Wydawnictwo Poligraf

"Ptasie troski" to zbiór uroczych i pełnych humoru wierszyków. W barwnych opowieściach ptasi bohaterowie, tacy jak strachliwa gżegżółka, leniwy sokół czy krzykliwe mewy, odkrywają tajemnice przyjaźni, uczą się radzić sobie z przeciwnościami i przypominają, jak ważne są małe rzeczy w codziennym życiu.
Każdy wierszyk to osobna historia, przepełniona mądrością i dowcipem, która bawi i uczy zarówno dzieci, jak i dorosłych. Idealna propozycja na rodzinne czytanie, inspirująca do rozmów o wartościach i otaczającym nas świecie przyrody.
Wybierz się w niezapomnianą podróż do świata ptaków i odkryj jego niezwykłość!

Józefina Golik (ur. jako Katarzyna Michalak w 1978 r. w Warszawie). Z wykształcenia prawnik, z zawodu urzędnik, z zamiłowania autorka wierszyków dla dzieci.

Klęska w kampanii wrześniowej 1939 r., spowodowana uzgodnioną pomiędzy naszymi sąsiadami agresją na Polskę, wymusiła na najwyższych władzach cywilnych i wojskowych, grupach walczących do niedawna żołnierzy WP oraz tysiącach osób cywilnych ewakuację do zaprzyjaźnionej z Polską Rumunii. Zamierzano stamtąd dostać się do Francji i kontynuować walkę z Niemcami. Nadzieje te okazały się płonne. Rumunia – państwo neutralne, a dodatkowo naciskane przez Niemcy – internowała w obozach prezydenta RP, rząd, Naczelnego Wodza z jego sztabem oraz tysiące polskich żołnierzy. Wywołało to swoisty konflikt polsko-rumuński, w którym dyplomacja i politycy odegrali istotną i nie zawsze pozytywną rolę. Innym choć wplecionym ściśle w wydarzenia wątkiem książki są losy cywilów, wśród nich rodziny inteligenckiej z Poznania i kupieckiej z Płocka uciekających przed Niemcami.

Autor książki jest historykiem, absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskał doktorat z historii myśli społecznej na UW. Był wykładowcą na WAT i SGGW w Warszawie. Ma w dorobku kilka książek tzw. małego formatu dotyczących drugiej wojny światowej i wiele artykułów w czasopismach naukowych. Proponowana Czytelnikom książka jest wynikiem kontynuacji zainteresowania tą tematyką.

Przed życiowymi problemami można próbować uciec, jednak zdecydowanie lepiej jest się z nimi zmierzyć, o czym wiedzą bohaterki książki „Pułapki losu”.

To nie jest książka o sile. To opowieść o tym, co się dzieje, gdy przestajemy być dla wszystkich – i zaczynamy być dla siebie.
Autorka zabiera nas w intymną podróż przez punkty zwrotne kobiecego życia: momenty, które zmieniają. Kiedy kończy się to, co znane. Kiedy trzeba opuścić, co bezpieczne. Kiedy odnajdujemy siebie – nie tę idealną, ale tę prawdziwą.
To książka o czułości, która staje się decyzją. O relacjach, które uczą. O życiu, które nie musi być perfekcyjne, żeby było pełne.
Pisana z głębi serca dla kobiet, które mają dość udawania.
Dla tych, które chcą wrócić do siebie – krok po kroku, bez pośpiechu.
Być może znajdziesz tu swoją historię. A może napiszesz ją od nowa.

Historia opisana w książce jest oparta na faktach. Tragiczne wydarzenia rozgrywają się w Ameryce. Świat polskiej rodziny, która do tej pory wiodła szczęśliwe życie, nagle legł w gruzach. Niespodziewanie przyjdzie im stoczyć walkę o przetrwanie. Rodzina Zofii, głównej bohaterki, stała się celem organizacji przestępczej. Gdy pewna wyrafinowana i niebezpieczna osoba próbuje zniszczyć najbliższych Zofii, kobieta podejmuje desperackie działania, w obronie rodziny i w poszukiwaniu prawdy nie cofnie się przed niczym.
Czy w obcym kraju Zofia wygra starcie ze złem? Czy odnajdzie sens istnienia, choć brakuje jej chęci do życia lub chociażby oddychania? Jak zakończą się losy rodziny, która doświadczyła piekła na ziemi?

Vera Nelson jest ekonomistką z wykształcenia, malarką z zamiłowania. W latach osiemdziesiątych wyemigrowała z Polski do USA. Autorka w swojej powieści przestrzega przed złem, które tkwi w ludziach i którego doświadczyła. Podkreśla też, jak ważna jest wiara i siła rodziny. Osobiste przeżycia spowodowały, że zaczęła wgłębiać się w struktury prawa amerykańskiego. Z powodzeniem ukończyła szkołę i otrzymała uprawnienia licencjonowanego brokera nieruchomości. Wzbogacona doświadczeniami każdego dnia wyciąga pomocną dłoń do tych, którzy jej potrzebują.

"Pusta dusza" to powieść obyczajowa, tym ciekawsza, że opisane w niej wydarzenia oparte są na faktach. A sięgnięcie po wydarzenia prawdziwe i stworzenie na ich kanwie fabuły powieści bywa dla czytelników szczególnie interesujące. Bo nie od dziś przecież wiadomo, że to życie pisze najciekawsze scenariusze. […] Mimo przedstawionych w niej trudnych tematów ogólna wymowa powieści jest pozytywna: dobro jednak zwycięża. Droga do tego nie jest może prosta, pojawiają się chwile zwątpienia, czy kiedykolwiek zatriumfuje sprawiedliwość, ale warto wierzyć, że spotka się ludzi, którzy bezinteresownie pomogą. I że jest się szczęśliwym człowiekiem, gdy ma się obok kochającą rodzinę. A w chwilach, gdy nagle znajdujemy się w centrum traumatycznych wydarzeń, docenić możemy wartość relacji z najbliższymi.
(z recenzji)

"Pustelnik" to powieść. Pełna goryczy, cierpień i problemów życiowych, historia rodziny Pustelników, która działa się w latach 1947–2015. Ze względu na treść powieści zmieniłem imiona i nazwiska niektórych postaci, a także czas i kolejność zdarzeń. Wprawdzie "Pustelnik" to fikcja literacka, jednakże w całości oparta na faktach. Prawie każda z opisanych w utworze postaci jest autentyczna i wszystkie zdarzenia rzeczywiście miały miejsce. Moją opowieść oparłem na własnych obserwacjach oraz na zwierzeniach innych osób. Zbieżność nazwisk bohaterów powieściowych z autentycznymi może być przypadkowa.
Jest to druga – po wydanym w 2018 r. "Tańcu w płomieniach" – powieść mojego autorstwa. Serdecznie zachęcam do lektury.
Jarosław Mycio

Elżbieta Klecha jest pasjonatką wypieków i gotowania. Od wczesnego dzieciństwa asystowała swojej mamie podczas przygotowywania potraw. Szczególnie ujęło ją szykowanie dań na duże rodzinne imprezy. Atmosfera tych przygotowań miała znaczny wpływ na późniejsze jej dokonania. Pochodzi z dużej rodziny górali czadeckich, gdzie tradycje są ważne, a przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Prywatnie żona i mama piątki dzieci. Wraz z rodziną prowadzi małe gospodarstwo rolne, które jest miejscem pracy i wypoczynku. W wolnym czasie maluje obrazy.
Trzeba się nieźle natrudzić, by spróbować bigosu czy przepysznych ciast pani Eli na dożynkach, bo tak szybko znikają. Kto raz ich spróbował, ten będzie o nie walczyć na każdej imprezie. Jej dania są wyjątkowe i smaczne, to swoista przeplatanka tradycyjnych potraw z różnych regionów Polski. Swoje przepisy udostępnia w lokalnej prasie. Część z nich znalazła się w tej książce, resztę można znaleźć na Facebooku na grupie kulinarnej "Ela z kuchnią".

To opowieści zawierające wspomnienia będące zapisem zauroczeń i fascynacji górami, przygodą i różnorodnością szeroko otwartego górskiego świata. Przedstawienie emocji, wrażeń i doświadczeń z wyjazdów i wypraw będących źródłem radości, spełnienia i satysfakcji, rozbudzających apetyt na podjęcie kolejnych wyzwań. Apetytu, którego nie jest w stanie osłabić upływający czas i "menu" serwowane przez zmieniający się wokół świat. Przywracają wiarę, że wciąż istnieje przestrzeń, by cieszyć się prawdziwą przygodą i niepokornością górskiej natury.
Nie znajdziecie tu porad, wskazówek czy wyznaczników, jak i gdzie warto podróżować, za to inspirację do sprawdzania, co jest przed Wami, daleko, dalej albo po prostu za zakrętem.
Jeżeli lubicie tak podróżować, to ta książka jest dla Was.

„W górach zalegał już cień, tylko wierzchołki jaśniały pomarańczową poświatą zachodu, a na niebie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Zrobiło się zimno i bardzo cicho, tylko momentami słychać było pogwizdywanie świstaków ostrzegających się wzajemnie, że ktoś nieproszony obok zagościł. Staraliśmy się tę ciszę zachować, krzątając się przy juwlu, gotując herbatę, wrzucając coś na ząb i szykując się do spania.”

Janka Dąbrowska. Podróżniczka, alpinistka, obieżyświat. Zaliczana do pokolenia „Lojantów lat 70". Wielokrotna uczestniczka wypraw do Hindukuszu Afgańskiego oraz Nepalu, a także w Alpy Francuskie, Alpy Szwajcarskie, Dolomity i Kaukaz. W latach 2005-2015 wraz ze swoim kolegą ze wspinaczek alpejskich Leszkiem Cichym wzięła udział w podróżach po Afryce (Kilimandżaro), Ameryce Płd. (Aconcagua, Chachani, Kanion Colca), Nowej Zelandii (Tongariro, Ruapehu, Ngauruhoe), Australii (Góra Kościuszki, Ulum) oraz Madagaskarze.
Od najmłodszych lat wykazująca pęd ku wolności i nieograniczonej przestrzeni, objawiający się ku utrapieniu rodziców częstymi ucieczkami na bosaka z przydomowego ogródka. Wciąż lubi ,uciekać", mówiąc, że radość odnajduje w swobodzie wyboru drogi oraz doświadczaniu „nowego". Bez względu na skalę.

„Raj” to przejmująca, bezkompromisowa opowieść o przekraczaniu granicy – między życiem a śmiercią, świadomością a odrętwieniem, piekłem codzienności a pozornym spokojem azylu. Narrator trafia do miejsca, które nazywa Edenem: przestrzeni pełnej Aniołów, czeladników i ambrozji, gdzie ból zostaje uśpiony, a czas płynie inaczej. To, co miało być końcem, okazuje się początkiem konfrontacji z samym sobą.
Autor prowadzi czytelnika przez intymny zapis doświadczenia kryzysu psychicznego, próby samobójczej, hospitalizacji i żałoby – ale robi to językiem poetyckim, nasyconym symbolami, paradoksami i brutalną szczerością. Raj nie jest tu miejscem zbawienia, lecz stanem zawieszenia: bezpiecznym i jednocześnie niepokojącym, pełnym empatii oraz ciszy, pod której ciężarem rodzą się najtrudniejsze pytania.
To książka o wspólnocie ludzi pękniętych, o relacjach budowanych w cieniu cierpienia, o miłości, która potrafi ocalić, ale i zniszczyć. O dorastaniu przyspieszonym przez traumę i o próbie oswojenia śmierci, która nie odchodzi, lecz uczy, jak żyć dalej.
„Raj” nie daje prostych odpowiedzi i nie oferuje łatwej nadziei. Jest literackim świadectwem walki – z obojętnością, z bólem, z samym sobą. To książka dla tych, którzy nie boją się spojrzeć w głąb ciemności, by odnaleźć w niej choćby niewielkie światło.

Bruno Wolański (21 l.). Pochodzi z Krakowa. Utwór "Raj" to jego debiut literacki. Choć jego literatura narodziła się w cieniu i mroku, wierzy, że dla niektórych stanie się światłem.

"Rapsodia hormonów 2050" to zabawna powieść napisana przez dwójkę przyszłych małżonków, a potem dynamicznie ukończona przez żonę, która w powieści poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące ludzkiej egzystencji:
1. Dlaczego niektórzy mężczyźni nie chcą być kobietami, a nawet nie powinni, lecz jednak się nimi stają?
2. Co się dzieje, kiedy zabraknie testosteronu?
3. Czy lepiej być mężczyzną, czy kobietą? I kiedy?
4. Czy inwazja Wenusjan jest dobra dla rozwoju człowieka?
5. Czy niedźwiedzie polarne mają rację?
6. Czy nauczycielowi wolno przeżywać traumę szkolną, czy może dotyczy ona ludzi, którzy nie powinni zostać nauczycielami? Czy są to przypadki odosobnione w latach 50. XXI wieku, czy pospolite?
7. Kiedy ludzie przestaną być nauczycielami i czy kiedykolwiek?

Thriller czy kryminał? Dystopia czy antyutopia? Erotyka czy lekki flirt? A może wszystko w jednym? Czy to możliwe? Dowiedz się, czytając całość. Jeśli chcesz wiedzieć, o czym mówię, przeczytaj pierwszą stronę, wtedy dowiesz się wszystkiego. Wszystkiego? A może tak naprawdę niczego. Odpowiedź kryje się w głębi.
W świecie przyszłości to kolor skóry decyduje, czy jesteś w uprzywilejowanej pozycji czy nie. Kiedy dochodzi do zamachu, rządy obu ras powołują międzynarodowe śledztwo. Czwórka policjantów ma za zadanie poznać prawdę. Prawdę, która może okazać się dla nich śmiertelnym zagrożeniem lub też szansą na nowe życie. Czy główna bohaterka odkryje tajemnicę chronioną przez wiele lat i czy ci, których kocha, będą bezpieczni? Intryga, w którą się wplącze, może być zagrożeniem dla całej rasy, a przede wszystkim dla niej samej.

Nosimy w sobie pragnienie życia wiecznego i zgłębiania wszelkich tajemnic. Od wieków wielcy myśliciele zajmowali się tymi tematami, lecz czasem wiedza była celowo ukrywana przez wtajemniczonych. Podobnie ma się z naszymi władcami, królami przedchrześcijańskimi i niektórymi naukami Jezusa.
Poruszona w niniejszej publikacji kwestia „legendarnych” królów polskich ma dać jak na razie nikłe wyobrażenie o naszych korzeniach. Ale nakreślone niektóre bóstwa i wierzenia pradawnych Słowian udowadniają, że my, Polacy, od zawsze byliśmy ludźmi wierzącymi w jednego Boga. Dlatego nikt nie powinien nazywać nas poganami lub barbarzyńcami. Opisani jesteśmy jako naród poczciwy, wierny, łagodny i gościnny. Mamy tę szlachetność wpisaną w nasze geny. Rasa Wielka Rodu Niebieskiego, jak jest zapisane w Wedach staroruskich, dotyczy Słowian, a my nimi jesteśmy i bądźmy z tego dumni. Kroczmy odważnie w dzieje świata, ponieważ nie jest ważna ścieżka, która prowadzi do Boga, ale człowiek po niej kroczący!

Podczas wykonywania zlecenia Agon jako łowca potworów trafia na wyspy Vemery. Tam dowiaduje się o panującej tajemniczej chorobie. Szukając informacji na jej temat, zostaję wplątany w intrygę paladynów.
Z pomocą maga i generała straży próbuje rozwikłać tajemnicę zarazy. Usiłując wypełnić misję, Agon wraca do dawnego życia rawena. Wykorzystując swoje szkolenie, spryt, intelekt oraz techniki walki, ma nadzieję na rozwiązanie zagadki. 

Książka Doroty Sidz nie tylko dosłownie wbija czytelnika w fotel i zaskakuje wartką akcją, ale i zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego świata. Po jej przeczytaniu nic już nie będzie takie samo.
Podkomisarz Krystyna Łąkowska dostaje zgłoszenie o spalonym samochodzie w lesie.Kiedy przyjeżdża na miejsce, po wraku nie ma śladu. Postanawia poprowadzić śledztwo na własną rękę. Sprawy komplikują się coraz bardziej. Życiu podkomisarz, jej rodziny i ludzi, którzy jej pomagają, zaczyna zagrażać poważne niebezpieczeństwo.

Czy uda jej się rozwikłać zagadkę spalonego samochodu i dokąd ją to zaprowadzi?
Czy dowie się, kto za tym stoi?
Czy zdoła ujść z życiem, ochronić najbliższych i współpracowników?

Krystyna Przeradzka, ur. 30.12.1951 r. w Elblągu, zm. 26.01.2023 r. W swoim testamencie zapisała, że pieniądze ze sprzedaży mieszkania w pierwszej kolejności mają być przeznaczone na wydanie powieści i poezji.

"Recepty na życie" to zbiór poezji, w którym autorka skupia się na temacie ludzkiego istnienia, emocji, relacji i codziennych doświadczeń. Poprzez swoje wiersze zaprasza czytelnika do refleksji nad sensem życia, miłością, samotnością, nadzieją i przemijaniem. Utwory są pełne emocji i szczerości, co sprawia, że czytelnik może łatwo identyfikować się z odczuciami opisanymi przez autorkę. Gorąco polecamy ten zbiór wszystkim miłośnikom poezji.