Poezja

Zbiorek "głupek boży" to trzeci tomik poezji pielgrzyma z Częstochowy, zagubionego między wierszami. Po "Kamieniach/Stones" wydanych w Belfaście i "Odnowie albo nie" opublikowanej gdzieś w Unii Europejskiej po polsku i angielsku przyszedł czas na czysto polski zbiór, który i tak może być niezrozumiany. Lorka to miejsce święte poety, które opuścił i do którego wraca nie wiadomo po co, może po najlepszy czas z dzieciństwa.

Autor nie jest literatem. Pracował 60 lat jako anestezjolog i lekarz pierwszego kontaktu. W wolnych chwilach parał się studiowaniem innych działów nauki, takich jak kosmologia, ekonomia, historia, cybernetyka, i literaturą oraz układaniem rymowanych zwrotek. Opublikował w wydawnictwach internetowych kilka pozycji z dziedzin jego zainteresowań naukowych i literackich. Umieścił w Internecie wiele wpisów na różne tematy na blogach: Zapiski Profana i Moje Opinie II. W czasach Solidarności i w stanie wojennym rozprowadzał w drugim obiegu własne opracowania publicystyczne i wiersze. Jego utwory znajdują się w Ośrodku KARTA w Warszawie. Obecny tomik jest echem wspomnienia z dzieciństwa, kiedy to był pośrednim świadkiem tragedii Holokaustu.

Tomik "Guliwer" przedstawia świat walki z obsesją CZASU i PRZEMIJANIA – i właśnie te dwa słowa są podstawą do refleksji, choćby na przykładzie idei chrześcijańskich, które, bez względu na głoszone przekonania, są głęboko zakorzenione w naszej kulturze. Czytając prezentowane utwory, spójrzmy na nie jak na obrazy, które dostarczają nam odczuć nie zawsze pozytywnych. I jeśli przez dzień czy przez kilka chwil czytelnik pomyśli o jakimś utworze, zastanowi się nad własnymi doznaniami –
to mój cel będzie osiągnięty.
J. J. CH.

Miłość – uczucie pełne wzlotów i upadków. Nadaje sens życiu, dodaje skrzydeł. Dzięki miłości jesteśmy w stanie dokonywać rzeczy niemożliwych.

Kiedy przekazywałam Wam, drodzy Czytelnicy, mój debiutancki tomik „Czerpać z przeszłości”, pisałam, że najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość. Tak wówczas sądziłam. Był to czerwiec 2022 roku. Miałam już bagaż lat (urodziłam się w 1957 r.) i doświadczeń. Wierszem „Przekupka” zdobyłam wówczas serca wielu z Was. Napisałam go, mając niespełna trzydzieści lat, ale już wtedy wzdrygałam się na samą myśl o kupczeniu wspomnieniami innych ludzi. Niestety często tak właśnie się dzieje. Zarówno ten wiersz, jak i inne spodobały się na konkursie poetyckim w Teresińskim Ośrodku Kultury. Chyba wtedy uwierzyłam w siebie i w to, że moja twórczość może się podobać. Nie minęło wiele czasu i ponownie mam Wam wiele do powiedzenia w swoich wierszach. W tomiku „Hej, wodo płyń” zawarłam całe swoje jestestwo. Nawiązuję w nim do moich korzeni, do ludowości, do tęsknoty za tym, co piękne i co każdemu człowiekowi daje radość i poczucie spełnienia.
Upływ czasu dotyczy nas wszystkich, ale chyba najbardziej zdajemy sobie z tego sprawę, kiedy „nasz dzień chyli się ku zachodowi”. Nawet wtedy nie należy jednak rezygnować z realizacji własnych marzeń. Nauczmy tego nasze dzieci i wnuki. Ufam, że i tym razem wiersze, które Wam powierzam, będą czytane przede wszystkim sercem.

"Karawana"
Żar leje się z nieba, piach pod nogami trzeszczy,
Na objuczone wielbłądy Przewodnik wrzeszczy.
Porządek trzyma i właściwej drogi stale pilnuje,
Bo tylko z nim karawana bezpiecznie podróżuje.
Wędruje karawana przez pustynię już drugi tydzień,
A pewien samotny jeździec podąża obok jak cień.
Jedzie najpierw trochę z dala, czy podjechać, rachuje,
A po chwili uścisk dłoni Przewodnika przyjmuje.
Dokąd zmierza karawana? – pyta jeździec. – Do Damaszku
Jedziemy z Bagdadu dywany sprzedać i kupić tamaryszku.
A ty, pani, sama podróżujesz wśród piaskowych burz?
Tak, na imię mi Śmierć i do Damaszku jadę po sto dusz.
Przewodnik i Śmierć dojechali do miasta wieczorem,
Życząc sobie powodzenia, rozstali się z humorem.
Przewodnik następną karawanę przejął od rana,
A w drodze powrotnej doszło do ponownego ich spotkania.
Ucieszyli się bardzo z tego powodu, ponieważ się polubili,
Podjechali więc do siebie i już razem ze sobą gawędzili.
Czy tamaryszek po dobrej cenie karawana kupiła?
Zapytała Śmierć: Czy na dywanach dobrze zarobiła?
Rzekł Przewodnik: Dobre interesy karawana zrobiła,
Bo na tych transakcjach bardzo dobrze zarobiła.
Lecz ty, o pani, mówiłaś, że idziesz po sto dusz,
A ja – tylko obok ciebie – widzę ich z tysiąc już.
Patrzę i patrzę, wcale nie widzę końca tego pochodu.
Żeby cię oszukiwać, Przewodniku, ja nie mam powodu,
Jednak kiedy widzisz ten tłum maszerujący przez piach,
Wiedz, że ja wzięłam sto dusz, a resztę prowadzi Strach.

„Iluminacja” to zapis drogi – od pierwszego zachwytu, przez miłość, tęsknotę i zagubienie, aż po ciche zrozumienie i zgodę na to, co przynosi życie.
Wiersze Mariusza Kozłowskiego są intymną opowieścią o uczuciach, które nie mijają wraz z czasem – zmieniają jedynie swoją formę. Miłość w tym tomie bywa namiętna, bolesna, niepewna, ale ostatecznie dojrzewa, stając się pamięcią, światłem i nadzieją. 
To poezja pełna obrazów – natury, podróży, miejsc i chwil, które zostają w człowieku na zawsze. Autor prowadzi czytelnika przez świat emocji, w którym nawet samotność ma swoje znaczenie, a każda strata niesie w sobie początek czegoś nowego.
„Iluminacja” to książka o tym, że nie wszystko przemija – są uczucia, które trwają, i nadzieja, która zawsze znajduje drogę do serca.

Mariusz Kozłowski, ur. 11 stycznia 1964 r. w Lubawie (Warmia i Mazury). Od młodych lat mieszka we Francji. Jest instruktorem w Warsztatach Terapii Zajęciowej w Paryżu. Na stałe związany z Szampanią. Zaczytany m.in. w twórczości Gombrowicza i Stachury, zafascynowany muzyką zespołu Dżem.

"Imbirowe pelargonie" to zbiór wierszy, który wieńczy dziesięcioletnią twórczość poetycką autorki. Znajdują się w nim utwory ukazujące spojrzenie na wszechświat XXI wieku, odsłaniające różne odcienie miłości, a czasem także zwątpienie przenikające codzienność.

Barbara Maciorowska – pedagog, poetka, kobieta, która czerpie z życia i z wiarą idzie po więcej.
Pochodzę z Grajewa, a na co dzień mieszkam we Wrocławiu. Tworzenie poezji jest dla mnie momentem zatrzymania się w chwili obecnej. Pozwala mi opisywać to, co zauważam i odczuwam. Czasem staje się inspiracją do głębszego poznania siebie oraz próbą uchwycenia tego, co często umyka naszej uwadze. W moim życiu zachodzą zmiany, ale twórczość pozostaje tą zmienną, która – na szczęście – się nie zmienia.

Tomik Jak (nie)dobrze jest emerytem być jest pierwszym wydanym drukiem zbiorem wierszy poświęconych emerytom oraz ich wadom i przywarom potraktowanym z przymrużeniem oka.

Aleksander Kaczorowski urodził się w 1947 r. w powiecie kolskim w Wielkopolsce. Mieszka w Tomaszowie koło Żagania. Ukończył Liceum Pedagogiczne w Morzysławiu, potem szkołę oficerską i Wydział Elektryczny Politechniki Poznańskiej. Humorysta, organizator imprez rozrywkowych w środowisku Polskiego Związku Emerytów,  Rencistów i Inwalidów w Żaganiu, którego jest prezesem. Kolekcjonuje znaczki pocztowe oraz dowcipy, które opowiada w towarzystwie.

"Jaskółki z papieru" to z jednej strony zbiór dojrzałych i przemyślanych artystycznie utworów, z drugiej popis błyskotliwej inteligencji, talentu i erudycji autora.
Każde słowo ma swoje miejsce i wagę, niejednoznaczności i metafory nie są przypadkowe, a puenty mogą wbić w fotel.
Lektura wierszy to prawdziwa poetycka uczta, zostawiająca ślad i w sercu, i w duszy.

Polska broniła się od wieków. Przed krzyżacką nawałą obronił nas Władysław Jagiełło pod Grunwaldem w 1410 roku. W 1683 roku Jan III Sobieski pokonał armię imperium osmańskiego, uwalniając od jego wpływów całą Europę. Potem rozbiory, I i II wojna światowa, walka z komunizmem. Wreszcie rok 1990 i uzyskanie całkowitej niepodległości. Niestety, nie na długo. Dzisiaj, wbrew obietnicom stworzenia kraju mlekiem i miodem płynącego w czasie zaledwie 100 dni, mamy do czynienia z realizowaniem wielkich projektów na rzecz… zachodnich sąsiadów. Przynajmniej tak to wygląda, gdy przeanalizuje się blokowanie budowy CPK, portu kontenerowego, elektrowni atomowej, żeglugi transportowej na Odrze czy doprowadzanie do nierentowności PKP Cargo, Poczty Polskiej, Telewizji Polskiej, Orlenu… Za to będziemy przyjmowali nielegalnych imigrantów, żeby na nich pracować. Do tego dołóżmy przyjęcie wszystkich absurdów zielonego ładu i będziemy bez własnej energii, rolnictwa i przemysłu całkiem uzależnieni od Niemców. Bez wojny. Smutne, że trochę na własne życzenie. „Jest pięknie” – może powiedzieć zachodni sąsiad. „Tylko Polski trochę szkoda”.
Oprócz tych kwestii znajdziesz, czytelniku, wiele innych tematów: legendy, bajki, coś o miłości, religii, śmierci, życiu, egzystencji. A wszystko napisane wierszem.

Drogi Czytelniku, pozwól, że pokażę Ci, jak proste słowa tworzą mój poetycki wszechświat. Ten tomik to historie – moje i cudze – pisane tak zwyczajnie, by uchwycić to, co ważne i warte opowiedzenia.
To głos niewypowiedzianej dotąd ciszy. Są tacy, którzy nie lubią ciszy, a dla niektórych cisza to cały ich świat i najgłośniejszy krzyk. To świetni obserwatorzy. Zapraszam Cię więc, Drogi Czytelniku, na spacer po snutych przy świetle księżyca refleksjach i wersach inspirowanych ludźmi. Przeczytaj moją ciszę.

Życzę Ci, abyś odnalazł to, czego szukasz.

Instagram: @SkrawkiPoezji

JANUSZ JACHNICKI – optymista, niepoprawny romantyk, wielbiciel kobiet, poeta z duszą anioła nienasycony życiem, a nade wszystko człowiek renesansu.
Urodził się w 1947 r. w Wałbrzychu, dzieciństwo i młodość spędził w Jeleniej Górze. W latach 1971–2003 mieszkał w Trójmieście. Ukończył Uniwersytet Szczeciński. W swoim życiu wykonywał wiele zawodów. Był monterem w telekomunikacji, sprzedawcą lodów na plaży, kelnerem, fotografem, ślusarzem, nauczycielem zawodu, instruktorem żeglarstwa, cyrkowcem w szwajcarskim cyrku Fliegenpilz, kierownikiem sklepu, szefem wydziału radiokomunikacji, analitykiem ekonomicznym, w porcie gdyńskim pracował jako doker i liczman. Od 1979 r. współpracował z opozycją demokratyczną. W czasie pierwszej i drugiej Solidarności był działaczem na szczeblu krajowym. Internowany w 1982 r. w Czerwonym Borze.  Po przejściu na emeryturę powrócił w rodzinne strony, ale nie po to, by odpoczywać. Jest przewodnikiem górskim i trójmiejskim, instruktorem żeglarstwa i nordic walking. Uczestniczy w zajęciach Karkonoskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, gdzie był jednym z założycieli kabaretu Bella Mafia, który prowadził przez 3 lata jako reżyser, scenograf i aktor, przygotowując w tym czasie 6 programów. Reżyserowany przez niego jako ostatni „Senior marzy” dwukrotnie wystawiany był na deskach Teatru Polskiego we Wrocławiu.
Obecnie, starając się robić tylko to, co lubi, zajmuje się przewodnictwem, żeglarstwem, witrażami, tangiem argentyńskim i poezją. W 2016 r. zadebiutował tomikiem wierszy „Żeby być…”, entuzjastycznie przyjętym przez czytelników.

Ten niezwykły zbiór wierszy jest stworzony przez człowieka z pasją.
Pasją do gwary śląskiej, sztuki wysokiej i zawiłości ludzkiego życia.
„Wszystko mijo… i zachwyt i tabaczny dym i… kucanie” – pisze Tadeusz Jamnicki, przywołując Heraklitowe „Panta rhei”.
Wejdź do świata tej poezji. Przystań. Pomyśl.

Piotr Prusinowski – urodzony w Łodzi w 1984 roku, z wykształcenia geograf i specjalista do spraw turystyki, od kilku lat także przewodnik po Łodzi i regionie. Pasja pisania zaczęła się w wieku szkolnym, ale do tej pory żaden z utworów nie został opublikowany. Sportowiec amator, uwielbia jazdę na nartach, pływanie oraz ruch. Obiecał sobie, że nie będzie krył pasji pisania i przed czterdziestym rokiem życia ujawni swoje zapiski.
„Kalendarium życia” to debiutancki zbiór krótkich poetyckich form z ostatnich kilkunastu lat życia Autora, od opisów werterycznych uniesień po refleksje na temat dojrzewania mężczyzny oraz przemijania.