Poezja

Polska broniła się od wieków. Przed krzyżacką nawałą obronił nas Władysław Jagiełło pod Grunwaldem w 1410 roku. W 1683 roku Jan III Sobieski pokonał armię imperium osmańskiego, uwalniając od jego wpływów całą Europę. Potem rozbiory, I i II wojna światowa, walka z komunizmem. Wreszcie rok 1990 i uzyskanie całkowitej niepodległości. Niestety, nie na długo. Dzisiaj, wbrew obietnicom stworzenia kraju mlekiem i miodem płynącego w czasie zaledwie 100 dni, mamy do czynienia z realizowaniem wielkich projektów na rzecz… zachodnich sąsiadów. Przynajmniej tak to wygląda, gdy przeanalizuje się blokowanie budowy CPK, portu kontenerowego, elektrowni atomowej, żeglugi transportowej na Odrze czy doprowadzanie do nierentowności PKP Cargo, Poczty Polskiej, Telewizji Polskiej, Orlenu… Za to będziemy przyjmowali nielegalnych imigrantów, żeby na nich pracować. Do tego dołóżmy przyjęcie wszystkich absurdów zielonego ładu i będziemy bez własnej energii, rolnictwa i przemysłu całkiem uzależnieni od Niemców. Bez wojny. Smutne, że trochę na własne życzenie. „Jest pięknie” – może powiedzieć zachodni sąsiad. „Tylko Polski trochę szkoda”.
Oprócz tych kwestii znajdziesz, czytelniku, wiele innych tematów: legendy, bajki, coś o miłości, religii, śmierci, życiu, egzystencji. A wszystko napisane wierszem.

Drogi Czytelniku, pozwól, że pokażę Ci, jak proste słowa tworzą mój poetycki wszechświat. Ten tomik to historie – moje i cudze – pisane tak zwyczajnie, by uchwycić to, co ważne i warte opowiedzenia.
To głos niewypowiedzianej dotąd ciszy. Są tacy, którzy nie lubią ciszy, a dla niektórych cisza to cały ich świat i najgłośniejszy krzyk. To świetni obserwatorzy. Zapraszam Cię więc, Drogi Czytelniku, na spacer po snutych przy świetle księżyca refleksjach i wersach inspirowanych ludźmi. Przeczytaj moją ciszę.

Życzę Ci, abyś odnalazł to, czego szukasz.

Instagram: @SkrawkiPoezji

JANUSZ JACHNICKI – optymista, niepoprawny romantyk, wielbiciel kobiet, poeta z duszą anioła nienasycony życiem, a nade wszystko człowiek renesansu.
Urodził się w 1947 r. w Wałbrzychu, dzieciństwo i młodość spędził w Jeleniej Górze. W latach 1971–2003 mieszkał w Trójmieście. Ukończył Uniwersytet Szczeciński. W swoim życiu wykonywał wiele zawodów. Był monterem w telekomunikacji, sprzedawcą lodów na plaży, kelnerem, fotografem, ślusarzem, nauczycielem zawodu, instruktorem żeglarstwa, cyrkowcem w szwajcarskim cyrku Fliegenpilz, kierownikiem sklepu, szefem wydziału radiokomunikacji, analitykiem ekonomicznym, w porcie gdyńskim pracował jako doker i liczman. Od 1979 r. współpracował z opozycją demokratyczną. W czasie pierwszej i drugiej Solidarności był działaczem na szczeblu krajowym. Internowany w 1982 r. w Czerwonym Borze.  Po przejściu na emeryturę powrócił w rodzinne strony, ale nie po to, by odpoczywać. Jest przewodnikiem górskim i trójmiejskim, instruktorem żeglarstwa i nordic walking. Uczestniczy w zajęciach Karkonoskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, gdzie był jednym z założycieli kabaretu Bella Mafia, który prowadził przez 3 lata jako reżyser, scenograf i aktor, przygotowując w tym czasie 6 programów. Reżyserowany przez niego jako ostatni „Senior marzy” dwukrotnie wystawiany był na deskach Teatru Polskiego we Wrocławiu.
Obecnie, starając się robić tylko to, co lubi, zajmuje się przewodnictwem, żeglarstwem, witrażami, tangiem argentyńskim i poezją. W 2016 r. zadebiutował tomikiem wierszy „Żeby być…”, entuzjastycznie przyjętym przez czytelników.

Ten niezwykły zbiór wierszy jest stworzony przez człowieka z pasją.
Pasją do gwary śląskiej, sztuki wysokiej i zawiłości ludzkiego życia.
„Wszystko mijo… i zachwyt i tabaczny dym i… kucanie” – pisze Tadeusz Jamnicki, przywołując Heraklitowe „Panta rhei”.
Wejdź do świata tej poezji. Przystań. Pomyśl.

Piotr Prusinowski – urodzony w Łodzi w 1984 roku, z wykształcenia geograf i specjalista do spraw turystyki, od kilku lat także przewodnik po Łodzi i regionie. Pasja pisania zaczęła się w wieku szkolnym, ale do tej pory żaden z utworów nie został opublikowany. Sportowiec amator, uwielbia jazdę na nartach, pływanie oraz ruch. Obiecał sobie, że nie będzie krył pasji pisania i przed czterdziestym rokiem życia ujawni swoje zapiski.
„Kalendarium życia” to debiutancki zbiór krótkich poetyckich form z ostatnich kilkunastu lat życia Autora, od opisów werterycznych uniesień po refleksje na temat dojrzewania mężczyzny oraz przemijania.

Czy wystarczy zakochać się w kobiecie,
żeby zostać poetą?
Z pewnością tak, ale to powinna być niezwykła kobieta.
Żeby to można było sobie lepiej wyobrazić, wystarczy porównać ją
do winorośli.
Tysiące butelek z tej samej odmiany winogron, a każda butelka smakuje inaczej.

Jerzy Naszkowski (ps. JNaszko) 
Mieszkam w Słupcy niedaleko Konina.
Jestem stary, łysy, z brzydkim nosem,
lubię popijać o zmierzchu.
Kocham wszystko, co żyje,
i chciałbym tańczyć w deszczu,
odkrywając prawdę o życiu.
To właśnie ja.

Klucz do…

Czasem złożony 
Z miliona słów 
Czasem gdy szepczę 
Otwieram nim serce 

Czasem mosiężny 
Ciężki i masywny 
Jak symbol – symbol wolności 
Do krat masywnych 

Ja go zgubiłem 
Przez lata podróży 
Nie leży pod skałą 
Może leży w krzaku róży 

Lecz gdzieś jest 
I otworzy coś nowego 
Gdzie inne są drogi
Pełne czegoś obcego.

Matthew Black

W pewnym wydawnictwie dowiedziałem się, że wiersze zamieszczone w niniejszym tomiku są obyczajowo bulwersujące, okazało się jednak, że głównie dla pewnej sfrustrowanej i nieszczęśliwej z tego powodu redaktorki. Recenzentka dopatrzyła się tu natomiast wierszy dość zgrabnych, dowcipnych, niezłych, a nawet bardzo dobrych, zauważyła też, że jest to książka o miłości, która przecież niejedno ma imię. Inna zaś recenzentka dostrzegła wśród mych tekstów na ten temat odmienność męskiego punktu widzenia, niemającego jednak nic wspólnego z mizoginią. Bo jest to przede wszystkim książka dla dorosłych rozumiejących, że miłość i namiętność nie tylko nie ograniczają się do młodości, ale i rozwijają się z wiekiem, wraz z którym dojrzewa też sposób opowiadania o miłości. Mam nadzieję, że Czytelnicy zechcą podzielić ten punkt widzenia, a przynajmniej go poznać.

Urodziłem się w Łodzi w roku 1942. Ponure czasy okupacji niemieckiej. Mieszkałem na Bałutach, na terenie dawnego Litzmannstadt Ghetto – co nie było dla mnie bez znaczenia. Potem były szkoły, liceum, Wydział Aktorski w PWSTiF. I praca w teatrze: Kalisz, Lublin, Wrocław, Jelenia Góra i znów Wrocław – Teatr Współczesny.
W Lublinie, a potem we Wrocławiu dyrektorem był Kazimierz Braun, doskonały Mistrz teatru. To pod Jego „batutą” grałem Konrada w „Dziadach” A. Mickiewicza i w „Wyzwoleniu” S. Wyspiańskiego. Kazimierz wystawiał wiele sztuk T. Różewicza, który przychodził na próby, rozmawiał z nami, doradzał, a ja w „Akcie przerywanym” grałem postać Poety.

Kaziemierz Braun wystawił też „Dżumę” wg A. Camusa, która cieszyła się dużą popularnością, a Kazimierz „w nagrodę” został zwolniony z teatru. Był to czas stanu wojennego, gdy „dżuma” jak intruz panoszyła się w naszym kraju.
W tym czasie graliśmy też „Sztukmistrza z Lublina” wg prozy Isaaca Singera. Jan Szurmiej, reżyser, przeniósł nas i publiczność do świata barwnej i niezwykłej kultury żydowskiej, braci naszych starszych. Piosenki A. Osieckiej i Z. Koniecznego swoją urodą cieszyły nie tylko wrocławian.

A poezja? Przecież „mówiłem poezją”, grając Konrada, Guślarza, poetę Norwida... Poezja chroniła, ocalała... I rozbudzała świadomość.

Jak pisał J.J. Rousseau:
„O świadomości! Boski instynkcie, sędzio nieomylny, rozpoznający dobro od zła, który czynisz człowieka podobnego Bogu”.
Poezja... czy będzie wiatykiem, pomocą w drodze do tej krainy, skąd nikt dotąd nie wrócił?
Oto jest pytanie.

Ona inaczej niż „k...a” siebie nie nazywała i nigdy zdania o sobie nie zmieniała. Co nie znaczy, że jak k...a się zachowywała. Normalna dziewczyna, chińczyk do jedzenia, internet do śledzenia. Nie, trochę inna była, uczuć nie okazywała, jakby ich nie miała. Ani złości, ani radości, dużo obojętności.

„Kochankowie metra” to debiut poetycki Joanny Łęckiej, zbiór wierszy, które przez lata odkładała do szuflady z myślą, że któregoś dnia ujrzą światło dzienne i dotrą do czytelnika. Dziś trafiają właśnie w Twoje ręce, aby zabrać Cię w świat emocji, niedopowiedzianych historii przelanych na kartki papieru, łez smutku, pożegnań, ale też powitań i wiary, że warto zaczynać od nowa. Czytelniku, pozwól zabrać się w tę podróż.

Tomik ten traktuje głównie o miłości, bo ona jest źródłem wszystkiego. Zabiera nas we wspaniałą podróż i poznanie Boga jako naszego Zbawiciela. Tomik opowiada też o rzeczach najważniejszych, których jesteśmy świadkami w codziennym życiu. Każde opisane słowo zawiera w sobie prawdę i pomaga nam każdego dnia.
W końcu tomik opowiada o nadziei, gdy wszystko wydaje się trudne i nie do pokonania, zwłaszcza gdy zmagamy się z chorobą duszy. A czym ona jest? Ten, kto ją ma, ten wie i rozumie.
Pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami, poradnik jest dla każdego i o każdym z nas.
Bożego błogosławieństwa w codziennym zmaganiu i we wszelkich trudnościach wytrwaniu. Miłej lektury od Boga z góry!

Anna Filip - absolwentka filologii Uniwersytetu Rzeszowskiego,  jej pasją są książki i podróże, "Kolorowy tomik" to jej debiut literacki.

KOLORY DUSZY to zbiór wierszy odbijających różne nastroje podmiotu lirycznego. Często związane są one z konkretną sytuacją życiową, taką jak: narodziny, podróże, choroby, śmierć… Dominuje jednak w zbiorku zachwyt nad urodą świata i zaduma nad historią i przemijaniem.

Wanda Sobieralska, rocznik 1945, absolwentka filologii polskiej na UAM w Poznaniu, aktualnie emerytowana nauczycielka języka polskiego i słuchaczka Stowarzyszenia Uniwersytet Trzeciego Wieku w Szczecinie. Jej pasją jest fotografia i współredagowanie uniwersyteckiego czasopisma PRANA.

Do 25. roku życia mieszkałem w Kołobrzegu. Po studiach przeprowadziłem się do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie żyję i pracuję do dziś.
Książka "Kołobrzeg w baśniach i legendach" to ukazanie historii niezwykłych miejsc i niesamowitych ludzi, którzy na przestrzeni dziejów wpisali się w losy miasta.
To zbiór 24 legend mających swoje oparcie w źródłach historycznych, a także takich, które są wyłącznie fantazją literacką autora. Wszystkie teksty są pisane wierszem, co niewątpliwie jest ułatwieniem dla czytelnika zarówno tego najmłodszego, jak i tego dorosłego. Piękne akwarele kołobrzeskiego artysty Wojciecha Dopierały dopinają całość wydania, stwarzając niepowtarzalny klimat książki.
Andrzej Waleński