Poezja

Dwie twarze

Od zawsze ślepo gnamy
Z nadzieją, że czas prześcigamy.    
Z innymi dzielimy los.

Czas w miejscu nie stoi.
Nie czeka, od ludzi stroni.
Patrzy na maski setek twarzy,
Pod nimi szuka prawdziwych pejzaży.

Dwie twarze każdy ma,
Dobro i podłość ciągle trwa.
Czasem sztuczne uśmiechy pocieszają cię,
By za chwilę zdradą przerwać naiwności sieć.

Matthew Black

Grzegorz Mysiorski, szczecinianin, urodzony w 1968 roku. Z zawodu – medyk, z zamiłowania – medyk-poeta. Opublikował dotąd dwa tomiki poezji: "W magicznej komnacie" oraz "Pogotowie poetyckie". Pierwszy z nich poświęcony był miłości, drugi – medycynie. Aktualne wydanie – "Dzień patrzenia w niebo" – zawiera około dwustu wierszy poruszających różne życiowe zagadnienia, zarówno prozaiczne, jak i te bardziej złożone, dotykające filozofii czy etyki.

Boję się przeminąć jak wiatr.
Jeśli, wydając tomik poezji, zbliżę się w jakiś sposób do osiągnięcia upragnionej nieśmiertelności w oczach przemijającego świata, będzie to największa zapłata, jaką może otrzymać człowiek.
Nie jest nowością, że w dobie komputeryzacji mało kto sięga po książkę, a już naprawdę mały procent sięga po poezję. A przecież tworzy ona naturalną warstwę człowieka, jest częścią naszego organizmu. Jeśli potrafisz się wzruszyć, znaczy to ni mniej, ni więcej, że masz w sobie cząstkę poety, możesz tworzyć wielkie rzeczy tu i teraz. Lepiej lub gorzej.
W tej książce znajdują się wiersze, które mają na celu poruszyć ludzkie serca, aby szukały w życiu czegoś więcej niż tylko tego, co jest widoczne dla oczu. Aby chciały podbijać świat, aby stały się nieodłączną częścią kultury. By żyjący dziś ludzie stali się legendami dla potomnych. A opowieści o nich historiami urastającymi do rangi mitów.
Do tego jesteśmy stworzeni. By sięgnąć dalej niż sięgają gwiazdy.
Ta książka powstała, żeby po śmierci małego człowieka istniała rzecz, która w jakikolwiek sposób będzie cząstką jego ciała i duszy tu na ziemi. To nie jest buta, to chęć wybicia się spomiędzy przeciętności. To świadomość, że, odchodząc, mogę albo tylko odejść albo żyć wiecznie. To wybór.
Wydaję ją, bo mogę, wydaję, bo nikt mi nie zabroni. Mam szansę, mam możliwości.
Gdy będziesz u kresu dni, czego będziesz najbardziej żałował?

"Eliksir. Еліксир. The Elixir" – tomik wierszy w trzech językach: po polsku, ukraińsku i angielsku – jest jak magiczny napój, który rozlewa się w naszych sercach i duszach, dając nadzieję, napawając otuchą i napełniając nas miłością. Bezlitosny najeźdźca okrutnie przerwał spokojne życie mieszkańców Ukrainy, rozdzielił rodziny, osierocił dzieci, zburzył miasta. Ale świat nie pozostał obojętny na tę zbrodnię, zjednoczył się i stanął po stronie udręczonej Ukrainy. Te skrajne i niewyobrażalne uczucia przebrzmiewają też w utworach. Autorka podkreśla, że Ukraińcy się nie poddadzą, dobrzy ludzie zwyciężą, a sprawiedliwość zatriumfuje. Pisze o miłości do ojczyzny, do matki, wspomina dzieciństwo i zwykłą codzienność. To właśnie ta normalność, optymizm, miłość i wdzięczność są jak lekarstwo na zbolałe serca. Zwycięży dobro, zatriumfuje miłość – zdaje się krzyczeć Autorka, pełna nadziei i wiary w ludzką solidarność i empatię.

„Emocjonalny mix” nie jest zbiorem utworów łatwych, chociaż otwierają go wiersze lekkie, nawiązujące do tradycji fraszek. Dalsze części są coraz poważniejsze i mroczniejsze. „Emocjonalny mix” to tomik, na który składa się 70 wierszy pisanych pod wpływem chwili. Podmiot liryczny za pomocą poezji opisuje świat, swoje rozterki i rozlicza się z uczuciami. Wiele wpadło do tego miksu, lecz mimo tego tomik jest spójny i poukładany.

"Error w uczuciach" to wiersze, które rozkładają miłość na części pierwsze i analizują podejcie człowieka do najważniejszego uczucia. Znajdują się w niej rozważania stojące przed osobą, która musi dokonać wyboru oraz obrać kurs dla swoich uczuć. Autor zaznacza w książce, że miłość nie musi być wcale czerwona, aby mogła być wyjątkowa. czy momenty mogą okazać się ważniejsze od całokształtu...?

Urodził się na wsi, skąd spostrzegał świat od form maleńkich w przyrodzie po już większe, jak zamki, parki narodowe, miasta, aż w końcu i kontynenty. Wrażliwość na drobiazg wyostrzyła u niego zmysł obserwacji, który da się zauważyć w jego wierszach oraz sposobie prowadzenia czytelnika po zakamarkach jego umysłu, który, jak sam o nim mówi, jest prosty, lecz posiada przepiękną głębię oraz wrażliwość na otaczającą nas rzeczywistość, która na co dzień umyka w natłoku spraw. Autor odkrywa na nowo rzeczy na pozór mało istotne, których każdy z nas doświadcza w wędrówce zwanej życiem.
Horacy to przykład człowieka urodzonego w szarej rzeczywistości, z oczyma skierowanymi na tęczę życia codziennego.

Eunoia. Czy można pięknie myśleć? Można myśleć mądrze, kreatywnie, naukowo… ale czy pięknie? Te wiersze poruszają wiele emocji, które chociaż raz poczuliśmy w naszym życiu. To myśli o miłości, egzystencji i bólu, z którymi każdy może się utożsamić i w nie zagłębić.
Weronika Skadlubowicz jest studentką psychologii, mieszka w Londynie. Lubi głośno myśleć i dzielić się tym z innymi. To jest jej pierwszy tomik poetycki, ale ma nadzieję, że nie ostatni.

Fraszki to krótkie utwory liryczne, o różnorodnej tematyce, zazwyczaj rymowane lub wierszowane, często pisane z humorem lub nutką ironii. Takie też są utwory Antoniego Tarnogrodzkiego prezentowane w tym tomiku. Błyskotliwe, zaskakujące trafnością spostrzeżenia, pouczające, ale też zabawne i lekkie. Ich lektura to prawdziwa literacka uczta, świetny sposób na chwilę wytchnienia w codziennej gonitwie.
Antoni Tarnogrodzki. Autor przez bez mała czterdzieści lat wykładał mechanikę płynów na Politechnice Warszawskiej. Ukończył też Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca licznych patentów.

Drogi Czytelniku,
niniejszy tomik to nie debiut. Pierwszą książkę wydałem w roku 1982 na znak protestu przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce. Był to zbiór fraszek, wierszy i aforyzmów pt. „Na fali”, opisujący ówczesną sytuację ekonomiczno-polityczną i nastroje w kraju. Na przestrzeni lat pisałem fraszki, wiersze i myśli o charakterze lekkim, często frywolnym, a niekiedy wręcz rubasznym, które wydałem kilka lat temu w tomiku „Fraszki rubaszki”.
Zaistniałem też w zbiorze fraszek, wierszy i aforyzmów, w towarzystwie innych autorów – członków Stowarzyszenia Autorów Polskich Oddział Warszawski II, pod tytułem „Lepiej i gorzej”.
Ponieważ fraszka – jako forma literacka – powoli zanika, dlatego też za namową przyjaciół postanowiłem wydać niniejszy, kolejny tomik. Przy okazji chciałbym tu podziękować mojemu serdecznemu koledze Maćkowi Dworakowi oraz jego córce Ani Dworak za udostępnienie mi wspaniałych ilustracji zdobiących niniejszy tomik.
Pisanie fraszek to dla mnie wspaniała zabawa i doskonały relaks. Chciałbym, abyś i Ty, Czytelniku, równie świetnie się bawił, czytając ten tomik, który może być także bardzo dobrym prezentem na każdą okazję.
Tadeusz Karolak

Wyznanie wiekowej autorki fraszek

Na stopach noszę
głównie bambosze
i choć nie jestem
doszczętnie stara, 
kurczę się ciągle, 
więc jestem mała.
Lecz jako pokurcz
pokurczeniowy
mogę rozkurczyć 
rozsądek zdrowy,
bo w którąkolwiek
spojrzy się stronę,
kurczy się zawsze,
co rozkurczone.
Zatem o modę
prastarą proszę,
żeby noszono
z gumy kalosze.
I by nie wchodzić 
w koturnów szranki,
trzeba kupować
wygodne trampki,
bo w trampkach leczy 
się płaskostopie
oraz podbicie
bardzo wysokie
i tym sposobem
w myśl zdrowych racji
można prym głosić
dla demokracji.
Wszak demokracji
nawet Bóg życzy,
gdyż wszystkich pragnie
zrównać w kostnicy.
By wszyscy mieli 
jednakie prawo
za życia, które
nie jest zabawą,
należy uznać, 
że większość ludzi
jest mniej omylna,
więc mniej się łudzi,
więcej uwzględnia
punktów widzenia
niż car, któremu
zbrakło… sumienia.
Większości nigdy
nie mylmy z tłumem, 
bo tłum się często
mija z rozumem
i na chwytliwe
łasy jest hasła,
bowiem z tych haseł
w emocjach wzrasta,
staje się źródłem
tylko zamętu
zamiast rozwagi 
i argumentów.

Fraszki to krótkie utwory liryczne, o różnorodnej tematyce, zazwyczaj rymowane lub wierszowane, często pisane z humorem lub nutką ironii. Takie też są utwory Antoniego Tarnogrodzkiego prezentowane w tym tomiku. Błyskotliwe, zaskakujące trafnością spostrzeżenia, pouczające, ale też zabawne i lekkie.
Ich lektura to prawdziwa literacka uczta,
świetny sposób na chwilę wytchnienia w codziennej gonitwie.
Antoni Tarnogrodzki
Autor przez bez mała czterdzieści lat wykładał mechanikę płynów na Politechnice Warszawskiej. Ukończył też Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca licznych patentów.

Fraszki to krótkie utwory liryczne, o różnorodnej tematyce, zazwyczaj rymowane lub wierszowane, często pisane z humorem lub nutką ironii. Takie też są utwory Antoniego Tarnogrodzkiego prezentowane w tym tomiku. Błyskotliwe, zaskakujące trafnością spostrzeżenia, pouczające, ale też zabawne i lekkie. Ich lektura to prawdziwa literacka uczta, świetny sposób na chwilę wytchnienia w codziennej gonitwie.
Antoni Tarnogrodzki

Anna Wojdecka (z domu Tomkowicz), urodzona we Frysztaku na Rzeszowszczyźnie. Od 1972 roku mieszka na Śląsku. Laureatka paru konkursów ogólnopolskich i regionalnych.

Od wielu lat zajmuję się samorozwojem, psychologią, neurolingwistyką oraz duchowością. Pracuję z ludźmi nad rozwiązywaniem ich problemów, komunikacją, znalezieniem sensu życia oraz dogłębnym zrozumieniem samego siebie.
Dzięki licznym doświadczeniom, moim oraz innych, natknąłem się na wiele schematów i naturalnych praw, które kierują nami i naszym życiem na różnych płaszczyznach. Tę wiedzę staram się przekazać za pomocą formy najbliższej sercu, jaką jest poezja. Wierzę w to, że wiersz jest swego rodzaju „pomostem” pomiędzy sercem a umysłem.
Głęboko wierzę też w to, że mogę pomóc drugiemu człowiekowi odnaleźć właśnie to połączenie, aby lepiej zrozumieć i nauczyć się kochać samego siebie, a tym samym innych i otaczający świat. A poprzez dotarcie do głosu swojego serca odnaleźć również drogę do prawdziwego szczęścia.