Poezja

Co Zorro z Saragossy może robić zamiast palenia papierosów? Dlaczego Hanna pije sama, a Marii zamiast masażu kamieniem zrobiono kolonoskopię?
Odpowiedzi czekają w środku tej książki – w 102 limerykach, które są w zamierzeniu lekturą lekką, przewrotną i niosącą osobliwą pociechę. Bo jaką ulgę może przynieść opowieść o Janie z miejscowości Zgoda, który dostał w twarz kartonem i workiem z bilonem, albo o dziadku z San Diego, który znał dzień i godzinę swojej śmierci? Otóż całkiem sporą: skoro takie historie przydarzyły się im, to czytelnikowi mogą, lecz nie muszą.
Prawda jednak jest taka, że ta książka powstała głównie dlatego, że Eryk lubi pisać limeryki, a Malina uwielbia rysować. A jeśli Ty, Drogi Czytelniku, zanurzając się w lekturze, uśmiechniesz się szczerze, a czasem zamyślisz nad specyfiką ludzkiej kondycji – tym lepiej. I właśnie tego Ci życzymy.

W tomiku „Liryki” autorka otwiera przed nami drzwi do jej świata pierwszej miłości. W najprostszych słowach wyraża zmysłowość tego uczucia, pełnego bliskości, niepokoju, nadziei. Ta piękna miłość pełna głębokiej wrażliwości pozwala jej też dostrzec otaczającą ją rzeczywistość, w której znajduje chwile spokoju i harmonii tak bardzo jej potrzebne.

Magdalena Klamka zaprasza nas na inspirujący spacer po Wielkopolskim Parku Narodowym. Krok za krokiem wędrujemy z autorką, zachwycając się pięknymi zdjęciami i ilustracjami, które przenoszą nas w głąb parku. Album wzbogacony jest o wartościowe myśli, które są jak drogowskaz na życiowym szlaku. Liściki to uczta dla oczu i dla ducha.

"Liściki pod chmurką" to owoc „odkrycia” przez autorkę Wielkopolskiego Parku Narodowego. Dostrzegając walory przyrody i wykazując wrażliwość na otaczający świat, wysyła nam poetyckie zaproszenie na wędrówkę. Pozycja kusi: odłącz się od technologii, spakuj prowiant i pojedź w malowniczy teren na wycieczkę. - Barbara Czaińska, nauczycielka

Paweł Zaremba wyławia z otaczającego świata niezwykłe kadry. Wrażliwy na piękno, potrafi pokazać je na swoich zdjęciach. Jego fotografie wzbudzają emocje i zachwyt innych. Uwieczniona przyroda koi, inspiruje, rozczula. - Barbara Czaińska, nauczycielka

Magdalena Klamka – z zawodu nauczycielka wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Wijewie. Zaangażowana społecznie, realizuje liczne inicjatywy na rzecz aktywizacji środowiska lokalnego oraz osób z niepełnosprawnościami. Preferuje zdrowy i aktywny styl życia w bliskości z naturą. Z zamiłowania pisarka. Autorka książki "Felietony pani od fikołków".

Trzymasz w ręce debiutancki tomik wierszy Zuzanny Loewe. Oto, co autorka chciałaby Ci przekazać:
„Proszę, czytaj moje wiersze z wyjątkową troską. Są bardzo delikatne i potrzebują, byś włożył w ich odbiór całe swoje serce. Ciągną się za nimi nadzieje i marzenia. Powstały w wyobraźni osoby bardzo uczuciowej, emocjonalnej i plączącej się we własnych myślach. Mam nadzieję, że ich nowy dom otoczy je swoim ciepłem. Ktoś kiedyś powiedział mi, że będę wzorem dla wielu osób. Chciałabym oznajmić wszystkim moim rówieśniczkom, że Wy także możecie być wzorami. Próbujcie. Nigdy nie uwierzyłabym, że wydam własną książkę. A teraz do Ciebie należy decyzja, czy przyjmiesz ją do siebie”.

Emerytura to etap w życiu, którego wielu ludzi się obawia. Ze mną było podobnie. Wyprowadziłam się z Krakowa, gdzie przez 37 lat pracowałam w pionie sieci w jednej z firm telekomunikacyjnych.
W nowym miejscu, gdzie panuje cisza, i w otoczeniu malowniczych krajobrazów odnalazłam w sobie pasję pisania wierszy. Czerpię z tego ogromną radość.
Jeśli tobie, czytelniku, też się spodobają, będę bardzo szczęśliwa. Dziękuję!
Teresa Czarnecka  

Mazurzanka

Prosimy Cię, Boże, aby nasze mazurskie
lasy, jeziora, rzeki pozostawały
niewzruszone i czyste na wieki. 
By nasze mazurskie życie było
szczęśliwe, pełne pogody ducha.
A nasze Anioły Mazurskie 
by strzegły nas od złego i nad nami czuwały
oraz nad naszymi turystami.
By naszym żeglarzom zawsze w żagle 
sprzyjający wiatr wiał.
Statkom pływającym po Kanale Ostródzko-Elbląskim
by zawsze bezpiecznie udawało się przepłynąć po trawie. 
Najukochańsza Matko Boska Gietrzwałdzka,
Tobie zawierzamy nasze mazurskie serca.
A Duch Święty niech obdarzy nas, Mazurów, swoimi darami.
I sprawi, aby umocniły nasze oddanie się Tobie. 

Maja Kutryb

Jarek Dąbrowski - fizjoterapeuta, w przeszłości sportowiec wyczynowy (skok o tyczce). Pisze poezję od wczesnych lat 80. XX w. Wtedy był również członkiem zespołu Teatru MIKROSCENA przy Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie, gdzie wystawiano krótkie formy teatralne oparte na jego tekstach, miał tam także swoje wieczory autorskie. Brał też udział w Warsztatach Młodych Twórców w Myślcu nad Popradem, gdzie również miał wieczory autorskie.

***
Szedłem kiedyś ulicą.
Zobaczyłem w górze,
                                   gdzieś tam,
                                   na którymś piętrze...
Okna przyjazne
                          z dzieciństwa,
                                                 a może...
z młodości.
Wciąż milczały swym przyjaznym ciepłem,
a czasem chłodem.
(fragment "Szedłem")
***

I wciąż, codziennie idziemy dalej w poszukiwaniu miłości, przyjaźni, zrozumienia przez kogoś bliskiego, a czasem przez zupełnie obcego. Szukamy swojego szczęścia, spełnienia czegoś, co w nas, a czasem łez – pochylając się nad czyimś losem. Często też nad własnym. Meandry to próba wniknięcia do własnego wnętrza, każdego z nas i przez każdego z nas. To próba rozmowy z własnymi uczuciami, próba zrozumienia nie tylko samego siebie, ale też drugiego człowieka, który tak mocno zawitał do naszego wnętrza. I trwa w nim, czasem tak ciepło, a czasem tak boleśnie. Ale naprawdę i wciąż.
Zapraszam do chwili zadumy i refleksji.
Jarek Dąbrowski

Wydawać by się mogło, że wszystko ich dzieli. Kobieta i Mężczyzna z tomiku poezji „Między nami”, pewni swych wrażeń, hierarchii i racji, są idealnie odrębni.

Kobieta i mężczyzna.
Pasja i pożądanie.
Czy uda im się ochronić miłość
przed nadchodzącym zagrożeniem?
Każdy wybór ma swoją cenę.

"Moja miłość" to zbiór wierszy o tym, co w życiu najważniejsze: o miłości, przyjaźni i potrzebie bliskości. To, co porusza w utworach najbardziej, to bijąca ze słów szczerość i autentyczność. Usiądź wygodnie i zanurz się w tym przepełnionym emocjami poetyckim świecie…

"Moje połatane" to kontynuacja debiutanckiego tomiku autorki poszerzona o minipamiętnik. Zarówno wiersze, jak wpisy zabierają czytelnika w podróż pełną skrajnych emocji, samopoznania, tęsknoty i trudnej miłości do dorastającego niepełnosprawnego syna. Zbiór wpisów daje piękne świadectwo wysokiej wrażliwości na przemijalność. Autorka w wyjątkowy sposób docenia wspaniałość chwili, umożliwiając tym samym wgląd w osobiste doświadczenia. Przelany na papier świat uczuć jest dowodem na niezwykłą złożoność życia. Ten tomik to nienachalna lekcja, która uzmysławia, że trudny czas może być nie tyle próbą, co nawet darem.
Zapraszam do zakupu debiutanckiego tomiku "Moje poszarpane".

W naszej rzeczywistości kobieta, która ma niepełnosprawne dziecko, zostaje do końca życia już tylko „mamą chorego dziecka”. Pani Joasia wyłamuje się z tego stereotypu, nie zgadza się na rezygnację ze swoich pragnień, marzeń i własnego rozwoju. Ten tomik jest najlepszym przykładem, że mając talent i determinację, nawet wbrew wszelkim przeciwnościom losu, można zrealizować plany, dążyć do wytyczonego celu i spełniać swoje najbardziej niezwykłe marzenia. Każda mama niepełnosprawnego dziecka powinna kupić tę książkę, nie tylko dlatego, żeby poznać talent poetycki Pani Joasi, ale aby dostrzec potęgę determinacji, wytrwałości i dążenia do celu oraz przede wszystkim niezgody na bycie do końca życia wyłącznie „mamą chorego dziecka”.
Maciej Juruś, prezes Fundacji Agenor

Krzysztof Faltyn – urodził się w Mysłowicach. Od ponad 30 lat mieszka i tworzy we Wrocławiu, nie zapominając jednak o swoim górnośląskim pochodzeniu.
Z wykształcenia i powołania lekarz. Z zamiłowania humanista. W wolnych chwilach czyta, maluje, podróżuje i gotuje. Pisze poezję pełną subtelności i mądrości, która wzrusza, zaprasza do refleksji i ukazuje świat widziany wrażliwymi oczami artysty.

Mieszkam w małym miasteczku niedaleko Konina, w Wielkopolsce. Jestem starym dziwakiem, kocham wszystko, co żyje. Liczy się dla mnie prawda i aż prawda.
Trzykrotnie się narodziłem. Pierwszy raz normalnie z łona mamy. Drugi – po ciężkim alkoholizmie. Trzeci raz lekarze stwierdzili zgon, a ja chodziłem po drugiej stronie.
Piszę wiersze, odkąd pamiętam, pisałem je dla siebie. Teraz, gdy wróciłem, chcę się nimi pochwalić. Te pierwsze niestety spaliłem. Jestem dziwnym starcem łowiącym ryby, by z nimi pogadać i wypuścić. No cóż, takie moje życie…
***
Nostalgiczne, liryczne i pełne zadumy nad przemijaniem utwory wprowadzają nas w melancholijny nastrój, który pozwala nam świadomie wniknąć w przeżycia autora. Odczuwamy jego niepokój, radość, wzruszenie i miłość, zanurzamy się w oceanie uczuć, pozwalając, by przenikały nasze umysły i wzbogacały nas duchowo.
Prawdziwa ponadzmysłowa uczta, o którą trudno w dzisiejszym racjonalnym świecie.

Sławomir Stankiewicz urodził się w 1963 roku w Ełku. Wyuczony zawód: mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych. Członek Klubu Twórców Kultury w Ełku, sympatyk Mazurskiego Towarzystwa Naukowego w Ełku. Dotychczas wydał tomik wierszy „Mazurskie natchnienia” (2005). Autor bloga osobistego "Ełk stolica Mazur" założonego w 2012 roku, a od roku 2022 strony regionalnej "Mój Ełk". Pisze także prozą (opowiadania, komentarze, artykuły).
Drugą jego pasją jest fotografia – głównie dotycząca Ełku i okolic. Interesuje się także historią i geografią.