Wydawnictwo Poligraf

Te pełne pasji utwory czyta się jak jeden, niezwykle jednorodny przekaz literacki – aneks do naszych czasów. To jest dyrektywa etyczna – postanowienie, by być sobą i pozostać sobą w każdej sytuacji. Ludzie, którzy mają w swojej biografii takie doświadczenia, inaczej patrzą na świat, mają szerszą perspektywę i docierają głębiej, do samego wnętrza rzeczywistości. Ale też płacą za to ogromną cenę, nie potrafią iść na kompromis, nie zgadzają się na zło, widzą wyrazisty cel, chcą oddychać pełnymi haustami. Może to bliskość przestrzenna maksymalizmu niemieckiego, a może duch słowiański oprawiony w niemiecki kryształ. Dobrze się stało, że Manteuffel zdecydował się opublikować swoje utwory – nieufny i stale poddający je autointerpretacji, zostawił w ten sposób czytelnikom niezwykle wyrazisty dokument swojej wrażliwości. W jednym z wierszy malowniczo opisuje swoją integrację z lasami Doliny Lenningen, ale w innym wierszu daje dramatyczny upust swojemu rozdwojeniu. Odtąd łączą się rozstajne drogi poety, który mimo osiedlenia się w Niemczech przez rodzinne miasto uznany został za twórcę ziemi rodzinnej. Dariusz Tomasz Lebioda (ze słowa wstępnego do niemieckojęzycznego wydania zbioru wierszy „Gedichte aus den Scheidewegen”. Książkę włączyła do swojego katalogu Deutsche Nationalbibliothek)

Christian Medard Manteuffel – urodzony w Brześciu Kujawskim 28.05.1938 roku jako Krystian Medard Czerwiński. Wykształcenie techniczne, pasja literacka towarzyszyła pracy zawodowej w przemyśle papierniczym. Liczne publikacje, także w czasopismach opozycji demokratycznej. W 1988 roku z powodu skomplikowanego schorzenia serca wyjechał do Niemiec, przyjął obywatelstwo niemieckie z rodowym nazwiskiem matki – Manteuffel, bez zrzeczenia się obywatelstwa polskiego. W 1990 roku przeszedł operację serca i odbył długą rekonwalescencję. Pozostał w Niemczech na stałe. W roku 2005 od rodzinnego miasta otrzymał honorowy tytuł „Twórca Ziemi Brzeskiej”. W Niemczech członek stowarzyszenia literackiego Else-Lasker-Schüler-Gesellschaft e.V. (stowarzyszenie zajmuje się statutowo przywracaniem literaturze twórczości, która palona była na stosach w 1933 roku). Członek Międzynarodowej Grupy Poetyckiej MANGO, członek Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i Związku Literatów Polskich. W Bydgoszczy nadal czynnie stowarzyszony w Klubie Literackim „Modraczek”.

Joanna Omylak – mama syna z autyzmem, autorka, która o dzieciach z niepełnosprawnością mówi „dzieci na zawsze”. W swoich publikacjach odsłania kulisy rodzicielstwa w cieniu niepełnosprawności, ukazując je bez upiększeń, ale z ogromną wrażliwością. Celnie i bezkompromisowo porusza tematy trudne oraz bolesne, dając głos tym, którzy boją się lub wstydzą mówić o najbardziej skrywanych emocjach. Jej książki to nie tylko świadectwo codziennych zmagań, ale także wsparcie i zrozumienie dla tych, którzy odnajdują w nich cząstkę własnej historii.

To książka, która daje do myślenia, otwiera oczy i skłania do refleksji nad tym, jak funkcjonuje system wsparcia dla osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin. Pokazuje, że obok nas żyją ludzie, dla których codzienność jest nieustanną walką – nie tylko o byt, ale też o akceptację i zrozumienie.

Fundacja Agenor od lat wspiera matki dzieci niepełnosprawnych i jako jej prezes widzę, jak bardzo potrzebne są takie publikacje. Nie tylko po to, by pokazać rzeczywistość, ale także, by wywołać realną zmianę – w postrzeganiu, w systemie, w sercach ludzi. To reportaż, który powinien przeczytać każdy – zwłaszcza ci, którzy nigdy nie musieli zmagać się z tym, co dla wielu matek jest codziennością. - Maciej Juruś, prezes Fundacji Agenor

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne, to książka niekonwencjonalna, a w swej wymowie sensacyjna – w pełnym tego słowa znaczeniu. Pierwsze trzy tomy stanowią dowód na to, że mainstreamowa narracja naukowa daleka jest od prawdy empirycznej, że żyje własnym życiem, nie bacząc na fakty. 
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Tom czwarty przedstawia wybrane kwestie kosmologiczne i astrofizyczne nie do końca rozwiązane lub wcale nierozwiązane, choć stanowią one „klasyczny” nurt badań. 
Wbrew pozorom, wbrew retoryce panującej w mediach, sieci i książkach popularnonaukowych, hipotetyczny proces inflacyjny nie spełnia oczekiwań. Inflacja jest wyłącznie zawodną hipotezą roboczą. Uzasadnienie tej „nagannej” opinii znajdziecie w tekście. Oczywiście podstawę rozważań stanowi tu grawitacja dualna.
Problemem do dziś niezbadanym do końca jest kosmogonia galaktyk i planet. Tu znajdziecie konkretne rozwiązania tych kwestii (bardziej konsystentne) – dzięki grawitacji dualnej; godne podkreślenia, że bez napuszonej matematyki. Chodzi przecież o koncepcję, a nie o rozwiązania konkretnych kwestii szczegółowych. 
Dziś najbardziej „popularnym” obiektem, znanym wszystkim (nawet laikom i humanistom) jest czarna dziura. Jak te czarne dziury wyglądają w opisie opierającym się na grawitacji dualnej? Warto sprawdzić. 
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się na jego lekturę. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać tego wszystkiego sam jeden?” Czy może zbudować od podstaw, alternatywną spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
To rzecz wielce inspirująca, to wyzwanie nie tylko dla ludzi nauki.
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (15 książek), fizykiem, nauczycielem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. 
Emeryt, już sporo lat.

Co Zorro z Saragossy może robić zamiast palenia papierosów? Dlaczego Hanna pije sama, a Marii zamiast masażu kamieniem zrobiono kolonoskopię?
Odpowiedzi czekają w środku tej książki – w 102 limerykach, które są w zamierzeniu lekturą lekką, przewrotną i niosącą osobliwą pociechę. Bo jaką ulgę może przynieść opowieść o Janie z miejscowości Zgoda, który dostał w twarz kartonem i workiem z bilonem, albo o dziadku z San Diego, który znał dzień i godzinę swojej śmierci? Otóż całkiem sporą: skoro takie historie przydarzyły się im, to czytelnikowi mogą, lecz nie muszą.
Prawda jednak jest taka, że ta książka powstała głównie dlatego, że Eryk lubi pisać limeryki, a Malina uwielbia rysować. A jeśli Ty, Drogi Czytelniku, zanurzając się w lekturze, uśmiechniesz się szczerze, a czasem zamyślisz nad specyfiką ludzkiej kondycji – tym lepiej. I właśnie tego Ci życzymy.

Właśnie o tym jest ta książka – o przekraczaniu granic i barier, o drodze do najgłębszego własnego „ja” i harmonii ze światem, o wolności, dla której nie ma horyzontu. Jeśli przeczytamy, że tu chodzi o podróż, w której ważna jest droga, a cel znajduje się na dalszym planie, że ważniejsze jest poszukiwanie niż znalezienie, że cud życia nie jest skończony, lecz wymaga ciągłej pracy, w której nie ma gotowych recept i nikt nas w niej nie wyręczy, to też będzie dobrze. To rzecz o dostępności sportu oraz podróżowania dla każdego, bez względu na wiek oraz status materialny czy społeczny. O tym, jak tej dostępności nie rozmienić na drobne, lecz nadać jej inny sens niż ten zapisany w reklamie ofert turystycznych oraz menu rozmaitych „targowisk próżności” z ich koszykiem "all inclusive". Jak na współczesny kult młodości, na dyktat globalizacji i komercji, Internetu, przemysłu audiowizualnego, gier komputerowych oraz mediów pochłaniających ludzi jak "blob" – galaretowate monstrum z kosmosu przerabiające ich na pożywną papkę, mogą odpowiedzieć pokolenia mające Conradowską „smugę cienia” za sobą, żeby nie zostać na boku, nie dać się pominąć, zmarginalizować, lecz zachować własne, niepowtarzalne indywiduum? Do tego naprawdę nie trzeba wiele. Trochę zdrowego egoizmu, T-shirt, trampki, a jeśli się chce, to także zwykły "fly ticket", na który w dobie tanich linii lotniczych stać praktycznie każdego.
Roman Żelazny – dziennikarz, publicysta, wydawca prasy lokalnej, działacz społeczny. Redaktor RP RWE w Monachium oraz RWE Inc. w Warszawie. W latach 1984–2004 publicysta „Nowego Dziennika” i „Przeglądu Polskiego” w Nowym Jorku. Autor licznych publikacji i komentarzy w prasie w kraju i za granicą, m.in. eseju "Z piwnicy na Katzbachstrasse do Ogrodu Angielskiego" (w: "Autoportret zbiorowy. Wspomnienia dziennikarzy polskich na emigracji w latach 1945–2002", pod red. prof. Wiesławy Piątkowskiej-Stepaniak) oraz książek – "Rok cudownej katastrofy", zbioru wywiadów z przywódcami niemieckich elit politycznych, biznesowych oraz świata mediów na temat zjednoczenia Niemiec i stosunków polsko-niemieckich po upadku żelaznej kurtyny, a także monografii "Faun i kanibale. SB, IPN, Sąd III RP – anatomia lustracyjnej psychozy", poruszającej temat rozliczeń z PRL-owską przeszłością w Polsce po 1989 roku, polskich kompleksów, mitów i uprzedzeń.

"Rysuję węglem łąkę tulipanów" Agnieszki Szynawy to książka nietuzinkowa. Napisana z potrzeby serca jest swoistym przewodnikiem po meandrach życia. Autorka barwnie przedstawia swoje przeżycia i przemyślenia, ale też nie waha się przed samooceną. Bagaż doświadczeń pochodzącej ze Śląska autorki, która ostatecznie osiadła w ojczyźnie tulipanów, pozwala niemal każdemu z nas znaleźć w tej książce fragment własnej drogi życiowej. A niezwykły i wręcz zaraźliwy optymizm z niej bijący sprawi, że niejeden z czytelników wreszcie nauczy się doceniać samego siebie – bo być może nie poznamy nikogo innego, kto zrobi to za nas.

Agnieszka Szynawa – ur. w 1987 r., mieszka od 2007 r. w Holandii, z wykształcenia technik ekonomista, absolwentka In’to Languages na Radboud Universiteit w Nijmegen, ukończyła rysunek i malarstwo na Nationale Handelsacademie w Panningen, obecnie na tejże uczelni studiuje ilustrację i rysunek ilustracyjny. W 2018 r. ukończyła kurs tatuażu w Tattoocursus Eindhoven.
Rysowniczka portretów i karykatur znana jako Aga Art World. Bierze udział w wielu licytacjach, akcjach społecznych i charytatywnych, gdzie udostępnia swoje prace rysunkowe. Ma w swoim dorobku artystycznym około dwudziestu dyplomów z konkursów plastycznych i literackich. Pracująca zawodowo mama dwóch chłopców, z którymi spędza czas kreatywnie i aktywnie. 

Książka jest kontynuacją "Przygód na oceanach galaktyk".
Kolejna część przygód JUNGA i ING, którzy w swej tęsknocie za powrotem na planetę Ziemię wykonują wraz z kompanami wywiadu z grupy SKROZIR kolejne zadanie powierzone im przez dowództwo. tym razem znajdą się na odległej planecie poza galaktyką IKSEDJA, by uratować planety i mieszkające na nich żywe istoty. A jak do tego doszło? I czy podołają zadaniu powierzonemu przez dowództwo? Prześledźmy kolejną część ich przygód.

"Bal w Moulin de la Galette" to nie tylko historia powstawania arcydzieła Renoira o tym samym tytule, lecz także opowieść o miłości odkładanej na lepsze czasy i rywalizacji dwóch wytrwałych mężczyzn o względy roztańczonej modelki. W tle Montmartre i schody budzące męskie pożądanie, źródło, którego woda sprawia, że kobiety stają się wierne swoim mężczyznom, wyścigi na osłach, Karczma Morderców, pole Polaków i inne miejsca znane tylko rodowitym mieszkańcom tego wzgórza. Ponadto szokujące rozrywki paryżan i ich niesamowite sposoby leczenia. Powieść ujawnia równocześnie sekrety malarza, dlaczego lubił malować akty kobiece i z jakiego powodu jest więcej Montmartre’u w Paryżu niż Paryża w Montmartrze. Każdy, kto był w stolicy Francji, odwiedził na pewno to słynne wzgórze artystów. Przewodniki podają ogólnie znane informacje, a powieść odsłania tajemnice i historię tego fascynującego wzniesienia z bielejącą na szczycie bazyliką Sacré-Cœur.

Nieugięci twardziele też mają swoje słabości, które czasem wiele ich kosztują, w tym nawet życie własne… lub innych.
Do agencji wywiadowczej w ogarniętej przemianami lat dziewięćdziesiątych Polsce trafia na przeszkolenie była policjantka pionu kryminalnego z południa kraju i zajmuje miejsce agentki, która rok wcześniej zginęła w tragicznych okolicznościach. Kobieta planowana jest na oficera na etacie zewnętrznym o zakresie działania szpiegowskiego za wschodnią granicą. Niespodziewane zainteresowanie szefa agencji jej osobliwą postacią ściąga na nią śmiertelne niebezpieczeństwo.

IWE HULKON – autor związany ze służbami w czasie transformacji ustrojowej w Polsce. Powieść "Informatyk – klik kłamstwa, klik grozy", która opisuje sensacyjne wydarzenia dotyczące wewnętrznych działań służb mundurowych, zaplanowana została w dwóch częściach: "I – Gabriela" oraz "II – Konrad" (w przygotowaniu) i jest debiutem autora.

Kiedy pisałem książkę, nie znałem wszystkich opisywanych miejsc i nie we wszystkich miejscach byłem. Dopiero gdy ujrzałem je we własnej wyobraźni, stopniowo wchodziłem dalej i dostrzegałem coraz więcej. Za każdym razem jednak miałem wrażenie, jakbym je znał od zawsze. Te doświadczenia były dla mnie wyjątkowe i na pewno zapamiętam je do końca życia. Kiedy wchodziłem w głąb własnej wyobraźni czułem, jakbym na nowo odwiedzał świat, który istniał tylko w mojej głowie.
D.M.L. Dawid Michał Lehner

Nie każda wyprawa ma szansę rozpocząć się zgodnie z planem… Ta nieomal zakończyła się fiaskiem, zanim jeszcze się zaczęła. Ale w końcu wyruszyli. Uwięziony w żelaznym pancerzu – a i można rzec: w nazbyt korpulentnym ciele – rycerz, duchem obecny, ale gdzieś indziej, oraz skazany na jego towarzystwo i nieco nim przytłoczony giermek, który poprzysiągł sobie, że jakoś to wytrzyma i doprowadzi przedsięwzięcie do zakładanego przez króla finału… Owi dwaj śmiałkowie mają zdobyć dla króla Smocze Jajo, aliści droga pełna niebezpieczeństw może sprawić, że jego zdobycie okaże się zbyt trudne, a powrót mocno wątpliwy…


Krzysztof Owsiak powieść tę napisał, mając lat 18/19. Właśnie po zakończeniu kariery wyczynowego tenisisty, kiedy zaczynał pracę jako trener… Potem był równocześnie handlowcem, przez rok restauratorem na toruńskiej starówce, wokalistą zespołu progmetalowego, z którym nagrał płytę, dyrektorem tenisa w ekskluzywnych resortach na Malediwach i Mauritiusie, latał po tropikalnych krajach jako trener osobisty pewnej rodziny z Malezji, przez moment miał własną akademię tenisa, sprzedawał sprzęt warsztatom samochodowym, w tym systemy GPS, by w końcu, po latach zbierania rozmaitych doświadczeń, założyć własną firmę i z powodzeniem budować obiekty sportowe w Polsce i poza jej granicami. Przez cały ten czas powieść leżała w szufladzie, czekając na odpowiedni moment… i oto jest.

NAWET WYTRAWNI AGENCI WYWIADU GUBIĄ TROPY.
Dyrektor Agencji Techniki Operacyjnej i Wywiadu major Konrad Maj poszukuje zaginionej agentki, co nie przeszkadza mu w wytężonej służbie i w zdobywaniu kolejnych awansów. W wyniku intensywnego śledztwa demaskuje spisek przeciw Gabrieli i odkrywa jej tajemnice. Giną ludzie. Lecz to wszystko nie prowadzi go do celu. Mijają lata…
Iwe Hulkon w drugiej część swej powieści ukazuje sensacyjne wydarzenia wewnątrz służb specjalnych w trudnych czasach transformacji ustrojowej lat dziewięćdziesiątych i usilnych starań polskich służb o członkostwo w NATO.
Ten tom powieści nie kończy całej historii – czytelnik znajdzie jej zakończenie w książce "Informatyk – klik kłamstwa, klik grozy", część III.

Niniejsza książka należy do literatury faktu, ma wielowątkowy i wielowarstwowy charakter. Fragmenty stricte specjalistyczne i dokumentalne przeplatają się w niej z biograficznymi wstawkami i relacjami zgoła sensacyjnymi. Jest trylogią historyczną; opowiada o udokumentowanych wydarzeniach i dramatycznych latach budowy pierwszych bomb atomowych, o najwybitniejszych osobistościach nauki z okresu ich konstruowania w Stanach Zjednoczonych, hitlerowskich Niemczech i w Związku Radzieckim.

...To głównie z myślą o czytelnikach (szczególnie płci żeńskiej) powstał... niniejszy wybór... dzienników. Zamiast pochłaniać kolejnego sztampowego "harlequina"... Zresztą panowie również mogą w niej znaleźć coś dla siebie... namiętność, miłość...

„Był taki Dom” jest wspomnieniem szkoły, która była prawdziwym rodzinnym domem dla wielu pokoleń pensjonarek. Szkoły prywatnej prowadzonej przez zakonnice Zgromadzenia Sacré Coeur, która przetrwała czasy komunistycznych represji, dzięki wysokiemu poziomowi nauczania, wychowania i nieugiętej woli walki dyrekcji, nauczycieli i uczennic o istnienie szkoły. W obecnych czasach szkoły prywatne prowadzone przez zgromadzenia zakonne rozwijają się, a ta szkoła z wielkimi tradycjami została zlikwidowana. Dlaczego? Na kartach książki ukazane są nie tylko dzieje szkoły, ale też sylwetki nauczycieli i wielu znanych osób, które autorka miała możliwość poznać, będąc uczennicą tej szkoły.