Wydawnictwo Poligraf

Kościół przez lata prześladował Biblię. Co takiego w niej jest, co nie podobało się Kościołowi? Książka zawiera dostrzeżone przez wierzącego błędy w Biblii oraz próbę wyjaśnienia, skąd się wzięły. Oryginalne i śmiałe spojrzenie na to niesamowite dzieło. Autor podważa obowiązujące przekonania na temat Biblii oraz formułuje niespotykane dotychczas wnioski z jej czytania. Autor z wykształcenia jest inżynierem. Całe życie przepracował jako projektant w przemyśle chemicznym. Obecnie na emeryturze. Niniejszy esej jest debiutem literackim, w którym technik ośmiela się wejść w świat filozofii.

OCZY są zwierciadłem DUSZY.
Skoro powyższe jest faktem, to czy:
POEZJA jest jej SERCEM?
SŁOWA – USTAMI?
RYMY – UCZUCIAMI?

"Przenieśmy dzieci w Krainę Wyobraźni" to zbiór bajeczek do poduszeczki, które pozwalają dzieciom wędrować w świecie fantazji. Na podstawie przygód, jakie przeżywają zwierzęta, dzieci uczą się troski i opieki nad nimi, a wysnuty morał pozwala im osiągnąć radość z przygody, którą usłyszały w czasie czytania. Jedna z bajeczek pt. Kot i pies pokazuje dzieciom różnice między zwierzętami i uczy, jak trzeba indywidualnie do tych zwierząt podchodzić.
Życzę Wam, kochane dzieci, bogatej w przeżycia wyobraźni i zapraszam do poznawania moich kolejnych książeczek, które wkrótce się ukażą.
Pisać dla Was to prawdziwa przyjemność.

Magdalena Ficowska-Łuszczek – poetka, dziewczyna z okładek pism minionych lat. Urodzona w Warszawie, dziesięć lat mieszkała i tworzyła w Zakopanem. Członkini Związku Literatów Polskich, laureatka ogólnopolskich konkursów poetyckich, trzykrotna stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Debiutowała w 1977 r. w tygodniku studenckim „ITD”, publikowała wiersze w prasie literackiej: w „Kulturze”, „Literaturze”, „Odrze”, „Poezji”, „Nowym Wyrazie” oraz „Katoliku”, „Dunajcu”, „Gazecie Krakowskiej”, a także w „Świerszczyku” i „Płomyczku”.
Od 1991 r. współpracowała z redakcją literacką 2 Programu Polskiego Radia jako autorka słuchowisk i miniatur poetyckich. W 1997 r. została zaliczona przez paryskie wydawnictwo TEMOINS w poczet czterdziestu czterech czołowych współczesnych poetów polskich – wiersze Magdaleny Ficowskiej-Łuszczek opublikowano w wydanej we Francji "Antologii poezji polskiej 1975–1990" obok utworów Czesława Miłosza i Wisławy Szymborskiej. Jej wiersze umieszczono też w "Antologii nowej polskiej poezji" Borysa Dankowa z 2006 r., wydanej w Bułgarii. W Polsce umieszczono Poetkę w leksykonie Lesława Bartelskiego "Polscy pisarze współcześni 1939–1991", Wydawnictwo Naukowe PWN, oraz w "Antologii tysiąclecia – poezja polska" pod red. Aleksandra Nawrockiego, Wydawnictwo IBiS, Warszawa 2002. Tomiki Magdaleny Ficowskiej-Łuszczek znajdują się w Bibliotece Nobla w Sztokholmie i w Bibliotece Papieskiej w Watykanie.
Ukazały się następujące jej tomiki poezji:
"Serce się powtarza" – Nowy Sącz 1984,
"Wzburzony sen" – Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987,
"Nefertari – obłok pyłu na drodze" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 1999,
"Na podobieństwo swoje" – Warszawa 2000,
"Urwisko" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2006,
"Zaklinanie szczęścia" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2010,
"Gniew motyla" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2014,
"Jak Feniks z popiołów" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2017,
"Wiersze wybrane – SELECTED POEMS" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2017,
"Rajski ptak" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2018,
"Wilki" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Anielica" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Gwiazda" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2019,
"Bogini" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2020,
"1,5 sekundy do Raju" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2020,
"Na szczęście są chmury" – Wydawnictwo Miniatura, Kraków 2021,
"Przerwana omertà" – Wydawnictwo Poligraf, Brzezia Łąka 2022,
"Zapadnia" – Wydawnictwo Poligraf, Brzezia Łąka 2022.
Wydała też baśnie i wiersze dla dzieci:
"Tatrzańskie opowieści" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 1999,
"Wielka wróżka" – Toruń 1993,
"Orzeszek" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 1999,
"Powrót wielkiej wróżki" – Wydawnictwo Elgros, Warszawa 2000.

Najnowsza książka Waldemara Wnuka "Przesłanie Indii", którą w tym roku oddaje w ręce czytelników, to paralelny romans o kosmologicznym wymiarze. Jest to refleksja nad sytuacją egzystencjalną ludzi z Europy Wschodniej, uwikłanych w niezwykle skomplikowaną rzeczywistość XXI wieku. Mówi o „niebezpiecznych związkach” osób pochodzących z Rosji, Ukrainy i z Polski w kontekście wojny domowej na Rusi. Jest to próba znalezienia jakiejś odskoczni dla samoidentyfikacji ludzi, którzy wybrali emigrację, kierując się – by posłużyć się słowami Konstytucji Stanów Zjednoczonych – „dążeniem do szczęścia” (purches to happiness).
Czy Indie ze swoją antyczną i głęboką kulturą mogą pomoc im w znalezieniu alternatywy w poszukiwaniu wartości dla pogrążonej w wojnie rzeczywistości Europy Wschodniej? Odpowiedź na to pytanie autor pozostawia czytelnikowi, zachęcając tylko do refleksji nad sytuacją egzystencjalną współczesnego człowieka Słowiańszczyzny.

Waldemar Wnuk - poeta, prozaik. Urodzony w Polsce, w Tarnobrzegu, a piszący głównie na emigracji w brytyjskim Birmingham.
Autor książek wydanych w Polsce przez Poligraf ("Księga drugiej młodości") oraz przez Manufakturę Słów ("Kaszalot" i "Juliet"). W języku angielskim piszący dla amerykańskiego AuthorHouse ("Athenais", "Dhayana and Anyonyasaraya", "Notalp Hyperanthropos", "The flowers in the morning", "Obsession"). Inspiracje czerpie z własnego biosu, z literatury światowej, z ikon kultury powszechnej oraz z podróży. W poezji zainspirowany utworami E.E. Cummingsa i Edwarda Stachury. Swą prozę chciałby porównywać do twórczości Marka
Hłaski czy Ernesta Hemingwaya.

Książka opisuje trudy i znoje życia, a w końcu walkę o życie.
Po przeczytaniu tej książki chory powinien się otworzyć. Może powie, co go boli, nie fizycznie, ale psychicznie, co mu chodzi po głowie, i zdradzi, czego chce, co mu zaprząta myśli. A każdy inny – lekarz, rodzina, odwiedzający – zrozumie, jak choremu pomóc, aby się nie zraził i przyjął pomocną dłoń, oraz że trzeba jak najczęściej przy nim być, aby nie był samotny. Być życzliwym i pomocnym, nawet jeśli chory czegoś nie mówi, bo się wstydzi czy boi, że się go zostawi w jego samotności.
–    Książka ta mówi o życiu człowieka, który wiedział, że umiera.
–    Powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich szczebli szkół medycznych, a także dla rodzin mających wśród bliskich obłożnie chorych czy chorych długoterminowo.
–    Powinien ją przeczytać każdy, aby wiedzieć, jak chory ukrywa swoją niedolę – jak mu dyskretnie pomóc i często odwiedzać.

Dorota Andreas (pseudonim literacki), ur. 1954 r. w Łodzi, z zawodu psychoterapeutka.
Prezentowane w tomiku wiersze, opatrzone na początku i na końcu opowiadaniem, pisane były od wczesnych lat młodości do szuflady, a czytane przez nielicznych. Przychodzi moment, gdy marzymy o wehikule czasu, aby ten przeniósł nas w dawny świat, pozwolił pobyć w przeszłości i znaleźć zagubione wydarzenia z różnych klimatów umysłu i serca. Taka wędrówka mogłaby pomóc odnaleźć świat utracony, ale też swoje zagubione części, odszukać siebie sprzed lat.
„Proszę cofnąć się do przodu” – zacytował Leszek Kołakowski tramwajarza, który wzbudził salwę śmiechu wśród pasażerów, a autorka wykorzystała ten cytat, aby napisać tekst pod tym tytułem we własnej interpretacji, umieszczając go na zakończenie. Często musimy dokonać trudnego kroku w tył, aby odnaleźć siebie i móc zrobić krok w przyszłość. Dominującym tematem wierszy jest miłość. Tylko ona potrafi pokonać czas i wszelkie bariery.
Literatura konfesyjna autorki poprzez odwagę autobiograficzną staje się przejawem gorliwego dążenia do wewnętrznej prawdy.
Książka została wyróżniona w konkursie organizowanym przez Wydawnictwo Poligraf.

Młodziutka Emma po ukończeniu szkoły wyjeżdża z rodziną na wymarzone wakacje. Tam kilkukrotnie wpada na chłopaka swoich marzeń. Seria przypadkowych spotkań kończy się randką i rozpoczyna nowy etap w życiu zakochanych. Szczęście nie trwa jednak długo – spotkanie rodziców pary pozwala odkryć przerażającą prawdę… Czy ta miłość ma szansę przetrwać? Czy uda się pokonać przeszkody na drodze do wspólnego życia?

Weronika Kloc urodziła się 21 marca 1999 roku w Stalowej Woli. Uczyła się w Zespole Szkół Techniczno-Weterynaryjnych w Trzcianie. Pierwszą nagrodę literacką odebrała na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim im. Jana Pawła II. Przygodę pisarską zaczęła, tworząc powieść, którą teraz trzymasz w dłoni. Podczas pisania książki autorka przebywała za granicą. Wróciła, by wydać swój debiut w Polsce. W tym czasie odbyła kurs z zakresu stylizacji rzęs, którą zajmuje się do dziś. Planuje napisać kolejną powieść.

Adam Kostrzewski, pseudonim literacki Adam Koss. Mieszka i pracuje w Łodzi. Podróżnik, sportowiec, płetwonurek, który każdą wolną chwilę przeznacza na poznawanie głębin morskich. Z wielkim zapałem podgląda tajemniczy podwodny świat. Osiągnął najwyższy stopień w nurkowaniu głębinowym. Gdyby nie ta pasja, powieść "Przez głębię do gwiazd" nigdy by nie powstała. Książka jest debiutem literackim autora.
Dwaj przyjaciele postanawiają spenetrować głębię Oceanu Atlantyckiego w okolicach Wysp Kanaryjskich i poszukać tajemniczej góry. Wynajmują odpowiedni statek i uporczywie trenują, aby w końcu podjąć próbę zejścia na głębokość dwustu metrów. Podczas kolejnych zanurzeń spotykają żarłacza tygrysiego. Ludojad usilnie próbuje ich przestraszyć i zniechęcić do schodzenia głębiej, ale mu się nie udaje. Kiedy osiągają niewiarygodną głębokość dwustu pięćdziesięciu metrów, przestają panować nad sytuacją, a w konsekwencji przedostają się w zupełnie inne miejsce. Autor przenosi historię z głębin morskich do nieznanego świata, akcja przyspiesza, a kosmiczne przygody nie pozwalają się oderwać od kolejnych stron.
Adam Koss potrafi zainteresować czytelnika i przykuć jego uwagę, między innymi dzięki zdolności tworzenia wyrazistych bohaterów. Doskonale panuje nad fabułą i dba o szczegóły przy konstruowaniu akcji. Obiecuje, że książka jest tylko pierwszym tomem serii.

Urodziłam się w pięknej Polsce. Tu studiowałam i pracowałam. Po wielu latach wyemigrowałam do Kanady, gdzie uczyłam się życia w nowej rzeczywistości. Nic nie było łatwe, więc malowałam, notowałam wydarzenia czy własne myśli i odczucia. Pewnego dnia po kilku latach wyjęłam zapiski z szuflady i zaczęłam pisać książkę, do której stworzyłam postacie, inspirowana własnymi doświadczeniami. Jest ona pełna głębokich przemyśleń, miłości i rozczarowań, dobrych i złych momentów przedstawianych na tle wydarzeń związanych z emigracją. Nie jestem profesjonalną pisarką. To mój debiut, ale wierzę, że moje słowa i przesłanie trafią do czytelników, bo wyrażają emocje i są pisane z uczuciem i ogromną wrażliwością. A co z wiarą w siebie? We własne siły i marzenia?

Magdalena Kaźmierczak – „krakowianka z urodzenia i dorastania” – jak mówi o sobie. Autorka materiałów szkoleniowych dla nauczycieli i podręczników do kształcenia zawodowego, tym razem kieruje swoją książkę do młodszych czytelników.
Blucek pozwolił mi wrócić do mojego ukochanego miasta. Latając z nim po urokliwych miejscach, znów spędzam miłe chwile.
Chyba pozazdrościłam Paryżowi Quasimoda. Idąc kiedyś ulicą Mikołajską do Rynku w Krakowie, przyjrzałam się elementom architektonicznym pod dachem kościoła Mariackiego. Jest tam mnóstwo zakamarków, w których mogłaby zamieszkać baśniowa istotka. Wiedziałam, że musi umieć latać, bo dach jest wysoko. Powinna być mała, zwinna i niezbyt widoczna dla ludzi. Tak wpadł mi do głowy (dosłownie!) niebieski nietoperz. Jego przygody wiążą się głównie z Krakowem – historią, zabytkami i tradycjami, o których też można w tej książce przeczytać. Nie będzie nudno, przecież Blucek nigdy się nie nudzi!

Blucek właśnie się przeciągał, gdy zatrzepotało coś różowego i do jego izdebki wpadła Nola.
Błękitny nietoperz uśmiechnął się na widok swojej różowej siostrzyczki.
– Cześć, Blucek, wybierasz się gdzieś? – zapytała.
– Jasne, właśnie miałem zobaczyć, co się dzieje na Rynku – odparł Blucek. – A ty co tu robisz?
– Jestem, bo właśnie się dzieje – powiedziała Nola. – Mroczek wisi na księżycu i boi się, że spadnie.
– Co?! Na księżycu?! Mroczek?! – Blucka aż zatkało ze zdziwienia. – Co ty pleciesz?
– Wcale nie plotę – oburzyła się Nola. – Wisi i piszczy.

Pół wampir, pół człowiek, specjalnie wyszkolony do walki ze złem, reprezentujący klan Upadłych Aniołów Borwar chroni Tomasza, potomka klanu Atlantis przed wilkołakami i innymi wysłannikami ciemnej mocy chcącej przeciągnąć go na swoją stronę. Zadaniem Trapera – bo i taką nosi ksywkę nasz bohater – jest dotrzeć ze swoim opiekunem na zjazd klanów w Szwecji.

Jeśli ciekawią Was podróże, i te maleńkie, i te duże, to przeczytajcie dzieje gromadki z ukrytej w górach leśnej chatki.
Czy chcecie poznać Majkę i Kajtka, zaprzyjaźnić się z leśnymi zwierzętami, nieść pomoc zranionemu liskowi?
Czy polubicie psa buszującego w Internecie i koty, którym ciągłe figle w głowie?
Czy pragniecie dowiedzieć się, gdzie żyją nosorożce?
Czy interesuje Was, kto był pierwszym królem Rzymu?
Czy jesteście gotowi na spotkanie z lwem stojącym na straży bram Wenecji?
Czy chętnie powracacie z dalekich wypraw do rodzinnych stron, gdzie czekają na Was przyjaciele?
Jeśli na wszystkie pytania odpowiecie „tak”, to ta książeczka jest właśnie dla Was.

Kolejna niespodzianka dla czytelników. Tym razem kontynuacja książki pt. "Planeta Kapri". Powieść przedstawia dalsze przygody w galaktykach kosmosu Junga i Ing, którzy tym razem będą ocalać planetę KAPRI, wraz z bazą zagłady mieszczącą się na niej, i pozostałe planety znajdujące się na jej trajektorii. Do pomocy będą mieć doskonale wyszkolonych żołnierzy grupy SKROZIR.
Czy misja się powiedzie, czy powierzone im przez dowództwo zadanie uda się wykonać? Tego się dowiesz, czytając dalsze losy bohaterów porwanych z Ziemi.

Ilona Dąbrowska jako matka trzech synów, których wychowuję od wielu lat sama i z których jestem bardzo dumna, mam ogromne pole do popisu w wymyślaniu bajek. Obserwowanie chłopców, możliwość uczestniczenia w ich problemach i radościach pozwalają mi tworzyć opowiadania magiczne, nierzadko nawiązujące do naszego życia. Do napisania tej bajki przyczynił się mój najmłodszy syn, który bał się ciemności i notorycznie gubił skarpetki. To on wykonał kilka ilustracji i pomógł mi zwizualizować postać sympatycznego stworka.
Bohaterem książki jest chłopczyk o imieniu Krzyś. W codziennej pogoni dorosłych czuje się bardzo samotny, do dnia, w którym w jego pokoju pojawia się Nochalek. Kim jest i skąd przybył?
Uchylę Wam rąbka tajemnicy – pod łóżkami dzieci znajduje się przejście do Magicznej Krainy pełnej dobrodusznych i towarzyskich stworków, a w ciemnościach kryją się tajemnicze istoty, które doskonale znają odpowiedź na pytanie: Gdzie się podziały zagubione skarpetki?