Wydawnictwo Poligraf

"Pijane skrzypce" to szczera i wstrząsająca spowiedź profesjonalnej skrzypaczki, która mimo artystycznych sukcesów zmagała się z paraliżującą tremą i stopniowo popadła w uzależnienie od alkoholu.
Autorka opisuje drogę od dziecięcych marzeń i studiów muzycznych, przez pracę w orkiestrze, aż do momentu, w którym alkohol stał się sposobem na pokonywanie lęku przed występami. To, co początkowo przynosiło ulgę, stopniowo przerodziło się w uzależnienie, odbierając jej muzykę, rodzinę, zdrowie i możliwość normalnego funkcjonowania.
Książka bez upiększeń ukazuje stopniowe popadanie w uzależnienie oraz trudną drogę powrotu do normalnego życia w świecie, w którym sięganie po alkohol jest powszechnie akceptowanym elementem codzienności, a granica między nawykiem a nałogiem bywa trudna do uchwycenia. "Pijane skrzypce" to autentyczne świadectwo utraty kontroli, autorefleksji i powolnego odnajdywania drogi do samej siebie.

"Piknik na skraju parkuru" to zabawne szkice o jeździectwie i… jedzeniu. Czynni miłośnicy jeździectwa odnajdą w tych opowiadaniach atmosferę stajni i stajennych pogawędek, a ci, którzy marzą o dołączeniu do ich grona, dowiedzą się tego i owego o świecie między boksami a wybiegiem. Gdyby ktoś chciał zasmakować uroków takiego życia, nie ruszając się z domu, znajdzie w tekście kilka przepisów na koniarskie potrawy. Miłośnicy igraszek literackich również nie będą rozczarowani.
Książka w przekorny, lekki sposób opowiada o serdecznych związkach między jeźdźcami a końmi, o blaskach i cieniach koniarskiego żywota, a przede wszystkim o tym, że nie trzeba być wybitnym jeźdźcem, żeby cieszyć się urokami stajennego życia u boku ukochanego, choć czasami nieco kłopotliwego, czworonożnego przyjaciela.

Katarzyna Preiskorn ma na koncie ponad osiemdziesiąt przetłumaczonych powieści, od wielu lat jest także tłumaczką przysięgłą. Ukończyła filologię angielską na UW. Pasję zawodową łączy z zamiłowaniem do jeździectwa. Autorka tomiku "Zapach szczęścia" wydanego w 2018 roku.

Pink (pod takim pseudonimem publikuje autor) zamieszczał teksty z przerwami od 2006 roku. Wybrane do druku wpisy złożyły się na pokaźny tom. Blogera zajmowały tematy głównie polityczne – wiele wpisów to satyryczne odniesienia do aktualnych afer i skandali – wypowiadał się także na tematy społeczne i obyczajowe. Przez lata zebrał grupę stałych czytelników i komentatorów.

Autor posługuje się dowcipnym i dosadnym językiem. Warto odnotować, że notki starsze są mniej wulgarne, chociaż już wtedy zarzucano autorowi używanie obelżywych wyrazów. Nie proponuję cenzurowania tego – jest to forma ekspresji autora i pewnie wielu czytelników właśnie go za to polubiło lub polubi, że umie wyrazić się dosadnie. Z tego względu jednak jest to pozycja nadająca się dla czytelnika dorosłego, który nie oburzy się na często rzucane soczyste epitety.
(fragment recenzji)

Szalona i zwariowana opowieść o życiu autorki bloga "wagaryaleksandry", przeplatana radami i wskazówkami na temat zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. W podtytule autorka celowo używa słowa „efektywne”, by zwrócić uwagę na piękno i możliwości, jakie niesie to zaburzenie. Zanurzenie w historii choroby daje spektakularne efekty. Dlaczego więc skupiać się wyłącznie na zaburzeniu, skoro można na zanurzeniu?
Aleksandra traci coś, co miało być na zawsze. Zaburzenie afektywne dwubiegunowe już nieraz przyniosło jej straty w ludziach. Otrzymana przypadłość płata jej związkowe figle i niszczy przyjaźnie. Mimo wszystko autorka podchodzi do niej z dużym dystansem, a podjęta terapia zaczyna przynosić efekty.
Aleksandra lubi się dziwić i mrużyć oczy – tak już ma, mimo braku wady wzroku. Poprzednia książka "Kolorowy Ptak. Walcz, dziewczyno, i ty, chłopaku, też" to także próba zrozumienia samej siebie i otaczającego ją zaburzonego świata na skraju dwóch biegunów. "Pipa afrykańska" to kontynuacja walki o siebie oraz zupełnie nowe spojrzenie na chorobę afektywną dwubiegunową.
Jesteście gotowi na jazdę bez trzymanki? Autorka nie jeździ już jednak bez sprawnych hamulców, dlatego bądźcie gotowi na rozwagę między rozumem a sercem.
Wracając do własnego organizmu, którego głosu muszę teraz słuchać uważniej niż dawniej, powiem jeszcze, że muszę zrobić porządek z sercem. To nie jest łatwe, bo wiadomo – serce nie sługa – ale to konieczne. Wprawdzie prymas Wyszyński mawiał, że głowa jest wyżej niż serce, ale samą głową Polski kochać się nie da. Serce jest do tego niezbędne, chociaż rzeczywiście znajduje się niżej niż głowa, zwłaszcza gdy stoi się na własnych nogach.
Nigdy, przenigdy nie przestawajcie wierzyć w siebie. Cała reszta ułoży się sama. Niech wiara w siebie będzie waszym kompasem – reszta to tylko drobne zakręty.

Tomik wierszy opatrzony jest słowem wstępnym autorki, z którego wynika, że będą to wersy pełne wrażliwości, opisujące ludzkie uczucia. Podsumowując, są one prawdziwe, gdyż, jak wskazuje tytuł, są pisane pod wpływem emocji. Tomik wart przeczytania, by zwolnić tempo dnia codziennego i zastanowić się nad targającymi człowiekiem uczuciami.

Klaudia Leśniowska – urodziła się 25.06.1989 roku w Radłowie, niedaleko Tarnowa. W 2017 roku uzyskała dyplom licencjacki z zakresu pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej w Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie. Następnie w 2019 roku obroniła tytuł magistra na kierunku pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej oraz terapii pedagogicznej. Autorka wiele swych wierszy opublikowała w gminnym kwartalniku „Radło”. Brała udział w spotkaniach zaprzyjaźnionych z biblioteką prozaików i poetów – twórców magazynu literackiego „Aspiracje”. Odbywały się one w Bibliotece Publicznej im. J. Słowackiego w Tarnowie, gdzie także prezentowała swoją twórczość. Prywatnie ma męża i 2-letniego syna Oskara.

ROZPADAJĄCE SIĘ MAŁŻEŃSTWO, ROMANS PEŁEN MIŁOSNYCH UNIESIEŃ I PLAN, KTÓRY ZAMIENI ŻYCIE KOBIETY W KOSZMAR…
Joanna Młynarska – niespełna trzydziestoletnia fotografka – znudzona swym monotonnym życiem, zaniedbywana przez zapracowanego męża Igora wdaje się w romans z dużo młodszym od siebie, nieziemsko przystojnym Maksem. Liczne kłamstwa, zdrada i intryga, która wychodzi na jaw, zmuszą bohaterkę do podjęcia ważnych życiowych decyzji.
Jakie będą konsekwencje jej wyborów?
Co kryje się za relacją z przystojnym barmanem?
NIC NIE JEST TAKIE, JAKIM SIĘ WYDAJE…

Poezja Macieja Grzesiowskiego wydaje się stawiać wiele pytań wykraczających poza widzialne granice ludzkiej kondycji. Dla poety nie jest zatem obojętne, po co człowiek odwołuje się do kultury, skoro w swoim realnym zachowaniu najczęściej zachowuje się niekulturalnie. Po co wielkie słowa, skoro naładowany agresją rywalizacji rani drugiego człowieka.
Odwołania do licznych autorytetów poetyckich i pisarskich wskazują, iż jest to poeta poszukujący. Niemal jednak wszędy nurtuje go dostrzeganie owej niewidzialnej granicy między fizyką a metafizyką; między tzw. realem a światem wirtualnym. Szuka owej przysłowiowej „mety” między nimi.
W wielu kwestiach postawa poety wydaje się bezkompromisowa i nieprzejednana. Jest dla niego jasne, że natura ludzka jest złożona z pierwiastków duchowego, psychicznego i materialnego. Poeta jest daleko od koncepcji wszechobecnego relatywizmu moralnego, ba, zdaje się skłaniać ku tezie, że każdy byt na tej planecie nie jest przypadkowy, a miejsce, w którym żyjemy, wprost nazywa czyśćcem... Dlatego się nam wydaje, że Maciejowi Grzesiowskiemu jest bliżej do poezji romantycznej, aniżeli wielu innym twórcom wyrosłym na gruncie skończonego egzystencjalizmu i marializmu. Norwid, Miłosz oraz cała gama myślicieli chrześcijańskich zdają się wywierać niepośledni wpływ na twórczość poety. Niewątpliwie z tego punktu widzenia jest to autor postrzegający misję pisania w kształtowaniu refleksyjnych postaw u współczesnych czytelników. Boli go konsumpcyjny stosunek do życia w ogóle i bezrefleksyjny, apologetyczny zachwyt nad niepohamowanym rozwojem technologii.
Czy rzeczywiście poezja ta jest aktem „złożenia jednorożca w ofierze” – jak wzmiankował w tomie "Boże nie umieraj" Bogusław Kierc – charakterystycznym dla postawy Adama opisanego przez Martina Bubera? Czy też autor ma świadomość, że dotykanie Absolutu w realiach ziemskich przypomina zbliżanie się do powabu owocu wiśni i czereśni, o czym wspominała prof. Agnieszka Libura? Czereśnia jest niemal idealna, czerwona, słodka, estetyczna. Ten sam powab towarzyszy wiśni, która jednak po nagryzieniu zostawia słodko-kwaśny smak, narażając Adama na uczucie jakiegoś dyskomfortu, dysonansu czy też rozczarowania. A czym dla czytelnika okaże się poezja zawarta w tej książce?

Klaudia Biedrzycka - autorka wierszy, tekstów i podcastów @BiedrzyckaPublikuje.

„Jakie to szczęście,
że nie da się
stracić całej nadziei
od zaraz i naraz”.
(fragment „Spowiedzi”)

Nazywam się Kacper Glass, urodziłem się w Polsce, potem wyemigrowałem do Holandii, gdzie otworzyłem jednoosobową firmę. Byłem szanowany i kochany przez swoich klientów, za którymi tęsknię. Teraz mieszkam w Australii z najwspanialszą kobietą, jaka stąpa po ziemi. Dziękuję Ci, Dannii, że walczyłaś o mnie, o nasze uczucie zdrowej miłości i byłaś skora do poświęceń.
Ten tomik dedykuję ludziom LGBTQI, ponieważ jestem transpłciowy. Moje życiowe wybory i poszukiwanie własnego Ja nie pozwoliły mi dotąd ukończyć szkoły. Mam w sobie charyzmę, która pomogła mi odnaleźć i pokochać siebie, co jest bardzo trudnym procesem dla ludzi takich jak ja. Zawsze kochałem naturę i wszystko, co mnie otacza, lecz nie umiałem kochać siebie. W moim tomiku znajdziecie dużo sprzeczności, pytań i miłości. Główną determinantą był Bóg, a także moja wiara i Biblia, w której odnalazłem odpowiedź na najtrudniejsze pytanie: Jak kochać siebie za to, czym i kim jesteśmy na tym świecie?
Kacper Glass

Książka jest dla ciebie, jeśli kochasz za charakter, a nie za płeć.
Metafizyczna powieść o niezwykłej istocie, która pojawiając się pewnego dnia na zgliszczach miasta, odmienia losy tajemniczego świata, w którym nic nie wydaje się pewne. Każda kolejna strona ukazuje czytelnikowi determinację i niełatwą drogę bohatera, który stawia czoła swojemu przeznaczeniu.
Historia Abrimana i jego towarzyszy to pozycja obowiązkowa dla wielbicieli magii, niezwykłych stworzeń i niebanalnych opowieści.

Odkąd pamiętam, psy były moimi nauczycielami bezwarunkowej miłości i wierności. Obserwując ich wzajemne relacje, czystą radość ze wspólnego biegania oraz lojalność, poczułam, że mogą być wspaniałym przykładem dla najmłodszych.
Inspiracją do napisania tej opowieści były moje własne czworonogi, których codzienne przygody śledzę z zachwytem. Dzielenie się zabawkami i wzajemna troska w trudnych momentach pokazały mi, jak głęboka może być psia przyjaźń.
W świecie pełnym technologii chciałam przypomnieć dzieciom o sile prostych gestów i wartościach, na których opierają się prawdziwe zaufanie i wsparcie. Pragnę, aby ta historia uczyła wrażliwości i budowania silnych więzi od najmłodszych lat, wzruszała, bawiła, skłaniała do refleksji, a przede wszystkim pomagała nam, ludziom, stawać się lepszymi dla siebie nawzajem.

Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.
Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii – choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane – gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.
Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.
Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby – problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.
Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem – zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia – takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.
Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.
Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje – miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.

„Pod bajkowym niebem" to zbiór bajek, które zabiorą małego czytelnika w podróż tajemniczą, niezapomnianą i pełną przygód. Spotkamy tutaj dzielną Kropeczkę, odważnego sokoła oraz bohaterskiego smoka.
Dzieci dowiedzą się z tej książki o sile prawdziwej przyjaźni i miłości.
Są to bajki terapeutyczne, pomagające dzieciom zrozumieć uczucie gniewu czy strachu i jak sobie z nimi radzić.
Znajdziemy w nich między innymi odpowiedzi na pytania:
Dlaczego powinniśmy zważać na słowa?
Czym jest przyjaźń?
Dlaczego rodzice zabraniają dzieciom niektórych rzeczy?
Ilona Dąbrowska – ma trzech wspaniałych synów, dzięki którym zaczęła pisać bajki. Szukając sposobu na życie, na siebie, odnalazła w sobie dar pisania. Poprzez bajki stara się pokazać, że kocha się innych mimo wad i słabości.
Bajka „Złote jajo, czyli jak Smertek poznał Siłka" zajęła III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Opowiedz mi swoją bajkę”.

Ilustracje zostały wykonane przez uczniów klasy III b Szkoły Podstawowej nr 2 w Głogowie pod kuratelą pani Anety Domagały oraz przez najmłodszego syna autorki Patryka Dąbrowskiego.

Drogi Czytelniku, chcę w tym tomiku choć trochę przybliżyć atmosferę minionego bezpowrotnie czasu, małej podlaskiej wsi podczas socjalistycznego eksperymentu. Ten okres przypadł na 1000-lecie chrztu Polski obchodzone w 1966 roku. Byłem wtedy nastoletnim chłopcem i tamten świat staram się przekazać widziany młodymi oczami.  Przyjemnej lektury! Kazimierz Kotowicz

"I z tej ścieżki krętej
pośród łąk jakich w życiu wiele.
W zawieję czy z rosą,
w dzieciństwie raz poczętej,
kończącej swój bieg w małym kościele."