Wydawnictwo Poligraf

Elżbieta Klecha jest pasjonatką wypieków i gotowania. Od wczesnego dzieciństwa asystowała swojej mamie podczas przygotowywania potraw. Szczególnie ujęło ją szykowanie dań na duże rodzinne imprezy. Atmosfera tych przygotowań miała znaczny wpływ na późniejsze jej dokonania. Pochodzi z dużej rodziny górali czadeckich, gdzie tradycje są ważne, a przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Prywatnie żona i mama piątki dzieci. Wraz z rodziną prowadzi małe gospodarstwo rolne, które jest miejscem pracy i wypoczynku. W wolnym czasie maluje obrazy.
Trzeba się nieźle natrudzić, by spróbować bigosu czy przepysznych ciast pani Eli na dożynkach, bo tak szybko znikają. Kto raz ich spróbował, ten będzie o nie walczyć na każdej imprezie. Jej dania są wyjątkowe i smaczne, to swoista przeplatanka tradycyjnych potraw z różnych regionów Polski. Swoje przepisy udostępnia w lokalnej prasie. Część z nich znalazła się w tej książce, resztę można znaleźć na Facebooku na grupie kulinarnej "Ela z kuchnią".

To opowieści zawierające wspomnienia będące zapisem zauroczeń i fascynacji górami, przygodą i różnorodnością szeroko otwartego górskiego świata. Przedstawienie emocji, wrażeń i doświadczeń z wyjazdów i wypraw będących źródłem radości, spełnienia i satysfakcji, rozbudzających apetyt na podjęcie kolejnych wyzwań. Apetytu, którego nie jest w stanie osłabić upływający czas i "menu" serwowane przez zmieniający się wokół świat. Przywracają wiarę, że wciąż istnieje przestrzeń, by cieszyć się prawdziwą przygodą i niepokornością górskiej natury.
Nie znajdziecie tu porad, wskazówek czy wyznaczników, jak i gdzie warto podróżować, za to inspirację do sprawdzania, co jest przed Wami, daleko, dalej albo po prostu za zakrętem.
Jeżeli lubicie tak podróżować, to ta książka jest dla Was.

„W górach zalegał już cień, tylko wierzchołki jaśniały pomarańczową poświatą zachodu, a na niebie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Zrobiło się zimno i bardzo cicho, tylko momentami słychać było pogwizdywanie świstaków ostrzegających się wzajemnie, że ktoś nieproszony obok zagościł. Staraliśmy się tę ciszę zachować, krzątając się przy juwlu, gotując herbatę, wrzucając coś na ząb i szykując się do spania.”

Janka Dąbrowska. Podróżniczka, alpinistka, obieżyświat. Zaliczana do pokolenia „Lojantów lat 70". Wielokrotna uczestniczka wypraw do Hindukuszu Afgańskiego oraz Nepalu, a także w Alpy Francuskie, Alpy Szwajcarskie, Dolomity i Kaukaz. W latach 2005-2015 wraz ze swoim kolegą ze wspinaczek alpejskich Leszkiem Cichym wzięła udział w podróżach po Afryce (Kilimandżaro), Ameryce Płd. (Aconcagua, Chachani, Kanion Colca), Nowej Zelandii (Tongariro, Ruapehu, Ngauruhoe), Australii (Góra Kościuszki, Ulum) oraz Madagaskarze.
Od najmłodszych lat wykazująca pęd ku wolności i nieograniczonej przestrzeni, objawiający się ku utrapieniu rodziców częstymi ucieczkami na bosaka z przydomowego ogródka. Wciąż lubi ,uciekać", mówiąc, że radość odnajduje w swobodzie wyboru drogi oraz doświadczaniu „nowego". Bez względu na skalę.

„Raj” to przejmująca, bezkompromisowa opowieść o przekraczaniu granicy – między życiem a śmiercią, świadomością a odrętwieniem, piekłem codzienności a pozornym spokojem azylu. Narrator trafia do miejsca, które nazywa Edenem: przestrzeni pełnej Aniołów, czeladników i ambrozji, gdzie ból zostaje uśpiony, a czas płynie inaczej. To, co miało być końcem, okazuje się początkiem konfrontacji z samym sobą.
Autor prowadzi czytelnika przez intymny zapis doświadczenia kryzysu psychicznego, próby samobójczej, hospitalizacji i żałoby – ale robi to językiem poetyckim, nasyconym symbolami, paradoksami i brutalną szczerością. Raj nie jest tu miejscem zbawienia, lecz stanem zawieszenia: bezpiecznym i jednocześnie niepokojącym, pełnym empatii oraz ciszy, pod której ciężarem rodzą się najtrudniejsze pytania.
To książka o wspólnocie ludzi pękniętych, o relacjach budowanych w cieniu cierpienia, o miłości, która potrafi ocalić, ale i zniszczyć. O dorastaniu przyspieszonym przez traumę i o próbie oswojenia śmierci, która nie odchodzi, lecz uczy, jak żyć dalej.
„Raj” nie daje prostych odpowiedzi i nie oferuje łatwej nadziei. Jest literackim świadectwem walki – z obojętnością, z bólem, z samym sobą. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb ciemności, by odnaleźć w niej choćby niewielkie światło.

Bruno Wolański (21 l.). Pochodzi z Krakowa. Utwór "Raj" to jego debiut literacki. Choć jego literatura narodziła się w cieniu i mroku, wierzy, że dla niektórych stanie się światłem.

"Rapsodia hormonów 2050" to zabawna powieść napisana przez dwójkę przyszłych małżonków, a potem dynamicznie ukończona przez żonę, która w powieści poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące ludzkiej egzystencji:
1. Dlaczego niektórzy mężczyźni nie chcą być kobietami, a nawet nie powinni, lecz jednak się nimi stają?
2. Co się dzieje, kiedy zabraknie testosteronu?
3. Czy lepiej być mężczyzną, czy kobietą? I kiedy?
4. Czy inwazja Wenusjan jest dobra dla rozwoju człowieka?
5. Czy niedźwiedzie polarne mają rację?
6. Czy nauczycielowi wolno przeżywać traumę szkolną, czy może dotyczy ona ludzi, którzy nie powinni zostać nauczycielami? Czy są to przypadki odosobnione w latach 50. XXI wieku, czy pospolite?
7. Kiedy ludzie przestaną być nauczycielami i czy kiedykolwiek?

Thriller czy kryminał? Dystopia czy antyutopia? Erotyka czy lekki flirt? A może wszystko w jednym? Czy to możliwe? Dowiedz się, czytając całość. Jeśli chcesz wiedzieć, o czym mówię, przeczytaj pierwszą stronę, wtedy dowiesz się wszystkiego. Wszystkiego? A może tak naprawdę niczego. Odpowiedź kryje się w głębi.
W świecie przyszłości to kolor skóry decyduje, czy jesteś w uprzywilejowanej pozycji czy nie. Kiedy dochodzi do zamachu, rządy obu ras powołują międzynarodowe śledztwo. Czwórka policjantów ma za zadanie poznać prawdę. Prawdę, która może okazać się dla nich śmiertelnym zagrożeniem lub też szansą na nowe życie. Czy główna bohaterka odkryje tajemnicę chronioną przez wiele lat i czy ci, których kocha, będą bezpieczni? Intryga, w którą się wplącze, może być zagrożeniem dla całej rasy, a przede wszystkim dla niej samej.

Nosimy w sobie pragnienie życia wiecznego i zgłębiania wszelkich tajemnic. Od wieków wielcy myśliciele zajmowali się tymi tematami, lecz czasem wiedza była celowo ukrywana przez wtajemniczonych. Podobnie ma się z naszymi władcami, królami przedchrześcijańskimi i niektórymi naukami Jezusa.
Poruszona w niniejszej publikacji kwestia „legendarnych” królów polskich ma dać jak na razie nikłe wyobrażenie o naszych korzeniach. Ale nakreślone niektóre bóstwa i wierzenia pradawnych Słowian udowadniają, że my, Polacy, od zawsze byliśmy ludźmi wierzącymi w jednego Boga. Dlatego nikt nie powinien nazywać nas poganami lub barbarzyńcami. Opisani jesteśmy jako naród poczciwy, wierny, łagodny i gościnny. Mamy tę szlachetność wpisaną w nasze geny. Rasa Wielka Rodu Niebieskiego, jak jest zapisane w Wedach staroruskich, dotyczy Słowian, a my nimi jesteśmy i bądźmy z tego dumni. Kroczmy odważnie w dzieje świata, ponieważ nie jest ważna ścieżka, która prowadzi do Boga, ale człowiek po niej kroczący!

Podstawowym przesłaniem książki pt. "Ratunek dla Polski i świata – intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski" jest uzmysłowienie moim rodakom – często o niewystarczającej świadomości duchowej i społecznej – jak ważna jest intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski.
Polska i cały świat pogrążają się dziś w chaosie o niespotykanej dotąd skali, co prowadzi do nieuniknionych tragedii. Zarówno Polsce, jak i światu bardzo potrzebni są mądrzy oraz odważni przywódcy, którzy będą potrafili wyprowadzić współczesny świat z tego kryzysu.
Polacy wybrali mądrego i odważnego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i istnieje nadzieja, że to właśnie z Polski wyjdzie wreszcie oczekiwana iskra, która odmieni losy świata.

Podczas wykonywania zlecenia Agon jako łowca potworów trafia na wyspy Vemery. Tam dowiaduje się o panującej tajemniczej chorobie. Szukając informacji na jej temat, zostaję wplątany w intrygę paladynów.
Z pomocą maga i generała straży próbuje rozwikłać tajemnicę zarazy. Usiłując wypełnić misję, Agon wraca do dawnego życia rawena. Wykorzystując swoje szkolenie, spryt, intelekt oraz techniki walki, ma nadzieję na rozwiązanie zagadki. 

Książka Doroty Sidz nie tylko dosłownie wbija czytelnika w fotel i zaskakuje wartką akcją, ale i zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego świata. Po jej przeczytaniu nic już nie będzie takie samo.
Podkomisarz Krystyna Łąkowska dostaje zgłoszenie o spalonym samochodzie w lesie.Kiedy przyjeżdża na miejsce, po wraku nie ma śladu. Postanawia poprowadzić śledztwo na własną rękę. Sprawy komplikują się coraz bardziej. Życiu podkomisarz, jej rodziny i ludzi, którzy jej pomagają, zaczyna zagrażać poważne niebezpieczeństwo.

Czy uda jej się rozwikłać zagadkę spalonego samochodu i dokąd ją to zaprowadzi?
Czy dowie się, kto za tym stoi?
Czy zdoła ujść z życiem, ochronić najbliższych i współpracowników?

Krystyna Przeradzka, ur. 30.12.1951 r. w Elblągu, zm. 26.01.2023 r. W swoim testamencie zapisała, że pieniądze ze sprzedaży mieszkania w pierwszej kolejności mają być przeznaczone na wydanie powieści i poezji.

"Recepty na życie" to zbiór poezji, w którym autorka skupia się na temacie ludzkiego istnienia, emocji, relacji i codziennych doświadczeń. Poprzez swoje wiersze zaprasza czytelnika do refleksji nad sensem życia, miłością, samotnością, nadzieją i przemijaniem. Utwory są pełne emocji i szczerości, co sprawia, że czytelnik może łatwo identyfikować się z odczuciami opisanymi przez autorkę. Gorąco polecamy ten zbiór wszystkim miłośnikom poezji.

Niemal w każdej polskiej rodzinie ktoś przez jakiś czas pracował za granicą lub nawet wyemigrował na stałe. Dla niektórych taki wyjazd stawał się nowym rozdziałem w życiu, dla innych był trudnym doświadczeniem. W książce Aleksandry Makary odnajdziemy przejmujący opis rozłąki z rodziną, przykrych przeżyć związanych z poszukiwaniem pracy czy nawet deportacją.

Akcja powieści rozgrywa się w niedalekiej przyszłości w liberalnej Federacji Europy i w Królestwie – teokratycznej monarchii na terenach dawnej Polski. Mark i Alexandra, obywatele Federacji, zostają wciągnięci w zamach terrorystyczny przeprowadzony w katedrze na Wawelu przez patriotyczno-niepodległościową organizację wojskową Polonia Restituta. Jej celem jest obalenie władz Przenajświętszej Królewskiej Rzeczypospolitej i ustanowienie ustroju świecko-demokratycznego, co ma umożliwić ponowne zjednoczenie wyzwolonej ojczyzny z Federacją Europy. Nieudany zamach wywołuje gwałtowną reakcję służb specjalnych cywilnych i kościelnych. Mark i Alexandra ratują się ucieczką, ale opuszczenie autorytarnego Królestwa nie jest łatwe... Rozpoczyna się dramatyczna walka o życie…  
Andrzej Mogielnicki - z wykształcenia prawnik, z ducha poeta i satyryk, autor licznych przebojów, współzałożyciel i producent Lady Pank. Literacko debiutował na łamach „Szpilek” i „Nowego Wyrazu”. W 2010 roku osiadł na karaibskiej wyspie Haiti. W 2014 roku wydał powieść „Kryzysowa narzeczona”.

"Relacje, sytuacje, komplikacje" to książka, w której można zobaczyć samego siebie. Zawarte w niej historie par pomagają w analizie własnej relacji damsko-męskiej, skłaniają do przemyśleń i wyciągania wniosków. W książce zostały przedstawione sytuacje, w których może znaleźć się każdy z nas, a od podjętych później decyzji zależy to, czy dana relacja przetrwa. Autor zachęca do przemyślenia zachowań zarówno swoich, jak i partnera. W poszczególnych miejscach na kartkach książki można zanotować swoje myśli, a później podzielić się nimi z autorem.

Miłosz Barszczak – z pasji pomaga innym, od kilkunastu lat zbliża do siebie pary, które z jakichś powodów się od siebie oddaliły. Przyczynia się do odzyskania utraconej miłości i zaufania między partnerami. Swoje doświadczenie w kontaktach międzyludzkich zdobył w pracy podczas zarządzania spółkami i ludźmi. Poprzez wnikliwą obserwację i analizę zachowań naprawia relacje damsko-męskie.

Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.
Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii – choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane – gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.
Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.
Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby – problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.
Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem – zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia – takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.
Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.
Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje – miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.

„Rękopis znaleziony na strychu” można zaliczyć do literatury obyczajowej. Przedstawiono w nim bowiem nastoletnią młodzież z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, od ukończenia szkoły podstawowej aż do momentu, kiedy zdaje egzamin dojrzałości i podejmuje swoją pierwszą w życiu ważną decyzję.
W utworze przedstawione są perypetie bohaterki rozpoczynającej edukację w liceum pedagogicznym, wynikające zarówno z trudności w przystosowaniu się jej do życia w internacie, jak z usiłowania wypełnienia luk w obyciu, a co najważniejsze, w nauce, których to braków nie była wcześniej świadoma. Dziewczyna jest trochę osóbką „z głową w chmurach”, i to w strukturze utworu jest następna warstwa –  psychologiczna. Pierwsze sympatie, pierwsze rozczarowania, aż do spotkania tego jedynego, objawionego jej całkiem przypadkiem, który okazuje się pierwszą wielką miłością.
Polecam jako lekką lekturę, która unaoczni czytelnikowi, jak bardzo od tamtych czasów zmieniła się obyczajowość i psychika.

Krystyna Jarocka