Wydawnictwo Poligraf

Krzysztof Więckiewicz urodził się w Warszawie, tam dorastał, zdobywając cenne życiowe doświadczenie w trudnych powojennych latach. Ukończył Politechnikę Warszawską, ale praca w warunkach panujących za rządów PZPR nie odpowiadała jego aspiracjom. Szukając nowych możliwości, w 1986 roku wyjechał do Republiki Południowej Afryki, gdzie pracował dla słynnego koncernu De Beers. Spędził tam piętnaście lat, a po powrocie do wolnej Polski postanowił zająć się pisarstwem.  Zadebiutował jako współautor książki „Harley mój kumpel 2”. Następnie ukazały się „Szpital nad Pisą” oraz jego kontynuacja „Krypta w Monachium”. Wydał też powieść z gatunku s.f., zatytułowaną „Obcy. Nieznane stany świadomości”. „Piętnastoletnie safari, czyli jak pokochać Południową Afrykę” to wspomnieniowo-reportażowa książka opisująca wydarzenia z burzliwych w RPA lat 1986–2000, oglądane oczami polskiego emigranta. 

***

To książka o Republice Południowej Afryki widzianej z perspektywy Polaka, który znalazł się tam w dosyć przypadkowy sposób i nieoczekiwanie pozostał w tym kraju przez następne piętnaście lat. Ułożył sobie tam życie i osiągnął spory sukces na polu zawodowym, pracując jako Senior Research Officer dla De Beers Diamond Research Laboratory. Autor wnikliwie opisuje swoje wrażenia z procesu przekształcania się RPA z kraju segregacji rasowej w miejsce zapewniające wolność i równe traktowanie wszystkich obywateli. Ciekawie komentuje wydarzenia polityczne i dzieli się licznymi informacjami, które zdobył jako bezpośredni świadek tamtych dramatycznych czasów. Na tym tle snuje opowieść o swoim pobycie w RPA – o tym, jak się tam znalazł, jakie wrażenie wywarło na nim życie w tym nowym środowisku i jak to piętnastoletnie „safari” zmieniło jego światopogląd. To osobista, napisana z humorem historia życia polskiego emigranta w Republice Południowej Afryki, która okazała się całkowitym przeciwieństwem kraju, z którego przyjechał. Interesującym urozmaiceniem książki są fotografie ilustrujące ciekawe miejsca i zdarzenia, których autor doświadczył podczas pobytu w RPA

Stanisław Ćwiek – wykształcenie prawnicze, doświadczenie zawodowe, jak i życiowe, nie do powielenia. Za PRL-u w milicji, za demokracji w policji. „Dopieszczany” w obu formacjach. Raz talonem na zakup malucha, po wielokroć słowem, uściskiem dłoni (żółwików jeszcze nie było), pisemną laurką (opinia, dyplom), medalem, odznaczeniem, regularnie kopertą i zawsze zbyt skąpą. 
Przez blisko 20 lat współ i kierował służbą kryminalną w województwie gdańskim, aby w ostatnich sprawować nadzór nad całym pionem zwalczającym ten rodzaj przestępczości jako z-ca komendanta wojewódzkiego policji. Z tytułu solidnego bagażu doświadczeń oraz dokuczliwej wrażliwości na każdą krzywdę i prostactwo, popełnia także i tę książkę w postaci II tomu.

Książka "Prawdziwy" to rewolucja w terapii uzależnień. Opisuje proces całkowitego wyleczenia autora z nałogów: alkoholowego i kompulsji seksualnych. Jest autobiograficznym opisem drogi życiowej człowieka wywodzącego się z trudnego domu, poczynając od traum dzieciństwa i okresu dorastania poprzez rozwój nałogu alkoholowego aż po uzależnienia od zachowań seksualnych. Po odstawieniu alkoholu za pomocą terapii psychologicznych i programów dwunastokrokowych autor kontynuuje poszukiwanie szczęśliwego życia poprzez rozwój duchowy, a następnie samoświadomościowy. W międzyczasie zostaje terapeutą uzależnień i przez ponad 30 lat pomaga innym w wyjściu z nałogów. Zakłada własną przychodnię leczenia kompulsywnych zachowań seksualnych opartą na autorskim programie łączącym klasyczną terapię behawioralno-poznawczą z najnowszymi trendami pracy samoświadomościowej. Po ośmiu latach sprzedaje przychodnię, uznając, że nie jest w stanie pracować klasycznymi, uznanymi przez psychologię metodami, ponieważ są inne, bardziej skuteczne ścieżki wyjścia spod władzy uzależnionego umysłu. Odkrywa, że dzięki nim całkowicie wyzwolił się z nałogów, co współczesna medycyna uznaje za niemożliwe. A jednak wie, co mówi, bo jest właśnie prawdziwy w swoim rdzeniu. Na podstawie doświadczeń i dużej wiedzy zdobytej przez 35 lat praktyki i samorozwoju tworzy nowe programy pracy z nałogową osobowością oparte na wyjściu ponad zaprogramowany umysł, zostawieniu psychologizowania i powrocie do rdzenia naszego jestestwa, czyli samoświadomości. W rezultacie uzyskujemy wolność od schematów myślenia oraz starej osobowości, którą uznawaliśmy za nas samych. A my przecież jesteśmy nieśmiertelnym energetycznym duchem chwilowo zamieszkującym ciało i posługującym się umysłem, który ma nam służyć. Utożsamiliśmy się z nim, uznając go za prawdziwe Ja. Bardzo ciekawy opis życiowej ścieżki od bólu poprzez nałogi do samospełnienia. Proces samorozwoju toczy się jednak dalej…

Gunnen – słowo, które powinien znać każdy Polak!
Kris Florek pochodzi z Sieradza. Dorastał w bardzo niewspierającym środowisku. W dzieciństwie i młodości doświadczył wielu negatywnych zdarzeń. Usłyszał, że niczego nie osiągnie. Mając 22 lata, bez znajomości języka i z ogromnym brakiem pewności siebie przybył do Holandii – i tam zetknął się z zupełnie inną mentalnością. Załamany, niepewny rozpoczął dorosłe życie. Przełomem stała się pierwsza praca, pierwsze zarobione pieniądze. Kolejny przełom to zrozumienie holenderskiego słowa Gunnen.
"– Gdy zrozumiałem, co ono oznacza – wszystko zaczęło się zmieniać. Mój brak wiary w siebie, zamienił się w wewnętrzną siłę. Dzisiaj moim marzeniem jest, by każdy Polak poznał, co kryje się pod tym holenderskim słowem. Dlatego napisałem tę książkę."
Możesz czerpać inspirację z jego historii i uwierzyć, że „niemożliwe” nie istnieje.


Kris Florek – przedsiębiorca, mówca motywacyjny. Właściciel czterech firm działających w branży budowlanej i gastronomicznej. Każda z nich działa, wykorzystując sprawdzony system PPP. Zbudował jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek na rynku budowlanym w Holandii, słynącą ze świadczenia usług najwyższej jakości.
Współpracuje z ponad 150 podwykonawcami. Jego klientami są fundacje, biura nieruchomości oraz spółki inwestycyjne z całego świata. Jego działalność zdobyła uznanie w oczach innych. Na koncie ma dwa tytuły „Polaka Roku” w Holandii. Znalazł się też w gronie laureatów plebiscytu „Przedsiębiorca Roku Haaglanden”.
W wolnych chwilach lubi gotować, jednak największe spełnienie przynosi mu rola ojca. Tak zorganizował swoje firmy, że działają bez jego udziału i cały wolny czas może poświęcić synowi.

„Karkonosze. Spacerownik ilustrowany” to, w moim zamyśle, książka inna niż dotychczasowe przewodniki i albumy fotograficzne poświęcone tym górom. Opisując i ilustrując zdjęciami spacery po karkonoskich szlakach, starałem się pokazać piękno polskich i czeskich Karkonoszy, a także przekazać nieco wskazówek praktycznych.
Piszę o miejscach bardzo popularnych i tych mniej znanych, choć równie atrakcyjnych. Od ponad pół wieku jestem nieuleczalnie zakochany w Karkonoszach, do których powracam, gdy tylko mogę. Moja narracja nie jest więc wolna od subiektywizmu, a niekiedy także od refleksji i emocji. Mam nadzieję, że książka przekaże choćby część tych odczuć Czytelnikowi…
Zapraszam do lektury książki i do wędrówki szlakami w niej opisanymi.
Tomasz Drożdż

"Pamiętnik z włóczki" to urzekająca podróż zachęcająca Czytelnika do poszukiwania wartości wyższych – w Camino – w Drodze, która przywdziewa wiele szat. W Drodze przez życie i poznanie życia.
Autor opisuje swoją długą pielgrzymkę z ziemi niemieckiej do hiszpańskiej. I nie jest to tylko opis widoków i codziennych przygód, pokonanych odległości wzdłuż szlaków i miejsc, przeprowadzonych rozmów z napotkanymi pielgrzymami czy zawartych przyjaźni, które niewątpliwie wprowadzają Czytelnika w magiczny pielgrzymi świat, ale jest to przede wszystkim fascynujący zapis wędrówki ku sobie, w głąb ludzkiej duszy, czyli pokonanie własnej Drogi, którą – czy chcemy tego, czy nie – wędrujemy przez całe życie.
Niejednokrotnie nie jest to Droga prosta, gdyż piętrzą się na niej różne przeszkody. Co chwilę stajemy na rozstajach i dokonujemy pewnych wyborów. Ważne jednak, że mamy ten wybór, tę chwilę refleksji. Pielgrzymowanie zostało niejako wpisane w tę Drogę życia człowieka niezależnie od religii i wyznawanych wartości, gdyż Droga uczy akceptacji inności. To Droga dla wszystkich. Również dla Tych wątpiących i dla Tych poszukujących. To Droga do duchowej odnowy, może nawrócenia, odnalezienia właściwej ścieżki na przyszłość, podjęcia dobrych decyzji, wyproszenia konkretnych łask, zadośćuczynienia za życiowe błędy czy jeszcze czegoś innego... To Wiara jest drogą.
Książka autorstwa Krzysztofa B. Urbańskiego zawiera zatem sporo rozważań religijnych i filozoficznych, a wiersze, które przeplatają fabułę, niosące treści nie tylko uniwersalne czy ogólnoludzkie, ale też te głębsze, refleksyjne, mogą pomóc odkryć to, co w życiu nieznane, i zobaczyć to, co dobrze nam znane, ale w zupełnie nowy sposób.

Gorąca namiętna miłość, czy zaprowadzi ich do ołtarza?
Ona w białej sukni, on w granatowym garniturze…
Czy do ołtarza, tyle że ona w czarnym habicie zakonnym, a on w czarnej sutannie księdza?
Jak poprowadzi ich diamentowy pierścień?
Czy otworzy im drzwi prowadzące do szczęścia?
Biegnąca za miłością Rita, lecz im szybciej za nią podążała, tym bardziej się od niej oddalała.
Coraz dalej od domu, gdzie czyhały na nią słodkie pułapki.
Opowieść zarówno bawi, jak i wzrusza do łez.

Krystyna Gazda - fizjoterapeuta z wykształcenia, sympatyczna marzycielka podróżująca po świecie w celu przeżycia nowych doznań i poznania innych obyczajów, bardzo wrażliwa na piękno. Od dzieciństwa po dorosłość czyniąca niespotykane wielkie rzeczy. Jest autorką licznych wierszy o miłości oraz tekstów do muzyki. Za namową przyjaciółki napisała książkę, która stała się jej najlepszym przyjacielem. Swoimi utworami chce motywować do odwagi oraz przekonać dziewczyny, chłopaków i dojrzałe osoby, że motylki w brzuchu mogą być początkiem wielkiej życiowej przygody, a nawet prawdziwej miłości. Lecz…

„Przez całe dotychczasowe życie potrzebowałem ogromnej pomocy, ale nigdy jej nie dostałem – mam wrażenie, że byłem zawsze sam” – wyznaje główny bohater książki już na samym początku. Jego autobiograficzna historia rozpoczyna się od dwóch traumatycznych przeżyć w nastoletnim wieku – wyrzucenia ze szkoły oraz zdiagnozowania cukrzycy typu 1. Sabotowanie choroby w połączeniu z próbami nawiązywania relacji z nadopiekuńczą mamą, która nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji, i wiecznie nieobecnym tatą, to tylko wierzchołek góry lodowej tego, z czym mierzy się Mateusz. Po latach codziennej walki z samym sobą przychodzi jednak moment, kiedy trzeba powiedzieć: dość. Co doprowadziło go do tej decyzji? Mateusz w bezkompromisowy sposób dzieli się swoimi najczarniejszymi historiami, by na koniec dać sobie i innym nadzieję na nowy początek. „Dziś osiągam wszystko to, o czym skrycie marzyłem, a co zawsze wydawało mi się niemożliwe”. Ta książka to gotowy przepis na sukces – dla wszystkich chorych i niechorych.
 
Mateusz Pinnell: Wyśmiewanie mojej choroby przez rówieśników i beznadziejne relacje z rodzicami doprowadziły mnie do momentu, gdy postanowiłem przelać swoje historie na papier. Nigdy nie myślałem, że podzielę się nimi z kimkolwiek – to był mój sposób radzenia sobie z trudnymi emocjami wieku nastoletniego. Jednak po kilku latach, gdy zacząłem pracować nad zmianą swojego myślenia i przekonałem rodziców do tego samego, postanowiłem opisać również ten proces. Przez całe życie szukałem swojej drogi i wiary w to, że mogę być szczęśliwy, więc w momencie, gdy to osiągnąłem, stwierdziłem, że chcę podzielić się moimi doświadczeniami ze światem. Kiedyś sam oddałbym wiele, by otrzymać rady zawarte na tych stronach. I z taką właśnie intencją napisałem tę książkę.

Kontynuacja kultowej powieści "Emigrantka". Historia młodej dziewczyny, która potajemnie wyrusza na podbój Ameryki. Żądna nowych doznań, dalekiego świata, zagranicznej kariery oraz wielkiej miłości wyjeżdża w nieznane. W tej części życie bohaterki nabiera nowego wymiaru, a los stawia przed nią kolejne niespodzianki. "Tylko my i nikt więcej" do samego końca trzyma czytelnika w napięciu. To powieść pełna zwrotów akcji, humoru i przeżyć, których doznaje niejedna młoda kobieta, stawiając pierwsze kroki w dorosłość.

Paula Tarnacka - dekoratorka wnętrz z licencją międzynarodową, sprzedawczyni materiałów budowlanych zamieszkała na stałe w Stanach Zjednoczonych, która pewnego dnia postawiła wszystko na jedną kartę i postanowiła spełnić swoje marzenie o zostaniu pisarką. Zaczęła od pamiętników jako mała dziewczynka, potem były krótkie artykuły dekoratorskie, w końcu odważyła się wyjść naprzeciw pragnieniom. Swoimi książkami chce motywować do walki o siebie i spełnianie ukrytych marzeń. Wierzy w to, że każdy człowiek powinien wsłuchać się w głąb siebie i uwierzyć, że może więcej niż podpowiada mu umysł.

Anna przyrzekła sobie i dzieciom, że wszyscy wrócą po wojnie do ojczyzny. Czy zdoła dotrzymać słowa? Czy mimo głodu, zabójczych warunków, takich jak mrozy poniżej –40 stopni, chorób, które dziesiątkowały zesłańców, czy katorżniczej pracy zdołają przetrwać? Czy będą mieli do czego wracać?

***

Grażyna Bułacińska-Drapik – pochodzi ze Stargardu, ukończyła pedagogikę wczesnoszkolną, jest nauczycielką, obecnie pracuje w szkole polonijnej w Belgii, gdzie uczy języka polskiego. Swój czas dzieli między Belgię, w której mieszka od 13 lat, a Polskę.

„Podróże z Badziczem” to pełna ciepła, humoru i dystansu opowieść o życiu w podróży – zarówno tej dalekiej, międzykontynentalnej, jak i tej codziennej między jednym przystankiem a drugim. To zbiór autentycznych, facebookowych relacji z wypraw, które zamieniły się w książkę pełną zabawnych anegdot, zaskakujących przygód, kulinarnych odkryć i przemyśleń snutych między jednym biletem a drugim talerzem.
Do tego autorka przemyca też opowieści z dzieciństwa i młodości – pokazując, jak rodzi się pasja do odkrywania świata i opowiadania historii.
To lektura idealna na wakacje, na długie wieczory i dla każdego, kto choć raz spakował plecak z myślą: a może by tak gdzieś pojechać…
Zaraża miłością do podróży. Wzrusza i rozśmiesza. Bez lukru, ale z sercem.

Barbara Szydłowska – podróżniczka, restauratorka i autorka. Od lat wspólnie z mężem Jackiem eksploruje świat, czerpiąc z podróży kulinarne inspiracje, które przenosi do swojej restauracji Forum Kulinarne we Wrocławiu. Jej ukochanym miejscem jest Afryka, do której regularnie powraca. Z wykształcenia biotechnolog i dietetyk, przez wiele lat pracowała w korporacjach, by w końcu oddać się pasji podróżowania, gotowania i pisania. Swoje przygody relacjonuje na Facebooku, a teraz opisała je w książce, która zabiera czytelników w niezapomnianą podróż pełną smaków i niezwykłych historii.

Basię Borycką poznałem w październiku 2016 roku. Biła od niej jakaś niezwykła dobroć. Czułem, że jest kobietą o wielkim sercu. Przyjechała ze Szczecina na nasze pierwsze seminarium organizowane przez Fundację Zielony Kazimierz. Do Bochotnicy k. Kazimierza Dolnego, gdzie odbywało się nasze spotkanie, z dalekiego Szczecina jest około 700 km. Basi chciało się odbyć koleją tę daleką podróż, żeby posłuchać naszych wykładów, żeby być razem z nami – w niezwykłej atmosferze ludzi świadomych. Przyjeżdżała jeszcze parokrotnie do Puław na zajęcia naszej Akademii Konsultantów Naturoterapeutów. Latem 2017 roku przywiozła ze sobą dla nas w prezencie cały wielki kosz swoich produktów – pomidorów, papryk i innych warzyw. Uczta była wspaniała, siedzieliśmy w kilkuosobowym gronie do późna na moim ganku w Męćmierzu, rozkoszując się niezwykłym smakiem pomidorów Basi, męćmierskim kozim serem i olejem lnianym od Aleksandra. Wszystko było takie proste i smaczne.
Tadeusz Strzępek – prezes Fundacji Zielony Kazimierz

Dawno nie czytałam tak pięknie napisanej bajki. Ciekawa historia, pobudza wyobraźnię. Bogaty język autorki wprowadza nas w świat leśnych skrzatów i zwierząt. Bajka porusza ważną tematykę dotyczącą wartości rodziny oraz przyjaźni.

Książka zawiera podstawową wiedzę z zakresu aspektów prawnych posiadania psa. Ilustracje w przystępny sposób przedstawiają prawa i obowiązki właściciela psa. Przeznaczona jest przede wszystkim dla młodzieży, ale również przydatna każdemu i w każdym wieku.

„Przeżyłam setki wydarzeń, z których jedne mnie radowały, drugie smuciły, a jeszcze inne wgniatały w fotel i rzucały po ścianach rozpaczy jak marną kukłą w brutalnym teatrze życia". Powyższy fragment książki doskonale odzwierciedla moje życie... Opowiadając tę historię, czuję się jak główna bohaterka w groteskowej wersji filmu „Cztery wesela i pogrzeb". Tam ludzie na umór się żenili i okazjonalnie umierali, u mnie natomiast okazjonalnie się żenili, a na umór umierali...
Mam sześćdziesiąt dwa lata i spisałam swoje najpiękniejsze oraz najokrutniejsze chwile, które wprawiają w osłupienie Sherlocka Holmesa, a Alfreda Hitchcocka przyprawiają o dreszcze. Gdybym chciała zapisać wszystko, prawdopodobnie z łatwością przebiłabym „Przeminęło z wiatrem"... Lubiłam i lubię żyć. Tak po prostu. Trochę na przekór. Dobrze, że lubię pływać pod prąd... Jestem dowodem, że mimo klęsk, porażek, strat, lęku, rozpaczy, tragedii i makabrycznych wydarzeń szatkujących serce na drobne kawałki, wciąż można żyć. Moje serce nadal bije. Bliscy mówią, że podnoszę się jak feniks z popiołów, a moje pozytywne spojrzenie na świat zaraża. Ciekawe... Skoro osoba z depresją, która straciła w życiu wszystko, daje innym radość, to jak bardzo nam jej brakuje? Jak mocno jej poszukujemy?!
O tym jest moja historia: o nadziei, akceptacji i szansie na ponowne ujrzenie słońca w najczarniejszą godzinę nocy polarnej. Wierzę, że biografia „zwykłego człowieka" trafi do „zwykłych czytelników", którzy nie potrzebują kolejnej historii o miliardach i światowej sławie. Wierzę, że ludzie potrzebują kogoś, kto ich zrozumie i pokaże, że sam przez to przechodził. Nie w historii zrodzonej w głowie pisarza, ale w opowieści, która była i jest prawdziwa. Właśnie dlatego dzielę się życiem. Aby nikomu go nigdy nie zabrakło.