i odnaleźć w słowie lustro własnych emocji.
Bo czasem najpiękniejsze kwiaty wyrastają z najtrudniejszej ziemi.

Marcin Peryga - urodzony 12 czerwca 1979 r. w Częstochowie, gdzie do dziś (z przerwami) mieszka. Lekarz weterynarii z zawodu, miłośnik motoryzacji, przyrody oraz serwisów streamingowych :). Dumny tata dwóch wspaniałych dziewcząt: Zuzanny i Leny.

"Kwiaty mojego życia" to zbiór bezkompromisowy, odważnie demaskujący osobiste słabości, ale jednocześnie afirmujący moc transformacji. Marcin Peryga, poprzez intensywną ekspresję liryczną, tworzy dokument rozrachunku, w którym trauma przeszłości staje się matrycą dla budowania świadomej, lepszej teraźniejszości. Tomik wpisuje się w nurt poezji konfesyjnej i metapoetyckiej w literaturze współczesnej, pokazując, że sztuka może być najskuteczniejszym antidotum na destrukcję.
Centralnym motywem tomu jest metapoetyka, czyli refleksja nad samym aktem twórczym. Autor konfrontuje pisanie z dawnymi uzależnieniami, zadając prowokacyjne pytanie: „Można ćpać pisanie?”. (…) Lęk przed „wyzdrowieniem” z „choroby” wierszowania świadczy o tym, że twórczość pełni funkcję terapeutyczną, będąc jednocześnie mechanizmem obronnym, który zastąpił destrukcyjne substancje i nawyki.
Natasza Bednarek (fragmenty recenzji)

Lubię ludzi zarówno z całym ich bogactwem charakterów, osobowości, jak też z całym ich balastem.
Kocham zwierzęta z całą ich niewinnością, bezinteresownością, miłością i swoistą psychiką, w którą absolutnie wierzę. Od zarania towarzyszą mi psy, świnki morskie, a teraz filmowa para kotów: Moritz i Lili. Uwielbiam przyrodę, która może ma coś z kobiety, bo także „zmienną jest”.

Legendy to dziedzictwo każdego narodu. Opowiadają o wartościach, o podstawach, na jakich wspólnota zbudowała swoją tożsamość.
„Legendy polskie” pokazują mądrość naszych praprapraojców, ich umiłowanie polskiej ziemi, szacunek dla codziennego trudu, odwagę w przekraczaniu własnych ograniczeń i osiąganiu niemożliwego. Dowodzą potęgi Miłości, która może wszystko.
Halina Lisiecka-Sławińska, absolwentka polonistyki, autorka, babcia trzech wnuczek, dla których pisze.