Poezja

"Kwiaty mojego życia" to poruszający tom poetycki, w którym codzienność splata się z bólem, nadzieją i próbą odnalezienia sensu. Marcin Peryga prowadzi czytelnika przez intymny zapis zmagań z samotnością, uzależnieniem, lękiem i stratą, ale także przez doświadczenie ojcostwa, miłości, zachwytu nad światem i tęsknoty za przystanią.
To poezja szczera, momentami surowa, pozbawiona patosu, a jednocześnie głęboko refleksyjna. Autor nie ukrywa swoich słabości – mówi wprost o „duszy poranionej”, o bezsenności, o wewnętrznych rozterkach, o ucieczkach i powrotach. Każdy wiersz jest jak osobny kwiat: inny, niepowtarzalny, wyrastający z konkretnego doświadczenia – straty przyjaciela, rozpadu relacji, zachwytu nad ojczyzną, cichej radości z bycia ojcem.
"Kwiaty mojego życia" to zbiór tekstów pisanych z potrzeby serca – wtedy, gdy trudno zasnąć, gdy świat przytłacza albo gdy szczęście wydaje się zbyt kruche, by je przyjąć. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb siebie i odnaleźć w słowie lustro własnych emocji.
Bo czasem najpiękniejsze kwiaty wyrastają z najtrudniejszej ziemi.

Marcin Peryga - urodzony 12 czerwca 1979 r. w Częstochowie, gdzie do dziś (z przerwami) mieszka. Lekarz weterynarii z zawodu, miłośnik motoryzacji, przyrody oraz serwisów streamingowych :). Dumny tata dwóch wspaniałych dziewcząt: Zuzanny i Leny.

"Kwiaty mojego życia" to zbiór bezkompromisowy, odważnie demaskujący osobiste słabości, ale jednocześnie afirmujący moc transformacji. Marcin Peryga, poprzez intensywną ekspresję liryczną, tworzy dokument rozrachunku, w którym trauma przeszłości staje się matrycą dla budowania świadomej, lepszej teraźniejszości. Tomik wpisuje się w nurt poezji konfesyjnej i metapoetyckiej w literaturze współczesnej, pokazując, że sztuka może być najskuteczniejszym antidotum na destrukcję.
Centralnym motywem tomu jest metapoetyka, czyli refleksja nad samym aktem twórczym. Autor konfrontuje pisanie z dawnymi uzależnieniami, zadając prowokacyjne pytanie: „Można ćpać pisanie?”. (…) Lęk przed „wyzdrowieniem” z „choroby” wierszowania świadczy o tym, że twórczość pełni funkcję terapeutyczną, będąc jednocześnie mechanizmem obronnym, który zastąpił destrukcyjne substancje i nawyki.
Natasza Bednarek (fragmenty recenzji)

Lubię ludzi zarówno z całym ich bogactwem charakterów, osobowości, jak też z całym ich balastem.
Kocham zwierzęta z całą ich niewinnością, bezinteresownością, miłością i swoistą psychiką, w którą absolutnie wierzę. Od zarania towarzyszą mi psy, świnki morskie, a teraz filmowa para kotów: Moritz i Lili. Uwielbiam przyrodę, która może ma coś z kobiety, bo także „zmienną jest”.

Legendy to dziedzictwo każdego narodu. Opowiadają o wartościach, o podstawach, na jakich wspólnota zbudowała swoją tożsamość.
„Legendy polskie” pokazują mądrość naszych praprapraojców, ich umiłowanie polskiej ziemi, szacunek dla codziennego trudu, odwagę w przekraczaniu własnych ograniczeń i osiąganiu niemożliwego. Dowodzą potęgi Miłości, która może wszystko.
Halina Lisiecka-Sławińska, absolwentka polonistyki, autorka, babcia trzech wnuczek, dla których pisze.

Co Zorro z Saragossy może robić zamiast palenia papierosów? Dlaczego Hanna pije sama, a Marii zamiast masażu kamieniem zrobiono kolonoskopię?
Odpowiedzi czekają w środku tej książki – w 102 limerykach, które są w zamierzeniu lekturą lekką, przewrotną i niosącą osobliwą pociechę. Bo jaką ulgę może przynieść opowieść o Janie z miejscowości Zgoda, który dostał w twarz kartonem i workiem z bilonem, albo o dziadku z San Diego, który znał dzień i godzinę swojej śmierci? Otóż całkiem sporą: skoro takie historie przydarzyły się im, to czytelnikowi mogą, lecz nie muszą.
Prawda jednak jest taka, że ta książka powstała głównie dlatego, że Eryk lubi pisać limeryki, a Malina uwielbia rysować. A jeśli Ty, Drogi Czytelniku, zanurzając się w lekturze, uśmiechniesz się szczerze, a czasem zamyślisz nad specyfiką ludzkiej kondycji – tym lepiej. I właśnie tego Ci życzymy.

W tomiku „Liryki” autorka otwiera przed nami drzwi do jej świata pierwszej miłości. W najprostszych słowach wyraża zmysłowość tego uczucia, pełnego bliskości, niepokoju, nadziei. Ta piękna miłość pełna głębokiej wrażliwości pozwala jej też dostrzec otaczającą ją rzeczywistość, w której znajduje chwile spokoju i harmonii tak bardzo jej potrzebne.

Magdalena Klamka zaprasza nas na inspirujący spacer po Wielkopolskim Parku Narodowym. Krok za krokiem wędrujemy z autorką, zachwycając się pięknymi zdjęciami i ilustracjami, które przenoszą nas w głąb parku. Album wzbogacony jest o wartościowe myśli, które są jak drogowskaz na życiowym szlaku. Liściki to uczta dla oczu i dla ducha.

"Liściki pod chmurką" to owoc „odkrycia” przez autorkę Wielkopolskiego Parku Narodowego. Dostrzegając walory przyrody i wykazując wrażliwość na otaczający świat, wysyła nam poetyckie zaproszenie na wędrówkę. Pozycja kusi: odłącz się od technologii, spakuj prowiant i pojedź w malowniczy teren na wycieczkę. - Barbara Czaińska, nauczycielka

Paweł Zaremba wyławia z otaczającego świata niezwykłe kadry. Wrażliwy na piękno, potrafi pokazać je na swoich zdjęciach. Jego fotografie wzbudzają emocje i zachwyt innych. Uwieczniona przyroda koi, inspiruje, rozczula. - Barbara Czaińska, nauczycielka

Magdalena Klamka – z zawodu nauczycielka wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Wijewie. Zaangażowana społecznie, realizuje liczne inicjatywy na rzecz aktywizacji środowiska lokalnego oraz osób z niepełnosprawnościami. Preferuje zdrowy i aktywny styl życia w bliskości z naturą. Z zamiłowania pisarka. Autorka książki "Felietony pani od fikołków".

Trzymasz w ręce debiutancki tomik wierszy Zuzanny Loewe. Oto, co autorka chciałaby Ci przekazać:
„Proszę, czytaj moje wiersze z wyjątkową troską. Są bardzo delikatne i potrzebują, byś włożył w ich odbiór całe swoje serce. Ciągną się za nimi nadzieje i marzenia. Powstały w wyobraźni osoby bardzo uczuciowej, emocjonalnej i plączącej się we własnych myślach. Mam nadzieję, że ich nowy dom otoczy je swoim ciepłem. Ktoś kiedyś powiedział mi, że będę wzorem dla wielu osób. Chciałabym oznajmić wszystkim moim rówieśniczkom, że Wy także możecie być wzorami. Próbujcie. Nigdy nie uwierzyłabym, że wydam własną książkę. A teraz do Ciebie należy decyzja, czy przyjmiesz ją do siebie”.

Emerytura to etap w życiu, którego wielu ludzi się obawia. Ze mną było podobnie. Wyprowadziłam się z Krakowa, gdzie przez 37 lat pracowałam w pionie sieci w jednej z firm telekomunikacyjnych.
W nowym miejscu, gdzie panuje cisza, i w otoczeniu malowniczych krajobrazów odnalazłam w sobie pasję pisania wierszy. Czerpię z tego ogromną radość.
Jeśli tobie, czytelniku, też się spodobają, będę bardzo szczęśliwa. Dziękuję!
Teresa Czarnecka  

Mazurzanka

Prosimy Cię, Boże, aby nasze mazurskie
lasy, jeziora, rzeki pozostawały
niewzruszone i czyste na wieki. 
By nasze mazurskie życie było
szczęśliwe, pełne pogody ducha.
A nasze Anioły Mazurskie 
by strzegły nas od złego i nad nami czuwały
oraz nad naszymi turystami.
By naszym żeglarzom zawsze w żagle 
sprzyjający wiatr wiał.
Statkom pływającym po Kanale Ostródzko-Elbląskim
by zawsze bezpiecznie udawało się przepłynąć po trawie. 
Najukochańsza Matko Boska Gietrzwałdzka,
Tobie zawierzamy nasze mazurskie serca.
A Duch Święty niech obdarzy nas, Mazurów, swoimi darami.
I sprawi, aby umocniły nasze oddanie się Tobie. 

Maja Kutryb

Jarek Dąbrowski - fizjoterapeuta, w przeszłości sportowiec wyczynowy (skok o tyczce). Pisze poezję od wczesnych lat 80. XX w. Wtedy był również członkiem zespołu Teatru MIKROSCENA przy Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie, gdzie wystawiano krótkie formy teatralne oparte na jego tekstach, miał tam także swoje wieczory autorskie. Brał też udział w Warsztatach Młodych Twórców w Myślcu nad Popradem, gdzie również miał wieczory autorskie.

***
Szedłem kiedyś ulicą.
Zobaczyłem w górze,
                                   gdzieś tam,
                                   na którymś piętrze...
Okna przyjazne
                          z dzieciństwa,
                                                 a może...
z młodości.
Wciąż milczały swym przyjaznym ciepłem,
a czasem chłodem.
(fragment "Szedłem")
***

I wciąż, codziennie idziemy dalej w poszukiwaniu miłości, przyjaźni, zrozumienia przez kogoś bliskiego, a czasem przez zupełnie obcego. Szukamy swojego szczęścia, spełnienia czegoś, co w nas, a czasem łez – pochylając się nad czyimś losem. Często też nad własnym. Meandry to próba wniknięcia do własnego wnętrza, każdego z nas i przez każdego z nas. To próba rozmowy z własnymi uczuciami, próba zrozumienia nie tylko samego siebie, ale też drugiego człowieka, który tak mocno zawitał do naszego wnętrza. I trwa w nim, czasem tak ciepło, a czasem tak boleśnie. Ale naprawdę i wciąż.
Zapraszam do chwili zadumy i refleksji.
Jarek Dąbrowski

Wydawać by się mogło, że wszystko ich dzieli. Kobieta i Mężczyzna z tomiku poezji „Między nami”, pewni swych wrażeń, hierarchii i racji, są idealnie odrębni.

Kobieta i mężczyzna.
Pasja i pożądanie.
Czy uda im się ochronić miłość
przed nadchodzącym zagrożeniem?
Każdy wybór ma swoją cenę.

"Moja miłość" to zbiór wierszy o tym, co w życiu najważniejsze: o miłości, przyjaźni i potrzebie bliskości. To, co porusza w utworach najbardziej, to bijąca ze słów szczerość i autentyczność. Usiądź wygodnie i zanurz się w tym przepełnionym emocjami poetyckim świecie…

"Moje połatane" to kontynuacja debiutanckiego tomiku autorki poszerzona o minipamiętnik. Zarówno wiersze, jak wpisy zabierają czytelnika w podróż pełną skrajnych emocji, samopoznania, tęsknoty i trudnej miłości do dorastającego niepełnosprawnego syna. Zbiór wpisów daje piękne świadectwo wysokiej wrażliwości na przemijalność. Autorka w wyjątkowy sposób docenia wspaniałość chwili, umożliwiając tym samym wgląd w osobiste doświadczenia. Przelany na papier świat uczuć jest dowodem na niezwykłą złożoność życia. Ten tomik to nienachalna lekcja, która uzmysławia, że trudny czas może być nie tyle próbą, co nawet darem.
Zapraszam do zakupu debiutanckiego tomiku "Moje poszarpane".

W naszej rzeczywistości kobieta, która ma niepełnosprawne dziecko, zostaje do końca życia już tylko „mamą chorego dziecka”. Pani Joasia wyłamuje się z tego stereotypu, nie zgadza się na rezygnację ze swoich pragnień, marzeń i własnego rozwoju. Ten tomik jest najlepszym przykładem, że mając talent i determinację, nawet wbrew wszelkim przeciwnościom losu, można zrealizować plany, dążyć do wytyczonego celu i spełniać swoje najbardziej niezwykłe marzenia. Każda mama niepełnosprawnego dziecka powinna kupić tę książkę, nie tylko dlatego, żeby poznać talent poetycki Pani Joasi, ale aby dostrzec potęgę determinacji, wytrwałości i dążenia do celu oraz przede wszystkim niezgody na bycie do końca życia wyłącznie „mamą chorego dziecka”.
Maciej Juruś, prezes Fundacji Agenor