Poezja

Urodziłam się w 1957 r. na Mazowszu. Na wsi spędziłam dzieciństwo i lata szkolne. Nigdy nie brakowało mi chleba, świeżego powietrza i obcowania z naturą. Odkąd pamiętam, zawsze dużo czytałam i czerpałam z tego nie tylko radość, lecz także ogrom wiedzy. Książki przenosiły mnie w nieznane światy, pobudzały wyobraźnię, pozwalały oderwać się od rzeczywistości, która nie zawsze jest doskonała. Nauczyłam się, że warto we wszystkim, co dzieje się z naszym udziałem, dostrzegać choć odrobinę dobra i piękna. Kiedy przyszedł czas, że sama zaczęłam pisać, pragnęłam mówić „jednym tchem”. Najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość.
Przekazując Wam tomik „Czerpać z przeszłości”, chciałabym zrelacjonować osobiście każdy z tych wierszy, ale to zbyt wielka pokusa, od której muszę się zdecydowanie uwolnić. Czytać można bowiem na wiele sposobów. Ufam, że wiersze, które Wam powierzam, będą czytane nie tylko z wypiekami na twarzy, ale przede wszystkim – sercem.

Witam, drogi czytelniku!
Gdybym mogła, bujałabym w chmurach cały dzień, najlepiej nad ulubionym jeziorem, które nieraz było przyczynkiem do napisania czegoś więcej. Swoją drogą, syn mawia, że jak odlecę, to trudno mnie złapać. Odchodzę wówczas w świat zupełnie inny niż ten tak dla mnie dosłowny i ciężki jednocześnie.
Z tej właśnie ciężkości i rachunku sumienia wobec siebie powstał „Człowiek w popiele”. Łatwo przychodzi odkrywanie wad innych, o wiele trudniej jest być w opozycji do własnego ja.
Żyjemy w czasach niepokoju, pędu, wyścigu spraw o to, co jest pierwsze i najważniejsze, bez pokory. Miłość, życzliwość, dobro jakby poplątały się w tych wszystkich drogach, które buduje im nowy ład, nowy człowiek.
Słowa zmieniają swoje znaczenie, przybierają abstrakcyjny kształt, a to co u podstaw, blaknie jak wymazana historia rodem z Orwellowskich opowiadań.
Trzeba pamiętać, szukać, nie zapominać i patrzeć obiektywnie, rozumem poszukując PRAWDY. Nie swojej, tej właściwej.
Życzę przyjemnej lektury.
Anna Czerniak

Nie od dziś wiadomo, że uczucia i przyroda mają wspólny mianownik – poezję. To ona pozwala oddać to, co nam w sercu gra i wypełnia nas niemym zachwytem, ale też i bólem.

Deszcz jest zbiorem wierszy, które poruszają tematy takie jak miłość, strata i poszukiwanie sensu życia. Głębokie obrazy poetyckie angażują czytelnika emocjonalnie i skłaniają do refleksji.
Adriana Sieja – urodzona w 1997 roku. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Trzemesznie. Tomik "Deszcz" jest poetyckim debiutem autorki, której poezja towarzyszy od najmłodszych lat.

Dziś
Dla Ciebie
Napisałem
Wyszeptanych
Kilka słów
Tylko bliscy
Sobie ludzie
Mogą szeptać
Tak bez
słów

Bogusław  Krajewski

Mahatma Gandhi ostrzegał, że przez stosowanie mściwego odwetu „oko za oko” świat ślepnie.
Czym innym jest sprawiedliwość, czym innym drapieżna mściwość. Sprawiedliwość wywodzi się z miłości; źródłem mściwości jest nienawiść.
Sprawiedliwe prawo jest Bożym prawem siewu i zbioru. Kto krzywdzi zwierzę lub drugiego człowieka, krzywdzi siebie i nie jest to kwestia wiary, lecz pewności.
Życie jest darowaną lekcją i z lekcji tej wynika fakt, że każdy człowiek każdą wyrządzoną krzywdę będzie musiał naprawić, jeśli nie w tym, to w innym spośród rozlicznych żywotów. W myśl stwierdzenia papieża Franciszka: „Dopóki ludzie będą się uważali za lepszych i gorszych, dopóty będą wojny”.
Właśnie dlatego, że istnieje reinkarnacja, wszyscy w swych nieprzeliczonych żywotach bywają zarazem i lepsi, i gorsi. Stąd pochodzi przesłanie: „Nie sądźcie, byście nie byli sądzeni”, bo… onegdaj mogliście czynić to, za co dzisiaj osądzacie bliźnich albo ich potępiacie. Można określić czyn, ale nie człowieka, którego intencji, myśli, słów, przeżyć, uczuć nikt nie zna, nie ogarnia. Ludzie zaledwie próbują być sprawiedliwi.
W kabalistyce, mistyce hebrajskiej uznano, że pośród wszystkich ludzi istnieje jedynie trzydziestu kilku sprawiedliwych, a pozostali czasami nimi bywają.
Ponieważ żyjemy w świecie wyobrażeń (nie prawdy, ale iluzji), nasze postrzeganie przeważnie jest mylne i błędne.
Stąd biorą się nieporozumienia i wojny, których nikt nie ma prawa wszczynać.

U ludzi, podobnie jak u zwierząt, może lub nie może występować potencjał cech demonicznych, zwierzęcych, ludzkich i boskich. Wszystko zależy od stopnia indywidualnego rozwoju. Cechy demoniczne to, ogólnie rzecz biorąc, agresja i zachłanność na terytorium, a w szczególności gniew, zazdrość, nienawiść, złość, pożądanie czyjegoś mienia i duma mylona częstokroć ze sporym zadowoleniem. Do cech typowo zwierzęcych należy poprzestawanie na samym jedzeniu, spaniu i rozmnażaniu. Do cech typowo ludzkich należy głód wiedzy, poznawanie tajemnic natury i kreatywność. Cechy boskie określa jednoczenie się z Bogiem w bezinteresownej miłości i służbie. Duchowy rozwój zmierza do działania dla dobra nie tylko ludzkiej społeczności, ale i całej przyrody. Zwierzęta, podobnie jak ludzi, cechuje mądrość i zdolność do bezinteresownej miłości. Przykładem mogą być choćby słonie, które osłaniają sobą przed ostrzałem rannego słonia, próbując go wyprowadzić w bezpieczne miejsce. Istnieją też ptaki, które dla swoich ukochanych przynoszą w darze kwiaty.

Aby iść drogą niezależności od uwarunkowań zewnętrznego świata i ze stoicyzmem przyjmować to, co radosne, i to, co smutne, można powierzyć się Bogu – słuchać własnego sumienia i intuicyjnego poznania. Powierzyć się Bogu to wykonywać z miłością każdą pracę, do której jesteśmy powołani i która nazywana jest wtedy posłannictwem.
Człowiek i świat, który go otacza, jest jak przysłowiowy medal. Medal ma dwie strony – dobrą i złą, ale obrzeżenie łączy obydwie w jeden medal. Nikt nie jest doszczętnie dobry ani zły i nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej, i nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie mogło być lepiej. Wszyscy jesteśmy w drodze. Iluzją zła jest pozór, czyli kłamstwo zadane prawdziwej naturze; prawda wszelkiego dobra to esencja jedności. Jedność w różnorodności to miłość.
Jedność nie szuka władzy takiej, która zniewala, nie widzi nikogo wyżej ani niżej. Jedność świadczy o przesłaniu Chrystusa: Cokolwiek uczyniłeś drugiemu człowiekowi, mnie uczyniłeś.
Bóg stanowi o jedności wszystkiego, co istnieje. Człowiek jest Bogiem w tej cząstce, jaką jest w nim tchnienie Boga, ale Bóg wszechświata jest nieskończenie większy od człowieka.
Smok grozy i smok radości nie stanowią o dualizmie tylko wtedy, gdy nad złą i dobrą stroną rzeczywistości panuje Bóg w sercu człowieka.
Będąc w harmonii z Bogiem wszechświata, stajesz się z nim jednością – panem i władcą samego siebie, a zarazem pokornym sługą wobec Boga światów.
Dlaczego sługą? Bogom zawsze zagraża duma, bowiem kiedy ona rządzi, człowiek staje się próżny i grzęźnie w samochwalczym ego. Dumni ludzie w historii zwykli okrutnie błądzić. Myśleli np., że jako „lepsi” rasowo pozyskali z rąk Boga władzę nad innymi. Stąd wywodzi się niewolnictwo będące zaprzeczeniem białej magii miłości.
Na szczęście Bóg jest Magiem nie tylko królów – trzech magów, ale całego wszechświata. Magiem jest jako Mędrzec.

Układ gwiazd i planet w momencie urodzenia jest bardzo istotny i nic nie jest tu przypadkowe, ale nie determinuje tak do końca tzw. przeznaczenia.
Nad astrologicznie pojętym przeznaczeniem dominuje fakt, że wszystko we wszechświecie jest kompletne, potrzebne i jednakowo kochane, choć różną podąża drogą.
Nie trzeba specjalnie antropomorfizować zwierząt, bo i tak one wszystkie posiadają też cechy pokrewne cechom ludzi. Zwierzęta mogą być zarazem demoniczne, iście zwierzęce, ludzkie i boskie.
To, w jaki sposób je traktujemy, jest wizytówką cywilizacji, która zaiste może zmierzać ku złotej erze, o ile technika zostanie podporządkowana bezinteresownej miłości i służbie.

„Dom, czas i nostalgia” to książka o czasie, o konfrontacji przeszłości z teraźniejszością. Dom przeżywa swoją samotność, sięga do własnej bogatej historii i przypomina sobie szczęśliwe momenty, chwile wypełnione ludzkimi uczuciami i chętnie się w nich zanurza. Powrót do rzeczywistości jest dla niego trudny, bo boli go samotność, bezsilność i pustka. Pozostawione w domu zniszczone meble, zużyte sprzęty, uszkodzone przedmioty też skarżą się na swój los, ale mimo wszystko starają się go dzielnie znosić. Szukają sensu w takim istnieniu, nastawione są na przetrwanie i to jest ich podstawowe zadanie.
Książka jest refleksją na temat miejsca, przestrzeni, przemijania, ukazaną z innej, nietypowej perspektywy.

Edyta Jachowicz-Bąk filolożka, artystka, pisarka, poetka. Urodzona w Krakowie, ukończyła Uniwersytet Śląski w Katowicach, od lat pracuje i mieszka w Rudzie Śląskiej.
Uczestniczka konkursów:
- Ogólnopolski Konkurs Literacki o „Złote Pióro Prezydenta Jaworzna” 2022 – wyróżnienie.
- XV Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Wacława Iwaniuka „Smak niepewności” – wiersze zamieszczone w tomiku pokonkursowym.
- XXI Ogólnopolski Konkurs Literacki „Gniewińskie Pióro” 2022 – wyróżnienie.
- XIII Ogólnopolski Konkurs im. Tadeusza Różewicza 2022 – wyróżnienie.
Członkini Orzegowskiej Grupy Twórców Kultury „Czapla”, współpracuje z galeriami Gallery Store i TouchofArt.
Wrażliwa na kolory, słowa, literaturę i sztukę. Szczególnym zainteresowaniem darzy miejsca odległe w czasie, opustoszałe, pozostawione własnemu losowi, ulegające matowieniu. Takim wyjątkowym miejscem jest stary drewniany zielony dom, bohater tej książki, od dawna opuszczony, pozostawiony samemu sobie. Znajduje się on w malowniczej wsi Tropie w województwie małopolskim. O tym, jak bardzo jest niezwykły, tajemniczy i samotny, jak szczególnie tęskni za przeszłością, przekonuje ta krótka historia.

Książka jest o chłopcu, który przechodzi stany emocjonalne duszy. Siłą woli ma marzenia.

„Miłości Skrzydła"
Czym jest miłość, skoro jej nie widać.
Tak dalece ode mnie odsunięta.
Kilka kroków do przodu w tym kierunku.
Rozwinęłoby mi moje skrzydła (...)

Jerzy Naszkowski (ps. JNaszko) 
Mieszka w Słupcy.
Lubi tańczyć w strugach deszczu,
pisze wiersze, odkąd pamięta,
może się spodobają.
Siedząc w swej pustelni,
popija o zmierzchu.
To właśnie on.

Wszystkie trzy dramaty pokazują wpływ władzy na jednostkę. Niezależnie, kto i z jakiego powodu i na kogo oddziałuje.
„Skarb” - komedia, w której pokazany jest mechanizm manipulacji ludźmi polegający na obietnicy dobrobytu w zamian za ślepe akceptowanie tego, co władza daje. Na jednej szali znajduje się wolność, a na drugiej pełny żołądek oraz zamordyzm, jeśli się wychylasz ponad to, co ci wolno.
„Zagadkowa smierc pana B.” - to z kolei kryminał. Przedstawia sytuację, która mogłaby się zdarzyć w każdym domu. Niby zwykła śmierć chorego na cukrzycę człowieka w oczach śledczych urasta do rangi morderstwa. Dramat kończy zaskakujący i tajemniczy finał.
„Biurosztuczna inteligencja”  - opowiada o pracy młodych ludzi w korporacji. Oczekiwania pracodawców dotyczące coraz większej wydajności powodują, że zanika różnica między ludźmi a sztuczną inteligencją. Widz do końca nie wie, czy pracownicy to normalni ludzie czy roboty.

Ryszard Longin Borkowski – poeta, prasoznawca, dziennikarz, rolnik, kowal, rzeźbiarz. Studiował psychologię na UAM w Poznaniu, filologię polską i dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, absolwent Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Olsztynie (filologia polska z historią). Korektor „Gazety Olsztyńskiej”, prasoznawca w Pomorskim Wydawnictwie Prasowym RSW Prasa-Książka-Ruch, redaktor Rozgłośni PriTV w Bydgoszczy, publicysta i sekretarz redakcji w „Tygodniku Pilskim”. W stanie wojennym – rolnik, następnie kowal. Jednocześnie publikował w „Dzienniku Pojezierza”. W XXI wieku został redaktorem naczelnym „Bez Wierszówki” (przełom 2007–2008). Wydał dwa tomy wierszy, jest laureatem konkursów poetyckich, m.in. nagrody specjalnej XIII edycji Nagrody Literackiej im. Władysława St. Reymonta. Redaktor tomików poetyckich i sztuk teatralnych. 

Gdy zaczynamy otwierać nasze drzwi do dorosłego życia, które towarzyszy nam od młodości, to miłość może być wieloznaczna. A mianowicie do kobiety, mężczyzny oraz patriotyzmu. Aż do tego stopnia, by oddać swoje życie za ojczyznę. Jestem świadom tego, że po nas narodzą się nowe pokolenia, które będą nas wspominać i czcić to, co i dla nich najcenniejsze. Miłość, oddanie, honor i ojczyzna, która nigdy nie zamknie nam naszych drzwi do wszystkiego, co kochamy. Bo to nasze poświęcenie.
Zachęcam więc Czytelników do zapoznania się z utworami napisanymi prozą poetycką.