Poezja

Fraszki to krótkie utwory liryczne, o różnorodnej tematyce, zazwyczaj rymowane lub wierszowane, często pisane z humorem lub nutką ironii. Takie też są utwory Antoniego Tarnogrodzkiego prezentowane w tym tomiku. Błyskotliwe, zaskakujące trafnością spostrzeżenia, pouczające, ale też zabawne i lekkie. Ich lektura to prawdziwa literacka uczta, świetny sposób na chwilę wytchnienia w codziennej gonitwie.
Antoni Tarnogrodzki

Anna Wojdecka (z domu Tomkowicz), urodzona we Frysztaku na Rzeszowszczyźnie. Od 1972 roku mieszka na Śląsku. Laureatka paru konkursów ogólnopolskich i regionalnych.

"Gdzieś… Teraz…" to zbiór wierszy, w których pamięć splata się z teraźniejszością, a osobiste doświadczenie staje się uniwersalną opowieścią o przemijaniu, miłości i nadziei.
Krzysztof Polok prowadzi czytelnika przez świat pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi. W jego utworach powracają obrazy matki, domu, ciszy i utraconego czasu, ale obok bólu pojawia się również wdzięczność, wiara oraz przekonanie, że człowiek trwa tak długo, jak długo pozostaje w pamięci drugiej osoby.
To poezja skupiona, refleksyjna i pełna symboli. Każdy wiersz jest próbą zatrzymania ulotnej chwili oraz odnalezienia sensu w doświadczeniach, które wymykają się codziennym słowom. Autor nie udziela gotowych odpowiedzi – zaprasza do wspólnego przeżywania, zadawania pytań i odkrywania własnych znaczeń.
"Gdzieś… Teraz…" to tomik dla tych, którzy w poezji szukają nie tylko piękna języka, lecz także przestrzeni do zadumy nad życiem, pamięcią i tym, co pozostaje po nas.

Od wielu lat zajmuję się samorozwojem, psychologią, neurolingwistyką oraz duchowością. Pracuję z ludźmi nad rozwiązywaniem ich problemów, komunikacją, znalezieniem sensu życia oraz dogłębnym zrozumieniem samego siebie.
Dzięki licznym doświadczeniom, moim oraz innych, natknąłem się na wiele schematów i naturalnych praw, które kierują nami i naszym życiem na różnych płaszczyznach. Tę wiedzę staram się przekazać za pomocą formy najbliższej sercu, jaką jest poezja. Wierzę w to, że wiersz jest swego rodzaju „pomostem” pomiędzy sercem a umysłem.
Głęboko wierzę też w to, że mogę pomóc drugiemu człowiekowi odnaleźć właśnie to połączenie, aby lepiej zrozumieć i nauczyć się kochać samego siebie, a tym samym innych i otaczający świat. A poprzez dotarcie do głosu swojego serca odnaleźć również drogę do prawdziwego szczęścia.

Zbiorek "głupek boży" to trzeci tomik poezji pielgrzyma z Częstochowy, zagubionego między wierszami. Po "Kamieniach/Stones" wydanych w Belfaście i "Odnowie albo nie" opublikowanej gdzieś w Unii Europejskiej po polsku i angielsku przyszedł czas na czysto polski zbiór, który i tak może być niezrozumiany. Lorka to miejsce święte poety, które opuścił i do którego wraca nie wiadomo po co, może po najlepszy czas z dzieciństwa.

Autor nie jest literatem. Pracował 60 lat jako anestezjolog i lekarz pierwszego kontaktu. W wolnych chwilach parał się studiowaniem innych działów nauki, takich jak kosmologia, ekonomia, historia, cybernetyka, i literaturą oraz układaniem rymowanych zwrotek. Opublikował w wydawnictwach internetowych kilka pozycji z dziedzin jego zainteresowań naukowych i literackich. Umieścił w Internecie wiele wpisów na różne tematy na blogach: Zapiski Profana i Moje Opinie II. W czasach Solidarności i w stanie wojennym rozprowadzał w drugim obiegu własne opracowania publicystyczne i wiersze. Jego utwory znajdują się w Ośrodku KARTA w Warszawie. Obecny tomik jest echem wspomnienia z dzieciństwa, kiedy to był pośrednim świadkiem tragedii Holokaustu.

Tomik "Guliwer" przedstawia świat walki z obsesją CZASU i PRZEMIJANIA – i właśnie te dwa słowa są podstawą do refleksji, choćby na przykładzie idei chrześcijańskich, które, bez względu na głoszone przekonania, są głęboko zakorzenione w naszej kulturze. Czytając prezentowane utwory, spójrzmy na nie jak na obrazy, które dostarczają nam odczuć nie zawsze pozytywnych. I jeśli przez dzień czy przez kilka chwil czytelnik pomyśli o jakimś utworze, zastanowi się nad własnymi doznaniami –
to mój cel będzie osiągnięty.
J. J. CH.

Miłość – uczucie pełne wzlotów i upadków. Nadaje sens życiu, dodaje skrzydeł. Dzięki miłości jesteśmy w stanie dokonywać rzeczy niemożliwych.

Kiedy przekazywałam Wam, drodzy Czytelnicy, mój debiutancki tomik „Czerpać z przeszłości”, pisałam, że najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość. Tak wówczas sądziłam. Był to czerwiec 2022 roku. Miałam już bagaż lat (urodziłam się w 1957 r.) i doświadczeń. Wierszem „Przekupka” zdobyłam wówczas serca wielu z Was. Napisałam go, mając niespełna trzydzieści lat, ale już wtedy wzdrygałam się na samą myśl o kupczeniu wspomnieniami innych ludzi. Niestety często tak właśnie się dzieje. Zarówno ten wiersz, jak i inne spodobały się na konkursie poetyckim w Teresińskim Ośrodku Kultury. Chyba wtedy uwierzyłam w siebie i w to, że moja twórczość może się podobać. Nie minęło wiele czasu i ponownie mam Wam wiele do powiedzenia w swoich wierszach. W tomiku „Hej, wodo płyń” zawarłam całe swoje jestestwo. Nawiązuję w nim do moich korzeni, do ludowości, do tęsknoty za tym, co piękne i co każdemu człowiekowi daje radość i poczucie spełnienia.
Upływ czasu dotyczy nas wszystkich, ale chyba najbardziej zdajemy sobie z tego sprawę, kiedy „nasz dzień chyli się ku zachodowi”. Nawet wtedy nie należy jednak rezygnować z realizacji własnych marzeń. Nauczmy tego nasze dzieci i wnuki. Ufam, że i tym razem wiersze, które Wam powierzam, będą czytane przede wszystkim sercem.

"Karawana"
Żar leje się z nieba, piach pod nogami trzeszczy,
Na objuczone wielbłądy Przewodnik wrzeszczy.
Porządek trzyma i właściwej drogi stale pilnuje,
Bo tylko z nim karawana bezpiecznie podróżuje.
Wędruje karawana przez pustynię już drugi tydzień,
A pewien samotny jeździec podąża obok jak cień.
Jedzie najpierw trochę z dala, czy podjechać, rachuje,
A po chwili uścisk dłoni Przewodnika przyjmuje.
Dokąd zmierza karawana? – pyta jeździec. – Do Damaszku
Jedziemy z Bagdadu dywany sprzedać i kupić tamaryszku.
A ty, pani, sama podróżujesz wśród piaskowych burz?
Tak, na imię mi Śmierć i do Damaszku jadę po sto dusz.
Przewodnik i Śmierć dojechali do miasta wieczorem,
Życząc sobie powodzenia, rozstali się z humorem.
Przewodnik następną karawanę przejął od rana,
A w drodze powrotnej doszło do ponownego ich spotkania.
Ucieszyli się bardzo z tego powodu, ponieważ się polubili,
Podjechali więc do siebie i już razem ze sobą gawędzili.
Czy tamaryszek po dobrej cenie karawana kupiła?
Zapytała Śmierć: Czy na dywanach dobrze zarobiła?
Rzekł Przewodnik: Dobre interesy karawana zrobiła,
Bo na tych transakcjach bardzo dobrze zarobiła.
Lecz ty, o pani, mówiłaś, że idziesz po sto dusz,
A ja – tylko obok ciebie – widzę ich z tysiąc już.
Patrzę i patrzę, wcale nie widzę końca tego pochodu.
Żeby cię oszukiwać, Przewodniku, ja nie mam powodu,
Jednak kiedy widzisz ten tłum maszerujący przez piach,
Wiedz, że ja wzięłam sto dusz, a resztę prowadzi Strach.

„Iluminacja” to zapis drogi – od pierwszego zachwytu, przez miłość, tęsknotę i zagubienie, aż po ciche zrozumienie i zgodę na to, co przynosi życie.
Wiersze Mariusza Kozłowskiego są intymną opowieścią o uczuciach, które nie mijają wraz z czasem – zmieniają jedynie swoją formę. Miłość w tym tomie bywa namiętna, bolesna, niepewna, ale ostatecznie dojrzewa, stając się pamięcią, światłem i nadzieją. 
To poezja pełna obrazów – natury, podróży, miejsc i chwil, które zostają w człowieku na zawsze. Autor prowadzi czytelnika przez świat emocji, w którym nawet samotność ma swoje znaczenie, a każda strata niesie w sobie początek czegoś nowego.
„Iluminacja” to książka o tym, że nie wszystko przemija – są uczucia, które trwają, i nadzieja, która zawsze znajduje drogę do serca.

Mariusz Kozłowski, ur. 11 stycznia 1964 r. w Lubawie (Warmia i Mazury). Od młodych lat mieszka we Francji. Jest instruktorem w Warsztatach Terapii Zajęciowej w Paryżu. Na stałe związany z Szampanią. Zaczytany m.in. w twórczości Gombrowicza i Stachury, zafascynowany muzyką zespołu Dżem.

"Imbirowe pelargonie" to zbiór wierszy, który wieńczy dziesięcioletnią twórczość poetycką autorki. Znajdują się w nim utwory ukazujące spojrzenie na wszechświat XXI wieku, odsłaniające różne odcienie miłości, a czasem także zwątpienie przenikające codzienność.

Barbara Maciorowska – pedagog, poetka, kobieta, która czerpie z życia i z wiarą idzie po więcej.
Pochodzę z Grajewa, a na co dzień mieszkam we Wrocławiu. Tworzenie poezji jest dla mnie momentem zatrzymania się w chwili obecnej. Pozwala mi opisywać to, co zauważam i odczuwam. Czasem staje się inspiracją do głębszego poznania siebie oraz próbą uchwycenia tego, co często umyka naszej uwadze. W moim życiu zachodzą zmiany, ale twórczość pozostaje tą zmienną, która – na szczęście – się nie zmienia.

"Introspekcja" to poetycka podróż przez pamięć, czas i najbardziej nieoczywiste zakamarki ludzkiego wnętrza. Autor przygląda się światu, ale przede wszystkim człowiekowi – jego pragnieniom, słabościom, miłości, samotności, wierze i zwątpieniu.
W tych wierszach przeszłość nieustannie spotyka się z teraźniejszością, a dziecięca beztroska i wspomnienia młodości zderzają się ze świadomością przemijania. Autor pyta o szczęście, prawdę, dobro i zło, o granice ludzkiego poznania i o to, co pozostaje z nas w pamięci. Spogląda przy tym znacznie dalej – ku naturze, sztuce i bezkresowi wszechświata, próbując odnaleźć w nich miejsce pojedynczego człowieka.
Ważnym bohaterem tego tomu jest również samo słowo. Raz staje się narzędziem poznania, innym razem źródłem złudzeń, ale przede wszystkim sposobem ocalania przeżyć i wspomnień od zapomnienia. Poezja jest tu zapisem nieustannej pracy myśli – swobodnej, niespokojnej, pełnej skojarzeń i zaskakujących obrazów.
"Introspekcja" nie przynosi prostych odpowiedzi. Jest raczej zaproszeniem do własnych poszukiwań – do spojrzenia wstecz, wokół siebie i w głąb własnego „ja”. Bo czas przemija, świat się zmienia, a najtrudniejsze pytania człowiek wciąż zadaje samemu sobie.

Tomik Jak (nie)dobrze jest emerytem być jest pierwszym wydanym drukiem zbiorem wierszy poświęconych emerytom oraz ich wadom i przywarom potraktowanym z przymrużeniem oka.

Aleksander Kaczorowski urodził się w 1947 r. w powiecie kolskim w Wielkopolsce. Mieszka w Tomaszowie koło Żagania. Ukończył Liceum Pedagogiczne w Morzysławiu, potem szkołę oficerską i Wydział Elektryczny Politechniki Poznańskiej. Humorysta, organizator imprez rozrywkowych w środowisku Polskiego Związku Emerytów,  Rencistów i Inwalidów w Żaganiu, którego jest prezesem. Kolekcjonuje znaczki pocztowe oraz dowcipy, które opowiada w towarzystwie.

"Jaskółki z papieru" to z jednej strony zbiór dojrzałych i przemyślanych artystycznie utworów, z drugiej popis błyskotliwej inteligencji, talentu i erudycji autora.
Każde słowo ma swoje miejsce i wagę, niejednoznaczności i metafory nie są przypadkowe, a puenty mogą wbić w fotel.
Lektura wierszy to prawdziwa poetycka uczta, zostawiająca ślad i w sercu, i w duszy.