Wydawnictwo Poligraf

Gunnen – słowo, które powinien znać każdy Polak!
Kris Florek pochodzi z Sieradza. Dorastał w bardzo niewspierającym środowisku. W dzieciństwie i młodości doświadczył wielu negatywnych zdarzeń. Usłyszał, że niczego nie osiągnie. Mając 22 lata, bez znajomości języka i z ogromnym brakiem pewności siebie przybył do Holandii – i tam zetknął się z zupełnie inną mentalnością. Załamany, niepewny rozpoczął dorosłe życie. Przełomem stała się pierwsza praca, pierwsze zarobione pieniądze. Kolejny przełom to zrozumienie holenderskiego słowa Gunnen.
"– Gdy zrozumiałem, co ono oznacza – wszystko zaczęło się zmieniać. Mój brak wiary w siebie, zamienił się w wewnętrzną siłę. Dzisiaj moim marzeniem jest, by każdy Polak poznał, co kryje się pod tym holenderskim słowem. Dlatego napisałem tę książkę."
Możesz czerpać inspirację z jego historii i uwierzyć, że „niemożliwe” nie istnieje.


Kris Florek – przedsiębiorca, mówca motywacyjny. Właściciel czterech firm działających w branży budowlanej i gastronomicznej. Każda z nich działa, wykorzystując sprawdzony system PPP. Zbudował jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek na rynku budowlanym w Holandii, słynącą ze świadczenia usług najwyższej jakości.
Współpracuje z ponad 150 podwykonawcami. Jego klientami są fundacje, biura nieruchomości oraz spółki inwestycyjne z całego świata. Jego działalność zdobyła uznanie w oczach innych. Na koncie ma dwa tytuły „Polaka Roku” w Holandii. Znalazł się też w gronie laureatów plebiscytu „Przedsiębiorca Roku Haaglanden”.
W wolnych chwilach lubi gotować, jednak największe spełnienie przynosi mu rola ojca. Tak zorganizował swoje firmy, że działają bez jego udziału i cały wolny czas może poświęcić synowi.

Miłość – uczucie pełne wzlotów i upadków. Nadaje sens życiu, dodaje skrzydeł. Dzięki miłości jesteśmy w stanie dokonywać rzeczy niemożliwych.

Lucyna Kulińska. Doktor nauk humanistycznych. Historyk, politolog, pracownik naukowy,  działacz społeczny. Jest autorką licznych książek, artykułów i referatów poświęconych losom polskiej ludności kresowej.
Ruina… jedynym była rezultatem chmielnicczyzny, ruina była jedynym ideałem hajdamaczyzny… Nic ludzkiego nie znajdziemy w hajdamakach, ani w archiwach ówczesnych, ani w pismach hajdamackich, ani w podaniach starych dziadów ukraińskich… Nie takim był Gonta, jakim go odmalował poeta, nie tacy byli panowie, których Gonta powyrzynał, popalił i pomordował, nie taka była Ukraina, jakby się komu tego chciało, nie tak zapatrywała się Ukraina na hajdamaków, jak wyśpiewywał Szewczenko i ani popi, ani poważni ludzie, ani trzeźwi włościanie, nie przyczyniali się do rozbojów Gonty i Żeleźniaka… Także w rosyjskim „Tarasie Bulbie” Gogola zmyśleni są – tacy Kozacy i Lachy – jakich nigdy nie było i być nigdy nie mogło…
Pantełejmon Aleksandrowicz Kulisz (1819–1897)

Opierając się na moich wieloletnich doświadczeniach, w książce opisuję efektywne, naturalne i bezpieczne metody aktywności fizycznej w formie wyjątkowych wyzwań z ćwiczeniami, jakie możesz wykonać w klubie fitness, na świeżym powietrzu, na placach do ćwiczeń, a nawet we własnym domu. Tak, aby trening stał się ciekawy i wciągający. W książce znajdują się metody progresji dla początkujących, średnio zaawansowanych i zaawansowanych oraz porady dietetyczne, tak by nie tylko jeść, ale i zdrowo się odżywiać.
Co da Ci ta książka?
Dzięki tej książce będziesz miał świadomość, jak ważna jest aktywność fizyczna w czasach, w których żyjemy. Kiedy większość czasu spędzamy na siedząco, a do szkoły lub do pracy, sklepu, restauracji czy nawet na trening często jeździmy samochodem. Mój system ćwiczeń, którego się nauczysz, przeprowadzi Cię od nowicjusza aktywności czy znudzonego kanapowca do sprawnego, silnego, pełnego energii i pasji do ćwiczeń człowieka. Człowieka, który lubi stawiać czoła wyzwaniom i uwielbia je pokonywać, czy to na treningu,
czy w życiu codziennym.
Czego się z niej nauczysz?
Przede wszystkim nauczysz się, jak zdrowo i bezpiecznie osiągnąć swój cel. Poza tym poprawnej i bezpiecznej techniki wykonywanych ćwiczeń metodą starej szkoły kalisteniki, czyli treningowi siłowemu z wykorzystaniem masy własnego ciała za pomocą wciągającego wyzwania, jakie czeka Cię już w środku. Nauczysz się, jak programować swój trening, opierając się na umiejętnościach, jakie posiadasz w danej chwili. Jak się zdrowo odżywiać i w jaki sposób komponować sobie zdrowe i smaczne posiłki oraz dowiesz się, czy jakakolwiek suplementacja przy zdrowym odżywianiu jest Ci w ogóle potrzebna. A także zdradzę treści, jakie są sekretem mojej branży.

Książka to zbiór trzech tekstów. Pierwszy jest wnikliwą analizą szukającą przyczyn zaangażowania się Heideggera w hitlerowskie Niemcy w cechach filozofii, którą uprawiał. Drugi to ciekawe spojrzenie konfrontujące filozofię języka z nauką eksperymentalną o języku, jaką jest psycholingwistyka. Trzeci przedstawia sytuację powstałą, gdy coraz częściej podważa się autentyczność i wiarygodność treści Nowego Testamentu. Autor próbuje znaleźć miejsce dla wierzących w obliczu powstałego w ten sposób kryzysu religijnego.  

Ryszard Narew - ur. 1958 r., jest absolwentem socjologii UW, przez 2 lata studiował równolegle filozofię. Opublikował już "Nieprawomyślne komentarze do Listów św. Pawła" oraz "Zaczerpnąć z buddyzmu". W swoich książkach stara się łączyć myślenie dyskursywne z refleksją religijną.

Kiedy przekazywałam Wam, drodzy Czytelnicy, mój debiutancki tomik „Czerpać z przeszłości”, pisałam, że najbardziej „płodna” w mojej twórczości była młodość. Tak wówczas sądziłam. Był to czerwiec 2022 roku. Miałam już bagaż lat (urodziłam się w 1957 r.) i doświadczeń. Wierszem „Przekupka” zdobyłam wówczas serca wielu z Was. Napisałam go, mając niespełna trzydzieści lat, ale już wtedy wzdrygałam się na samą myśl o kupczeniu wspomnieniami innych ludzi. Niestety często tak właśnie się dzieje. Zarówno ten wiersz, jak i inne spodobały się na konkursie poetyckim w Teresińskim Ośrodku Kultury. Chyba wtedy uwierzyłam w siebie i w to, że moja twórczość może się podobać. Nie minęło wiele czasu i ponownie mam Wam wiele do powiedzenia w swoich wierszach. W tomiku „Hej, wodo płyń” zawarłam całe swoje jestestwo. Nawiązuję w nim do moich korzeni, do ludowości, do tęsknoty za tym, co piękne i co każdemu człowiekowi daje radość i poczucie spełnienia.
Upływ czasu dotyczy nas wszystkich, ale chyba najbardziej zdajemy sobie z tego sprawę, kiedy „nasz dzień chyli się ku zachodowi”. Nawet wtedy nie należy jednak rezygnować z realizacji własnych marzeń. Nauczmy tego nasze dzieci i wnuki. Ufam, że i tym razem wiersze, które Wam powierzam, będą czytane przede wszystkim sercem.

Książka Zbysława Ciszyńskiego to prawdziwy literacki rollercoaster rozpięty pomiędzy wartką sensacyjną akcją a refleksją quasifilozoficzną. Komuś może przywodzić na myśl kultową powieść "Autostopem przez galaktykę" Douglasa Adamsa czy próbę pastiszu – tak różnych przecież w swojej poetyce – global conspiracy thrillers Roberta Ludluma i postmodernistycznych dzieł Eduarda Mendozy. Ale tak naprawdę jest to po prostu oryginalne pisarstwo Zbysława Ciszyńskiego. "O Historiach prawdziwych i Nie" przeczytałem gdzieś, że nie jest to „książka, którą się tylko czyta – to opowieść, którą się przeżywa”. I jeszcze, że „to nie jest książka dla każdego – ale ci, którzy wejdą do tego świata, zostaną tam na długo”. Pełna zgoda. Aha, i dodam tu na koniec wątek osobisty. Nie ja byłem pierwowzorem pojawiającego się na kartach tej książki osiadłego na Śląsku socjologa. Ów socjolog (dla znajomych Little Chris), wielbiciel Bonda, jest – w "Historiach prawdziwych..." – autorem światowego bestsellera "Sztuka wojny". Dzieło mojego autorstwa – "Według Tukidydesa. Rozważania socjologa literatury nad «Wojną peloponeską»" – jest ledwie tłumaczone (i to tylko we fragmentach) na francuski. 
Krzysztof Łęcki

Zbysław Ciszyński – człowiek, który woli drażnić prawdą niż uspokajać kłamstwem. Podróżnik, fotograf, meloman i kronikarz codzienności, daleki od sztuki zamiatania spraw pod dywan. Pisze, bo nie potrafi inaczej – i nie zamierza milczeć wobec otoczenia, w którym hipokryzja i matactwo stały się codzienną walutą. Zamiast tłumu przytakiwaczy wybiera jednego lojalnego przyjaciela. Zamiast kompromisu – szczerość. Zamiast idola – Umberto Eco, którego ślady tropi we własnym pisaniu.

Historyjki przedstawione w tej książce mają na celu pokazanie dzieciom, i nie tylko im, że należy dbać o zwierzęta – i te małe, i te duże – są to bowiem nasi przyjaciele oraz stworzenia Boże, które mają prawo do godnego życia. Czy ktoś może wyobrazić sobie świat bez przyrody, bez roślini zwierząt? Chyba nie! Trzeba nauczać od najmłodszych lat wrażliwości na krzywdę, jaka czasami się dzieje, oraz miłości do zwierząt, które często są bardziej ufne i wierniejsze niż człowiek.

Historia maturzysty, który jako dziecko stracił rodziców przysypanych lawiną podczas wspinaczki na Elbrus, najwyższy szczyt Kaukazu. Wychowywany przez starszą siostrę, miewa dziwne urojenia. Widzi tajemnicze osoby, których oprócz niego nikt inny nie spostrzega. W końcu zaraz po maturze w niewyjaśniony sposób przenika do innego świata. Między światami kontakt zapewnia mu pewien przedmiot, który jest pamiątką po rodzicach.
Zniknięcie zauważa najpierw jego dziewczyna, a następnie siostra. Próbują go szukać, a pomocną dłoń wyciąga do nich młody haker, który niebezinteresownie proponuje skierować poszukiwania w świat wirtualny za pomocą skonstruowanego przez siebie programu komputerowego.
Powieść z gatunku współczesnego fantasy czy fantastyki, z wątkiem kryminalnym, kończy się w niejednoznaczny i zaskakujący sposób.  
Miłośnicy takich filmów jak „Twin Peaks”, który był emitowany w 1991 roku, oraz niedawno „Lost” znajdą w tej książce podobne klimaty.

„Przed nimi leżał worek, a w środku rzeczywiście ktoś był. Wyraźnie rysował się kształt głowy, tułowia i pośladków. Prawdopodobnie był to człowiek, który leżał zgięty, z podkurczonymi nogami. Tadek podszedł do niego i nogą dotknął głowy, żeby się przekonać, czy w worku są zwłoki. To samo zrobił Antek, tylko dotknął nogą tułowia.
– Popatrzcie dokładnie, to nie jest worek, a raczej śpiwór.
– Uważasz, że tu, gdzie się znajdujemy, znają śpiwory?
– Nie widziałeś, że w szałasie w państwie kobiet też były dla nas przygotowane śpiwory?”

"Holy Whore" to nietypowy pamiętnik, którego autorka zaprasza „do podróży po seksualnej odysei pożądania”. Jest to wędrówka pełna orgazmów przeżywanych w różnych konfiguracjach na wielu szerokościach geograficznych. Nie brak jej perwersji, dosadności ani pikanterii. Te dogadzają czytelnikowi, pozostawiając główną bohaterkę wciąż niezaspokojoną.
Zapraszam do niegrzecznego czytania

"HOMO ILUM 3. ZMIERZCH KRITAJUGI" z Ekur, sumeryjskiej świątyni zagrzebanej w piasku irackiej pustyni, przenosi nas do zupełnie innego świata. Czas płynie tam inaczej, inny jest system miar, inny sposób liczenia, inny kalendarz.

HOMO ILUM 4. KOSMOGONIA to finalny etap kosmicznej wyprawy mieszkańców Nibiru na odnalezioną w systemie gwiazdy Mt-13-c Apsu planetę. Wyprawy, która powoli zamieniała się w koszmar.
Kosmogonia jest teorią wyjaśniającą pochodzenie świata.
Przedstawienie modelu kosmogonicznego było jednym z powodów, dla których powstaje cykl HOMO ILUM. Model nawiązuje do aktualnego stanu fizyki, hinduistycznej wizji świata oraz buddyjskiej – konkretnie tybetańskiej – praktyki przechodzenia przez kolejne bardo (etapy życia materialnego i niematerialnego).
Hinduizm to jedyna współczesna religia, która wywodzi się bezpośrednio z sumeryjskich pierwocin, ze świata bogów. Tych samych, którzy nas uczłowieczyli i którzy pozostawili nam swoją wiedzę. Wszak należąca do sumeryjskiego panteonu przepiękna bogini Inana była opiekunką kultury powstałej w dolinie Indusu.
Wychowany w tradycji hinduistycznej królewicz Siddhartha Gautama Śakjamuni, będący pierwszym buddą (przebudzonym), rozwinął praktykę skutecznego poszukiwania absolutnej prawdy z finałem w postaci nirwany (zgaśnięcia), czyli ostatecznego przerwania sansary (bezustannego kołowrotu narodzin i śmierci).
Zaproponowany model kosmogoniczny, mimo że nawiązuje do podstaw hinduizmu, odarty z religijnych dogmatów stał się prosty i zrozumiały. Czy pozostało w nim miejsce dla Boga? Oczywiście. Dla tego prawdziwego, stworzyciela światów. Prędzej czy później każdy go odnajdzie. Każdy bez wyjątku.

Futurystyczny mieszkaniec i władca Układu Słonecznego – „Homo Solaris” to więcej niż ulepszony model „homo sapiens”. To gatunek nadinteligentnych, długowiecznych, kosmicznych istot, będących odwzorowaniem opisywanych od tysiącleci przez Ziemian bogów i bóstw.
Ziemski szowinista, przedstawiciel „homo sapiens” przez następne wieki będzie eksplorował ciała Układu Słonecznego, a nawet sąsiedztwo najbliższych gwiazd, by wciąż i na nowo odkrywać, że piękniejszego i lepszego świata dla niego poza Ziemią nie ma. Alternatywnego do Ziemi świata też nie zbuduje. Pozaziemskie światy należeć będą właśnie do „Homo Solaris”. Ta książka wiele wyjaśnia.
Romantyczno-przygodowa akcja powieści osnuta jest wokół idei kosmicznych podróży po planecie Ziemia. Są tu m.in. śmiałe projekty eskapad po dziewiczych i ekstremalnie niedostępnych rejonach Ziemi na pokładach superkomfortowych, nowoczesnych kosmicznych pojazdów. W pełni ekologicznych, sterowanych sztuczną inteligencją.
Monika, wielbicielka przygód i sportowego życia, ze wszystkich sił stara się udowodnić ojcu, byłemu pracownikowi NASA, że jest od niego lepsza. Pozostaje z ojcem w burzliwym konflikcie. Spotkanie z młodym uzdolnionym konstruktorem i wynalazcą całkowicie odmienia jej życie. Obydwoje doznają rozkoszy pierwszej miłości w pionierskiej podróży dookoła świata trasą południkową z zaliczeniem obu biegunów geograficznych.

Marian Gola – astronom z wykształcenia, naukowiec i informatyk z zawodu. Studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i na Uniwersytecie Warszawskim. Wieloletni pracownik Centrum Badań Kosmicznych PAN. Specjalista technik satelitarnych i badacz m.in. jonosfery polarnej i owalu zorzowego. Działacz Polskiego Towarzystwa Astronautycznego. Przez kilka kadencji sekretarz generalny PTA. W latach 1999–2002 redaktor naczelny kwartalnika „Astronautyka”. Podróżnik i publicysta. Pracował też w sektorze IT centrali dużego banku.

Klaudia Zając w wieku 23 lat wyjechała do Hondurasu z organizacją „Domy Serca”. Udała się do jednego z najniebezpieczniejszych krajów w poszukiwaniu nadziei. Znalazła ją w oczach zranionych dzieci, w rozmowach przykutych do łóżek starców, we łzach odciętych od świata więźniarek.