Wydawnictwo Poligraf

Miłość i nadzieja nigdy nas nie opuszczą, jeśli Ty będziesz naprawdę tego chciał.

Anna, nauczycielka plastyki pochodząca z Roztocza, po rozwodzie przenosi się do Warszawy i podejmuje pracę w agencji reklamowej, gdzie poznaje Tomasza. Wspólne wyjazdy w malownicze okolice Roztocza, gdzie chodzą boso po plażach zalewów, tańczą i śpiewają, zbliżają ich do siebie. Tak rodzi miłość. Niespodziewanie Anna wyjeżdża na staż do Paryża, choć targają nią obawy. Tomasz ma ją odwiedzić, ale nie dociera na miejsce. Jakie będą ich dalsze losy? Co zrobi Anna? Czy to miłość tragiczna? Czy możliwe są spotkania w kolejnych wcieleniach? 
"Roztoczańska miłość" to opowieść o Annie i Tomaszu. O miłości do naszych pięknych stron: Roztocza i Karkonoszy – krain zapomnianych. O odnajdowaniu przyjaciół i skrytej dawnej miłości. Czytelniku! Masz 20–30 lat czy 50–60 lat? Rzuć wszystko, aby znowu popływać kajakiem, pić wodę z leśnego źródełka i pogalopować na koniu. Powieść podpowiada i daje taką nadzieję na piękne życie bez względu na wiek, ale trzeba wyjść ze skorupy bezsilności i zacząć patrzeć na życie inaczej. 

Jan Artymowicz (66 lat). Mieszka w Lubaczowie, ale pochodzi z pięknego Horyńca-Zdroju. W ponad 40-letniej pracy jako księgowy znalazł czas na romantyzm i pisał wiersze. Ma wiele zainteresowań. Lubi fotografować, czytać książki, oglądać filmy, gotować, podróżować oraz zajmuje się genealogią. Uwielbia Roztocze, Bieszczady i Karkonosze. Uczy najmłodszych grać w warcaby, a jego podopieczni zdobywają medale mistrzostw Polski, Europy i świata. Tej wolontariackiej pasji poświęcił 40 lat. Planował założyć kabaret i pisać skecze, ale, jak sam żartobliwie powiedział, będzie to już w następnym wcieleniu.
"Roztoczańska miłość" to powieść debiutancka.

Małżeństwo to teatr, w którym gra się spektakl za spektaklem. Małżeństwo to dramat i komedia. To czasem horror, a czasem tasiemcowy romans. Raz bajka, a raz nudny niskobudżetowy knot.
W tej książce skupimy się na weselszej stronie relacji między małżonkami. To zbiór zabawnych sytuacji, w których, mam nadzieję, odnajdziecie siebie. To chwila oddechu i uśmiechu. To inne spojrzenie na, zdawać by się mogło, nudną codzienność. Nieco przerysowane stereotypy powinny bawić, a nie denerwować. Może po przeczytaniu inaczej spojrzycie na wady współmałżonków. Kto wie, może uzmysłowicie sobie, że właśnie te wady są powodem waszego bycia razem?

Ta pełna dialogów książeczka czyta się sama. Jest doskonałym rozwiązaniem na długą podróż albo kolejkę u dentysty. Nie wymaga wytężania umysłu, a wręcz przeciwnie – odpręży was i wyrwie z życiowej gonitwy. Śmiech to zdrowie. Więc pośmiejcie się razem ze mną z Ani i Krzysztofa. Bo to trochę o mnie, a trochę o was. Niewątpliwym dodatkowym atutem książki są rysunki, które pomogą wyobraźni. Jest ich mnóstwo i mam nadzieję, że są zabawne.

W świecie, w którym rozwój stał się wyścigiem, ta książka jest jak głęboki oddech. "Rozwój osobisty 3.0" to nie kolejny poradnik z receptami na sukces. To zaproszenie do zatrzymania się i usłyszenia siebie. 
Każdy rozdział jest jak rozmowa, której od dawna Ci brakowało —bez oceniania i pośpiechu. Autorka zaprasza Cię, byś zobaczyła, jak rozwijać się bez presji, budować swoją wewnętrzną mapę, odnaleźć siłę, która karmi — nie wypala, znaleźć własną drogę. 

"Ta książka da Ci uczucie wielkiej ulgi. Zbyt często wyobrażamy sobie oczekiwania innych i potem działamy wedle tych wyobrażeń. (...) Jak je w sobie znaleźć? Przeczytaj!" - BEATA TADLA (dziennikarka, prezenterka telewizyjna i radiowa) 
"Polecam ją z serca każdemu, kto choć raz poczuł się zmęczony presją rozwoju. Bo ta książka nie pcha do przodu. Ona mówi: Tu, gdzie jesteś, już wystarczy, by zacząć naprawdę być." - ELŻBIETA JEZNACH (redaktorka naczelna czasopisma „Businesswoman & Life")
"Nie ma tu presji, żadnej checklisty sukcesu — jest czuła prawda o tym, że rozwój zaczyna się od zatrzymania, a nie od pogoni. Czytając tekst Jolanty, miałam wrażenie, że ktoś wreszcie nazwał to, co od lat czułam: że jestem wystarczająca taka, jaka jestem. Ta książka nie krzyczy — ona towarzyszy, nie poprawia — tylko przypomina, że mam już w sobie wszystko, czego szukam. To nie jest poradnik, to spotkanie — głębokie, intymne, moje." - DOROTA DELĄG (aktorka, dziennikarka, twórczyni podcastu "Eksperyment", autorka e-booka "Twoja marka to Ty") 

Co dalej? To, co właśnie przeczytałaś, może być początkiem, jeśli tego chcesz. Nie musisz już się ścigać ani nikomu niczego udowadniać. Możesz iść głębiej we własnym tempie i na swoich zasadach. 
Zapraszam Cię, jeśli chcesz sprawdzić, jak wygląda to w praktyce. Tworzę przestrzeń: sesje mentoringowe, testy psychometryczne, programy rozwojowe i kursy, w których możesz dotknąć tego, o czym piszę, i wreszcie poczuć, że masz w sobie wszystko, czego szukasz. 

Jolanta Bujnowska - Akredytowana mentorka liderek i kobiet biznesu, trenerka, mówczyni inspirująca i praktyk z ponad 20-letnim doświadczeniem w świecie biznesu. Towarzyszy w procesach rozwojowych tym, którzy chcą budować życie i karierę w zgodzie ze sobą bez presji, bez maski, bez wypalenia. 
Tworzy autorskie programy, w których łączy psychologię, coaching, testy psychometryczne, duchowość i doświadczenie biznesowe. Jest laureatką nagród, które doceniają jej drogę i wkład w inspirowanie innych. Wierzy, że prawdziwa zmiana zaczyna się wtedy, gdy przestajesz się ścigać i zaczynasz być naprawdę sobą. 

Masz w sobie wszystko, czego szukasz. 

Trzymająca w napięciu opowieść o odwiecznej walce dobra ze złem, osadzona w miasteczku na zachodzie Polski. W 1946 roku większość Niemców wyjechała już na Zachód. Władzę sprawuje polska administracja. W okolicy w tajemniczy sposób giną dzieci i młode dziewczyny. Mieszkańców ogarnia strach. Na posterunek miejscowej milicji przyjeżdża młody porucznik – Marcin Bury. Jedno jest pewne – w miasteczku nie będzie mógł spać spokojnie.
Czy dopadnie tajemniczego zbrodniarza w masce?
Co znaczy zagadkowy różaniec pozostawiany na miejscach przestępstwa?
I kto w tym świecie pełnym przemocy stoi po właściwej stronie?  

– Więc pan, jak wielu innych, myśli, że to kradzież? Panie Blankenburg, ukraść to można nawet i milion dolarów, ale żeby znawca i kolekcjoner kradł obrazy? On raczej ratuje dzieła od zapomnienia. Powiem panu tak: kiedyś, pewnie z dziesięć lat temu albo i dawniej, znajomy kustosz zaprosił mnie do magazynu dość znanej galerii w Berlinie. I wie pan co? Pokazał mi wspaniałe dzieła mistrzów siedemnastego wieku. Flamandzkich mistrzów. Były opakowane w plastikowe i metalowe sarkofagi, a kody kreskowe na pudłach podawały odległe daty kolejnych konserwacji. Tych dzieł, często kupionych za ogromne kwoty, NIKT nie miał oglądać przez dziesięciolecia. Może tylko kontroler przy okazji skontrum czy też konserwator zabytków. A przecież ktoś namalował te obrazy z myślą o zachwycie tych, którzy będą je oglądali. Chciał, by cieszyły nasze zmysły. A zatem, jeśli dzięki takim jak ja w pudłach leżą wierne kopie, a oryginały są podziwiane przez grupę koneserów sztuki i ich przyjaciół, to źle? Panie Blankenburg, to raczej ofiarowanie tym dziełom nowego życia. Wiele z nich było ostatnio publicznie oglądanych przed ostatnią wojną, a może i w dziewiętnastym wieku. Nie wyrażę skruchy, nie przeproszę i nie poprawię się, według pana standardów. Proszę, niech pan przejdzie ze mną do mojej galerii. Jest strzeżona alarmem i niewielu ludzi o niej wie, ale zapewniam, że przynajmniej kilkadziesiąt osób miało już okazję złożyć hołd „magazynowym” mistrzom malarstwa. Przyzna pan, że to wielokrotnie więcej niż zakładają twórcy obecnego systemu muzealnego. I naprawdę, nikogo nie obchodzi, że w magazynie leży kopia zamiast jego oryginału.
Ohnesorge otworzył solidnie wyglądające drzwi i odblokował alarm, używając małej, podświetlonej na zielono klawiatury. Zaświeciły ledowe lampy, rzucając nieco światła na rozległe pomieszczenie. Następnie Ohnesorge nacisnął duży przycisk widoczny po lewej stronie przy drzwiach. Pod sufitem rozjarzyły się liczne reflektorki oświetlające obrazy. Pierwszym wrażeniem Blankenburga było skojarzenie z małym eleganckim muzeum. Nie czekając na zaproszenie gospodarza, podszedł do pierwszego obrazu. Jak w muzeum zobaczył srebrną tabliczkę.
– To Renoir – powiedział właściwie sam do siebie. – Rubens, Vermeer, Tycjan i znowu Renoir – wyszeptał Blankenburg, podchodząc do kolejnych obrazów. Wydawał się zaszokowany.
– Wszystkie one odbywały karę dożywocia w magazynach kilku europejskich muzeów. Chciałem je swego czasu kupić wraz z obietnicą udostępnienia ich publiczności. Bezskutecznie. Musiałem więc znaleźć inny sposób, panie Blankenburg.
(fragment książki)

"Rubens" – trzecia z cyklu powieści, które łączy postać Horsta Blankenburga oraz jego współpracowników, rozgrywa się niemal współcześnie. Na śródziemnomorskiej plaży w Algierii, w na wpół zatopionym kutrze znaleziono obraz samego Rubensa. Wydaje się on autentyczny, ale... w muzeum w Nancy we Francji od dziesiątek lat wisi ten sam obraz. Który z nich jest prawdziwy? W dodatku okazuje się, że w wielu muzeach odkryto kolejne falsyfikaty, a oryginalne arcydzieła w tajemniczy sposób zniknęły. Sprawa ma zasięg międzynarodowy, wykraczający nawet poza Europę. Podobnie jak w poprzedniej powieści nie zabraknie również wątku melodramatycznego, gdyż równolegle do opisanych intryg obserwujemy uczuciowe perypetie głównego bohatera.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, o czym myśli Twój pies?
„Rudzik. Pieskie życie” to pierwsza książka z serii o wesołym, kochającym i czasem niesfornym piesku, który pokaże Wam, jak postrzega świat swoimi oczami.
Choć czasem ma mały rozumek i ciągle jeszcze uczy się dobrego zachowania, to zawsze okazuje wielkie serce i przywiązanie do swoich opiekunów. Pilnuje ich, wychodzi z nimi na spacer, przynosi im smaczki – czemu więc czasem jego opiekunowie są nieposłuszni i nie robią tego, na co akurat ma ochotę?
Pełna humoru i miłości książeczka, która uczy empatii, opiekuńczości i przestrzegania zasad.

Wieloletnia praca z dziećmi i dla dzieci nauczyła mnie patrzenia na świat ich oczami. Ich rozwój zależy od nas, dlatego nauczmy je empatii, pielęgnujmy w nich dobroć, z którą się rodzą, i kochajmy je nad życie.
Czytanie dziecku jest jedną z form budowania więzi i efektywnego spędzenia razem czasu. Marzę o tym, aby dzieci mogły czytać w szkole książki, które lubią i które je interesują, ponieważ przymus czytania lektur, często napisanych niezrozumiałym dla dziecka językiem, zniechęca je do czytania w ogóle.
Sandra Mianowska

Sandra Mianowska – urodzona w Szczecinie, założycielka La Lalla – Lalka taka jak Ty!, przez lata spełniała dziecięce marzenia, projektując ubrania i tworząc lalki na podobieństwo dzieci, co pozytywnie wpływało na ich samoocenę i pomagało zrozumieć swoje emocje. Rozwijała u dzieci kreatywność i opiekuńczość. Stworzyła modę na La Lallę w całej Polsce.

Chcesz wiedzieć, jak piesek widzi różne rodzinne perypetie? Czy on tak samo jak dziecko może więcej u dziadków niż w domu?
„Rudzik. Rodzinny galimatias” to już druga część przygód wesołego pieska Rudzika. Świat zaprezentowany w książce widziany jest oczami psa, który czasem ma jeszcze mały rozumek, ale wielkie serce i wciąż uczy się przestrzegania zasad i dobrego zachowania. Tym razem Rudzik przedstawia nam swoją rodzinę i oczywiście przy okazji wydarza się wiele śmiesznych sytuacji i zaskakujących zwrotów akcji.
Zabawne przygody, różne rasy piesków i reakcje ludzi sprawią, że i dziecko, i dorośli będą śmiać się w głos! Nie zabraknie też końcowego morału i kolejnej nauki dla małego Rudzika.
Książeczka przeznaczona jest dla dzieci uczących się czytać. Duże litery, przystępna forma i piękne ilustracje na pewno w tym pomogą. Dzieciom w wieku przedszkolnym zalecamy czytanie z dorosłym i zapewniamy, że nikt nie będzie się nudził.
Jeśli chcecie poznać wcześniejsze losy Rudzika, to koniecznie przeczytajcie pierwszą część „Rudzik. Pieskie życie” – dobra zabawa gwarantowana!

Sandra Mianowska – urodzona w Szczecinie, założycielka La Lalla – Lalka taka jak Ty!, przez lata spełniała dziecięce marzenia, projektując ubrania i tworząc lalki na podobieństwo dzieci, co pozytywnie wpływało na ich samoocenę
i pomagało zrozumieć swoje emocje. Rozwijała u dzieci kreatywność i opiekuńczość. Stworzyła modę na La Lallę w całej Polsce.

Wierszyki zawarte w tomiku "Rymowanki babci Danki" zostały napisane dawno temu z potrzeby serca – dla córki.
Teraz zostały wydane – dla wnuczek i prawnuków oraz dla wszystkich rodziców, którzy czytają swoim dzieciom – by bawić, uczyć i wychowywać.

Arkadiusz Wojnarowski – absolwent podyplomowych studiów producenckich w Szkole Filmowej w Łodzi, doktor w dziedzinie nauk humanistycznych, wykładowca zarówno produkcji i koprodukcji filmowej, jak i scenariopisarstwa, prawnik i producent filmowy ("Droga na drugą stronę", "Bella Mia"). W 2009 r. opublikował "Prawne i finansowe podstawy europejskiej koprodukcji filmowej". W tomie zbiorowym "Kultura produkcji filmowej: teorie, badania, praktyki" pod red. Artura Majera i Tadeusza Szczepańskiego (2019) ukazał się jego tekst "Prace nad scenariuszem filmowym w ramach działań produkcyjnych filmu". Autor jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej i Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a także fundatorem (2002) i prezesem Dolnośląskiego Zespołu Filmowego.

Nie powinien umykać naszej uwadze fakt, że w tak kosztowym przedsięwzięciu, jakim jest produkcja filmowa, scenariusz jest twórczą pracą, która wymaga konkretnego finansowego wsparcia i jest przedmiotem obiegu rynkowego. Publikacja Arkadiusza Wojnarowskiego, teoretyka i praktyka produkcji filmowej, w ten właśnie sposób ujmuje zagadnienie i stanowi kompendium wiedzy na temat rynku scenariuszy filmowych w Polsce i źródeł ich finansowania […].
Autor koncentruje się na scenariuszu jako tekście o charakterze przyliterackim, a zarazem użytkowym – przeznaczonym do produkcji filmowej […]. Bada go w sieci zależności instytucjonalnych, w świetle scenariopisarskiej tradycji, współczesnych konwencji […], scenariopisarskich specjalności zawodowych i możliwości dofinansowania. Przekierował wektor zainteresowania wiedzy o scenariopisarstwie z twórczego aspektu scenariusza, który jest głównym przedmiotem licznych podręczników i opowieści branżowych, na jego praktyczny aspekt, który staje się punktem wyjścia w finansowaniu projektu filmowego i poszukiwaniu partnerów do tego przedsięwzięcia […].
Autor dzieli się z czytelnikiem wnioskami płynącymi z pracy dydaktycznej oraz z obserwacji aktywności  scenariopisarskiej reżyserów – debiutantów. Można od niego dowiedzieć się, jakie błędy popełniają najczęściej osoby początkujące w pisaniu scenariusza oryginalnego lub adaptacji prozy czy dramatu. Ponadto ile osób uczestniczy w tym procesie, zanim scenariusz zyska kształt akceptowany przez producenta i reżysera.
dr hab. Monika Talarczyk, PWSFTviT im. L. Schillera w Łodzi

"Rysuję węglem łąkę tulipanów" Agnieszki Szynawy to książka nietuzinkowa. Napisana z potrzeby serca jest swoistym przewodnikiem po meandrach życia. Autorka barwnie przedstawia swoje przeżycia i przemyślenia, ale też nie waha się przed samooceną. Bagaż doświadczeń pochodzącej ze Śląska autorki, która ostatecznie osiadła w ojczyźnie tulipanów, pozwala niemal każdemu z nas znaleźć w tej książce fragment własnej drogi życiowej. A niezwykły i wręcz zaraźliwy optymizm z niej bijący sprawi, że niejeden z czytelników wreszcie nauczy się doceniać samego siebie – bo być może nie poznamy nikogo innego, kto zrobi to za nas.

Agnieszka Szynawa – ur. w 1987 r., mieszka od 2007 r. w Holandii, z wykształcenia technik ekonomista, absolwentka In’to Languages na Radboud Universiteit w Nijmegen, ukończyła rysunek i malarstwo na Nationale Handelsacademie w Panningen, obecnie na tejże uczelni studiuje ilustrację i rysunek ilustracyjny. W 2018 r. ukończyła kurs tatuażu w Tattoocursus Eindhoven.
Rysowniczka portretów i karykatur znana jako Aga Art World. Bierze udział w wielu licytacjach, akcjach społecznych i charytatywnych, gdzie udostępnia swoje prace rysunkowe. Ma w swoim dorobku artystycznym około dwudziestu dyplomów z konkursów plastycznych i literackich. Pracująca zawodowo mama dwóch chłopców, z którymi spędza czas kreatywnie i aktywnie. 

"Ryzykant i bezwzględna pogoń za złotem" to kontynuacja losów Stanisława, polskiego inżyniera górnika, który z powodzeniem prowadzi międzynarodowe przedsięwzięcia. Stan przebił się na szczyt światowego biznesu kamieni szlachetnych i wprowadził swoje przedsiębiorstwo na londyńską giełdę. W poszukiwaniu nowych wyzwań wyrusza wydobywać złoto na terenie byłego Związku Sowieckiego. Nie jest to jednak łatwe zadanie, gdyż pierwsza akcja kończy się spektakularną klęską. Czy bohater odzyska poniesione straty? Czy odnajdzie właściwą drogę w nieznanym i nieprzyjaznym środowisku?
Tutaj współzawodnicy walczą bez litości i bez żadnych zasad. Zwycięzca bierze wszystko, natomiast przegrany rzadko powraca do gry. Czy Stanowi uda się sprostać takim wyzwaniom?

Andrzej Śliwa, geolog, który przedstawione środowisko zna doskonale. Przez kilkadziesiąt lat zajmował się poszukiwaniem i eksploatacją złóż minerałów – głównie złota. Pracował na kilku kontynentach, pełnił  tam różne funkcje od geologa terenowego do dyrektora kopalni. Był też członkiem rad nadzorczych przedsiębiorstw górniczych. Obserwacjami i doświadczeniami dzieli się w swoich książkach. Akcja powieści toczy się na terenie byłego Związku Sowieckiego wkrótce po jego upadku. Autor przepracował w tym rejonie blisko dziesięć lat.

W Afryce w końcu ubiegłego wieku pozostały jeszcze zakątki, w których poszukiwacze znajdowali skarby, awanturnicy – przygody, a myśliwy mógł nagle stać się łowną zwierzyną. Stan, ryzykując wszystkim, przebija się przez afrykański busz, bezdrzewne stoki Hindukuszu i kolumbijską selwę na szczyty międzynarodowego biznesu kamieni szlachetnych. W finansowej dżungli londyńskiego City musi odnaleźć właściwą drogę. Gdzie doprowadzi go kontrowersyjna osobowość i nietypowe poglądy? Czy szalony tryb życia i osobiste kłopoty wpłyną na jego karierę? Czy przetrwa wszystkie wyzwania?


Andrzej Śliwa, geolog, przedstawione w powieści środowisko zna doskonale. Wykorzystał informacje i doświadczenia nabyte podczas wieloletniej pracy. Przez kilkadziesiąt lat zajmował się poszukiwaniem i eksploatacją złóż minerałów, między innymi szmaragdów. Pracował na kilku kontynentach, pełnił różnorodne funkcje. Był zarówno terenowym geologiem, jak i dyrektorem kopalni. Wydał trzy książki – reportaże: "Notatki geologa. Szmaragdy, złoto i smak przygody" (2015) i "Ścigając marzenia. W pogoni za złotem" (2016) oraz fotoeseje "Afryka nie dla mięczaków" (2018).
To jego pierwsza powieść. Realia awanturniczej akcji są fascynujące i przerażająco prawdziwe.

Tomik "rzeczy wspólne" jest wyrazem miłości. Każdej. Tej do ukochanej osoby, do rodziców, dziadków, swoich dzieci, do samego siebie...
Miłość nigdy nie pojawia się sama. Zawsze jest Ktoś jeszcze. To może być szczęście, ale także samotność i cierpienie.
Autorka chce pokazać, że poezja łączy miliony ludzi.
Mimo wszelkich różnic wszyscy czują to samo.
Są to uczucia, które zostały zamknięte w tym tomiku.
Zawiera on także, oprócz wierszy, utwory „(nie)wyśpiewane”, czyli piosenki niedokończone. Każdy czytelnik może wyśpiewać własne zakończenie...

Madagaskar – wyspa, która jest celem każdego podróżnika. A kiedy już to marzenie się spełnia, poznajemy przepiękną przyrodę, pogodnych ludzi oraz ich życie codzienne, dosyć proste, bo Madagaskar to w dalszym ciągu jeden z najbiedniejszych obszarów świata. Przedstawiam wam najistotniejsze informacje dotyczące tego kraju, które podczas planowania podróży pozwolą wam ją tak zorganizować, by była jedną z najciekawszych w waszym życiu.
Michał Olearczyk – podróżnik pochodzący z Krakowa. W wieku szesnastu lat wyruszył w pierwszą samodzielną podróż, do Kalifornii, gdzie odwiedził między innymi San Diego i Los Angeles. Potem były też Brazylia, Kambodża, Malezja, Indonezja, Wietnam, Singapur, Tajlandia, RPA, Mozambik i właśnie Madagaskar. Na liście ma już sześćdziesiąt jeden krajów.

Noc, podczas której Niemka traci na skutek poronienia kolejnego upragnionego potomka i spadkobiercę rodu, a Żydówka – matka czwórki dorosłych dzieci – rodzi bliźniaki, zmieni już na zawsze życie nie tylko kilku rodzin, ale i tych, którzy prędzej czy później się z nimi zetkną. W desperackim akcie miłosierdzia i chciwości lekarz i położna rozdzielają chłopców, starszego oddając nieświadomej niczego Niemce i przekonując Żydówkę, że drugi jej syn zmarł podczas porodu. Jest jednak coś, co łączy chłopców i co może stać się ich przekleństwem...