Wydawnictwo Poligraf

Wszystkie trzy dramaty pokazują wpływ władzy na jednostkę. Niezależnie, kto i z jakiego powodu i na kogo oddziałuje.
„Skarb” - komedia, w której pokazany jest mechanizm manipulacji ludźmi polegający na obietnicy dobrobytu w zamian za ślepe akceptowanie tego, co władza daje. Na jednej szali znajduje się wolność, a na drugiej pełny żołądek oraz zamordyzm, jeśli się wychylasz ponad to, co ci wolno.
„Zagadkowa smierc pana B.” - to z kolei kryminał. Przedstawia sytuację, która mogłaby się zdarzyć w każdym domu. Niby zwykła śmierć chorego na cukrzycę człowieka w oczach śledczych urasta do rangi morderstwa. Dramat kończy zaskakujący i tajemniczy finał.
„Biurosztuczna inteligencja”  - opowiada o pracy młodych ludzi w korporacji. Oczekiwania pracodawców dotyczące coraz większej wydajności powodują, że zanika różnica między ludźmi a sztuczną inteligencją. Widz do końca nie wie, czy pracownicy to normalni ludzie czy roboty.

Ludzie opowiadali, że na terenie lasów niedaleko Szleszyna mieszkały dawniej istoty zwane Darwalami. Były one niższe od ludzi. Miały większe uszy, garbate nosy, a na głowie małe różki. Pojawili się i tacy, którzy uważali, że widzieli te dziwne stworzenia na własne oczy. Władze miasta postanowiły odkryć prawdę i przekonać się naocznie, czy Darwale rzeczywiście istnieją, czy to tylko bajkowe postacie. Zaczęto wymyślać sposoby na to, żeby je faktycznie złapać i zrobić z nich atrakcję turystyczną miasta. W tym samym czasie zaginęło też dwoje dzieci... Ich zniknięcie zaczęto przypisywać właśnie tajemniczym istotom. Jak się kończy ta historia? Dowiecie się po przeczytaniu opowiadania "Darwale i magiczne lustra", do czego zachęcam.

– Panie burmistrzu, żyjemy w normalnych czasach i normalnym świecie, a nie w bajce. Nie ma takiego zaczarowanego lustra.
– A Darwale?
– Co Darwale?
– Żyją w naszych lasach czy nie?
– Niby je sam widziałem, ale nie wiem, czy one istnieją naprawdę, czy są to postacie wymyślone, jak powiada dziadek tych dzieci z Kolebek.
– Powiem ci, że żyją i mają się dobrze, pewnie nawet się z nas śmieją. Pies coś znalazł?
– Nie ma psa, przepadł bez wieści.
– Coś dziwnego się dzieje wokół nas.

Kilka słów o tekstach i ich autorze
Ponoć drzewa rozmawiają: te liściaste i te iglaste. Czy to prawda? Nie wiem. Ale szelest liści przypomina szept rozmowy na nasze ważne tematy: miłości, samotności, zwątpienia, śmierci. Więc kto wie?
Na co dzień jesteśmy racjonalni, lecz jak pisała Agnieszka Osiecka: „świat realny jest poznawalny … ale w kominie coś czasem załka”. Tu daję Metafizykę przez małe „m”, tą poważną niech się zajmują filozofowie.
Zatem przeczytajcie po prostu te moje krótkie teksty, gdy macie odpowiedni nastrój i kilka wolnych chwil.
Inne teksty na: www.adamstawowy.pl
Adam Stawowy

Niniejsza książka stanowi swoistą spowiedź człowieka, który postanowił stawić czoła swojemu nałogowi.
Prostymi słowami, pozbawionymi zbędnych ozdobników, opisał co czuł na każdym etapie ku zdrowieniu.
W ciągu roku przeszedł on niezwykłą metamorfozę, zmienił sposób postrzegania świata i siebie, na nowo odkrywając swoje pasje i nowe zainteresowania.
Są one źródłem jego siły do walki, którą cały czas toczy. Walki o trzeźwość.
Ciała, serca i umysłu.

Tomik "Guliwer" przedstawia świat walki z obsesją CZASU i PRZEMIJANIA – i właśnie te dwa słowa są podstawą do refleksji, choćby na przykładzie idei chrześcijańskich, które, bez względu na głoszone przekonania, są głęboko zakorzenione w naszej kulturze. Czytając prezentowane utwory, spójrzmy na nie jak na obrazy, które dostarczają nam odczuć nie zawsze pozytywnych. I jeśli przez dzień czy przez kilka chwil czytelnik pomyśli o jakimś utworze, zastanowi się nad własnymi doznaniami –
to mój cel będzie osiągnięty.
J. J. CH.

Sławomir Stankiewicz urodził się w 1963 roku w Ełku. Wyuczony zawód: mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych. Członek Klubu Twórców Kultury w Ełku, sympatyk Mazurskiego Towarzystwa Naukowego w Ełku. Dotychczas wydał tomik wierszy „Mazurskie natchnienia” (2005). Autor bloga osobistego "Ełk stolica Mazur" założonego w 2012 roku, a od roku 2022 strony regionalnej "Mój Ełk". Pisze także prozą (opowiadania, komentarze, artykuły).
Drugą jego pasją jest fotografia – głównie dotycząca Ełku i okolic. Interesuje się także historią i geografią.

Świat możemy zobaczyć z dwóch perspektyw, które nierzadko balansują na granicy prawdy (choć ona jest pojęciem względnym i niejednoznacznym). Rzeczywistość może nas przerażać i zachwycać, ale zawsze będziemy w niej żyć. Z czasem pojawią się dziwne pytania i poważne problemy, a my będziemy pozostawieni samym sobie. Możemy tylko szukać… Ale czego?
Patrzyliście kiedyś w lustro?
Pewnie tak, zapewne więc domyślacie się, jakie to uczucie.

Grażyna Bułacińska-Drapik - pochodzi ze Stargardu, ukończyła pedagogikę wczesnoszkolną, jest nauczycielką, obecnie pracuje w szkole polonijnej w Belgii, gdzie uczy języka polskiego. Swój czas dzieli między Belgię, w której mieszka od 13 lat, a Polskę.
Inspiracją do napisania wierszy stała się natura i to, co drzemie w sercu i w duszy. Wieczna tęsknota za czymś pięknym i wzniosłym, nadzieja na promyk słońca i muśnięcie gwiazd. Niech te wiersze wzmocnią nadzieję i uspokoją rozdygotane serca.

Przekazuję w ręce czytelnika materiały źródłowe dotyczące uprowadzenia z Lechii do Jawanu ludności Królestwa Judzkiego, Beniamina, Symeona i Kenitów w okresie około 843–841 r. p.n.e.
Przez analogię stosowaną w Izraelu, że z miasta Hebron to Hebrajczycy, z Samarii to Samarytanie, przyjąłem, że z Lechii to Lechici, wywiezieni do Grecji jako niewolnicy do kopalń i kolonizacji Bałkanów.
Oddaję czytelnikom wraz z analizą mapy danych rejonów do samooceny.
Życzę przyjemnej lektury.

Po pierwszym tomiku „Jest Mnie Dwie”, wyróżnionym w konkursie „Książka warta wydania” Wydawnictwa Poligraf, wychodzi drugi tomik autorki pt. „Słowa Mgłą zakryte”. SM to skrót od stwardnienia rozsianego, choroby, z którą autorka żyje od ponad ćwierćwiecza. Wiersze, które znalazły się w tym tomiku, opowiadają o życiu z chorobą od samego środka. Od Podmiotu. Od Pacjenta. Powstawały przez cztery lata istnienia Patronite autorki, bez którego ‒ jak twierdzi ‒ po prostu by nie pisała. Wsparcie Patronów (przede wszystkim mentalne) jest dla Katarzyny Magudy bezcenne. Patronem możesz zostać także Ty.

Katarzyna Maguda ‒ z wykształcenia architekt, z zamiłowania malarka, rysowniczka, perkusistka, poetka.
Autorka pozycji „Alien”, która była też częścią projektu APF tworzonego wraz z Püdlem, Andrzejem Bieniaszem ‒ znakomitym muzykiem i założycielem zespołu Püdelsi.
Autorka portretu prof. Jerzego Vetulaniego pt. „CzłowiekKtóryWie”, rysowanego długopisem.
Autorka portretu Tybalda, kota wspaniałej dziennikarki Polsatu Agnieszki Gozdyry ‒ pt. „Tybald solidarny z Przyjaciółmi”.
Autorka portretu Mokki, Gwiazdy p. Łukasza Gibały, niedoszłego prezydenta Krakowa ‒ pt. „Mokka Łukasza Gibały”.
Pacjentka, która 7 marca 2011 r. na pierwszej w Polsce konferencji nt. leczniczych właściwości marihuany wraz z Elizą Walczak-Corral, prof. Jerzym Vetulanim i min. Markiem Balickim otworzyła Polskę na uznanie marihuany za Roślinę leczniczą, a nie narkotyk.
Polska koordynatorka międzynarodowego projektu Fenix Kooperatyw Pacjentów.
Twórczyni profilu Patronite, gdzie z jej pracami można zapoznawać się na bieżąco i współtworzyć następne pozycje poprzez zostanie Patronem/Patronką.

"Odnaleźć siebie" to tomik subtelnej poezji, pełen tęsknoty za dawną sobą, rozliczeń z przeszłością, a zarazem nadziei i otwarcia na nowe.

Mirosława Witek urodziła się 29 grudnia 1964 roku w Kłecku k. Gniezna. Pisze głównie poezję, wydała już tomiki: "Nadzieja, Mrok samotności", "...A imię jej Polska" oraz dla najmłodszych czytelników "Superzwierzaki i dzieciaki". Spróbowała także sił w prozie, wydając książkę dla dzieci "Nie ma jak w domu".

Co to są „ciapasy”? Ciapasy to w nieformalnym słownictwie Polaków imigranci z Azji i północnej Afryki, którymi straszą nas politycy. Dla polskiego obywatela każdy z tych ciapasów to przestępca. Nawet jeśli pracuje. W książce mamy do czynienia z polskimi odpowiednikami ciapasów. Powołując się na oryginał – po co nam szukać nowych ciapasów, jak swoi pod bokiem. Nie są oni aż tak radykalni, jak ci z Afryki i Azji, ale mogą. Na razie ktoś z siekierą napadnie na współobywatela, okradnie śpiącego w pociągu pasażera, porwie kogoś dla okupu, zastrzeli członków rodziny, podpali mieszkanie lub fabrykę, okradnie pod bankomatem, wyłudzi piwo... Są też i tacy, którzy rozjeżdżają współobywateli na chodnikach, że są po zażyciu, to już inna sprawa. Ucieczka za granicę niewiele pomoże – każda twarz przy stoliku w zagranicznym pubie wydaje się nam znajoma.

Trudno ustalić, od kiedy pisałem, chyba od zawsze. Pisałem do szuflady. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku byłem fotoreporterem w jednej ze szczecińskich agencji fotograficznych. W tym też czasie ukończyłem roczny kurs dziennikarski. Pisałem głównie w prasie wewnętrznej, ale w ogólnopolskiej (mniej) też. Jeden z krajowych technicznych miesięczników poprosił mnie o wywiad. Opublikował go. W wywiadzie zapowiedziałem, iż po przejściu na emeryturę napiszę książkę. Napisałem, ale wcześniej jedno z wydawnictw zaproponowało mi napisanie dla nich książki "BHP w budownictwie". Napisałem, książka została wydana. To samo wydawnictwo zaproponowało mi pisanie odpowiedzi na behapowskie i okołobehapowskie pytania czytelników. Napisałem tysiąc takich odpowiedzi. Przerwałem, aby tworzyć książki literackie. Do dziś ukazały się: "Kierat Filipa", "Scypion z pogranicza światów", "Fałszywy harlequin", "Zapach wojny" i "Ciapasy".

Co czuje człowiek zniewolony przez los? Jak poradzić sobie, kiedy życie zmienia się diametralnie w ułamku sekundy? W jaki sposób nie oszaleć wśród czterech ścian i pasów? A co ma do tego miłość? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedzi, czytając mój debiutancki tomik. Wiersze pisane uczuciami i wydarzenia zmienione w słowa.

Alicja Wołos, 21 lat. Studiuję na Politechnice Wrocławskiej. Z zawodu jestem technikiem teleinformatykiem, ale od zawsze pasjonuję się sztuką. Mam wrażliwą duszę, stąd nieobce mi zamiłowanie do teatru i literatury, a życie pokazało, że emocje najpiękniej wyrażam słowami.

Inspirujący poradnik dotyczący życia, zdrowia, szeroko rozumianego sukcesu i relacji międzyludzkich w dzisiejszych realiach.
Autorka, 25-letnia kobieta, próbuje dotrzeć do sedna problemów nękających obecnie ludzi (zwłaszcza kobiety) i proponuje rozwiązania.
Tekst jest przeplatany poradami urodowymi i zdrowotnymi, co ma uczynić z książki vademecum dla współczesnych kobiet.
Książka jest ultraaktualna, napisana prostym, przejrzystym i przystępnym językiem.

Książka Doroty Sidz nie tylko dosłownie wbija czytelnika w fotel i zaskakuje wartką akcją, ale i zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego świata. Po jej przeczytaniu nic już nie będzie takie samo.
Podkomisarz Krystyna Łąkowska dostaje zgłoszenie o spalonym samochodzie w lesie.Kiedy przyjeżdża na miejsce, po wraku nie ma śladu. Postanawia poprowadzić śledztwo na własną rękę. Sprawy komplikują się coraz bardziej. Życiu podkomisarz, jej rodziny i ludzi, którzy jej pomagają, zaczyna zagrażać poważne niebezpieczeństwo.

Czy uda jej się rozwikłać zagadkę spalonego samochodu i dokąd ją to zaprowadzi?
Czy dowie się, kto za tym stoi?
Czy zdoła ujść z życiem, ochronić najbliższych i współpracowników?