Wydawnictwo Poligraf

Elżbieta Klecha jest pasjonatką wypieków i gotowania. Od wczesnego dzieciństwa asystowała swojej mamie podczas przygotowywania potraw. Szczególnie ujęło ją szykowanie dań na duże rodzinne imprezy. Atmosfera tych przygotowań miała znaczny wpływ na późniejsze jej dokonania. Pochodzi z dużej rodziny górali czadeckich, gdzie tradycje są ważne, a przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Prywatnie żona i mama piątki dzieci. Wraz z rodziną prowadzi małe gospodarstwo rolne, które jest miejscem pracy i wypoczynku. W wolnym czasie maluje obrazy.
Trzeba się nieźle natrudzić, by spróbować bigosu czy przepysznych ciast pani Eli na dożynkach, bo tak szybko znikają. Kto raz ich spróbował, ten będzie o nie walczyć na każdej imprezie. Jej dania są wyjątkowe i smaczne, to swoista przeplatanka tradycyjnych potraw z różnych regionów Polski. Swoje przepisy udostępnia w lokalnej prasie. Część z nich znalazła się w tej książce, resztę można znaleźć na Facebooku na grupie kulinarnej "Ela z kuchnią".

To opowieści zawierające wspomnienia będące zapisem zauroczeń i fascynacji górami, przygodą i różnorodnością szeroko otwartego górskiego świata. Przedstawienie emocji, wrażeń i doświadczeń z wyjazdów i wypraw będących źródłem radości, spełnienia i satysfakcji, rozbudzających apetyt na podjęcie kolejnych wyzwań. Apetytu, którego nie jest w stanie osłabić upływający czas i "menu" serwowane przez zmieniający się wokół świat. Przywracają wiarę, że wciąż istnieje przestrzeń, by cieszyć się prawdziwą przygodą i niepokornością górskiej natury.
Nie znajdziecie tu porad, wskazówek czy wyznaczników, jak i gdzie warto podróżować, za to inspirację do sprawdzania, co jest przed Wami, daleko, dalej albo po prostu za zakrętem.
Jeżeli lubicie tak podróżować, to ta książka jest dla Was.

„W górach zalegał już cień, tylko wierzchołki jaśniały pomarańczową poświatą zachodu, a na niebie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Zrobiło się zimno i bardzo cicho, tylko momentami słychać było pogwizdywanie świstaków ostrzegających się wzajemnie, że ktoś nieproszony obok zagościł. Staraliśmy się tę ciszę zachować, krzątając się przy juwlu, gotując herbatę, wrzucając coś na ząb i szykując się do spania.”

Janka Dąbrowska. Podróżniczka, alpinistka, obieżyświat. Zaliczana do pokolenia „Lojantów lat 70". Wielokrotna uczestniczka wypraw do Hindukuszu Afgańskiego oraz Nepalu, a także w Alpy Francuskie, Alpy Szwajcarskie, Dolomity i Kaukaz. W latach 2005-2015 wraz ze swoim kolegą ze wspinaczek alpejskich Leszkiem Cichym wzięła udział w podróżach po Afryce (Kilimandżaro), Ameryce Płd. (Aconcagua, Chachani, Kanion Colca), Nowej Zelandii (Tongariro, Ruapehu, Ngauruhoe), Australii (Góra Kościuszki, Ulum) oraz Madagaskarze.
Od najmłodszych lat wykazująca pęd ku wolności i nieograniczonej przestrzeni, objawiający się ku utrapieniu rodziców częstymi ucieczkami na bosaka z przydomowego ogródka. Wciąż lubi ,uciekać", mówiąc, że radość odnajduje w swobodzie wyboru drogi oraz doświadczaniu „nowego". Bez względu na skalę.

„Raj” to przejmująca, bezkompromisowa opowieść o przekraczaniu granicy – między życiem a śmiercią, świadomością a odrętwieniem, piekłem codzienności a pozornym spokojem azylu. Narrator trafia do miejsca, które nazywa Edenem: przestrzeni pełnej Aniołów, czeladników i ambrozji, gdzie ból zostaje uśpiony, a czas płynie inaczej. To, co miało być końcem, okazuje się początkiem konfrontacji z samym sobą.
Autor prowadzi czytelnika przez intymny zapis doświadczenia kryzysu psychicznego, próby samobójczej, hospitalizacji i żałoby – ale robi to językiem poetyckim, nasyconym symbolami, paradoksami i brutalną szczerością. Raj nie jest tu miejscem zbawienia, lecz stanem zawieszenia: bezpiecznym i jednocześnie niepokojącym, pełnym empatii oraz ciszy, pod której ciężarem rodzą się najtrudniejsze pytania.
To książka o wspólnocie ludzi pękniętych, o relacjach budowanych w cieniu cierpienia, o miłości, która potrafi ocalić, ale i zniszczyć. O dorastaniu przyspieszonym przez traumę i o próbie oswojenia śmierci, która nie odchodzi, lecz uczy, jak żyć dalej.
„Raj” nie daje prostych odpowiedzi i nie oferuje łatwej nadziei. Jest literackim świadectwem walki – z obojętnością, z bólem, z samym sobą. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb ciemności, by odnaleźć w niej choćby niewielkie światło.

Bruno Wolański (21 l.). Pochodzi z Krakowa. Utwór "Raj" to jego debiut literacki. Choć jego literatura narodziła się w cieniu i mroku, wierzy, że dla niektórych stanie się światłem.

"Rapsodia hormonów 2050" to zabawna powieść napisana przez dwójkę przyszłych małżonków, a potem dynamicznie ukończona przez żonę, która w powieści poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące ludzkiej egzystencji:
1. Dlaczego niektórzy mężczyźni nie chcą być kobietami, a nawet nie powinni, lecz jednak się nimi stają?
2. Co się dzieje, kiedy zabraknie testosteronu?
3. Czy lepiej być mężczyzną, czy kobietą? I kiedy?
4. Czy inwazja Wenusjan jest dobra dla rozwoju człowieka?
5. Czy niedźwiedzie polarne mają rację?
6. Czy nauczycielowi wolno przeżywać traumę szkolną, czy może dotyczy ona ludzi, którzy nie powinni zostać nauczycielami? Czy są to przypadki odosobnione w latach 50. XXI wieku, czy pospolite?
7. Kiedy ludzie przestaną być nauczycielami i czy kiedykolwiek?

Thriller czy kryminał? Dystopia czy antyutopia? Erotyka czy lekki flirt? A może wszystko w jednym? Czy to możliwe? Dowiedz się, czytając całość. Jeśli chcesz wiedzieć, o czym mówię, przeczytaj pierwszą stronę, wtedy dowiesz się wszystkiego. Wszystkiego? A może tak naprawdę niczego. Odpowiedź kryje się w głębi.
W świecie przyszłości to kolor skóry decyduje, czy jesteś w uprzywilejowanej pozycji czy nie. Kiedy dochodzi do zamachu, rządy obu ras powołują międzynarodowe śledztwo. Czwórka policjantów ma za zadanie poznać prawdę. Prawdę, która może okazać się dla nich śmiertelnym zagrożeniem lub też szansą na nowe życie. Czy główna bohaterka odkryje tajemnicę chronioną przez wiele lat i czy ci, których kocha, będą bezpieczni? Intryga, w którą się wplącze, może być zagrożeniem dla całej rasy, a przede wszystkim dla niej samej.

Nosimy w sobie pragnienie życia wiecznego i zgłębiania wszelkich tajemnic. Od wieków wielcy myśliciele zajmowali się tymi tematami, lecz czasem wiedza była celowo ukrywana przez wtajemniczonych. Podobnie ma się z naszymi władcami, królami przedchrześcijańskimi i niektórymi naukami Jezusa.
Poruszona w niniejszej publikacji kwestia „legendarnych” królów polskich ma dać jak na razie nikłe wyobrażenie o naszych korzeniach. Ale nakreślone niektóre bóstwa i wierzenia pradawnych Słowian udowadniają, że my, Polacy, od zawsze byliśmy ludźmi wierzącymi w jednego Boga. Dlatego nikt nie powinien nazywać nas poganami lub barbarzyńcami. Opisani jesteśmy jako naród poczciwy, wierny, łagodny i gościnny. Mamy tę szlachetność wpisaną w nasze geny. Rasa Wielka Rodu Niebieskiego, jak jest zapisane w Wedach staroruskich, dotyczy Słowian, a my nimi jesteśmy i bądźmy z tego dumni. Kroczmy odważnie w dzieje świata, ponieważ nie jest ważna ścieżka, która prowadzi do Boga, ale człowiek po niej kroczący!

Podczas wykonywania zlecenia Agon jako łowca potworów trafia na wyspy Vemery. Tam dowiaduje się o panującej tajemniczej chorobie. Szukając informacji na jej temat, zostaję wplątany w intrygę paladynów.
Z pomocą maga i generała straży próbuje rozwikłać tajemnicę zarazy. Usiłując wypełnić misję, Agon wraca do dawnego życia rawena. Wykorzystując swoje szkolenie, spryt, intelekt oraz techniki walki, ma nadzieję na rozwiązanie zagadki. 

Książka Doroty Sidz nie tylko dosłownie wbija czytelnika w fotel i zaskakuje wartką akcją, ale i zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego świata. Po jej przeczytaniu nic już nie będzie takie samo.
Podkomisarz Krystyna Łąkowska dostaje zgłoszenie o spalonym samochodzie w lesie.Kiedy przyjeżdża na miejsce, po wraku nie ma śladu. Postanawia poprowadzić śledztwo na własną rękę. Sprawy komplikują się coraz bardziej. Życiu podkomisarz, jej rodziny i ludzi, którzy jej pomagają, zaczyna zagrażać poważne niebezpieczeństwo.

Czy uda jej się rozwikłać zagadkę spalonego samochodu i dokąd ją to zaprowadzi?
Czy dowie się, kto za tym stoi?
Czy zdoła ujść z życiem, ochronić najbliższych i współpracowników?

Krystyna Przeradzka, ur. 30.12.1951 r. w Elblągu, zm. 26.01.2023 r. W swoim testamencie zapisała, że pieniądze ze sprzedaży mieszkania w pierwszej kolejności mają być przeznaczone na wydanie powieści i poezji.

"Recepty na życie" to zbiór poezji, w którym autorka skupia się na temacie ludzkiego istnienia, emocji, relacji i codziennych doświadczeń. Poprzez swoje wiersze zaprasza czytelnika do refleksji nad sensem życia, miłością, samotnością, nadzieją i przemijaniem. Utwory są pełne emocji i szczerości, co sprawia, że czytelnik może łatwo identyfikować się z odczuciami opisanymi przez autorkę. Gorąco polecamy ten zbiór wszystkim miłośnikom poezji.

Niemal w każdej polskiej rodzinie ktoś przez jakiś czas pracował za granicą lub nawet wyemigrował na stałe. Dla niektórych taki wyjazd stawał się nowym rozdziałem w życiu, dla innych był trudnym doświadczeniem. W książce Aleksandry Makary odnajdziemy przejmujący opis rozłąki z rodziną, przykrych przeżyć związanych z poszukiwaniem pracy czy nawet deportacją.

Akcja powieści rozgrywa się w niedalekiej przyszłości w liberalnej Federacji Europy i w Królestwie – teokratycznej monarchii na terenach dawnej Polski. Mark i Alexandra, obywatele Federacji, zostają wciągnięci w zamach terrorystyczny przeprowadzony w katedrze na Wawelu przez patriotyczno-niepodległościową organizację wojskową Polonia Restituta. Jej celem jest obalenie władz Przenajświętszej Królewskiej Rzeczypospolitej i ustanowienie ustroju świecko-demokratycznego, co ma umożliwić ponowne zjednoczenie wyzwolonej ojczyzny z Federacją Europy. Nieudany zamach wywołuje gwałtowną reakcję służb specjalnych cywilnych i kościelnych. Mark i Alexandra ratują się ucieczką, ale opuszczenie autorytarnego Królestwa nie jest łatwe... Rozpoczyna się dramatyczna walka o życie…  
Andrzej Mogielnicki - z wykształcenia prawnik, z ducha poeta i satyryk, autor licznych przebojów, współzałożyciel i producent Lady Pank. Literacko debiutował na łamach „Szpilek” i „Nowego Wyrazu”. W 2010 roku osiadł na karaibskiej wyspie Haiti. W 2014 roku wydał powieść „Kryzysowa narzeczona”.

"Relacje, sytuacje, komplikacje" to książka, w której można zobaczyć samego siebie. Zawarte w niej historie par pomagają w analizie własnej relacji damsko-męskiej, skłaniają do przemyśleń i wyciągania wniosków. W książce zostały przedstawione sytuacje, w których może znaleźć się każdy z nas, a od podjętych później decyzji zależy to, czy dana relacja przetrwa. Autor zachęca do przemyślenia zachowań zarówno swoich, jak i partnera. W poszczególnych miejscach na kartkach książki można zanotować swoje myśli, a później podzielić się nimi z autorem.

Miłosz Barszczak – z pasji pomaga innym, od kilkunastu lat zbliża do siebie pary, które z jakichś powodów się od siebie oddaliły. Przyczynia się do odzyskania utraconej miłości i zaufania między partnerami. Swoje doświadczenie w kontaktach międzyludzkich zdobył w pracy podczas zarządzania spółkami i ludźmi. Poprzez wnikliwą obserwację i analizę zachowań naprawia relacje damsko-męskie.

„Rękopis znaleziony na strychu” można zaliczyć do literatury obyczajowej. Przedstawiono w nim bowiem nastoletnią młodzież z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, od ukończenia szkoły podstawowej aż do momentu, kiedy zdaje egzamin dojrzałości i podejmuje swoją pierwszą w życiu ważną decyzję.
W utworze przedstawione są perypetie bohaterki rozpoczynającej edukację w liceum pedagogicznym, wynikające zarówno z trudności w przystosowaniu się jej do życia w internacie, jak z usiłowania wypełnienia luk w obyciu, a co najważniejsze, w nauce, których to braków nie była wcześniej świadoma. Dziewczyna jest trochę osóbką „z głową w chmurach”, i to w strukturze utworu jest następna warstwa –  psychologiczna. Pierwsze sympatie, pierwsze rozczarowania, aż do spotkania tego jedynego, objawionego jej całkiem przypadkiem, który okazuje się pierwszą wielką miłością.
Polecam jako lekką lekturę, która unaoczni czytelnikowi, jak bardzo od tamtych czasów zmieniła się obyczajowość i psychika.

Krystyna Jarocka

Urodzeni w latach osiemdziesiątych, dorastający w dziewięćdziesiątych. Wtedy było jakoś inaczej… Bez komputerów, bez Internetu, bez sterty wymyślnych zabawek. Bez nadmiaru zakazów i nakazów. Bez nieustannej rodzicielskiej kontroli. Był to czas pełen przygód i szaleństw. Rządziła nami wyobraźnia i nie wiedzieliśmy, co to nuda. Byliśmy wolni. Byliśmy zawsze uśmiechnięci. Byliśmy szczęśliwi.

Ania ma jedenaście lat i chodzi do piątej klasy. Razem z rodzicami i młodszym bratem mieszka w bliźniaku przy ulicy Grottgera w Łapach. Ulica jest pełna domów bliźniaków i dzieci, które zawsze mają głowy pełne nietuzinkowych pomysłów, te zaś prowadzą do różnych przygód. W książce przedstawiono rok z życia Ani. Opisano jej szkolne i podwórkowe perypetie w rytmie pór roku, by przybliżyć nam dzieciństwo z lat dziewięćdziesiątych i na nowo odkryć magię prawdziwej zabawy.

Tytuł książki sugeruje, że jej akcja rozgrywać się będzie w odległej przyszłości. Nic bardziej mylnego! To nie futurystyczna wizja świata z gatunku science fiction. Rzecz dzieje się w Przemyślu w latach trzydziestych ubiegłego wieku, ale dotyka też czasów współczesnych. Tam mieszkają po sąsiedzku trzej chłopcy — Franek Wilk, Arie Lejzer i Wasyl Dańko. Lejzerowie prowadzą swój mały handełes, rodzice Wasyla mają niewielkie gospodarstwo, zaś Konstanty Wilk, ojciec Franka, jest lekarzem wojskowym. Poznajemy codzienne życie naszych bohaterów, ich wzajemne relacje, poznajemy religie, kulturę i tradycje trzech nacji, które przez dziesiątki lat egzystowały w zgodzie i pokoju, chociaż bynajmniej nie w idylli. Ich losy splatają się ze sobą w nieprzewidywalnym rytmie wojny i okupacji. Czy w obliczu zagłady przetrwa ich przyjaźń i czy uda im się zachować swoje wartości? Kiedy rozpoczyna się ta opowieść, chłopcy liczą sobie po dwanaście wiosen. Gdy docieramy do finału, znajdują się u schyłku życia. Historia opowiedziana jest z perspektywy chłopca, potem młodego mężczyzny, a wreszcie starego człowieka, który sięga do zakamarków swojej pamięci, by raz jeszcze zmierzyć się z trudną przeszłością. Wydarzenia i realia zostały zaczerpnięte z kart wielkiej historii, natomiast fabuła i postacie bohaterów są tworem czysto literackim i narodziły się w wyobraźni autora. Dlaczego wybrałem datę z kalendarza księżycowo-słonecznego, jakim od dwóch i pół tysiąca lat posługują się Żydzi i który został użyty w Biblii? I który rok w naszym kalendarzu stanowi jego odpowiednik? Mam nadzieję, że odpowiedzi na te pytania znajdziecie na stronicach tej książki. Mimowolnym bohaterem książki jest także magiczne i malownicze miasto Przemyśl.

JERZY RASZKOWSKI Autor i kompozytor piosenek, autor spektakli kabaretowych, teatralnych i muzycznych; reżyser i tłumacz. Niedawno wydał autorską płytę „Swoim głosem”. Z Przemyślem łączą go więzy rodzinne i niezapomniany smak poziomek.