Wydawnictwo Poligraf

Kim jest współczesny mężczyzna? Czym jest dzisiaj męskość? Czy istnieją jeszcze prawdziwi mężczyźni na miarę czasów?

„Prawdziwi tacy” to wielowarstwowa próba odpowiedzi na te pytania. Jarosław Krawczak, realizując swój autorski projekt fotograficzny, tworzy jedenaście wyjątkowych portretów, a każdy z nich to niepowtarzalny tryptyk: stylowe zdjęcie twarzy na czarnym tle, zdjęcie symbolicznej reprezentacji męskości fotografowanego mężczyzny na białym tle oraz zapis rozmowy o męskości. Takie ujęcie portretu daje możliwość zobaczenia mężczyzn w szerszej perspektywie: w fotografii, w symbolu i w historii, jaka stoi za tymi niesamowitymi facetami. „Prawdziwi tacy” ujawniają, jak bardzo są różni i wielowymiarowi, jak istotną częścią ludzkiego świata są mężczyźni i jak nieposkromione są ich męskie dusze, tęskniące za pasją, za wolnością, ­za życiem.

11 mężczyzn, 11 portretów, 11 spojrzeń na męskość

Jarosław Krawczak - psychoterapeuta, psycholog i pedagog. Absolwent Uniwersytetu Dolnośląskiego DSW i Uniwersytetu SWPS. Prowadzi gabinety w Oleśnicy i we Wrocławiu. Od kilku lat zajmuje się fotografią, głównie portretową.

„Prawdziwy lider w firmie z sensem. Twoja przemiana w przywództwie z pomocą eks-CEO Nike Poland”
 
Motorem radykalnych zmian w menedżerach jest ból, którego nie można już ignorować. To niezrealizowany potencjał, przytłoczenie bieżącymi sprawami, brak inspirujących wzorców i poczucia głębszego sensu, wypalenie zawodowe, podupadające zdrowie i problemy rodzinne.
W firmach ból narasta, gdy pogarszają się jej wyniki, rośnie konkurencja, pojawiają się niespodziewane bariery zewnętrzne, nierealizowane są cele albo są osiągane zbyt dużym kosztem.

Książka "Prawdziwy" to rewolucja w terapii uzależnień. Opisuje proces całkowitego wyleczenia autora z nałogów: alkoholowego i kompulsji seksualnych. Jest autobiograficznym opisem drogi życiowej człowieka wywodzącego się z trudnego domu, poczynając od traum dzieciństwa i okresu dorastania poprzez rozwój nałogu alkoholowego aż po uzależnienia od zachowań seksualnych. Po odstawieniu alkoholu za pomocą terapii psychologicznych i programów dwunastokrokowych autor kontynuuje poszukiwanie szczęśliwego życia poprzez rozwój duchowy, a następnie samoświadomościowy. W międzyczasie zostaje terapeutą uzależnień i przez ponad 30 lat pomaga innym w wyjściu z nałogów. Zakłada własną przychodnię leczenia kompulsywnych zachowań seksualnych opartą na autorskim programie łączącym klasyczną terapię behawioralno-poznawczą z najnowszymi trendami pracy samoświadomościowej. Po ośmiu latach sprzedaje przychodnię, uznając, że nie jest w stanie pracować klasycznymi, uznanymi przez psychologię metodami, ponieważ są inne, bardziej skuteczne ścieżki wyjścia spod władzy uzależnionego umysłu. Odkrywa, że dzięki nim całkowicie wyzwolił się z nałogów, co współczesna medycyna uznaje za niemożliwe. A jednak wie, co mówi, bo jest właśnie prawdziwy w swoim rdzeniu. Na podstawie doświadczeń i dużej wiedzy zdobytej przez 35 lat praktyki i samorozwoju tworzy nowe programy pracy z nałogową osobowością oparte na wyjściu ponad zaprogramowany umysł, zostawieniu psychologizowania i powrocie do rdzenia naszego jestestwa, czyli samoświadomości. W rezultacie uzyskujemy wolność od schematów myślenia oraz starej osobowości, którą uznawaliśmy za nas samych. A my przecież jesteśmy nieśmiertelnym energetycznym duchem chwilowo zamieszkującym ciało i posługującym się umysłem, który ma nam służyć. Utożsamiliśmy się z nim, uznając go za prawdziwe Ja. Bardzo ciekawy opis życiowej ścieżki od bólu poprzez nałogi do samospełnienia. Proces samorozwoju toczy się jednak dalej…

Andrzej Kamiński dr nauk społecznych, oficer Policji, praktyk w kwestiach związanych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Odpowiedzialny m.in. za policyjne przygotowanie oraz zapewnienie bezpieczeństwa podczas największych imprez masowych, zawodów sportowych oraz zgromadzeń na terenie Wrocławia i powiatu wrocławskiego. Specjalizuje się w problematyce bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Andrzej Osiński prawnik, emerytowany oficer Policji, były wykładowca Szkoły Policji w Słupsku. Przez wiele lat realizował zajęcia dydaktyczne z funkcjonariuszami z zakresu materialnego i procesowego prawa karnego i wykroczeń. Specjalizuje się w problematyce praktycznego stosowania prawa.

Fragmenty recenzji
„Autorzy w swej monografii słusznie definiują składniki wpływające na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jest to bowiem zawsze wynik splotu szeregu okoliczności towarzyszących przebiegowi zgromadzenia, w tym poglądów osób organizujących zgromadzenie, ich stosunku do przekazywanych treści, a także nastawienia do odmiennych ocen i zapatrywań światopoglądowych” - dr Cezary Kąkol, Uniwersytet Zielonogórski.

„Prezentowane przez autorów poglądy zostały poparte wnikliwą analizą i oceną przepisów prawa oraz literatury przedmiotu. Ponadto uzupełnienie analizy prawniczej wiedzą praktyczną stanowi swoiste połączenie teorii i praktyki” - insp. dr hab. Jarosław Struniawski, Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie.

Głównym bohaterem jest Stefan. Nagle i bez zapowiedzi znalazł się w innej rzeczywistości. Otoczenie się nie zmieniło. Tylko on utracił fizyczne ciało, zyskując nowe, niemal bajkowe możliwości. Z uczestnika świata M stał się jego obserwatorem. Nie odbiera typowych wrażeń sensorycznych za pośrednictwem znanych oddziaływań fizycznych, lecz w inny, bardziej bezpośredni sposób. Poznaje nowe możliwości istnienia w nowej rzeczywistości. Może przenosić się w dowolne miejsce natychmiast. Mury i kraty nie stanowią dla niego przeszkody. Pozbawiony negatywnych odczuć fizycznych i wszelkich trosk bytowych bawi się swobodą ruchu bez ograniczeń. Po pewnym czasie zaczyna odczuwać brak kontaktu z żywymi ludźmi. Ogląda świat z dotychczas niedostępnej perspektywy, próbując bez rezultatu uczestniczyć w wydarzeniach. Stopniowo odkrywa możliwość oddziaływania na ludzi samą tylko myślą i rzutowaniem obrazów do umysłu człowieka.
Spotyka Anastazję, starszą kobietę zagubioną w tym samym stanie co on. Zdobywa jej zaufanie i staje się jej przewodnikiem po D. Anastazja ośmielona przez Stefana zaczyna penetrować rzeczy i zjawiska, których nie zaznała w M.
Zjawia się Ambroży, przewodnik zagubionych. Wspólnie ze Stefanem udaje im się przekonać Anastazję do wędrówki do stanu B, który jest celem wszystkich ludzi po zakończeniu ich pobytu w M. Anastazja odchodzi z Ambrożym, a Stefan znowu zostaje sam – to nie pora na niego: wyraźnie ma inny status niż Anastazja. Szybko zjawia się trzeci zagubiony: agnostyk Roman. Stefanowi z trudem udaje się go przekonać, że już nie żyje. Roman ochoczo zabiera się do zwiedzania miejsc, których był ciekawy. Obydwaj odkrywają telepatię i telekinezę. Wkrótce po Romana zgłasza się Ambroży i zabiera go ze sobą do B. Stefan znowu zostaje sam, ale nie na długo. Michał, jego osobisty przewodnik zabrał go do B. Tu przejmuje go Rafał, wprowadzając w zasady moralne obowiązujące i TU, i TAM. Stefan
otrzymuje zezwolenie na oglądanie, bez aktywnego uczestnictwa, prac w sesjach kilku kręgów i sfer. Specjaliści dyskutują tam nad rozwiązaniami problemów dotąd nierozwiązanych na Ziemi. Przekonuje się, że mimo szerokiego dostępu do Akaszy kierunek dyskusji prawie nie różni się od tych, które toczone są na Ziemi. Wnioski zostają zapamiętane, stają się elementem monad. Później, po kolejnym wcieleniu te zapiski ukryte w podświadomości staną się źródłem intuicji, olśnienia, genialnych rozwiązań. Gdy mija czas zezwolenia na pobyt w B, Stefan budzi się na łóżku szpitalnym, mając w pamięci to, co się wydarzyło.

PROMOCJA

STAN KSIĄŻKI: IDEALNY

W "Ostatnich wakacjach" poznajemy na pozór zwyczajną rodzinę, żyjącą skromnie w symbiozie z przyrodą, w środku dzikiego lasu.
Co połączy tę rodzinę z losami młodych studentów biologii ze Szczecina, którzy szukają w dzikich ostępach odskoczni i dobrej zabawy?
Autor zabiera nas w nieoczywiste zakamarki ludzkiej psychiki… Pokazuje, do czego jest zdolny człowiek, którym sterują dzikie żądze i chęć przetrwania. Mocne, brutalne, momentami wstrząsające.
Dla czytelnika o stalowych nerwach i odpornym żołądku.

Gdy wreszcie cysterna zostaje uwolniona, wszystko, co mam na sobie, jest w opłakanym stanie. Buty muszę mieć nowe, wypranie starych zawiodło. Oblepione błotem spodnie ważą jakieś pięć kilogramów. Wyglądem przypominam ofiarę wojenną. 

PROMOCJA

STAN KSIĄŻKI: IDEALNY

Trzymająca w napięciu opowieść o odwiecznej walce dobra ze złem, osadzona w miasteczku na zachodzie Polski. W 1946 roku większość Niemców wyjechała już na Zachód. Władzę sprawuje polska administracja. W okolicy w tajemniczy sposób giną dzieci i młode dziewczyny. Mieszkańców ogarnia strach. Na posterunek miejscowej milicji przyjeżdża młody porucznik – Marcin Bury. Jedno jest pewne – w miasteczku nie będzie mógł spać spokojnie.
Czy dopadnie tajemniczego zbrodniarza w masce?
Co znaczy zagadkowy różaniec pozostawiany na miejscach przestępstwa?
I kto w tym świecie pełnym przemocy stoi po właściwej stronie?  

STAN KSIĄŻKI: IDEALNY

Lata 80., Etiopia, baza polskich wojsk prowadzących akcję humanitarną. Dramatyczne wydarzenia połączą kilku żołnierzy, którzy muszą się na nowo odnaleźć po powrocie do komunistycznej Polski. Tylko oni znają prawdę, której za wszelką cenę próbuje się dowiedzieć dowództwo armii. Jak sobie poradzą w obliczu intryg i zakulisowych działań? "Anna" pokazuje sieć powiązań wojskowo-policyjno-kościelnych w Polsce u schyłku komunizmu. W tę sieć zostaje wplątany młody sierżant Bartek Miśtal.
Czy uda mu się z niej wyplątać?
Czego po drodze się dowie i o czyje życie będzie musiał zawalczyć, nie bacząc na swoje bezpieczeństwo?
Kto okaże się przyjacielem, a kto wrogiem w tym brutalnym świecie esbeków, szpiegów i kościelnych hierarchów?

To co wyczyniają zapalczywi politycy i - zwykle z premedytacją - media, na przestrzeni ostatnich dekad dorosłego żywota dla wrażliwych i refleksyjnych jest nie do zniesienia. Nie bez powodu tak wielu rodaków rezygnuje np. z telewizji, prasy a nawet z naszych - powiedzmy - demokratycznych wyborów. Niestety, smartfonów i im podobnych już, się pozbyć nie da.
Aby zachować własną jeszcze równowagę psychiczną i wytrzymać indoktrynację czy w większości głupawy jazgot, w tym reklam itp., musiałem sam sobie upuścić „złej krwi". Jeśli przy tym kogoś podratuję swą pisaniną - warto było. Zawiedzionych czy zgorszonych, nawet spośród mi bliskich, nie przepraszam. Stało się. Pomijam przymus sądowy, jeśli się co chytrze, lecz nadto - wypsnęło.

Stanisław Ćwiek - wykształcenie prawnicze, doświadczenie zawodowe jak i życiowe, nie do powielenia. Za PRL-u w milicji, za demokracji w policji. „Dopieszczany" w obu formacjach. Raz talonem na zakup malucha, po wielokroć słowem, uściskiem dłoni (żółwików jeszcze nie było), pisemną laurką (opinia, dyplom), medalem, odznaczeniem, regularnie kopertą i zawsze zbyt skąpą. Przez blisko 20 lat współ i kierował służbą kryminalną w województwie gdańskim, aby w ostatnich sprawować nadzór nad całym pionem zwalczającym ten rodzaj przestępczości jako z-ca komendanta wojewódzkiego policji. Z tytułu solidnego bagażu doświadczeń oraz dokuczliwej wrażliwości na każdą krzywdę i prostactwo, popełnia także i tę książkę w postaci I tomu.

Stanisław Ćwiek – wykształcenie prawnicze, doświadczenie zawodowe, jak i życiowe, nie do powielenia. Za PRL-u w milicji, za demokracji w policji. „Dopieszczany” w obu formacjach. Raz talonem na zakup malucha, po wielokroć słowem, uściskiem dłoni (żółwików jeszcze nie było), pisemną laurką (opinia, dyplom), medalem, odznaczeniem, regularnie kopertą i zawsze zbyt skąpą. 
Przez blisko 20 lat współ i kierował służbą kryminalną w województwie gdańskim, aby w ostatnich sprawować nadzór nad całym pionem zwalczającym ten rodzaj przestępczości jako z-ca komendanta wojewódzkiego policji. Z tytułu solidnego bagażu doświadczeń oraz dokuczliwej wrażliwości na każdą krzywdę i prostactwo, popełnia także i tę książkę w postaci II tomu.

Najlepiej byłoby stokrotnie…
Ci z PO na grzyby
A z PiS-u na ryby
Koniecznie wówczas odwrotnie
Żeby nie zdążyli
Ryb nie potopili
I grzybów wytruć sromotnie

Po pierwsze – całość pisana jest wierszem
po drugie – są krótkie, nieliczne długie
Po trzecie – proza męczy... sami wiecie

Książka zawiera opis nieznanej do tej pory, naturalnej, wysoce skutecznej, darmowej profilaktyki zdrowotnej chroniącej mężczyzn przed wszystkimi chorobami przewlekłymi i patologiami w sferze psychiki. Jest próbą dotarcia z nią bezpośrednio do wszystkich ludzi na świecie, w tym do organizacji prozdrowotnych i pokojowych.
Ze względu na bardzo intymny charakter tej profilaktyki rozpowszechnianie jej tylko za pomocą tej książki jest jedyną właściwą alternatywą.
Odkrycie zgłoszono do Światowej Organizacji Zdrowia

Ta książka to wybór najciekawszych, najbardziej wzruszających, niezwykłych i zaskakujących wydarzeń, których świadkiem był jej autor – Wiesław Mikuś, lekarz anestezjolog pracujący w szpitalach w Zamościu, w Szczebrzeszynie i w Biłgoraju.
Jako człowiek lubiący ludzi i umiejący ich słuchać miał okazję poznać wiele niesamowitych opowieści, a teraz przekazuje je ze swadą, posługując się barwnym i plastycznym językiem.

"Proszę się obudzić... już po zabiegu…" to po "Proszę się nie bać... zaraz pan zaśnie…" druga część opowiadań o sytuacjach w szpitalach, których autor był świadkiem.

Wiesław Mikuś, lekarz anestezjolog pracujący w szpitalach w Zamościu, w Szczebrzeszynie i w Biłgoraju. Autor tekstów kabaretowych i piosenek oraz wierszy, ma na koncie dwie pełnospektaklowe sztuki teatralne, pisze muzykę do swoich tekstów, występował też na scenie jako, jak sam mówi, „namiastka aktora i piosenkarza”. Do tego dużo rysuje i maluje, a swoje prace zaprezentował na wielu wystawach.


"Dziś przed rozpoczęciem elektrowstrząsów zostałem przez panią doktor psychiatrę poczęstowany herbatą. Pani doktor jest osobą dużo starszą ode mnie i nie wypadało mi odmówić – chociaż wielkiej ochoty na herbatę wcale nie miałem. Rozmawialiśmy w jej gabinecie, siedząc przy ogromnym, dębowym biurku (…) Pani doktor zaczęła mi opowiadać – z wielkim przejęciem i z wypiekami na policzkach, ale także z wyraźną dumą i zadowoleniem – jak to zaatakował ją w tymże gabinecie jeden z pacjentów.
– Dwa dni temu to było… Panie doktorze… Ja go tu wzięłam na rozmowę i zebranie wywiadu – a on?… Zsunął sobie spodnie od piżamy, wystawił swoje stojące prącie – bo mu stało i było jak gromnica i…
– Mówi pani – jak gromnica? W takim bladym, woskowym kolorze jak gromnica?
– Gdzie tam w kolorze! Takie wielkie jak gromnica!
– Aha…
– Ogromne!… I zaczął mnie ganiać dookoła biurka.
Zauważyłem wyraźnie, że opowiadając mi to z radosną satysfakcją, nie mogła się wyzbyć wyrazu twarzy świadczącego o wielkim zadowoleniu na samo wspomnienie.
– I co?
– I cały czas wykrzykiwał „kocham cię, kocham cię”…
– Tak? To nie był w zasadzie groźny. I raczej to nie był atak.
– No wie pan… Poniekąd był to atak. Mógł mnie przecież zgwałcić.
Mówiąc to, uśmiechnęła się niemal lubieżnie. Sprawiała wrażenie mocno podnieconej. A może tylko niewłaściwie odbierałem jej emocje?
– A ja umykałam… Umykałam. I wie pan – ganialiśmy się wkoło tego biurka raz w tę – raz w drugą stronę, a on cały czas z tym stojącym prąciem na wierzchu. Ha, ha… Nie mógł mnie dogonić, bo piżama zsunęła mu się na kolana i nie miał dostatecznej szybkości.
– Aha. To jakby nie te spodnie na kolanach – pewnie by panią dopadł?
Zamlaskała rozkosznie i przełknęła ślinę. Odpowiedziała po chwili.
– Pewnie by mnie dopadł…"
(fragment "Pamiętnika")