Wydawnictwo Poligraf

Witam, drogi czytelniku!
Gdybym mogła, bujałabym w chmurach cały dzień, najlepiej nad ulubionym jeziorem, które nieraz było przyczynkiem do napisania czegoś więcej. Swoją drogą, syn mawia, że jak odlecę, to trudno mnie złapać. Odchodzę wówczas w świat zupełnie inny niż ten tak dla mnie dosłowny i ciężki jednocześnie.
Z tej właśnie ciężkości i rachunku sumienia wobec siebie powstał „Człowiek w popiele”. Łatwo przychodzi odkrywanie wad innych, o wiele trudniej jest być w opozycji do własnego ja.
Żyjemy w czasach niepokoju, pędu, wyścigu spraw o to, co jest pierwsze i najważniejsze, bez pokory. Miłość, życzliwość, dobro jakby poplątały się w tych wszystkich drogach, które buduje im nowy ład, nowy człowiek.
Słowa zmieniają swoje znaczenie, przybierają abstrakcyjny kształt, a to co u podstaw, blaknie jak wymazana historia rodem z Orwellowskich opowiadań.
Trzeba pamiętać, szukać, nie zapominać i patrzeć obiektywnie, rozumem poszukując PRAWDY. Nie swojej, tej właściwej.
Życzę przyjemnej lektury.
Anna Czerniak

Na treść tej książki składa się ponad dwieście pięćdziesiąt zapisków-cytatów ponad trzydziestu naukowców, w większości fizyków. Cytaty te wybrane są z książek przez nich napisanych lub przez ich bibliografów. Wymagało to przeglądu około dziesięciu tysięcy stron druku. Powstał zbiór poglądów i opisów odkryć naukowych dokonanych przez fizyków w XX wieku (z wychyleniem na wieki sąsiednie) oraz ich poglądów na problemy ogólnoludzkie.
Ten zbiór cytatów naukowców, po uporządkowaniu w rozdziały problemowe, przedstawia różne opinie naukowców na problem każdego rozdziału. Rozdziały zakończone są komentarzem obrazującym różnorodność poglądów. Książka ma charakter popularnonaukowy.

Najnowsza książka Waldemara Wnuka "Przesłanie Indii", którą w tym roku oddaje w ręce czytelników, to paralelny romans o kosmologicznym wymiarze. Jest to refleksja nad sytuacją egzystencjalną ludzi z Europy Wschodniej, uwikłanych w niezwykle skomplikowaną rzeczywistość XXI wieku. Mówi o „niebezpiecznych związkach” osób pochodzących z Rosji, Ukrainy i z Polski w kontekście wojny domowej na Rusi. Jest to próba znalezienia jakiejś odskoczni dla samoidentyfikacji ludzi, którzy wybrali emigrację, kierując się – by posłużyć się słowami Konstytucji Stanów Zjednoczonych – „dążeniem do szczęścia” (purches to happiness).
Czy Indie ze swoją antyczną i głęboką kulturą mogą pomoc im w znalezieniu alternatywy w poszukiwaniu wartości dla pogrążonej w wojnie rzeczywistości Europy Wschodniej? Odpowiedź na to pytanie autor pozostawia czytelnikowi, zachęcając tylko do refleksji nad sytuacją egzystencjalną współczesnego człowieka Słowiańszczyzny.

Waldemar Wnuk - poeta, prozaik. Urodzony w Polsce, w Tarnobrzegu, a piszący głównie na emigracji w brytyjskim Birmingham.
Autor książek wydanych w Polsce przez Poligraf ("Księga drugiej młodości") oraz przez Manufakturę Słów ("Kaszalot" i "Juliet"). W języku angielskim piszący dla amerykańskiego AuthorHouse ("Athenais", "Dhayana and Anyonyasaraya", "Notalp Hyperanthropos", "The flowers in the morning", "Obsession"). Inspiracje czerpie z własnego biosu, z literatury światowej, z ikon kultury powszechnej oraz z podróży. W poezji zainspirowany utworami E.E. Cummingsa i Edwarda Stachury. Swą prozę chciałby porównywać do twórczości Marka
Hłaski czy Ernesta Hemingwaya.

Andrzej Piontek - Urodziłem się w 1939 r. W 1953 r. ukończyłem siedmioklasową podstawówkę, a w 1957 r. – zasadniczą szkołę górniczą i rozpocząłem pracę w kopalni węgla. Od 1990 r. jestem na emeryturze.

Maligna w pojęciu medycznym oznacza stan zaburzenia świadomości, majaczenie, nadchodzącą agonię. To pomieszanie, rodzaj splątania. Maligna to także stan dzisiejszego świata. W którym kierunku odwrócić wzrok, aby nie narazić się na niebezpieczeństwo?
Problemy geopolityczne widziane z szerokiej perspektywy finalnie skupiają się na losie jednostki. Opowieści bohaterów książki, funkcjonujących w rodzimych krajach w poczuciu notorycznego lęku, a tym samym braku stabilizacji życiowej, stają się odzwierciedleniem stanu świata, w którym na ważne decyzje nie mają wpływu zwykli ludzie.
Książka jest reporterskim zapisem wydarzeń związanych z kryzysem humanitarnym w Polsce. Autorka, odwiedzając pogranicze w latach 2021–2022, rozmawiała zarówno z wolontariuszkami, lekarzami, jak i mieszkańcami Podlasia, którzy, stając się świadkami nieszczęść przybywających do Polski uchodźców, nieśli pomoc humanitarną pomimo własnych obciążeń. Opisuje także inne, równie dramatyczne, epizody migracyjne na świecie. Problemy toczące poszczególne regiony świata poznajemy dzięki relacjom bohaterów, którzy, przytaczając własne przeżycia, przybliżają nas do rzeczywistości, od której uciekają. Niestety, szukających lepszego życia uchodźców z Afganistanu, Iraku czy krajów Sahelu dotyka kolejne zło, a finał ich wędrówek niejednokrotnie okazuje się tragiczny. Publikacja ma przede wszystkim zwrócić uwagę na poszanowanie praw człowieka. Jest także próbą analizy reakcji społecznych na styku kultur. Rzeczywistość przygraniczna okazała się trudna dla wszystkich. Kto zapłacił najwyższą cenę? 

Wojciech Babijczuk – wrocławski szkolny trener szachowy, pasjonat filozofii, matematyki i tańca towarzyskiego. Absolwent kilku uczelni: Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Politechniki Wrocławskiej.
Po translacji i wydaniu w naszym kraju wszystkich „Próbek” Kartezjusza autor pomyślał, że teraz kolej na następną pozycję – „Pasje Kartezjusza”.

„Tylko Bóg może sprawić, że zło wyrządzone przez człowieka drugiej istocie, stanie się kiedyś dobrem”.

Ta praca bardzo mnie zmieniła. Pomysł na jednorazowy wyjazd przekształcił się w wieloletnią podróż z powrotami do Polski, a jakże… Nawet kiedy już miałam dość, wracałam. Decydującym argumentem wcale nie były pieniądze. Spotkałam po drodze wiele niezwykłych osób. Całe spektrum osobowości i sytuacji, które spowodowały, że zdecydowałam się na ten krok. Będzie słodko-gorzko, jak to w życiu, ale zawsze zgodnie z prawdą. Paradoksalnie te najtrudniejsze doświadczenia okazały się bezcenne, bo dzięki nim nauczyłam się pokonywać kolejne wyzwania.
Fragment wstępu

Potrafisz interesująco opisywać, a także przekazywać swoje odczucia. To jest fascynujące, masz lekkie pióro... - Aneta Bandys
Bardzo ciekawie opisujesz swoje sztele, z dużą perspektywą. Czekam na ciąg dalszy. Pozdrawiam serdecznie. Cieszę się, że wśród nas są tak interesujące osoby. - Ewa Jarosz
Wspomnienia, wspomnienia, jak one dodają uroku życiu. - Ewa Gemza
Przeczytałam jednym tchem... Pozdrawiam serdecznie - Jolanta Tarara
Jak zawsze interesująco. Dzięki - Aneta Bandys
Dziękuję za miłą lekturę. Można porównać ze swoimi doświadczeniami…- Mariola Zamorska
Przeczytałam jednym tchem. Fajnie obrazowo opisane. Brawo, no i pozdrawiam - Barbara Cz
Ależ Ty miałaś przygody. Jak w filmie. - Ewa Jarosz
Uwielbiam czytać twoje opowieści, są cudowne. - Angelika Andzia

Książka "Układanie kostki Rubika metodą bajek. Poradnik dla początkujących i terapeutów zajęciowych" składa się z dwóch części. W części pierwszej czytelnik poznaje kostkę Rubika oraz metodę jej układania opartą na opowiadaniu bajek. W tekście bajek zaznaczono momenty, w których należy wykonać ruch kostką. Całość uzupełniają przejrzyste rysunki kostki, a także proste ilustracje bohaterów bajek. Autorka towarzyszy czytelnikowi w procesie układania, zwracając uwagę na najczęściej popełniane błędy i podpowiadając, jak ich unikać. Często pojawiają się wyrażenia mające na celu zmotywowanie czytelnika do dalszej zabawy. 
Część druga książki przedstawia kostkę Rubika jako nowe narzędzie terapeutyczne, które można zastosować w terapii zajęciowej. Zgodnie z ogólnie przyjętą systematyką układanie kostki Rubika w połączeniu z opowiadaniem bajek można przyporządkować jednocześnie do zajęć z socjoterapii i arteterapii. W tej części omówiono metody pracy terapeuty z osobami o różnych niepełnosprawnościach. Przedstawiono także cele szczegółowe zajęć, dotyczące usprawnienia fizycznego (motoryki małej), psychicznego (funkcji poznawczych i emocjonalnych) oraz społecznego (komunikacji). Zaprezentowano zestaw ćwiczeń gimnastyki dłoni oraz zinterpretowano fazy nauki ruchu w odniesieniu do procesu układania kostki Rubika. Podano przykładowe scenariusze zajęć indywidualnych. Całość wzbogacono materiałami dydaktycznymi, które można bezpośrednio wykorzystać podczas zajęć. 
Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla tych, którzy chcą nauczyć się układać kostkę Rubika, ale także dla terapeutów zajęciowych, pedagogów, psychoterapeutów i psychologów.

Anna Wojas – z zamiłowania terapeutka zajęciowa i nauczycielka, która od kilku lat nosi w kieszeni kostkę Rubika. Kocha dzielić się wiedzą, sprawiać radość innym i pomagać ludziom. W swojej książce przedstawia kostkę Rubika jako nowe narzędzie terapeutyczne w terapii zajęciowej. Autorka układa kostkę Rubika na treningach umysłu z seniorami, podczas zajęć edukacyjnych z młodzieżą i w trakcie terapii zajęciowej z podopiecznymi. W wolnej chwili zajmuje się szydełkowaniem, makramą, origami modułowym oraz grą na pianinie. Swoje prace przedstawia na Instagramie jako anna.840225. 

Jaką cenę można nadać lojalności?
Relacje między Trahą a Menevorem nigdy nie były przyjazne. Szepczący, skryci za murem Wielkiej Puszczy, od zawsze stanowili zagadkę, pozwalając jedynie garstce śmiałków odkryć swoje tajemnice, podczas gdy bogate elfy nie omieszkały błyszczeć klejnotami na salonach całego Kontynentu, ciesząc się powodzeniem. Dlatego nikt nie przypuszczał, że to menevorskie wojska zawitają na granice Trahańczyków – z Panem Niewolników na czele – gotowe złupić krainę mieszkańców lasu.
Miriam Peregrine zostaje w tym czasie oskarżona o zdradę stanu za pomoc elfickim wojskom. Wyklęta, pozbawiona nazwiska, bliskich i magicznych zdolności, musi odnaleźć się w nowym świecie, w którym rządzą pieniądz i obsesyjna czystość krwi.
Miriam, sprzedając swoje umiejętności, zaczyna balansować na cienkiej granicy między elficką polityką a ciemnym półświatkiem, który zdaje się skrywać więcej informacji na temat wojny niż początkowo mogła przypuszczać.

Agnieszka Utzig – w mediach społecznościowych działa jako projekt_zemsta. Urodzona w Rudzie Śląskiej, absolwentka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie uzyskała tytuł magistra politologii. Prywatnie pasjonatka polskiej fantastyki, okultyzmu i kotów. Cykl "Emisariusze Zdrady" to jej debiut literacki.

Juliusz Pyrek OFMCap – urodzony 13 września 1962 roku w Rzeszowie. Do zakonu kapucynów wstąpił w 1981 roku, pierwsze śluby złożył w 1982 roku, a święcenia kapłańskie przyjął 3 stycznia 1988 roku.
W latach 1989–1991 studiował duchowość franciszkańską w Rzymie, na Antonianum, a następnie w latach 1992–1997 filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Długoletni ojciec duchowny w Seminarium Kapucyńskim w Lublinie. Współtwórca Centrum Duchowości „Honoratianum” w Zakroczymiu, wieloletni opiekun Studium Duchowości Franciszkańskiej tamże, duszpasterz Młodzieży Franciszkańskiej i Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, spowiednik, konferencjonista i rekolekcjonista.
Autor rekolekcji ze św. Klarą, wygłoszonych wcześniej siostrom kapucynkom w Brwinowie, oraz kilku artykułów w serii Bibliotheca Honoratiana. Od 1997 roku jest członkiem redakcji „Wspólnoty Honorackiej”.

Tomik „Serce me czuje…” jest zapisem drogi – wewnętrznej, cichej, często bolesnej. 
Wiersze Zygmunta Kota powstają z uważnego wsłuchiwania się w życie: w jego rytm, pęknięcia, powroty i nawroty pamięci. To poezja zakorzeniona w doświadczeniu codzienności, w drobnych gestach, wspomnieniach, miejscach i chwilach, które z pozoru mijają niepostrzeżenie, a w istocie niosą najgłębszy sens.
Autor prowadzi czytelnika przez przestrzenie straty i nadziei, wiary i zwątpienia, bliskości i samotności. Powracają motywy dzieciństwa, rodziny, odchodzenia bliskich, przemijania czasu, ale także radości istnienia i potrzeby trwania mimo wszystko. Język tych wierszy jest prosty, surowy, pozbawiony ornamentów – dzięki temu jeszcze mocniej wybrzmiewa ich emocjonalna prawda. To poezja, która nie szuka efektu ani ozdobników. Zamiast tego oferuje szczerość i autentyczność, zaprasza do zatrzymania się, do wielokrotnej lektury, do własnej refleksji. Każdy wiersz jest jak punkt na mapie życia: czasem bolesny, czasem kojący, zawsze prawdziwy.
Ten tomik jest świadectwem bycia – zapisem walki o sens, o pamięć i o nadzieję, która, choć krucha, nie gaśnie.

Zygmunt Kot urodził się 5 maja 1950 roku w Kąkolewnicy. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Siedlcach i Uniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie. Z zawodu nauczyciel, uczył w szkole średniej chemii i fizyki.
W Radomiu uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Brzoza”. W almanachu tej grupy pt. Życie nasze codzienne opublikował kilka wierszy.
Brał udział w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Ireny Golec „Czerwona Róża dla Niej”. W 2024 roku został wyróżniony w kategorii poezja, a w 2025 roku w dwóch  kategoriach:  poezja i proza.
Uczestniczył w działalności grupy poetyckiej „Niebieskie pióro”. W 2024 roku wydał tomik poezji „Odsłony istnienia”.
Lubi przyrodę, górskie wędrówki, spływy kajakowe i taniec. Obecnie na emeryturze.

Czy wciąż absurdy PRL-u bywają śmieszne? A może dlatego takie są, bo i dziś w jakiś sposób wydają się za naszą sprawą być obecne. Postanowiłem kiedyś napisać powieść o 20 latach PRL-u w sposób prawdziwy i ironiczny zarazem, a zwłaszcza bez heroicznego patosu czy też wdawania się w powierzchowne wyśmiewanie wszystkich i wszystkiego.

Drogi czytelniku!
Tomik Poszukiwania, który trzymasz właśnie w swych dłoniach, ma zainspirować cię do spojrzenia trochę inaczej na codzienną rzeczywistość i otaczający świat.
Wszystko, co materialne, co możemy dotknąć, zmierzyć, jest dla nas mniej lub bardziej oczywiste.
To nie jest twój przypadkowy wybór, że właśnie zatrzymałeś się nad tą książką.
Ona zabierze cię w podróż po drogach i bezdrożach ludzkiej egzystencji, ukazując też inny, lepszy, niewidzialny świat sumienia i ducha.
Jeżeli uda mi się ciebie którymkolwiek wierszem zaintrygować i zachęcić do jednej zmiany na lepsze, to może będzie to pierwszy cud w twoim życiu.
Życzę ci, abyś takich cudów przeżył wiele. Czy podejmiesz to ryzyko, to tylko zależy od ciebie.
Autor

"Zaproś wiosnę do swojego serca" – ten tytuł mówi wszystko.
Anna Chciuk – autorka – prozą i wierszem opowiada o drodze, jaką przeszła, zanim wiosna zagościła w jej sercu, i jak wygląda jej życie, gdy osiągnęła swój cel. Jej opowieść jest dla innych nadzieją i tchnieniem optymizmu, którego przecież nigdy za dużo i który jest tym bardziej potrzebny, im trudniejsze jest to, co funduje nam życie codzienne.

Historia opisana w książce jest oparta na faktach. Tragiczne wydarzenia rozgrywają się w Ameryce. Świat polskiej rodziny, która do tej pory wiodła szczęśliwe życie, nagle legł w gruzach. Niespodziewanie przyjdzie im stoczyć walkę o przetrwanie. Rodzina Zofii, głównej bohaterki, stała się celem organizacji przestępczej. Gdy pewna wyrafinowana i niebezpieczna osoba próbuje zniszczyć najbliższych Zofii, kobieta podejmuje desperackie działania, w obronie rodziny i w poszukiwaniu prawdy nie cofnie się przed niczym.
Czy w obcym kraju Zofia wygra starcie ze złem? Czy odnajdzie sens istnienia, choć brakuje jej chęci do życia lub chociażby oddychania? Jak zakończą się losy rodziny, która doświadczyła piekła na ziemi?

Vera Nelson jest ekonomistką z wykształcenia, malarką z zamiłowania. W latach osiemdziesiątych wyemigrowała z Polski do USA. Autorka w swojej powieści przestrzega przed złem, które tkwi w ludziach i którego doświadczyła. Podkreśla też, jak ważna jest wiara i siła rodziny. Osobiste przeżycia spowodowały, że zaczęła wgłębiać się w struktury prawa amerykańskiego. Z powodzeniem ukończyła szkołę i otrzymała uprawnienia licencjonowanego brokera nieruchomości. Wzbogacona doświadczeniami każdego dnia wyciąga pomocną dłoń do tych, którzy jej potrzebują.

"Pusta dusza" to powieść obyczajowa, tym ciekawsza, że opisane w niej wydarzenia oparte są na faktach. A sięgnięcie po wydarzenia prawdziwe i stworzenie na ich kanwie fabuły powieści bywa dla czytelników szczególnie interesujące. Bo nie od dziś przecież wiadomo, że to życie pisze najciekawsze scenariusze. […] Mimo przedstawionych w niej trudnych tematów ogólna wymowa powieści jest pozytywna: dobro jednak zwycięża. Droga do tego nie jest może prosta, pojawiają się chwile zwątpienia, czy kiedykolwiek zatriumfuje sprawiedliwość, ale warto wierzyć, że spotka się ludzi, którzy bezinteresownie pomogą. I że jest się szczęśliwym człowiekiem, gdy ma się obok kochającą rodzinę. A w chwilach, gdy nagle znajdujemy się w centrum traumatycznych wydarzeń, docenić możemy wartość relacji z najbliższymi.
(z recenzji)