Wydawnictwo Poligraf

Helen Cat - z wykształcenia specjalistka w dziedzinie ekonomii, w zakresie finansów. Przez lata związana z korporacją farmaceutyczną, obecnie właścicielka firmy. Absolwentka Stowarzyszenia Społecznych Ognisk Artystycznych w sekcji fortepianu.
Wolontariuszka wspomagająca lokalne stowarzyszenia i fundacje walczące z kocią i psią bezdomnością. Miłośniczka kotów, oddana tym sierściuchom sercem i duszą.

Poezja Macieja Grzesiowskiego wydaje się stawiać wiele pytań wykraczających poza widzialne granice ludzkiej kondycji. Dla poety nie jest zatem obojętne, po co człowiek odwołuje się do kultury, skoro w swoim realnym zachowaniu najczęściej zachowuje się niekulturalnie. Po co wielkie słowa, skoro naładowany agresją rywalizacji rani drugiego człowieka.
Odwołania do licznych autorytetów poetyckich i pisarskich wskazują, iż jest to poeta poszukujący. Niemal jednak wszędy nurtuje go dostrzeganie owej niewidzialnej granicy między fizyką a metafizyką; między tzw. realem a światem wirtualnym. Szuka owej przysłowiowej „mety” między nimi.
W wielu kwestiach postawa poety wydaje się bezkompromisowa i nieprzejednana. Jest dla niego jasne, że natura ludzka jest złożona z pierwiastków duchowego, psychicznego i materialnego. Poeta jest daleko od koncepcji wszechobecnego relatywizmu moralnego, ba, zdaje się skłaniać ku tezie, że każdy byt na tej planecie nie jest przypadkowy, a miejsce, w którym żyjemy, wprost nazywa czyśćcem... Dlatego się nam wydaje, że Maciejowi Grzesiowskiemu jest bliżej do poezji romantycznej, aniżeli wielu innym twórcom wyrosłym na gruncie skończonego egzystencjalizmu i marializmu. Norwid, Miłosz oraz cała gama myślicieli chrześcijańskich zdają się wywierać niepośledni wpływ na twórczość poety. Niewątpliwie z tego punktu widzenia jest to autor postrzegający misję pisania w kształtowaniu refleksyjnych postaw u współczesnych czytelników. Boli go konsumpcyjny stosunek do życia w ogóle i bezrefleksyjny, apologetyczny zachwyt nad niepohamowanym rozwojem technologii.
Czy rzeczywiście poezja ta jest aktem „złożenia jednorożca w ofierze” – jak wzmiankował w tomie "Boże nie umieraj" Bogusław Kierc – charakterystycznym dla postawy Adama opisanego przez Martina Bubera? Czy też autor ma świadomość, że dotykanie Absolutu w realiach ziemskich przypomina zbliżanie się do powabu owocu wiśni i czereśni, o czym wspominała prof. Agnieszka Libura? Czereśnia jest niemal idealna, czerwona, słodka, estetyczna. Ten sam powab towarzyszy wiśni, która jednak po nagryzieniu zostawia słodko-kwaśny smak, narażając Adama na uczucie jakiegoś dyskomfortu, dysonansu czy też rozczarowania. A czym dla czytelnika okaże się poezja zawarta w tej książce?

"Świerszczyk i Biedronka w Krainie Samochodów" to pełna kolorów opowieść, która zabiera czytelników w fascynującą podróż. Główni bohaterowie są parą uroczych owadów, a jednocześnie przewodnikami po świecie motoryzacji. Wspólnie z dzieckiem odkrywają różne rodzaje pojazdów, ich funkcje i wartości. Zabierz dziecko do Krainy Samochodów,  wspaniałej zabawy i zdobywania ważnej wiedzy o świecie.

Helen Cat – z wykształcenia specjalistka w dziedzinie ekonomii, w zakresie finansów. Przez lata związana z korporacją farmaceutyczną, obecnie właścicielka firmy. Absolwentka Stowarzyszenia Społecznych Ognisk Artystycznych w sekcji fortepianu. Miłośniczka kotów, oddana tym sierściuchom sercem i duszą. Zadebiutowała w 2024 roku opowieściami o swoich kotach w książce pt. „Mów mi Majkel”.

Lubicie czytać historie o kotach? Na pewno, bo kto nie lubi. „Mów mi Majkel 2” to kontynuacja książki „Mów mi Majkel”. Jest to swoisty dziennik kota Majkela, który opisuje nie tylko swoje zwariowane przygody, ale też perypetie swoich kocich braci i całej ludzkiej rodziny.
Opowiadane przez Majkela historyjki i zdarzenia są autentyczne i wciąż tworzą się nowe. Majkel jest jak najbardziej prawdziwy i zaprasza wszystkich miłośników zwierząt – kochających zarówno koty, jak i psy – do lektury, która nie tylko przedstawia sytuacje pełne emocji i humoru, ale również chwile pełne wzruszenia i miłości do braci mniejszych.

„Zwierzęta w naszym życiu nie zjawiają się bez powodu: udzielają nam nauk o tym, jak zostać lepszym człowiekiem”.
Cesar Millian

W książce znajduje się duża porcja teorii, analiza społeczna, minibadanie własne i elementy autobiograficzne w temacie tej niezwykle ciekawej pozycji. Zachęcam do przeczytania tego, co mają do powiedzenia mądre i odważne kobiety na temat otaczającej nas rzeczywistości w łatwej i lekko przyswajalnej formie. 

Stosik utworów pokrytych kurzem zapomnienia, a teraz zebranych w zgrabną całość, oddaję czytelnikowi z uczuciem ulgi i satysfakcji.
Któż z nas nie liczył nocą zapatrzonych w nas gwiazd, trzepotów spłoszonego serca czy niekończących się minut tęsknoty? Kto nie tkał swojego tańca miłości i nie oddychał z nią tym samym powietrzem?
Zanurz się, czytelniku, w nieprzemijający świat miłości, przyczyny i skutku wszystkiego, co jest. 

"Krople oceanu" to krople oceanu życia Pauliny Kędziory… Jak uparte koło ratunkowe wciąż na powierzchnię wynurza się nadzieja, często w towarzystwie wiary i miłości. W chwilach, gdy życie odczuwa się wyjątkowo mocno, a uczucia nie mieszczą się już w sercu, wylewają się na papier, aby innym także nieść nadzieję. Słowa tomiku zapraszają do westchnienia zachwytu nad głębokim pięknem życia w każdym jego momencie, również – a może zwłaszcza – w tym najtrudniejszym. Są zachętą do przeżywania każdego dnia tak, jakby był jedynym i wyjątkowym – bo tak właśnie jest.

Paulina Kędziora - kobieta, żona, mama, miłośniczka życia. Uwielbia wgryzać się w ludzkie historie. Pochodzi z małej wsi na Lubelszczyźnie, gdzie kształtowała się jej wrażliwość i powstawały pierwsze wiersze. 

Książka "Bez końca" autorstwa Niny Kraus to poruszająca, momentami dramatyczna, a przede wszystkim bardzo ludzka i autentyczna opowieść o młodej dziewczynie, która postanawia uciec od wszystkiego, co znane i odnaleźć siebie gdzieś pomiędzy mapą a nieznanym.
Nina Kraus nie moralizuje, ale daje przestrzeń czytelnikowi do refleksji. Autorka świetnie buduje klimat miejsc — wszystko wydaje się tak rzeczywiste, że niemal czujemy zapach kawy i piach pod stopami.
To idealna propozycja dla czytelników, którzy poszukują na kartach literatury czegoś pięknego i lekkiego zarazem. To ciepła, optymistyczna powieść, która przypomina, że prawdziwej zmianie często towarzyszą odwaga i otwarte serce.
Dla każdego, kto choć raz poczuł się uwięziony w cudzych oczekiwaniach i wewnętrznej presji, ta książka może być jak kompas. Serdecznie polecam. - Jacek Porzycki, polonista, dla którego literatura to nie tylko książki, ale klucz do zrozumienia świata i siebie, wielbiciel ekfraz, działa na styku literatury, obrazu i audiowizualności

"Czy życie naprawdę jest pełne niespodzianek? Oczywiście. Jeśli tylko się na nie otworzymy, tak jak Julia. Młoda dziewczyna z małej polskiej miejscowości wyrusza w świat, a jej historia rozwija się w zawrotnym tempie, popychając ją do przekraczania własnych granic i nieustannego wychodzenia ze strefy komfortu. Im bliżej celu, tym większe wyzwania. Kolacja z multimilionerami w najbogatszej części świata, w sąsiedztwie prezydenta, przeprawa przez dziką dżunglę bez mapy, podejrzenie o przemyt kokainy? Tak. I znacznie więcej. Czy to możliwe, że do tego doprowadziła ją pewna historia miłosna, której stała się udziałem? Przekonajmy się, czy bohaterka będzie miała siłę, by przezwyciężyć przeciwności losu, czy też podda się, a kosztem rezygnacji z mężczyzny odzyska spokój i bezpieczeństwo."

Nina Kraus – pasjonatka fotografii, podróży i nieustannego poszukiwania nowych wrażeń. Malarka. Mieszkała pod dwudziestoma pięcioma adresami w pięciu krajach. Prywatnie mama dwojga dzieci, którym nieustannie stara się poszerzać horyzonty i otwierać okno na świat. Debiut "Bez końca" jest wynikiem opowieści zakorzenionych w doświadczeniach. Autorka stosuje lekki styl literacki, który pozwala czytelnikowi oderwać się od prozy życia i wyruszyć w wielką podróż. 

„Raj” to przejmująca, bezkompromisowa opowieść o przekraczaniu granicy – między życiem a śmiercią, świadomością a odrętwieniem, piekłem codzienności a pozornym spokojem azylu. Narrator trafia do miejsca, które nazywa Edenem: przestrzeni pełnej Aniołów, czeladników i ambrozji, gdzie ból zostaje uśpiony, a czas płynie inaczej. To, co miało być końcem, okazuje się początkiem konfrontacji z samym sobą.
Autor prowadzi czytelnika przez intymny zapis doświadczenia kryzysu psychicznego, próby samobójczej, hospitalizacji i żałoby – ale robi to językiem poetyckim, nasyconym symbolami, paradoksami i brutalną szczerością. Raj nie jest tu miejscem zbawienia, lecz stanem zawieszenia: bezpiecznym i jednocześnie niepokojącym, pełnym empatii oraz ciszy, pod której ciężarem rodzą się najtrudniejsze pytania.
To książka o wspólnocie ludzi pękniętych, o relacjach budowanych w cieniu cierpienia, o miłości, która potrafi ocalić, ale i zniszczyć. O dorastaniu przyspieszonym przez traumę i o próbie oswojenia śmierci, która nie odchodzi, lecz uczy, jak żyć dalej.
„Raj” nie daje prostych odpowiedzi i nie oferuje łatwej nadziei. Jest literackim świadectwem walki – z obojętnością, z bólem, z samym sobą. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb ciemności, by odnaleźć w niej choćby niewielkie światło.

Bruno Wolański (21 l.). Pochodzi z Krakowa. Utwór "Raj" to jego debiut literacki. Choć jego literatura narodziła się w cieniu i mroku, wierzy, że dla niektórych stanie się światłem.

Zbiór wierszy opowiada o emocjach, które towarzyszyły mi przez całe życie i kłębiły się w mojej duszy. Jak wiadomo, oczy są zwierciadłem duszy i to dzięki nim ujrzały świat zewnętrzny. Te emocje przelane na papier układały się w słowa i pomagały mi nie dusić się w sobie, a jednocześnie w ten sposób rozmawiać ze światem. Czytając je, czuję, że ktoś mnie słucha.
Każdy wiersz opowiada o jakiejś cząstce mojej duszy, a przeczytane po kolei stworzą obraz mnie, który pokaże, że mimo nieszczęść szłam do przodu w poszukiwaniu spokoju i szczęścia. 
Myślę, że każdy, kto lubi poezję, znajdzie tu coś dla siebie – coś, co przeżył, coś, co czuł, i utożsami się z tymi emocjami: niespełnioną miłością, żalem po śmierci kogoś bliskiego, wieczną tęsknotą, poszukiwaniem samego siebie, rozmową z Bogiem, ale też nadzieją, że istnieje lepszy świat. Z pewnością pozostawi to w czytelniku ślad

Katarzyna Majcher – mieszkanka Lublina, absolwentka studiów magisterskich. Od piętnastego roku życia pisze wiersze, początkowo tworzone do szuflady. Jest autorką książeczki z wierszykami dla najmłodszych dzieci, wydanej przez WFW w Warszawie. Szczególne miejsce w kręgu jej zainteresowań zajmuje psychologia.

Futurystyczny mieszkaniec i władca Układu Słonecznego – „Homo Solaris” to więcej niż ulepszony model „homo sapiens”. To gatunek nadinteligentnych, długowiecznych, kosmicznych istot, będących odwzorowaniem opisywanych od tysiącleci przez Ziemian bogów i bóstw.
Ziemski szowinista, przedstawiciel „homo sapiens” przez następne wieki będzie eksplorował ciała Układu Słonecznego, a nawet sąsiedztwo najbliższych gwiazd, by wciąż i na nowo odkrywać, że piękniejszego i lepszego świata dla niego poza Ziemią nie ma. Alternatywnego do Ziemi świata też nie zbuduje. Pozaziemskie światy należeć będą właśnie do „Homo Solaris”. Ta książka wiele wyjaśnia.
Romantyczno-przygodowa akcja powieści osnuta jest wokół idei kosmicznych podróży po planecie Ziemia. Są tu m.in. śmiałe projekty eskapad po dziewiczych i ekstremalnie niedostępnych rejonach Ziemi na pokładach superkomfortowych, nowoczesnych kosmicznych pojazdów. W pełni ekologicznych, sterowanych sztuczną inteligencją.
Monika, wielbicielka przygód i sportowego życia, ze wszystkich sił stara się udowodnić ojcu, byłemu pracownikowi NASA, że jest od niego lepsza. Pozostaje z ojcem w burzliwym konflikcie. Spotkanie z młodym uzdolnionym konstruktorem i wynalazcą całkowicie odmienia jej życie. Obydwoje doznają rozkoszy pierwszej miłości w pionierskiej podróży dookoła świata trasą południkową z zaliczeniem obu biegunów geograficznych.

Marian Gola – astronom z wykształcenia, naukowiec i informatyk z zawodu. Studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i na Uniwersytecie Warszawskim. Wieloletni pracownik Centrum Badań Kosmicznych PAN. Specjalista technik satelitarnych i badacz m.in. jonosfery polarnej i owalu zorzowego. Działacz Polskiego Towarzystwa Astronautycznego. Przez kilka kadencji sekretarz generalny PTA. W latach 1999–2002 redaktor naczelny kwartalnika „Astronautyka”. Podróżnik i publicysta. Pracował też w sektorze IT centrali dużego banku.

Słońce wzbija się wysoko nad toskańską winnicą.
W powietrzu unosi się zapach wszystkich owoców Sangiovese. 
Sok słodkich wiśni leniwie spływa po naszych rozpalonych myślą ciałach.
W oddali słychać jedynie ciche kacze kwakanie.
I tylko my w cieniu młodej winorośli lekko trwamy – w swych ramionach zaplątani, myśląc, czy ten dreszcz na naszej skórze to wciąż wiatru lekki powiew, czy spragniona obietnica smaku nocy letnich. 

Wraz z dwoma młodymi adeptami inżynierii chemicznej, piękną Ewą oraz niepokornym Tomkiem z polskiego oddziału firmy przybywa na Cypr, gdzie czekają go nie tylko techniczne wyzwania, ale przede wszystkim zostaje wciągnięty w bezwzględną rywalizację dwóch zagorzałych przeciwników – braci Katsaros. Michael wie, że nawet najmniejsze uchybienie w wykonywanych czynnościach może spowodować totalną zagładę wyspy.

Książka pozwala odwiedzić magiczne miejsca w Afryce, podążać śladami białych osadników XX wieku, poznawać historie niezwykłych ludzi i ich pasjonujące życie. Karen Blixen, Denys Fintch Hatton, słynne postaci z „Happy Valley”: Idina Sackville, Joss Erroll, czy Eustachy Sapieha i Tonio Trzebiński – to tylko niektórzy z białych osadników, którzy odcisnęli ślad na Czarnym Lądzie. Ci, którzy kochają film „Pożegnanie z Afryką” oraz książki Kuki Gallmann („Marzyłam o Afryce”, Zysk i S-ka), znajdą w książce Haliny Abramczyk ten sam klimat, magiczne krajobrazy Kenii i Tanzanii, rozległe otwarte przestrzenie, sawanny pełne egzotycznych zwierząt oraz porzucone farmy będące świadectwem dramatu przemijania, bólu, miłości, rozstań, cierpienia i śmierci. Książka zapewni świeży powiew egzotyki, opowiadając nie tylko niezwykłe historie białych osadników z okresu kolonizacji, ale także o budowaniu nowej rzeczywistości po odzyskaniu niepodległości we współczesnej Afryce Wschodniej.

"W różnych częściach Polski w niewyjaśnionych okolicznościach znikają młode, piękne kobiety. Nie ma jednak śladów morderstwa… nie ma żadnych śladów. Niespodziewanie na trop w sprawie trafia komisarz z małego miasta – Nowego Romanowa, Marek Bielski. Jednak nie tylko policja szuka zaginionych kobiet. Powstaje nietypowa, interdyscyplinarna grupa śledcza, dowodzona przez ekscentrycznego profesora Kocha, która będzie musiała stawić czoła trudnej i wielowątkowej sprawie, przekraczającej granice Polski, a nawet ludzkiego pojmowania świata… Zbyszek Chrząszcz – urodził się w Radomsku w roku 1963, mieszka tam i pracuje do dziś. Jego życie zawodowe nie było związane z pisarstwem. „Tworzywo” to debiutancka powieść. Pracował jako handlowiec, serwisant urządzeń kopiujących, robotnik fizyczny a także prezes małej spółki handlowej. Jego największą pasją jest fizyka. Własne studia nad fizyką kwantową i astrofizyką doprowadziły go do stworzenia kompletnej kosmologii, wyjaśniającej naturę Wszechświata. Pasjonują go także podróże, fotografia i kuchnia – zwłaszcza oparte na własnej twórczości – opracowaniu tras, przygotowaniu potraw, fotografowaniu tego co inni uważają za nieciekawe. W porywach prowadzi blog pod adresem: zchrzaszcz.blogspot.com"