Wydawnictwo Poligraf

It is never like it is going wrong all the time, and it is never going to be all right at all times. Joy and sadness are mutually intertwined emotions of life. There must be sadness so that we appreciate joy, and there must be joy so that we forget sorrow.
Let us appreciate every spark in our life - let's enjoy it, let it fill us with its light.
When worse days come, it is the spark that will burn like a torch and will not let the light of Hope go out in us.
***
May the thoughts contained in this book make you find your way to Eternal Joy, where there is love, and dreams come true despite the hardships of life.
***
Good luck
Małgorzata Rosiewicz
Hope is certainly an exceptional book. Its layout alone positively surprises us, for we find here prose, poetry, drawings, and even a fairy tale - all skillfully combined, interwoven with interesting comments and insights. The positive overall assessment is also noteworthy. The author emphasizes that not only are dreams important, but also the belief that they will be fulfilled, because it is impossible to live without dreams and without faith. And we know it, but very often forget about it. The author gently reminds us and helps us discover the child in us who enjoys the moment and looks towards the future with hope.
Klaudia Dróżdż

23-letnia Klaudia ma życie, o jakim zawsze marzyła. Ma dobra pracę, cudownego przyjaciela Szymona, oraz pasję, której poświęca całe swoje życie. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia i jej przyjaźń wisi na włosku. Czy dziewczynie uda się znowu odnaleźć szczęście? I czy poznanie pewnego chłopaka na stadionie sprawi, że jej losy ponownie się zmienią?

Jeszcze rok przed wojną wydawało się, że powinno to być małżeństwo podobne do tysięcy zawieranych wówczas statystycznych wielkopolskich małżeństw włościańskich, których zasady i sposób funkcjonowania wpisane były w tradycję tutejszych kanonów organicznego i w miarę planowego gospodarowania. (…) Tymczasem zarówno temu małżeństwu, jak i setkom innych jemu podobnych przyszło zmierzyć się z uwarunkowaniami nieznanymi dotąd nie tylko w Wielkopolsce (…). Janina po latach tak wspominała: „A miało być normalnie, tymczasem nieoczekiwanie potoczyło się przez Łódź, Krosno, Kożuchów, Różankę, Jasło, Rosenberg, Gliwice i Włoszczowę”. (…) z perspektywy minionego czasu, można bez większego błędu postawić tezę, że to nie oni planowali swoją bliższą i dalszą przyszłość, ale czyniły to bezwzględne uwarunkowania zewnętrzne. Nie mieli na nie żadnego wpływu, a one prawie bez reszty stały się reżyserem ich drogi życiowej. Według dostarczanego scenariusza musieli wcielać się w role, które im narzucano.


Edward Kubisz urodził się 13 lutego 1945 roku we Włoszczowie. Liceum ogólnokształcące ukończył w Wągrowcu, a potem w 1969 roku Politechnikę Poznańską. Okres życia zawodowego do emerytury obejmował kolejno pracę w przemyśle, oświacie, administracji samorządowej i rządowej. Jego hobby to literatura faktu i literatura obyczajowa, a gdy już pisze, wówczas w jego utworach znaleźć można zauroczenie klasykami XIX i początku XX wieku: Tomaszem Mannem, Michałem Lermontowem, Mikołajem Gogolem, Bolesławem Prusem. Dotąd w większości swoje opracowania publikował między innymi w „Studiach i Materiałach Poznańskiego IPN”, „Roczniku Pleszewskim” oraz Wydawnictwie Naukowym WNPiD UAM Poznań. Wydał także dwie książki: :Solidarność ziemi pleszewskiej 1980–1990" (Pleszew 2010) oraz "Mieścisko i jego mieszkańcy. Spacer ulicami miasteczka lat 50. XX wieku" (Poznań 2018)

"Karawana"
Żar leje się z nieba, piach pod nogami trzeszczy,
Na objuczone wielbłądy Przewodnik wrzeszczy.
Porządek trzyma i właściwej drogi stale pilnuje,
Bo tylko z nim karawana bezpiecznie podróżuje.
Wędruje karawana przez pustynię już drugi tydzień,
A pewien samotny jeździec podąża obok jak cień.
Jedzie najpierw trochę z dala, czy podjechać, rachuje,
A po chwili uścisk dłoni Przewodnika przyjmuje.
Dokąd zmierza karawana? – pyta jeździec. – Do Damaszku
Jedziemy z Bagdadu dywany sprzedać i kupić tamaryszku.
A ty, pani, sama podróżujesz wśród piaskowych burz?
Tak, na imię mi Śmierć i do Damaszku jadę po sto dusz.
Przewodnik i Śmierć dojechali do miasta wieczorem,
Życząc sobie powodzenia, rozstali się z humorem.
Przewodnik następną karawanę przejął od rana,
A w drodze powrotnej doszło do ponownego ich spotkania.
Ucieszyli się bardzo z tego powodu, ponieważ się polubili,
Podjechali więc do siebie i już razem ze sobą gawędzili.
Czy tamaryszek po dobrej cenie karawana kupiła?
Zapytała Śmierć: Czy na dywanach dobrze zarobiła?
Rzekł Przewodnik: Dobre interesy karawana zrobiła,
Bo na tych transakcjach bardzo dobrze zarobiła.
Lecz ty, o pani, mówiłaś, że idziesz po sto dusz,
A ja – tylko obok ciebie – widzę ich z tysiąc już.
Patrzę i patrzę, wcale nie widzę końca tego pochodu.
Żeby cię oszukiwać, Przewodniku, ja nie mam powodu,
Jednak kiedy widzisz ten tłum maszerujący przez piach,
Wiedz, że ja wzięłam sto dusz, a resztę prowadzi Strach.

To opowieść o prawdziwej zbrodni. O potwornej zbrodni, która nie została ukarana. I o zemście tak wyrafinowanej, że wręcz nierealnej. To opowieść o miłości bezwarunkowej, tak silnej, że wręcz niemożliwej. I o miłości złej, toksycznej, o „późnej miłości kobiecej, zakwitającej szalejem przydrożnym”. To opowieść o wyjątkowej przyjaźni nietuzinkowych postaci, sympatycznych oryginałów obdarzonych specyficznym poczuciem humoru. To opowieść o śmierci cudownych, niewinnych ludzi, do której by nie doszło, gdyby… I o śmierci, do której nie doszło, bowiem… To opowieść o niefrasobliwości starzejącej się zgorzkniałej kobiety. O podstępnej, wrednej chorobie, jaką jest alkoholizm. O eutanazji będącej aktem zarówno miłosierdzia, jak i miłości. A poza tym o samochodach, przepysznym serniku, grypie, sikaniu pod wiatr (a może jednak z wiatrem?). A to wszystko opowiedziane przez autora barwnym językiem w niepowtarzalnym stylu. Czeka Cię, Drogi Czytelniku, fascynująca podróż do świata wyobraźni Hrehorowicza.

Wojciech Hrehorowicz – z wykształcenia lekarz medycyny, ginekolog położnik. Z zamiłowania pożeracz książek i pisarz. Woli czytać (jego biblioteczka liczy około 4000 książek), ale czasem odczuwa nieodparty, bez mała grzeszny przymus pisania. Autor kilku powieści: "Wyznania zabójcy Ojca Świętego", "Za późno", "Brzydal i bestia", "Dziesięć". Postrzegany (chociaż nie podziela tej opinii) jako twórca literatury niszowej. Chciałby „trafić pod strzechy”, ale daleko mu do "pulp fiction" pana Mroza albo pornograficznych opowieści pana Żulczyka. Credo Hrehorowicza brzmi: po pierwsze, nie zanudzać! Grono jego wiernych czytelników, choć nieliczne, jest wytrawne niczym markowy szampan. Dołącz do nich. Satysfakcja gwarantowana!

Perfekcyjnie idealna para?
Idealna żona czy idealne kłamstwo?
Doskonały mąż?
Ile jest w stanie znieść kobieta?
Jakie granice jest gotowa przekroczyć, żeby uwolnić się od psychopatycznego męża?
Idealna żona to thriller psychologiczny o psychopatycznym mężu, który znęca się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną.

Na pozór perfekcyjne małżeństwo, którego uczucie wielu nazwałoby prawdziwą miłością: on przystojny i bogaty lekarz, ona czarująca i zakochana pani domu.
Wielu mogłoby się wydawać, że są w sobie zakochani do granic możliwości, w końcu Lilka i Sebastian są nierozłączni, wszędzie wychodzą razem.  
Na myśl przychodzi wiele pytań pozostających bez odpowiedzi:
Dlaczego Lilka nigdy nie odbiera telefonów i kontaktuje się z bliskimi jedynie przez SMS-y?
Dlaczego nigdy nie wychodzi sama z domu i zawsze towarzyszy jej mąż?
Dlaczego to Sebastian prowadzi rozmowy podczas spotkań towarzyskich, a Lilka milczy, siedząc ze spuszczoną głową?
Doskonałe małżeństwo czy perfekcyjna fikcja?

Mistrzostwo psychomanipulacji, mrożący krew w żyłach i trzymający w napięciu thriller, który nie pozwoli Ci odłożyć tej historii na bok, dopóki nie poznasz jej zakończenia.

W jednym z wieżowców w Chicago mieszka Angel, inteligentna, zamknięta we własnym świecie dziewczynka obdarzona nadzwyczajnymi mocami. Henry Stone, profesor badający jej zdolności, traktuje ją jak wnuczkę. Poznając Angel bliżej, odkrywa skrywane przez nią tajemnice, nawet te najbardziej przerażające. Stone podąża za dziewczynką do jej mrocznego świata, pełnego niezwykłych istot i przedziwnych potworów. Dociera do magicznej krainy Shadowland, Dzikiego Lasu i upiornego miasteczka Lunatown. Profesor za wszelką cenę stara się pomóc Angel zacząć normalnie i bezpiecznie żyć. Ale wkrótce przekona się, że dziewczynka może nie życzyć sobie pomocy, a w obliczu nacisku ona i jej otoczenie mogą stać się groźni.  

Coral jako dziecko odkryła przejście do Shadowland – świata pełnego potworów. Dziewczynka, która nie pasowała do rówieśników, właśnie tam odnalazła swoje miejsce i z niego czerpała siłę. Choć – jak się przekonała – nie wszystkim potworom to się podobało.
Jako dorosła kobieta Coral pokazuje swój tajemniczy świat córce i siostrzenicy. Potwory mogą być złowrogie i niebezpieczne, ale Shadowland staje się dla matki i córki odskocznią od codziennej, nieraz przytłaczającej rzeczywistości w Chicago. Dzięki psychokinetycznym mocom mają niektóre potwory na swoje usługi. Z czasem okazuje się jednak, że to ludzie mogą być groźniejsi niż potwory.

Już rok. Rok minął od Twego zaginięcia! W nocy przewracam się w łóżku – nie ma Ciebie, zimna poduszka… Codziennie rano piję kawę, zamiast w Twoje oczy – w ścianę się patrzę!

"Imbirowe pelargonie" to zbiór wierszy, który wieńczy dziesięcioletnią twórczość poetycką autorki. Znajdują się w nim utwory ukazujące spojrzenie na wszechświat XXI wieku, odsłaniające różne odcienie miłości, a czasem także zwątpienie przenikające codzienność.

Barbara Maciorowska – pedagog, poetka, kobieta, która czerpie z życia i z wiarą idzie po więcej.
Pochodzę z Grajewa, a na co dzień mieszkam we Wrocławiu. Tworzenie poezji jest dla mnie momentem zatrzymania się w chwili obecnej. Pozwala mi opisywać to, co zauważam i odczuwam. Czasem staje się inspiracją do głębszego poznania siebie oraz próbą uchwycenia tego, co często umyka naszej uwadze. W moim życiu zachodzą zmiany, ale twórczość pozostaje tą zmienną, która – na szczęście – się nie zmienia.

"Imperium Lilith" to druga część trylogii "Burze na Słońcu". Ewa znów znalazła się na rozstaju dróg. Akcja rozgrywa się w posiadłości nad jeziorem, gdzie zacierają się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. To właśnie tutaj łączą się światy duchowy i materialny oraz odbywają się rozmowy na temat przeznaczenia człowieka. Istnieje prawdopodobieństwo, że jeżeli nie w tej rzeczywistości, to przynajmniej możemy być szczęśliwi w światach równoległych.

We współczesnym świecie bardzo wiele dziedzin życia należałoby zreformować, i to jak najszybciej. Oczywiście takie działania nie są łatwe, a gdy wymkną się spod kontroli, może się zrobić bardzo ciekawie i bardzo groźnie. Tym razem dobre chęci doprowadzą w przyszłości do niewyobrażalnych tragedii.

Inspiracją do napisania tej historii obdarzył mnie tajemniczy byt, którego sukcesywnie rozrastające się spektrum lawirowało poza domeną świadomości, a ściślej rzecz ujmując, ocierało się o oś jaźni – tę subtelną granicę, za którą wszystko jest możliwe…
Rzecz jasna, to musiało mieć wpływ na efekt finalny – książkę, w której surrealizm przeplata się z wydarzeniami historycznymi, a zapętlone w iluzji czasu retrospekcje próbują zagarnąć i zdominować teraźniejszość.
Tajemnice z zaświatów, rozterki natury egzystencjalnej, intrygujące ultraszerokie kwestie czy też te ocierające się o ekstremum pojmowania wysublimowane pytania, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi.
Nie mam pojęcia, jak ta dość niestandardowo napisana książka zostanie odebrana, ale mogę zapewnić Czytelników, że nikogo nie pozostawi obojętnym.
Leszek Machała

Skye, trzydziestoletnia rozwódka, wiedzie uporządkowane i nieco nudne życie agentki nieruchomości. Wszystko zmienia się, gdy w jej biurze pojawia się tajemniczy brunet Daniel, który okazuje się wilkołakiem. Pracując dla Daniela, Skye pakuje się w tarapaty, gdy na jaw wychodzi, że jest ona człowiekiem indygo odpornym na hipnozę wampirów. By ochronić dziewczynę przed ich zakusami, Daniel i jego wataha przyjmują ją pod swoją opiekę, wtedy poznaje ona trudne zależności hierarchiczne panujące w stadzie.

Nieugięci twardziele też mają swoje słabości, które czasem wiele ich kosztują, w tym nawet życie własne… lub innych.
Do agencji wywiadowczej w ogarniętej przemianami lat dziewięćdziesiątych Polsce trafia na przeszkolenie była policjantka pionu kryminalnego z południa kraju i zajmuje miejsce agentki, która rok wcześniej zginęła w tragicznych okolicznościach. Kobieta planowana jest na oficera na etacie zewnętrznym o zakresie działania szpiegowskiego za wschodnią granicą. Niespodziewane zainteresowanie szefa agencji jej osobliwą postacią ściąga na nią śmiertelne niebezpieczeństwo.

IWE HULKON – autor związany ze służbami w czasie transformacji ustrojowej w Polsce. Powieść "Informatyk – klik kłamstwa, klik grozy", która opisuje sensacyjne wydarzenia dotyczące wewnętrznych działań służb mundurowych, zaplanowana została w dwóch częściach: "I – Gabriela" oraz "II – Konrad" (w przygotowaniu) i jest debiutem autora.