Wydawnictwo Poligraf

Marian Rybczyński – absolwent Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej, którą ukończył w 1978 roku na kierunku pilot samolotów odrzutowych. Po promocji latał jako pilot wojskowy na samolotach
TS-11 Iskra, Lim-2, Lim-5, MiG-21, PZL-104 Wilga i AN-2 oraz później jako pilot komunikacyjny na samolotach AN-24, TU-134, B-767 oraz B-747 Jumbo Jet. Pracował w PLL LOT, Asiana Airlines w Korei Płd. i Singapore Airlines.

W książce opisuje swoje studia w WOSL, wzloty i upadki oraz codzienne życie w szkole bez upiększeń, tak jak było. Historia pisana często z przymrużeniem oka i dużą dozą humoru dobrze oddaje atmosferę tamtych czasów.
Autor przybliża specyfikę szkolenia pilota wojskowego samolotu odrzutowego, atmosferę latania, progi i bariery, które musi pokonać młody człowiek nie tylko w powietrzu, ale i na ziemi.

Co się wydarzy, jeżeli na wspólną przygodę wyruszy kujonka, łobuz i... duch? Czy razem zdołają przechytrzyć szalonego jamnika i strażników skarbu? Co na to rodzice? Co na to żona króla? 
Zejdź w zakazane podziemia spokojnego miasteczka i odkryj jego szaloną historię!

Robert Rutkowski - urodzony wiosną w niedzielę w samo południe, nigdy nie zszedł ze słonecznego kursu. Napędzany ciągłymi podróżami, entuzjasta wszystkich ziemskich kultur, ciekawy każdego człowieka. Na co dzień krnąbrny wujaszek, awanturnik, a czasem też pisarz.

Książka "Droga przez krajobrazy. Motocyklowe refleksje" to zbiór osobistych doświadczeń motocyklisty, który odkrywa świat na swoim harleyu-davidsonie. Jest to nie tylko opowieść o podróżach, ale również głęboka refleksja nad życiem, wolnością i pasją. Autor dzieli się historiami z licznych wypraw, malując barwne obrazy miejsc, które odwiedza, takich jak Isla de Tarifa, Trollstigen czy Cabo de Gata. Opisuje zarówno piękno krajobrazów, jak i spotkania z ludźmi, które inspirują go do głębszych przemyśleń. Książka ta zachęca czytelnika do poszukiwania przygód i refleksji nad sensem życia. Autor poprzez swoje opowieści pokazuje, że każda podróż to nie tylko odkrywanie świata, ale także siebie.

Sebastian Jurasz-Cruz – entuzjasta samorozwoju, absolwent psychologii i autor, który uwielbia zabierać czytelników w głęboką podróż ku samopoznaniu i rozwojowi osobistemu. Uzbrojony w pasję do odkrywania złożoności ludzkich zachowań i emocji czerpie ze swojego unikalnego doświadczenia, aby przybliżyć nam, jak możemy zrozumieć nasze wewnętrzne funkcjonowanie i odnaleźć nieskończone źródło autorefleksji.
Jako autor podręcznika “Podróż do marzeń – przekuj aspiracje w osiągnięcia” Sebastian inspiruje czytelników do odkrywania pełni swojego potencjału, dostarczając im sprawdzonej mądrości i kluczowych narzędzi psychologicznych, które pomagają przekształcić marzenia w rzeczywistość. Jego celem jest tworzenie wartościowych dialogów i poruszanie serc za pomocą inspirujących, autentycznych historii, które ukazują odporność i triumf w obliczu przeciwności.

“Podróż do marzeń – przekuj aspiracje w osiągnięcia” to potężny i wszechstronny podręcznik samorozwoju, którego autor ma na celu rzucenie wyzwania i zmotywowanie czytelników do przekształcenia swoich ambicji w osiągnięcia. Opierając się na inspirujących historiach sukcesu, szczerych osobistych refleksjach i popartych dowodami strategiach napędzania pozytywnych zmian, autor za pomocą tej książki skłania ludzi ze wszystkich środowisk do wyruszenia w zmieniającą życie podróż, aby znaleźć prawdziwą wielkość.
Wewnątrz książki czytelnicy odkryją praktyczne metody identyfikowania swoich celów, tworzenia jasnego planu działania i znajdowania wewnętrznej siły do pokonywania wszelkich przeciwności losu. Uzupełniona motywującymi opowieściami i historycznymi ciekawostkami o postaciach, które są przykładem odporności i determinacji, książka ta dostarcza czytelnikom narzędzi, wiedzy i doświadczonej mądrości, których potrzebują, aby podejść do swoich marzeń z jasnym planem. “Podróż do marzeń” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce osiągnąć wielkie cele i żyć pełnią życia.

Andrzej Marian Tomaszewski – pseudonim literacki Sansewiera di Torno, adwokat, wychowany w atmosferze historii (potomek powstańca wielkopolskiego, prawnuk tajemniczego ogrodnika syna hrabiego Zaisinga). Absolwent Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Człowiek wielu talentów (sprinter, kabareciarz, malarz), od kilku lat pisarz – autor Autobiografii wydanej w 2022 r. pod pseudonimem literackim  oraz zbioru 160 wierszy, opowiadań wierszem pisanych i miniopowiadań pod wspólnym tytułem Słoń i Trąbka wydanego w 2023 r. W życiu zawodowym błyskotliwy adwokat (nadal praktykujący). Wspierający mąż, kochany Tata i niesamowity Dziadek... i można byłoby na tym skończyć, gdyby nie to, że Andrzej Tomaszewski to człowiek nietuzinkowy. Inteligentny obserwator codziennego życia i ludzi, ich zachowań, emocji, skrywanych sekretów, grzeszków i pragnień. Dzięki tym zdolnościom powstała właśnie książka Pan Absurd i Pani Groteska. Zbiór opowiadań z pythoneskim dowcipem, orwellowską prawdą i mrożkowską fantazją. Mieszanka iście niebezpieczna co intrygująca, a przede wszystkim jakże prawdziwa, bo każdy znajdzie w niej kadr ze swojego życia, odbicie siebie. A to być może będzie dla Czytelnika początkiem nowego, lepszego jutra.
Monika Deptuła-Jarosz

"Tata małego skrzata" to tytuł książki, której jestem autorem.
Powiecie: fajnie, ale co w niej jest takiego wyjątkowego?”.
Dla mnie wszystko!
Przecież nie każdego dnia mężczyzna dowiaduje się, że zostanie tatą.
No dobrze, a jeśli w słodycz tych słów nagle  wdziera się gorzki smak walki o życie. Myśl o tym, że każdy następny dzień może być ostatnim.
Trudne?
Jest to książka o walce.
O walce o miłość i każdą chwilę spędzoną razem.
"Tata małego skrzata" to zbiór stu historii. Czasem zabawnych, czasem wzruszających, ale zawsze prawdziwych.
To opowieść o radości bycia razem i o przeżywaniu rodzicielstwa z perspektywy zakochanego taty, któremu skrzat skradł serce od pierwszego zdania: „Kochanie, zostaniesz tatą”.

Czy ta niesamowita, związana z pewnym teleturniejem historia z lat 1997–2023, która została opisana w tej książce, zdarzyła się naprawdę, czy jest tylko fikcją literacką? Wiele osób na pewno dojdzie do właściwego wniosku po zapoznaniu się z tą obowiązkową lekturą, zainicjowaną i zrealizowaną dla dobra sprawy.
Jakby nie drążyć tej kwestii, myślę, że realnie warto poświęcić odrobinę wolnego czasu, inwestując niewielką kwotę, żeby dokonać we własnym zakresie indywidualnej oceny przebiegu zdarzeń, być może opartych również na własnych doświadczeniach.
Gdyby się głębiej zanurzyć w tę historię, należałoby się zastanowić, czy owe zdarzenia (bez względu na to, czy są fikcją literacką, czy nie) nie mają szerszego oddziaływania na inne tego rodzaju formy i czy będzie kontynuowana akceptacja społeczna w tej materii.
Czy to wydanie będzie w stanie, w pewnym sensie, skutecznie zrewolucjonizować te zależności i ruszyć lawinę niezbędnych zmian? Czas pokaże...!
Autor

Szalona i zwariowana opowieść o życiu autorki bloga "wagaryaleksandry", przeplatana radami i wskazówkami na temat zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. W podtytule autorka celowo używa słowa „efektywne”, by zwrócić uwagę na piękno i możliwości, jakie niesie to zaburzenie. Zanurzenie w historii choroby daje spektakularne efekty. Dlaczego więc skupiać się wyłącznie na zaburzeniu, skoro można na zanurzeniu?
Aleksandra traci coś, co miało być na zawsze. Zaburzenie afektywne dwubiegunowe już nieraz przyniosło jej straty w ludziach. Otrzymana przypadłość płata jej związkowe figle i niszczy przyjaźnie. Mimo wszystko autorka podchodzi do niej z dużym dystansem, a podjęta terapia zaczyna przynosić efekty.
Aleksandra lubi się dziwić i mrużyć oczy – tak już ma, mimo braku wady wzroku. Poprzednia książka "Kolorowy Ptak. Walcz, dziewczyno, i ty, chłopaku, też" to także próba zrozumienia samej siebie i otaczającego ją zaburzonego świata na skraju dwóch biegunów. "Pipa afrykańska" to kontynuacja walki o siebie oraz zupełnie nowe spojrzenie na chorobę afektywną dwubiegunową.
Jesteście gotowi na jazdę bez trzymanki? Autorka nie jeździ już jednak bez sprawnych hamulców, dlatego bądźcie gotowi na rozwagę między rozumem a sercem.
Wracając do własnego organizmu, którego głosu muszę teraz słuchać uważniej niż dawniej, powiem jeszcze, że muszę zrobić porządek z sercem. To nie jest łatwe, bo wiadomo – serce nie sługa – ale to konieczne. Wprawdzie prymas Wyszyński mawiał, że głowa jest wyżej niż serce, ale samą głową Polski kochać się nie da. Serce jest do tego niezbędne, chociaż rzeczywiście znajduje się niżej niż głowa, zwłaszcza gdy stoi się na własnych nogach.
Nigdy, przenigdy nie przestawajcie wierzyć w siebie. Cała reszta ułoży się sama. Niech wiara w siebie będzie waszym kompasem – reszta to tylko drobne zakręty.

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, czy i jak warto żyć, jeśli twoje myśli lawirowały między pytaniami po co, dlaczego, to wiedz, że nie jesteś w tym osamotniony. Posiadam na tarasie ławkę, która nie była w planach podczas budowy. Nazywam ją „ławeczką żula”. Została zrobiona z tego, co pozostało po wykonaniu prac, można by rzec – z odpadów. A jednak to ona stała się moim miejscem na ziemi, gdziekolwiek bym nie wybył w świat, to za tą ławką tęsknię. W chaosie życia bywa, że czasem przytrafia nam się coś, czego nie planowaliśmy, a potem okazuje się, że nie potrafimy bez tego funkcjonować. Tak też było z pisaniem książek i już zapewne tak zostanie. Skoro czytasz ten tekst, to może warto zajrzeć, przeczytać wnętrze? Może odpowie na kilka błądzących w myślach, szukających wyjścia pytań? Może zada kolejne? Może wzmocni, przekona i pomoże w tym, by żyć, by o życie walczyć i pomagać mu, a przede wszystkim przetrwać? Jeśli nie sobie, to może innym, którzy tego potrzebują. Śmierć jest nieunikniona, wszystko się nią kończy, dlatego warto starać się dostrzec radość z życia. Zapraszam do czytania w twoim miejscu na ziemi o śmierci, o życiu. 

Rafał Warzecha

Książka ta jest owocem prawie trzydziestu lat samotniczej pracy badawczej, wspartej przez samokształcenie uzupełniające systematyczne studia (Uniwersytet Poznański). To dzieło unikalne, to książka niekonwencjonalna, a w swej wymowie sensacyjna, w pełnym tego słowa znaczeniu. Z różnych powodów. Już pierwsze dwa tomy zapowiadały coś nieoczekiwanego dla przywykłych do tradycyjnej mainstreamowej narracji naukowej, do doktryn żyjących własnym życiem.
To książka o Wszechświecie inna niż wszystko, co kiedykolwiek napisano.
Uzmysłowienie treści i istoty zasady kosmologicznej (tom pierwszy) oraz uświadomienie istnienia dualności grawitacji, w myśl ustaleń drugiego tomu, pozwala na inne spojrzenie, pozwala na inne modelowanie Wszechświata jako całości, pozwala na inną kosmologię. Pozwala też na zupełnie nowy wgląd filozoficzny w istotę bytu materialnego i jego poznawalność.
Tu przeżyjemy „katastrofę horyzontalną”, a dzięki temu poznamy Wszechświat oscylujący na każdym etapie jego zmian (także podczas kontrakcji), poznamy ekspansję Wszechświata jako bytu nielokalnego. W nim m.in. nie będzie miejsca dla ciemnej energii. Dowiemy się też, co stanowi o topologii Wszechświata. A wszystko to w wyniku rozważań opierających się na faktach, na obserwacji.
Dzieło to bardzo zaskoczy ludzi nauki – prędzej czy później także oni zdecydują się to czytać. „Czy jeden człowiek jest w stanie dokonać tego wszystkiego sam?” Czy może zbudować od podstaw alternatywną, spójną wewnętrznie wizję Wszechświata, wizję falsyfikowalną, odpowiadającą z łatwością na wiele pytań, na które dziś nauka nie ma odpowiedzi? Okazuje się, że tak. Mało tego. Są tam też pytania, których jeszcze nie zadano. Na część z nich autor odpowiada w sposób przekonujący. Nie chodzi więc tu o tani chwyt reklamowy. To wszystko, wysłowione powyżej, jest prawdą, nawet jeśli odstrasza profesjonalistów. A jednak krytyka z ich strony (uzasadniona i wsparta faktami empirycznymi, a nie jedynie interpretacją teorii) byłaby bardzo pożądana.
To rzecz wielce inspirująca, to wyzwanie nie tylko dla ludzi nauki.
Choć jest to dzieło naukowe o cechach rozprawy filozoficznej, napisane jest językiem popularnym i dostępne jest dla ogółu zainteresowanych nauką, w tym dla ludzi młodych. To walor – przy pełnym zachowaniu głębi filozoficznej refleksji.
Cechuje książkę swoisty język narracji, humor, sentencjonalność, niekiedy ostra w swej wymowie publicystyka dotycząca problemów współczesności.
Autor jest pisarzem naukowym (14 książek), fizykiem, nauczycielem, wykładowcą. Zajmuje się podstawami fizyki i filozoficznymi aspektami badań naukowych. 
Emeryt, już sporo lat. 

Tomik poezji autorstwa Jolanty Żylińskiej to niezwykła podróż przez świat emocji, refleksji i codziennych doświadczeń. Poetka, znana z głębokiego zrozumienia ludzkiej natury, w swoich wierszach łączy subtelność z bezpośredniością, tworząc obrazy, które pozostają w pamięci czytelnika na długo. W tomiku można znaleźć różnorodne tematy – od miłości i tęsknoty, przez radość i smutek, aż po refleksje nad przemijaniem czasu. Autorka bawi się słowem, używając metafor i symboli, które nadają jej poezji wielowarstwowość. Każdy wiersz to osobna historia, a zarazem część większej całości, ukazującej złożoność życia. Jej styl charakteryzuje się prostotą, która nie umniejsza głębi przekazu. Dzięki temu wiersze są przystępne, a jednocześnie skłaniają do przemyśleń. Poetka z łatwością przeplata osobiste doświadczenia z uniwersalnymi prawdami, co sprawia, że każdy czytelnik może odnaleźć w nich cząstkę siebie. Książka Jolanty Żylińskiej to zaproszenie do refleksji nad własnym życiem, emocjami i relacjami z innymi. To poezja, która porusza serce i duszę, zachęcając do zatrzymania się na chwilę w codziennym biegu i zastanowienia nad tym, co naprawdę ważne.

„Teczka” to czwarta powieść z cyklu, którego wspólnym bohaterem jest Horst Blankenburg oraz jego współpracownicy. Akcja rozgrywa się niemal współcześnie. W małym bawarskim miasteczku podczas rutynowego otwarcia testamentu okazuje się, że zmarły pozostawił tajemniczy depozyt – teczkę zawierającą kilkadziesiąt stron notatek i zapisków. Dokumenty te sugerują, że w kilkunastu krajach Europy może dojść do gwałtownych zmian politycznych, a nawet zamachów stanu. Wszystko wskazuje na to, że za tymi wydarzeniami stoi jeden człowiek lub niewielka grupa osób.
Podobnie jak w poprzednich tomach cyklu, także tutaj nie zabraknie wątku melodramatycznego – równolegle do politycznych intryg obserwujemy bowiem uczuciowe perypetie głównego bohatera.

Hacklsperger, jak przystało na notariusza z niemal trzydziestoletnim stażem, przeprowadził sprawę zgodnie z obowiązującą procedurą, a jej zwieńczeniem było odczytanie właściwego zapisu, który składał się z zaledwie kilku zdań. Hacklsperger od­chrząknął i jak nauczyciel zaczynający lekcję w szkole spojrzał na zebranych, aby jeszcze bardziej przyciągnąć ich uwagę.
"Jest moją wolą, aby wszelkie środki finansowe z rachunku bankowego oraz – po spieniężeniu – pozostałe ruchomości i dom przy Michaelstrasse 10 w Gedeck zostały podzielone pomiędzy moich spadkobierców. Identyczne kwoty równe jednej trzeciej masy spadkowej mają otrzymać: moja córka Ursula „Uschi” Knapp, mój przyrodni brat Johann Pasnik oraz pani Agathe Vierbain. Z masy spadkowej wyłączam depozyt, który do tej pory był przechowywany w tutejszej kancelarii notarialnej. Jedynym jego dysponentem jest notariusz Florian Hacklsperger, który uczyni z nim to, co postanowi."
(…) Hacklsperger zamknął od wewnątrz drzwi biura i ponownie usiadł w fotelu. Powoli, jakby zastanawiając się nad każdym ruchem, wyjął z dużego tekturowego pudła wspomniany w testamencie depozyt. Była to duża, lekko przetarta, brązowa skórzana teczka ze sterczącymi uchwytami." - (fragment książki)

Miłość jest chwilą, a zarazem wiecznością. 
Wszystkim albo pustym słowem.
To niebo i piekło, noce i dnie.
Wierność i zdrada, ufność i brak wiary.
Uszczęśliwia lub niszczy. 
Milczy albo pragnie wykrzyczeć światu, jak jest piękna.

To nie jest książka o sile. To opowieść o tym, co się dzieje, gdy przestajemy być dla wszystkich – i zaczynamy być dla siebie.
Autorka zabiera nas w intymną podróż przez punkty zwrotne kobiecego życia: momenty, które zmieniają. Kiedy kończy się to, co znane. Kiedy trzeba opuścić, co bezpieczne. Kiedy odnajdujemy siebie – nie tę idealną, ale tę prawdziwą.
To książka o czułości, która staje się decyzją. O relacjach, które uczą. O życiu, które nie musi być perfekcyjne, żeby było pełne.
Pisana z głębi serca dla kobiet, które mają dość udawania.
Dla tych, które chcą wrócić do siebie – krok po kroku, bez pośpiechu.
Być może znajdziesz tu swoją historię. A może napiszesz ją od nowa.

Szokująca historia prostego mężczyzny, który postanawia napisać list do brata. Udaje się w niezwykłą podróż, aby zrozumieć swoje jestestwo, otaczający świat oraz mechanizmy, które nim sterują. Stara się też odpowiedzieć na ważne pytanie, czy istnieje Bóg. Jeżeli tak, dlaczego jest tyle cierpienia na planecie Ziemia, mimo że życie jest cudownym darem. Poszukuje odpowiedzi, czy mógł uniknąć wydarzeń, które zaprowadziły go do tego miejsca, gdzie jest, i postanawia otworzyć swoje serce, aby brat lepiej zrozumiał brata. Odkrywa również, jak skomplikowaną i niesamowitą istotą jest człowiek. Chce także znaleźć receptę na to, jak żyć, ciągle się zastanawiając nad jedną najważniejszą decyzją, która może mieć wpływ na jego dalszą drogę rozwoju duchowego. Jakiego dokona wyboru?