Wydawnictwo Poligraf

FUERTEVENTURA jest drugą (po Teneryfie) pod względem wielkości wyspą leżącą w archipelagu Wysp Kanaryjskich. Jej powierzchnia to 1660 km2, czyli tyle, ile mniej więcej wynosi powierzchnia powiatu koszalińskiego w Polsce.
Jest to także najstarsza z wysp archipelagu – powstała około 20 milionów lat temu. Słabo zaludniona, dzika, sucha – to pierwsze skojarzenia, jakie budzi Fuerteventura.
W biurach podróży Fuerteventura sprzedawana jest przede wszystkim jako wyspa najładniejszych kanaryjskich plaż i z powodu tego plażowania oraz odpoczynku w hotelu wybiera ją znaczna część turystów.
Kiedy samolot podchodzi do lądowania na lotnisku w Puerto del Rosario, wiele osób przeciera oczy ze zdziwienia.
To pustynia!
Zapewniam Was jednak – oprócz wspaniałych plaż wyspa oferuje cały szereg atrakcji.
Z Fuerteventurą jestem związana od 2015 roku. Obecnie wraz z moim mężem Piotrem prowadzę biuro turystyczne – Rico Canarias. Mieszkamy na wyspie i na co dzień zajmujemy się pilotowaniem wycieczek dla polskich turystów. Zapraszam Was do wspólnej podróży przez Fuerteventurę, by poznać różne jej uroki i sekrety.

Po ukończeniu liceum Alex, chłopak z małej miejscowości, stawiając wszystko na jedną kartę, postanawia wyjechać z kraju. Pracując w pubie w Londynie, poznaje Sylwię i Mikiego. Znajomość ta odkryje przed Alexem nowe, dotąd nieznane nawet jemu samemu oblicze. Na szczęście jego życiowo doświadczona przyjaciółka Laila stara się naprowadzać go na właściwy tor. Wyznaje mu, że zanim wyszła za mąż, była w związku z Sylwią, która prowadziła podwójne życie. Czy będzie więc w stanie uchronić Alexa przed nieuniknionym oparzeniem ktoś, kto sam spalał się w płomieniach zakazanego pożądania? Miki jest gejem. Od wielu lat przyjaźni się z Sylwią, ale również jest dobrze znany Laili i to nie do końca z tej najlepszej strony. Od pierwszego spotkania z Alexem zarzuca na niego swoje sidła, co napawa głównego bohatera niesmakiem. Jak heteroseksualny mężczyzna mógłby zakochać się w drugim mężczyźnie?
Alex, Laila, Miki i Sylwia indywidualnie znajdują w sobie odwagę szukania prawdy. Razem mają do opowiedzenia niesamowitą historię, którą dane będzie Ci przeżyć razem z nimi.

„Swoboda, lekkość, nieoczywistość i autentyczność tej historii sprawiają, że jest ona idealną towarzyszką wieczoru” - Irmina Żarska, koordynator ds. wdrażania nowoczesnego systemu edukacji.

Lukasz Pietraszkiewicz - urodził się w 1981 roku w Sokółce, gdzie przez dzieciństwo i okres dojrzewania zmagał się ze środowiskiem przepełnionym dyskryminacją i patologiami. Od najmłodszych lat musiał walczyć o swoją pozycję mocniej niż jego rówieśnicy. Po ukończeniu liceum wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszka do dziś. Niezwykle kreatywny, pewny siebie i swoich wyborów, oddany rodzinie i przyjaciołom, wieczny marzyciel, a z zamiłowania podróżnik. Nie ma dla niego rzeczy niemożliwych. Jako 36-latek dostał się do brytyjskiej edycji Top Model. Zdobył nagrodę publiczności, podbijając serca Brytyjczyków. Ukończył maraton londyński i pokonał pieszo szlak Świętego Jakuba. Od kilku lat jest choreografem konkursów na najpiękniejszą Polkę i Polaka w Wielkiej Brytanii. Pewnego dnia po wypadku samochodowym zdiagnozowano u niego raka kości. Po kilku miesiącach
okazało się, że diagnoza została błędnie postawiona i jest to jednak niegroźne dla życia schorzenie. Trudno uwierzyć, że to właśnie w tamtym momencie jego życia powstała ta piękna i dramatyczna historia, która okazała się terapią i ukojeniem dla autora. „Świat się pomylił…” to książka, która przemawia nie tylko do rozumu, ale także do ludzkich serc. Ta książka – podobnie jak i życie każdego z nas – musi mieć swoje tajemnice.

Dojrzalsi, bogatsi w doświadczenia, wkroczyli w nowe stulecie.
Jaki będzie finał wielkiego nieporozumienia?
Czy jest możliwość nadrobienia straconego czasu?
Co czeka naszych bohaterów w przyszłości?
Czy tym razem los zdoła obejść się z nimi łaskawie?

Karolina Hejmanowska - ma dwadzieścia osiem lat, mieszka na Śląsku. Ma romantyczną duszę; lubi otaczać się przyrodą, książkami i muzyką.
Debiutancki „Adres w sercu” jest wynikiem dwóch największych pasji: literatury i muzyki.
Interesuje się historią (okresem II wojny światowej i historią PRL-u), psychologią oraz tematyką uzależnień.
Uwielbia pływać; w środowisku wodnym czuje się jak... zodiakalna Ryba. ;) Szybkie marsze, którym obowiązkowo towarzyszy muzyka (w zależności od nastroju są to agresywne lub spokojne dźwięki), wpływają zbawiennie na ciało i duszę.

Autentyczne wybaczenie nie przychodzi od razu.
Najpierw trzeba zrozumieć.

Autentyczne, czyli moje – wypływające z głębi mnie i ze mną zgodne; nie czyjeś, nie przez kogoś, nie dla kogoś, nie dla zasad, nie dla czyichś oczekiwań, tym bardziej – nie pod czyjąś lub czegoś presją.
Autentyczne – wynikające z potrzeby – tak z uświadomionej, jak i nieuświadomionej.
Autentyczne – szczere, przede wszystkim wobec siebie jako Osoby.
Autentyczne – ostatecznie świadome.

Czy jeden człowiek może drugiemu ukazać coś o autentycznym wybaczeniu?
Tak, jeżeli ten pierwszy kierowany pragnieniem doświadczenia wybaczenia podejmie wysiłek zrozumienia i to, co stało się zrozumiałe, będzie chciał przekazać drugiemu.
Książka jest zatem zapisem drogi myśli – inspirowanych obserwacją doświadczeń swoich i innych; obserwacją związaną z wejściem w głąb tych doświadczeń, konfrontacją ze szczegółowymi, nierzadko trudnymi ich aspektami.
Nie opiera się na chronologii faktycznej, a chronologii przeżywania – kiedy myśl wraca do wspomnienia różnych przeżyć w zrozumiałej tylko sobie logice; kiedy odkrywa kolejno treści w zapamiętanych obrazach według logiki rozwijającej się świadomości.
Jest więc też zaproszeniem do przebycia określonej Drogi myśli, której owocem jest zrozumienie.
A czyż nie jest tak, że tylko zrozumienie może dać wyzwolenie pozwalające autentycznie wybaczyć?

„Włożyła dłonie we włosy i zaczesała je płynnym ruchem. Takim, co fale zagarnia na morzu przy falochronie. I gdyby rozłożyła teraz ręcznik, to mógłbym spać z nią na plaży. Wziąłem ją za rękę i pocałowałem. Taki słodki kąsek, jakbym spijał marmoladę ze środka słodkiego pączka. Woda biła o brzeg krawężników. Starannie. Dopływała nam do stóp. I nawet w tym mroku znalazłem jej wzrok tak blisko. Założyła mi ręce na szyję, pachniały wiatrem i wanilią, ale nie wiem, czy to ma jakieś znaczenie. Pewnie nie, bo przecież noc pod gwiazdami dopiero się zaczęła”. „Było już kilka świąt i kilka rocznic, a mówią, że w wolności trzeba doceniać czas. Praktycznie biegnie tak samo, ale nikomu go nie poświęcasz. Ale któregoś dnia, pijąc herbatę, Julia usłyszy stukanie do drzwi. Zastanowi się kto to, a ja będę na końcu listy osób, których może się spodziewać. Złapie klamkę i zagarnie całą połać drewnianych wrót, jakby były włazem do innej krainy. Potem zdziwiona otworzy usta i w tym niemym bezruchu spojrzy na mnie. To ja. Czekałem na ciebie całe wieki i w tej naszej wolnej przestrzeni tylko pocałunki proszą o spełnienie. Podejdzie i dotknie palcami moich ust. Wygładzi je, jakby były nieruchome i oblane woskiem, ale one po cichu będą pragnąć jej ust. Wtedy się rozpuszczą. Rozcałują cię we wszystkich twoich ulubionych miejscach, a ty, cała rozżarzona, otulisz mnie swoim ciepłem. A ja upojony obecnością kosmyki jej wdycham miedziane. Ułożone w dłoniach, jak wianki mienią się złotym blaskiem, a potem idę z nią kraść winogrona i wynosić garściami, jak jej słodkie pocałunki. Lecz w pustych koszykach już tylko dno listkami wyłożone. Ale czy to szkodzi, gdy drzew ogrom tu taki? Więc biorę jej rękę i czytam z dróg na niej narysowanych. I cieszę się. Bo na jednej z nich stoję”.

Urodziłem się w Szczecinie 14 października 1975 roku.
Zanim postanowiłem napisać książkę, przez dwa lata prowadziłem popularny blog o nazwie „Obiekt Pożądania”, na którym powstało ponad tysiąc tekstów, cytowanych do tej pory na portalach społecznościowych przez innych blogerów. Teksty publikowane są również na stronach tematycznych, a ich treści dotyczą miłości, erotyki, związków kobiety i mężczyzny czy motywacji. Pisałem już w szkole podstawowej, zwykle do szuflady. Ale dojrzałem, by wypłynąć na szersze wody.

„Znaki na niebie” to powieść o życiu. O prawdziwej miłości, tęsknocie i rozłące. To historia, która mogłaby spotkać każdego z nas i z pewnością wielu mogłoby uznać, że przeżyli coś podobnego. Przedstawia losy głównych bohaterów i sentymentalne rozmyślania. Powody ich życiowych decyzji, trudne związki i życiowe błądzenie jak we mgle. Zawiera subtelne i osobliwe wątki erotyczne oraz poezję.

On – grecki bóg nieznoszący sprzeciwu. Ona – szczupła brunetka z ciętym językiem. Wspomnienia z przeszłości, determinacja i ogromna wola walki. Czy aby tylko tyle łączy ze sobą Kaję i Marcusa?
Jedno spojrzenie, krótka chwila, to wystarczyło, by bezwzględny mafioso, niespokojna dusza oraz wyznawca własnych reguł zatracił się bez pamięci w drobnej brunetce z twardymi pięściami,
lecz ogromnym sercem.
Niepewność, strach i obawa, to właśnie te uczucia towarzyszą głównej bohaterce, gdy los stawia na jej drodze piekielnie przystojnego Greka. Dla Marcusa nie ma rzeczy niemożliwych.
Nie cofnie się przed niczym w osiągnięciu wymarzonego celu,
którym bez wątpienia jest Kaja.
Agnieszka Krzon

Autorka rozpoczynająca swoją przygodę z pisaniem. 30-latka urodzona i żyjąca na Śląsku. Mama dwójki dzieci oraz przykładna żona od kilku miesięcy. Z zawodu plastyk (dekorator wnętrz), z zamiłowania kelnerka i barmanka. Pasjonatka krwawych sportów trenująca w Zabrzańskim Klubie Bokserskim. Cechuje ją pewność siebie, odwaga, punktualność, a co najważniejsze, bezwzględna szczerość i cięty język.

Ciekawi jesteście, kto ma tytułowe „życie w kropki”?
Mogę Wam co nieco zdradzić – naszą bohaterką jest mała biedronka. Zaczynamy z nią poznawać świat od chwili jej narodzin i przez okrągły rok obserwujemy, jakie radości i zmartwienia towarzyszą wyjątkowym zwierzętom, jakimi są owady. Każda przygoda odkrywa przed nami tajemnice ich złożonego świata.
Zwiedzamy rozmaite miejsca, takie jak ogród, pole czy las. Trafiamy tam na kolejnych bohaterów, dzięki którym dowiadujemy się ciekawych rzeczy.
Mam nadzieję, że tak samo jak i mnie urzeknie Was historia sympatycznej bożej krówki.

Merigold od dziecka marzyła o wyprawach w nieznane, o życiu bez nakazów i zakazów, w miejscu, gdzie sama mogłaby o sobie decydować. Przeprowadzka do dużego miasta zamiast wolności przyniosła jej pracę ponad siły i rozczarowanie wątpliwą moralnością tych, którzy winni stać na straży prawa. By ocalić porwaną przyjaciółkę, Merigold będzie potrzebowała wsparcia, ale każda przysługa rodzi dług wdzięczności. A czego może zażądać pozostały pośród żywych duch zmarłej Władczyni?

"Wymazane przeznaczenie" jest pierwszym tomem sagi pełnej magii i tajemnic. Intrygująca historia dwóch jaźni współdzielących jedno ciało trafi w gusta wielbicieli przygód, a wątki obyczajowe czynią opowieść lekką i przyjemną w odbiorze. Jeśli jesteście gotowi wyruszyć w podróż do krainy wyobraźni, towarzysząc Merigold w odkrywaniu prawdy o niej samej, sięgnijcie po tę książkę!

Dobre uczynki są jak bumerang, zawsze do nas wracają.
Czy rzeczywiście? Czy jesteś gotowy zmierzyć się z prawdą?
Trauma z przeszłości potrafi zniszczyć życie każdego, szczególnie gdy naznacza ją OGIEŃ. Poznaj losy bohaterów, którzy muszą zmagać się nie tylko z demonami przeszłości, ale i z uciążliwą teraźniejszością.
Los jest wyjątkowo wrednym typem! Czy potrafisz mu się przeciwstawić? Sprawdź, czy to w ogóle możliwe!
Miłość, tęsknota, nienawiść i potworna samotność – to zaledwie początek. Bohaterów tej książki spotka o wiele więcej. Czy odważysz się wkroczyć w ich świat?
Czy masz na tyle odwagi, żeby zmierzyć się z kłamstwem, bólem i zagubieniem? Nasi bohaterowie ukrywają tajemnice, które przerażają nawet ich samych. Czy będą w stanie podzielić się nimi z osobami, które kochają? Sprawdź i przeczytaj tę książkę!
Pamiętaj, otwierasz ją na własną odpowiedzialność! Potem nic już nie będzie takie samo. OGIEŃ nie zna litości…

Książka ta to moja podróż w poszukiwaniu równowagi. Korzystając z własnych doświadczeń, dzielę się w niej sposobami i rozwiązaniami, które mogą posłużyć do pracy ze sobą. Drogę tę przemierzam jak swoistą podróż w głąb siebie. Znalazłam równowagę w ciele, duszy, umyśle, a podróż z samą sobą wciąż trwa i jest dla mnie pełna nowych, pięknych odkryć.
Poznałam kolejne etapy rozwoju świadomości: od zagubienia, wyparcia i niezgody po naukę zrozumienia i wybaczania oraz akceptację wszystkiego tego, co jest naszą drogą do życia w równowadze.
Nauka o sobie jest jedną z najciekawszych nauk, a tak rzadko jest praktykowana. Warto poznać siebie i zachować swoje jestestwo na co dzień, nawet w pozornie nieistotnych sprawach.
Niezbyt często obserwujemy swoje życie w prawdzie. Zapraszam i zachęcam ćwiczeniami, by poszukać prawdy, bo prawda jest jedna. Ucząc się siebie, poprawiamy jakość swojego życia, co z pewnością budzi radość z samego istnienia.

W dwudziestym pierwszym wieku świat zmienił się nie do poznania. Doszło do trzeciej wojny światowej oraz wybuchu pandemii – grypy radiologicznej. Ludzkość niemal została zgładzona, a pozostali przy życiu próbowali ocalić resztki znanej nam cywilizacji. Nie inaczej było na terenach niegdysiejszej Rzeczypospolitej Polskiej. Przez ponad trzy stulecia ludzie próbowali odbudować miasta i wprowadzać swoje rządy. Ostatecznie tylko nieliczni osiągnęli ten cel, aczkolwiek nowy porządek był kruchy i trudny do utrzymania.

ROK 2347. Przez Morzywin – niewielką osadę położoną nad Morzem Bałtyckim – przetacza się potężny orkan. W efekcie dochodzi do sporych zniszczeń oraz utraty elektryczności. Powoli nadciąga zima i trzeba szybko przywrócić zasilanie.
Przywódca społeczności tworzy zespół mający na celu odnalezienie i przywiezienie jedynego człowieka, który jest w stanie rozwiązać problem z brakiem prądu. Do długiej i trudnej wyprawy namawia Krzyśka i Edytę. Oboje wraz z pomocą towarzyszących im osób będą próbowali pokonać wszelkie przeciwności oraz jak najszybciej wypełnić powierzone im zadanie.

Andrzej Borzymowski był matematykiem, emerytowanym profesorem Politechniki Warszawskiej. Urodzony w 1932 r., ukończył studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim w 1956 r., a potem przez 42 lata pracował na Politechnice Warszawskiej, uzyskując kolejne stopnie naukowe, zaś w 1983 r. tytuł profesora. Ma na swym koncie kilkadziesiąt prac naukowych oraz kilka książek o charakterze dydaktycznym. Poza Politechniką Warszawską wykładał także na innych uniwersytetach w kraju (Białystok, Radom i Zielona Góra) oraz za granicą – w Ghanie i Libii.
Skąd więc parapsychologia? W jakimś sensie na zasadzie przypadku. Otóż tak się zdarzyło w dość wczesnej młodości Autora, że los zetknął go z kilkoma wiodącymi badaczami zjawisk paranormalnych ówczesnej epoki: prof. drem hab. Stefanem Manczarskim, drem Milanem Ryzlem i red. Janem Hadyną. Zachęcony i pokierowany przez nich zaczął wgłębiać się w literaturę przedmiotu, który w efekcie zainteresował go bardzo mocno, w sposób trwały, na całe życie. Po kilkudziesięciu latach śledzenia literatury, a także dokonaniu własnych przemyśleń Autor zdecydował się opublikować wyniki swoich rozważań i czyni to właśnie w niniejszej książce.

Powiadają, że dobro zawsze zatriumfuje nad złem. Jednakże czy nie jest to tylko nasze złudne życzenie i osobiste odczucie, że właśnie tak powinno być? Czyż nie wpajano nam tego od dzieciństwa? W tym zbiorze opowiadań grozy nie znajdziesz dużo krwi, będzie za to wiele zła, nieprawości, a zwłaszcza cierpienia, które przyjdzie wraz z nim. Tego niesprawiedliwego, które wywoła u Ciebie sprzeciw i dowiesz się, że zło wcale nie musi zostać ukarane…

Marian Piegza jest świętochłowiczaninem, emerytowanym nauczycielem, publicystą, popularyzatorem historii Śląska, a głównie Świętochłowic. Wydał kilkanaście książek przybliżających dzieje Śląska i rodzinnego miasta. W roku 2019 zadebiutował powieścią "Odnaleziony portret", a w kolejnych latach ukazały się "Inga i Mutek" oraz "Koleje losu".
***
Świętochłowice – niewielka przemysłowa miejscowość na Górnym Śląsku. Początek 1976 roku, milicja prowadzi dochodzenie w sprawie znalezienia zwłok w miejskim stawie. Śledztwem kieruje Hubert Lazek. Sprawa zatacza szerokie kręgi, wchodzi w środowisko cinkciarzy, łączy się z dokonaną przed kilkunastu laty kradzieżą w miejscowej hucie „Florian”.
Milicjant emocjonuje się swym pierwszym samodzielnym śledztwem, a jednocześnie przeżywa niełatwą miłość do koleżanki z pracy.
W powieści fikcja literacka łączy się z realiami lat 70. XX wieku, z bardzo dokładnie przedstawionym tłem obyczajowym tego okresu.

Mieszkający u schyłku życia na Teneryfie autor wspomina swą młodość. Siadając przed komputerem, postanawia spisać najistotniejsze obrazy z tamtych lat mające wpływ na jego życie. Odwiedziny jego najlepszego przyjaciela z tego okresu jeszcze bardziej utwierdzają go w tym przedsięwzięciu.
Autor we wspomnieniach skupia się głównie na grupowym wyjeździe pociągiem z Krakowa do Sofii przez Związek Radziecki i Rumunię w 1979 roku jako wydarzeniu, które zaważyło na jego dalszych losach.
Odkrywa też przed czytelnikiem okoliczności swego tajemniczego zniknięcia z Polski po stanie wojennym, kulisy życia zawodowego w Niemczech oraz tło odwiedzin kraju po długiej nieobecności aż do osiedlenia się na Teneryfie.
Wspomina również epizody z życia trzech małżeństw w pewien sposób ze sobą powiązanych.